पुस्तकालयभाग १५

१२ अस्सू २०२० बिक्रमी कृपाल सिँघ दे गृह गोले वाला ज़िला फिरोज़पुर

सतिजुग तेरे सच्चे भगत, सो सतिगुर आप प्रगटाईआ। लख चुरासी विचों वेखे जगत, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। निरवैर हो के आया परत, बेपरवाह फेरा पाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिता ग़म ना कोए जणाईआ। सज्जण साचे लए परख, नाम कसवटी उपर लाईआ । अन्दर वड़ के देवे दरस, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। नाम धन पल्ले बन्ने्ह खर्च, दु:ख भुक्ख दए गंवाईआ। अग्गे होण ना देवे हर्ज़, पूरब लेखा झोली पाईआ। जन्म मरन दी रहिण ना देवे मर्ज़, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। शब्द ताल सुणाए तर्ज़, राग इक्को इक गाईआ। करे खेल आप असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। बण के आया योद्धा मर्द, सच मर्दानगी रिहा कमाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन इक अख्वाईआ। नाम खण्डा तिक्खी करद, छुरी फड़े जगत कसाईआ। कूड़ी क्रिया देवे झटक, झटका इक्को नाम लगाईआ । सतिगुर पूरा करे आपणा फ़र्ज़, फ़र्ज़ी कार ना कोए कमाईआ। जीव जंत साध सन्त सब दी वेखे फोल के फ़रद, पड़दा सके ना कोए पाईआ। प्रभ दा लाहे कोई ना कर्ज़, स्वास स्वास ना कोए ध्याईआ। अन्तिम पुठी दिसे नरद, नटीख़ाने दए दुहाईआ। चार कुण्ट इक्को शेर रिहा कड़क, गूंज इक्को रिहा सुणाईआ। सब दी भंने आकड़ मटक, सिर सके ना कोए उठाईआ। शब्द खण्डे देवे झटक, सीस धड़ लेख मुकाईआ। करे खेल इक्को फ़कत, फ़िकरा हक़ रिहा सुणाईआ। ना कोई नेम ना कोई बरत, संधया पूजा पाठ ना कोए कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम पढ़न दी रखी शर्त, दूजी शरअ ना कोए जणाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, बरखा आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे भगत लए उठाईआ। सतिजुग तेरे थोड़े सन्त, सो साहिब आप बणाईआ। नारी मेला विछड़े कन्त, घर सज्जण नज़री आईआ। काया चाढ़्ह रंग बसन्त, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। महिमा सुणा आप अगणत, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। माणस देह बणा बणत, पंज तत वेखे चाईं चाईंआ। तोड़ गढ़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक दरसाईआ। मेल मिलावा साची संगत, संग आपणा आप रखाईआ। कोई भेव ना पावे पंडत, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अन्तिम सारे करे खण्डत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। लख चुरासी दिसे रंडत, रंडेपा घर घर नज़री आईआ। दहि दिशा होए मंगत, ख़ाली झोली इक उठाईआ। मिले किसे ना बहिश्त जन्नत, स्वर्ग धार ना कोए जणाईआ । नरक स्वर्ग खेल जाणे ना कोई जन्नत, दोज़ख़ बहिश्त वंड ना कोए वंडाईआ। लख चुरासी जीव जंत सारे बैठे विच शंकत, संसा रोग ना कोए गंवाईआ। हरि का लेख करे ना कोई अंकत, अंकड़ा सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग तेरे उजल गुरमुख, हरि सतिगुर दए वड्याईआ। जन्म कर्म दा मेटे दुःख, दीनां अनाथां दर्द वंडाईआ। घर आत्म देवे सच्चा सुख, परमात्म ख़ुशी वखाईआ। साचा गोदी लए चुक्क, गोद सुहञ्जणी इक सहाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूर नुराना नूर चमकाईआ। पिछला कढ्ढे अन्दर खोट, मनमति दए बदलाईआ। टिकाणे ल्याए फड़ के होश, होछापन दए गंवाईआ। नेत्र खोल्हे्हएका लोच, लोचण आपणे नाल मिलाईआ। साची दस्से सज्जण सोच, प्रभ सरन सच्ची सरनाईआ। आदि जुगादी वखावणहारा कौतक कौत, करनी आपणी रिहा कमाईआ। गुरमुख कोई ना जाए औंत, औंतरा जगत नज़री आईआ। लाड़ी मौत ना मारे मौत, मलकउल देवे ना कोए सजाईआ। जिन्हां आप उठाए आपणे शौक, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। सच जणाए धुर दी ओट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धर्म दुआरा वसाए किला कोट, बंक इक्को इक सुहाईआ। वेले अन्त ना होवे फ़ौत, फ़तवा सादर ना कोए कराईआ। भेव ना जाणे कोई पीर कुतब गौंस, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा संग रखाईआ। सतिजुग तेरे साचे सिख, सच स्वामी आप बणाइंदा। धुर दरबारी लेखा लिख, नर निरँकारी वेख वखाइंदा। आत्म प्यारी करे हित, परमात्म साचा मेल मिलाइंदा। निरगुण हो के वसे चित, चेतन आपणा खेल समझाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रित, रत आपणे रंग रंगाइंदा। सतिगुर सच्चा बण के पित, घर परमेश्वर फेरा पाइंदा। आपणे मिलण दी साची बिध, बिध नाता जोड़ जुड़ाइंदा। करे वसेरा घर निज, निज महल्ल डेरा लाइंदा। रूप धारे अगम्म निक्क, वड्डा घर आप सुहाइंदा। बिन किरपा किसे ना पए दिस, जग नेत्र कम्म

किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल सदा अनडिठ, अनडिठड़ी कार आप कमाइंदा। सतिजुग तेरी साची सिक्खी, साख्यात साहिब प्रगटाईआ । दो जहानां बणे निक्की, निक्की निक्की करे पढ़ाईआ। साची धार रखे तिक्खी, दो धारा खण्डा बैठा मुख भवाईआ। कोई भेव ना जाणे मुनी ·षी, वड मुनीशर नैण शरमाईआ। सृष्ट सबाई जिन्हां जिती, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जोत अकालण इक्को डिठी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। नेत्र लोचण आपणे पेखी, दूजे कोलों पुछण कोए ना जाईआ। आत्म परमात्म कर के वेखी हेती, हितकारी आपणी दया कमाईआ। जन्म मरन दी रही ना केती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नेत्र आप जणाईआ। सतिजुग तेरा सच असूल, हरि असलीयत विच समझाइंदा। धुर दा हुक्म करना क़बूल, कामल पुरख आप समझाइंदा। भेव कोई ना जाणे कातिल मकतूल, कतलगाह रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक्को लाइंदा। सतिजुग तेरा सच स्वामी, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। घट घट वेखे अन्तरजामी, अन्तरगत फोल फोलाईआ। नेहकर्मी दाता वड नेहकामी, कर्म कांड भेव चुकाईआ। सतिजुग सच्ची चले बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। रसना बोले चारे खाणी, चारे बाणी सिफ्त सालाहीआ। शब्द गुरु गुर मिल्या हाणी, हौका भरे इक लोकाईआ। घर अमृत प्याए ठंडा पाणी, सर सरोवर इक नुहाईआ। आवण जावण चुक्के कानी, जगत गेड़ा दए मुकाईआ। सच बणाए धुर दी राणी, नाम मस्तक टिक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रहबर रिहा समझाईआ। सतिजुग तेरा सुहावे पलँघ, सेज इक्को इक वड्याईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह आसण लाईआ। दो जहानां दए अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। लख चुरासी सुणाए छन्द, सोहँ साचा नाम अल्हाईआ। निरगुण सरगुण ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। कूड़ी क्रिया देवे दंड, डंका इक्को नाम सुणाईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया कलयुग मेटे पन्ध, सतिजुग भज्जे वाहौ दाहीआ। करे खेल सूरा सरबँग, दूजा समझ सके कोए ना राईआ। कूड़ी क्रिया मूर्ख मुग्ध कल अञ्याण पावण डण्ड, रसना जिह्वा बत्ती दन्द कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा घर वसाईआ । सतिजुग तेरा वसे खेड़ा, हरि साचा आप वसाइंदा। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, नेरन नेरा हो वखाइंदा। भेव खुल्हाए मेरा तेरा, सोहँ साचा नाउँ दृढ़ाइंदा। इक्को दर वसे गुरु गुर चेरा, चेला गुर इक्को घर सोभा पाइंदा। कूड़ी क्रिया करे नखेड़ा, दो धारा खण्डा आप चमकाइंदा । धरत मात दा खुल्ल्हा वेहड़ा, ख़ालक ख़लक

वेख वखाइंदा। सन्त सुहेले भगत भगवान करे मेहरा, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। गुरमुख गुरसिख हक़ कराए नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह इक वखाइंदा। सतिजुग वेख सच मकान, हरि साचा सच जणाईआ। जिस घर भगत भगवान इकट्ठे होए आण, वज्जे इक वधाईआ। जिस दुआरे सन्त सज्जण निउँ निउँ मंगण दान, बैठे सीस झुकाईआ। जिस गृह गुरमुख गुर गुर करन पहचान, पड़दा दूई द्वैत मिटाईआ। जिस महल्ल गुरसिख चरणी डिगण आण, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। जिस मन्दिर गुर अवतार पीर पैगम्बर बहि के गाण, वाहवा कहिण तेरी वड्याईआ। जिस दुआरे विष्न ब्रह्मा शिव करन कल्याण, बण बण बैठे डूम मरासी नाईआ। जिस चुबारे सोहे सच्चा भगवान, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। सो घर होवे परवान, प्रभ दाता वेखे चाईं चाईंआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भगत दवारा खोल्ह दुकान, साचा राह दए वखाईआ। हट्ट खोल्हे इक महान, सौदा सच सच विकाईआ। जिस दी इक्को शरअ इक ईमान, धर्म इक्को इक समझाईआ। इक्को ज़ात इक्को पात इक्को दीन मज़्हब इस्लाम, इक्को पैगम्बर नज़री आईआ। जिस दा इक्को कलमा इक कलाम, इक्को मन्त्र सतिनाम, इक्को डंका फ़तहि वजाईआ। जिस दा इक्को रूप राम, इक्को नूर काहन, इक्को सूरबीर उठाए निशान, शब्दी योद्धा वड बलवान, सो पुरख निरँजण किरपा करे महान, सच दुआर खोल्हे विच जहान, जहालत पिछली दए गंवाईआ। ख़ालस ख़ालसा करे परवान, चार वरनां इक ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ख़ुशी मनाण, हरख सोग चिन्ता ग़म जन्म मरन भय ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ला उच्च अटला इक्को इक समझाईआ। सतिजुग तेरा सच मकान, श्री भगवान आप बणाईआ। जिस घर कदी ना आवे तूफ़ान, वरखा देवे ना कोए लाईआ। जिस दा मेटे ना कोई निशान, माटी ख़ाक ना कोए मिलाईआ। जिस दा होए ना कोई लासान, सानी नज़र कोए ना आईआ। जिस दे अन्दर थोड़े भगत रहिण महमान, दूजा वड़न कोई ना पाईआ। जिस घर अमृत पीण खाण, दूजी वस्त ना कोए वरताईआ। जिस दर सतिगुर मिले आण, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह रिहा जणाईआ। सतिजुग तेरा सोहणा महल्ला, श्री भगवान सच बणाया। जिथ्थे वसे इक इकल्ला, सच दुआरा रिहा सुहाया। निरगुण हो फड़ाया पल्ला, सरगुण आपणा जोड़ जुड़ाया। सच सद्देशा इक्को घल्ला, सोहँ नाम जपाया। जोती शब्दी धार रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाया। वेखणहारा राणी अल्ला, आलमीन वेस वटाया। लख चुरासी दिसे झल्ला, झलक आपणी ना किसे जणाया। सच मन्दिर बहि के बोले इक्को हल्ला, हालत सब दी दए

बदलाया। पंज तत काया माटी वेखे खल्ला, ख़ालक ख़लक वेख वखाया। हथ्थ उठाए तिक्खा भल्ला, नाम निशाना तीर चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा दए दृढ़ाया। सतिजुग तेरा सच मनारा, मुनी ·षी नज़र किसे ना आईआ। झुकदे रहिण गुरू अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। मंगदे रहिण दर भिखारा, भगत आपणी झोली डाहीआ। बोलदे रहिण इक जैकारा, जै जैकार राग अल्हाईआ । गाउँदे रहिण जुग जुग वारा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। कागद कलम बणदे रहे लिखारा, बण कातब लेखा लिख्या नाल शाहीआ। निरगुण सरगुण बणदे रहे वणजारा, लोकमात हट्ट चलाईआ। जीव जंतां देंदे रहे सहारा, साची सिख्या धुर समझाईआ। अन्तिम गए आपणी धारा, जिस धार विचों नूर प्रगटाईआ। सो नूरी शहिनशाह इक्को एकँकारा, अक्ल कला अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा दिसे पसारा, पसर पसारी इक्को नज़री आईआ। सो सतिजुग तेरा खोले्ह इक दुआरा, कोटन कोटि दुआरका बैठी सीस झुकाईआ। कोटन राम करे निमस्कारा, कोटन गुर अवतार दर दरवेश सेव कमाईआ। कोटन विष्न ब्रह्मा शिव धूढ़ी मस्तक लावण छारा, टिक्का इक्को इक रखाईआ। कोटन जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फिर फिर थक्के वारो वारा, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। तिस साहिब दा अन्त ना पारावारा, जिस आपणी खेल रचाईआ। सो कलयुग अन्तिम निरगुण निरवैर लै अवतारा, वड अवतारी फेरा पाईआ। जिस दा दो जहानां मन्नणा पए जैकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उहदा इक्को सच इशारा, कूड़ी ऐशो इशर्त दए गंवाईआ। नव नौ चार हाहाकारा, हकीर फ़कीर दए रुलाईआ। करे खेल आप न्यारा, मज़्हब शरअ दीन दए तुड़ाईआ। वेखे विगसे परवरदिगारा, बेपरवाह फेरा पाईआ। नईया डोबे विच मँझधारा, कूड़ा लेखा दए मुकाईआ। निरवैर होए सांझा यारा, अगला खेल दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान सन्त सुजान गुरमुख जवान गुरसिख अञ्याण सारे मिल के पुरख अकाल दीन दयाल दर वेखो इक अपारा, जिस घर इक्को शहिनशाह नज़री आईआ। झुक झुक उठ उठ करो करो करो निमस्कारा, निमख निमख निमख आपणा आप कटाईआ। कोई ना दिसे हुक्मे बाहरा, हुक्मे अन्दर खेल रचाईआ। साचा तुख्म हरि शब्द पूत सपूत दुलारा, तासीर भगतां विच रखाईआ। मेल मिलाए इक दुआरा, सच दरबार वज्जे वधाईआ। साची सख़ीआँ मंगलाचारा, गीत इक्को इक सुणाईआ। घर मिले प्रीतम प्यारा, पीआ विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दा आदि जुगादि पसारा, सो सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिखां करे पार किनारा, नईया आपणे पत्तण लाईआ। फड़ बाहों लै के जाए सच दरबारा, जिस घर बैठा आसण लाईआ। जोती जलवा जोत उज्यारा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ओस

मन्दिर वड़ के पुरख अबिनाशी दर्शन कर के भगत सन्त गुरमुख गुरसिख कोई ना कहे मैं एथों जावां बाहरा, सारे मंगण इक्को तेरा नूर तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे दो जहान करे सच्चा सच प्यारा, झूठी यारी ना कदे लगाईआ।

१२ अस्सू २०२० बिक्रमी गोलेवाला

रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल कीती कल्याण, शास्त्र वेद सिमरत ज्ञान पाठ पूरब जणाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद धुन दस्सी ना वज्जे किस मकान, तार सुर ताल कवण रखाईआ। कवण कूट कवण दुआर मिले पतिपरमेश्वर श्री भगवान, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा गाउँदे गए गान, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। तिस साहिब दी निरगुण रूप दस्सो पहचान, निरवैर कवण कूटे आसण लाईआ। कवण संदेसा तुहानूं देवे आण, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। ब्रह्म कवण करे पहिचाण, ब्रह्म पारब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। कवण शब्द वज्जे धुन्कान, तुरिया बैठी नैण शरमाईआ। कवण मन्दिर जोत जगे महान, दीवा बाती किस बिध रिहा टिकाईआ। आपणा लेखा खोल्ह करो ब्यान, साढे तिन्न हथ्थ काया बंक कवण घर होए रुशनाईआ। नौ दुआरे कूड़ी क्रिया सारे कहिण प्रधान, सुखमन टेडी बंक फिर फिर थक्कण वाहो दाहीआ। ईड़ा पिंगल रखण माण, सहँस दल देण जणाईआ। सच दस्सो किस रूप अमृत आत्म कीता पान, निझर झिरना उलटा कँवल उलटाईआ। किस घर किस मन्दिर किस गृह स्वामी सच सतिगुर मिले आण, सति सतिवादी आपणा पन्ध मुकाईआ । सोई सुरती अकाल मूर्ती नाद तूरती आसा पूरती शब्द गुरदेव लए उठाल, शब्द इशारे नाल बुलाईआ। उस दा नूर कवण करे जुमाल, बेनज़ीर नज़र नज़र वखाईआ। परवरदिगार बेपरवाह सति सरूप शाहो भूप श्री भगवान करो ब्यान, बेज़बान जो सब नूं रिहा पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी चार युग चार वरन जिस दी मन्नण आण, बैठे दर दरवेश सीस झुकाईआ। उस प्रभू दा भेव दस्सो आण, अनडिठड़ी बूझ बुझाईआ। जिस दर्शन नूं दरस मंगण विच जहान, तृष्ना इक्को भुक्ख रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा घर विच घर, कवण कूटे बैठा डेरा लाईआ। चार युग दा चुक्के झेड़ा, पिछली कथा सारे रहे सुणाईआ । आपणा दस्सो किस बिध वसया खेड़ा, मिली माण तन वड्याईआ। मन मन्दिर किस दुआरे ढाहया डेरा, मनसा मनसा विच खपाईआ। बुद्धि वेख्या केहड़ा वेहड़ा, घर आपणे फेरा पाईआ। किस मंज़ल होवे हक़ नबेड़ा, हकीकत लेखा दए चुकाईआ। साहिब

सतिगुर हरि सुल्तान दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, घर मिले सच्चा माहीआ। साचे सन्त बणाओ बणत, मिलाओ कन्त, लेखा चुक्के जीव जंत, साधना इक्को इक समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा साचा घर, घर आपणा दयो समझाईआ। आपणा घर दस्सो बोल, अनबोलत आप जणाइंदा । जिस घर अन्दर इक वज्जे ढोल, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। साची वस्त किस गृह रखी कोल, खोल्ह अक्ख क्यों मुख छुपाइंदा। पूरे कंडे तोलो तोल, तोलणहारा बूझ बुझाइंदा। मारन नहीं देणा कोई रोल, उहला पड़दा सर्ब चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक्को घर, जिस घर हरि हरि नज़री आइंदा। हरि का दस्सो सच दुआर, दुआरका मिले ना वड्याईआ। जिस घर वसे इक्को निरँकार, एकँकार बैठा आसण लाईआ। निर्मल दीआ बाती जगे अगम्म अपार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ओथे शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोई ना करे विचार, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। ना कोई जनक दिसे दरबार, ना कोई अष्टाबकर बूझ रिहा बुझाईआ। सो साहिब खेल करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। जुग जुग जन भगतां खोले्ह बंद कवाड़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। साचा दरस देवे इक वसाल, वसल आपणे नाल कराईआ। शास्त्र सिमरत जिस दा दस्सण हाल, सो हालत सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा साचा घर, जिस घर मिले इक्को दरस, अगली पिछली रहे ना कोई हरस, हवस नज़र कोए ना आईआ। किरपा करो जगत ठाकर, हरि ठाकर मंग मंगाइंदा। गहर गम्भीर डूंग्घा सागर, काया कवरी फोल फोलाइंदा। जिस अन्दर जगत वासना मन सौदागर, आत्मा परमात्मा भेव ना कोए खुल्हाइंदा। सृष्ट सबाई सतिगुर सच्चा निर्मल कर्म करे उजागर, जिस उपर आपणी मेहर नज़र उठाइंदा। दर आयां घर आयां एथे ओथे दो जहानां देवे आदर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को मंगे सच्चा दरस, जिस दरस कीत्यां दर्द ना कोए रखाइंदा। साचा दरस दयो दीदार, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। जिस दी समझ ना सके कोए विचार, विचार विच कदे ना आईआ। जिस दी नाद शब्द धुनकार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जिस दा मेला सच दरबार, जिथ्थे दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओस प्रीतम दा प्यार दस्सो कर प्यार, प्यार नाल प्यार लैणा वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को मंगे सच दरस, जिस नाल लेखा चुके अर्श फ़र्श, काया काअबा दो दो आबा सच्चा हुजरा इक्को नज़री आईआ। नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना शब्द तराना राग नाद ब्रह्म ब्रह्माद शब्द घोरी, आदि गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। तन काया माटी उते बोरी, तप्पड़ जगत जुगत वखाईआ। बाहर अन्दर बिन सतिगुर पूरे समझ ना

सके कोई चोरी, चोरी यारी ठग्गी बिन साचे सन्त नज़र किसे ना आईआ। अन्दर वस्त जेहड़ी लोड़ी, सो लोहड़ा पैणी हथ्थ अजे ना आईआ। पढ़ पढ़ विद्या चौदां करन बौहड़ी बौहड़ी, चौदां लोक देण दुहाईआ। चौदां तबक उते काग़ज़ लिख्त दिसी कोरी, निष्अक्खर अक्खर रूप ना कोए वटाईआ। प्रभ मिलण नूं जन भगतां विद्या मंगी थोड़ी, थोड़ीउँ बहुती देवे आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा साचा दर, सर्ब साध संगत अग्गे इक्को वार सुणाईआ। तन कहे मेरे उते तप्पड़, जगत ओढण नज़री आईआ। पता नहीं ओस थाँ केहड़े वेले जाए अप्पड़, भज्जे फिरदे वाहो दाहीआ। जिस वेले पारब्रह्म दा नज़री आए छप्पर, चार दीवार रहिण कोए ना पाईआ। ओथे जा के आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता जूठ झूठ जगत नाता तुटे इक्को आवे सबर, सबर सबूरी साचे नाल हंढ्ढाईआ। होए प्रकाश मिले अबिनाशी नाता चुक्के काया कबर, गहर गम्भीर देवे माण वड्याईआ। आत्म परमात्म तख्त निवासी सच्चा शहिनशाह इक्को करे अदल, अदालत इक्को घर वखाईआ। जिस वेले अन्दरों अन्दरे अन्दर जन भगतां आदत देवे बदल, बाहरों रूप ना कोए वखाईआ। हरिभगत बिन कतलों होए कतल, कातिल मकतूल भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां कोलों मंगे इक्को मंग, जिस मिलयां दो जहान श्री भगवान इक्को रूप नज़री आईआ।

१२ अस्सू २०२० बिक्रमी इन्द्र कौर दे गृह कोट कपूरा ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिजुग तेरा सच्चा नाम, सो पुरख निरँजण इक प्रगटाईआ। अमृत आत्म लख चुरासी देवे जाम, निझर झिरना इक झिराईआ। आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया मेटे काम, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी देवे दान, वस्त अमोलक नज़री आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे सच्चा माण, अभिमान रूप ना कोए वटाईआ। गृह मन्दिर अन्दर घर नज़री आऐ इक्को काहन, साची बंसुरी राग सुणाईआ। सच पैगम्बर देवे इक पैग़ाम, नाअरा हक़ हकीकत दए जणाईआ। लाशरीक वाली दो जहान, सच तौफ़ीक इक्को इक ख़ुदाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म प्रभ रखण चरण ध्यान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। ना कोई दिसे दीन मज़्हब इस्लाम, सही सलामत साबत सूरत इक्को इक बुझाईआ। नव नौ सत्त जो करे सलाम, इक्को कलमा गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त तेरा ढोला गाण, गण गंधर्ब इक्को राग अल्हाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तूही तूही करन उच्ची उच्ची इक ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच्चे तेरा मार्ग इक समझाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा गीत, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा घर ठांडे सीत, एकँकार दए समझाईआ। आदि निरँजण जोत निरँजण जणाए साची रीत, अबिनाशी करता इक्को बूझ बुझाईआ। श्री भगवान वसणहारा धाम अनडीठ, महल अटल इक्को इक सुहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जणाए सच प्रीत, प्रीतीवान आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए मन्दिर मसीत, काया काअबा सच महिराब इक्को इक सुहाईआ। शाहो भूप वड राजन राज शहिनशाह शाह पातशाह हक़ तौफ़ीक, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण तेरी करे आप तस्दीक, दूजा सानी नज़र कोए ना आईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आए नज़ीक, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। सदी वीहवीं रही बीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक इकल्ला धुदरगाही दए समझाईआ । सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा संग, सो सतिगुर आप बणाईआ। जुग चौकड़ी चाढ़्हे रंग, रंग मजीठी इक रंगाईआ। शब्द नाद वजाए मृदंग, अनहद रागी राग सुणाईआ। आत्म अन्तर सच महल्ले वेखे लँघ, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे खण्ड खण्ड, खड़ग इक चमकाईआ। सुरत सवाणी बिन शब्द हाणी रहे ना रंड, कन्त मिलावा सहिज सुभाईआ। वेख वखाए सृष्ट सबाई नौ खण्ड, सत दीप आपणा पड़दा लाहीआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ । अमृत धार वहाए गहर गम्भीर सागर सिन्ध बिन गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी नैण शरमाईआ। साहिब सतिगुर पूरा सूरा सरबँग, कलयुग अन्त साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जन्म कर्म रोग सोग चिन्ता दु:ख भरम भउ लेखा चुकाए भुक्ख नंग, वस्त अमोलक नाम दान श्री भगवान हो मेहरवान इक्को झोली पाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख गुरसिख अंगीकार लाए अंग, आप आपणी गोद बहाईआ। एथे ओथे दो जहान निरवैर पुरख निराकार देवे सच्चा संग, मँझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लख चुरासी जम की फाँसी आवण जावण देवे पन्ध मुकाईआ। वेखे खेल दो जहान, मण्डल रासी गोपी काहन, सुरती शब्दी इक ध्यान, साचा मेला मेल मिलाईआ। कलयुग तेरा हुक्म होवे परवान, अन्तिम लेखा चुक्के विच जहान, सतिजुग उठे नौजवान, लोकमात लए अंगड़ाईआ। सतिजुग साचे तेरा खेल भगवन्त, निरगुण निरवैर आप कराईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख उठाए साचे सन्त, सति सतिवादी इक्को बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म बोध ज्ञान देवे बण के अगम्मी पंडत, पंज तत रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। आपणी

महिमा जणाए बेअन्त, लेखा लिख सके ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। सतिजुग तेरी वस्त अपार, सो करता आप जणाईआ। घर मन्दिर खोल्ह कवाड़, गृह वज्जे नाम वधाईआ। साची सख़ीआँ मंगलाचार, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ। महल अटल उच्च मनार, सोभा साचे घर वखाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक्को कर उज्यार, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। बूँद स्वांती इक इकांती ठंडी ठार, बहुभांती दए पिलाईआ। मेटे कलयुग रैण अन्धेरी राती, सतिजुग तेरी खोले्ह ताकी, सब दा लहिणा देणा चुक्के बाकी, बाकीनवीस आपणा फेरा आपे पाईआ। वेख वखाए लख चुरासी पंज तत ख़ाकी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध पड़दा देवे पाईआ। सच्चे घोड़े अस्व चढ़े राकी, शाह सवारा हरि निरँकारा दो जहानां भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर सुणाए जैकारा, शहिनशाह सच्ची सरकारा, शाह सुल्तान वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्को इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे देवे माण वड्याईआ। सतिजुग साचे तेरा मेला गोबिन्द, गुर गुर शब्दी मेल मिलाईआ। पूरब पूरब मेटे चिन्द, चिन्ता दु:ख नज़र कोए ना आईआ। दीन दयाल बण बख्शिंद, बख्शिश रहमत आपणी दए वरताईआ। धार वखाए घर अन्तर निज, निज आत्म बूझ बुझाईआ। काया चोली देवे सिंज, सिंच हरी आप कराईआ । आपणे मिलण दी जन भगतां दस्से बिध, अन्तर आत्म परमात्म पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचे जाणा उठ, सो स्वामी आप उठाइंदा। पुरख अकाल गया तुठ, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। तिन्न युग सुत्ता रिहा चुप्प, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। उठ वेख कलयुग अन्धेरा घुप्प, चारों कुण्ट साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पैंडा गया मुक्क, पांधी नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड दुआरे साचे बैठे लुक, लोकमात रूप अनूप ना कोए वटाइंदा । सारे सुखणा रहे सुख, दोए जोड़ ध्यान लगाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द बणाया इक सुत, सुत शब्दी नाउँ धराइंदा। जो लोकमात कलयुग अन्त करे आपणा रुख़, चरण चरण आप उठाइंदा। सो वेला वक्त सदी वीहवीं रिहा ढुक, दो जहान नेत्र नैण उठाइंदा। चार वरन अठारां बरन सृष्ट सबाई अन्तर आत्म नाम निधान वस्त दिसे ना कोल कुछ, ख़ाली झोली सारे रहे वखाईआ। धुर दा बूटा बिन सतिगुर पूरे रिहा सुक्क, साचा माली नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार जड़्ह रिहा पुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता परम पुरख प्रीतम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को इक जणाईआ । सतिजुग

सच्चे मेरे लाल, सो साहिब दए समझाईआ। तेरे नाल निरगुण रूप बणे दलाल, शब्दी रूप इक वटाईआ। जा के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। पंज तत तत्त मार्ग दए सिखाल, ब्रह्म मति इक पढ़ाईआ । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वखाए इक्को धर्मसाल, धर्म दुआर सच्चा नज़री आईआ। जिस दुआरे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सजाईआ । चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत अन्त ना लए प्रनाईआ। सो मन्दिर सोहे सच दुआर, जिस गृह वसे पुरख अकाल, अक्ल कलधारी बैठा डेरा लाईआ। जलवा नूर इक जलाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। बेवफ़ाई सांझा यार, लाशरीक शिरकत रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। सतिजुग सच्चा सुण संदेस, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ । किरपा करी वड नरेश, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मैं बालक बण के खेडां खेड, लोकमात खेल रचाईआ। तेरे भगतां देवां भेत, अन्दर वड़ के भेव समझाईआ। सतिगुर पूरा निज नेत्र लैणा पेख, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। जन्म कर्म दी बदले रेख, लेखा आपणे घर वखाईआ । आत्म परमात्म करे हेत, हितकारी वड्डी वड वड्याईआ। रुत्त सुहञ्जणी मौले चेत, पत डाल्ही फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरी मिले सरनाईआ। सतिजुग सच्चा चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। वडभागी प्रभ मिल्या मलाह, बेड़ा लोकमात चलाईआ। शब्दी शब्द देवे सलाह, साची सिख्या इक समझाईआ। सोहँ ढोला लैणा गा, तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी होए ना कदे जुदाईआ। साचा खेड़ा देणा वसा, लोकमात वज्जे वधाईआ। झूठा झेड़ा देणा मुका, झगड़ा आत्म परमात्म कोए रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म नज़री जाए आ, नेत्र लोचण नैण इक खुल्हाईआ। गीत गोबिन्द डूंग्घा सागर गम्भीर गहर इक्को लैणा गा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। हरि रुठड़ा कन्त लैणा मना, घर घर विच वास्ता पाईआ। मेहरवान मेहर नज़र लए उठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच सच दृढ़ाईआ। सतिजुग मिलदी वेखे दात, कलयुग रोवे मारे धाहींआ। उच्ची कूक करे फ़रयाद, प्रभ अग्गे रिहा सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ चौदां सदीआं दिती दाद, मुहम्मद इशारे नाल जणाईआ। बीसवीं सदी मारे आवाज़, बीस बीसा नाउँ धराईआ। मेरा अजे पूरा नहीं होया काज, करते मेरी इक अरजोईआ। मैं लख चुरासी घर घर वेखणा नाच, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ । दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा करन दी दस्सी जाच, जीवां जंतां साधां सन्तां माया ममता हउमे हंगता गढ़ बणाईआ। तेरा नूर नज़र नहीं आउणा रसूल पाक, पाकीज़ा रूप ना कोए वटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप कोई गोपी

काहन ना पाए रास, साचा नाच ना कोए नचाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा नानक गोबिन्द किसे वसे ना पास, मन वासना चारों कुण्ट होए हल्काईआ। फिरे दरोही पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण साडे कुछ नहीं पास, ख़ाली हथ्थ देण वखाईआ। तेरे भगत होण उदास, सांतक सति ना कोए वरताईआ। पारब्रह्म प्रभ मेरे सतिगुर ओस वेले मैंनूं कहीं शाबाश, कलयुग मेरे छोटे पुत्त वाहवा तेरी वड्डी वड्याईआ। तेरी लख चुरासी कर्मां नाल करां नास, कर्मां लेखा लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्न मेरी अरदास, दर तेरे सीस झुकाईआ। प्रभ मेरी अर्ज़ कर मंज़ूर, दर इक्को मंग मंगाइंदा। तूं सब दी आसा मनसा करें पूर, पूरन इच्छया तेरे कोल कराइंदा । मैं चार कुण्ट मचाउणा फ़तूर, फ़तवे सब दे उते लाइंदा। सन्तां साधां अन्दर वाड़ना कूड़ो कूड़, पीर पैगम्बर बचया कोए रहिण ना पाइंदा। इक्को मार शरअ ज़ंज़ीर, कुंजी आपणे हथ्थ रखाइंदा। बदल सके ना कोए तकदीर, तेरी तदबीर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। तूं मेरा वेख अन्त अख़ीर, घर घर सृष्ट सबाई नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दीन दयाल ठाकर मेरे मेहरवान तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अबिनाशी बोले सच, सति सतिवादी आप जणाइंदा। कलयुग चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप अन्दर रिहा नच्च, मुख घूँगट नज़र कोए ना आइंदा। अन्तिम भाण्डा भज्जणा कूड़ी कच्च, काया गगरीआ डेरा ढाइंदा। प्रगट होया पुरख समरथ, महिमा अकथ आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर जो कलयुग चलाए तेरा रथ, बण रथवाही वेस वटाइंदा। अन्तिम मार्ग इक्को देवे दस्स, सच सुनेहड़ा इक समझाइंदा। तेरा खेड़ा होणा भट्ठ, त्रैगुण अग्नी अग्ग लगाइंदा। बिन गुरमुख सच्चे कोई ना सके बच, गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। नेत्र खोल्ह उठ वेख नट्ठ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शब्द हल्कारा इक्को इक दौड़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप वेख वखाए चौदां लोक हट्ट, चौदां तबक पड़दा आप चुकाइंदा। सतिजुग सच्चा धरत मात दी गोदी जाए वस, श्री भगवान वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। करे खेल आप अकथ, कथनी कथ ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी चार युग पांधी सब दा पन्ध मुकाइंदा।