पुस्तकालयभाग १५

१२ अस्सू २०२० बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड सादक ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिजुग सच्चे तेरा सच्चा नाम, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। हँ ब्रह्म सच देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। शब्द गुर बण के आवे सच्चा राम, हर घट रमया बेपरवाहीआ। सति सतिवादी वेस वटाए अगम्मी काहन, गोपी काहन रास रचाईआ। बेपरवाह खेले खेल वाली दो जहान, निरगुण सरगुण धार समझाईआ। परवरदिगार होए प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। लाशरीक उठाए सच निशान, शिरकत कोए नज़र ना आईआ। सच पैगम्बर देवे इक पैग़ाम, कलमा इक्को इक सुणाईआ। लख चुरासी बख्शे इक ध्यान, पुरख अकाल सरन सरनाईआ। बोध अगाधा दए ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर रूप वटाईआ। आत्म अन्तर निर्मल जोत जगाए महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच दुआरा खोल्ह दुकान, चौदां लोक दए समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक भगवान, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। ईश जीव करे पहचान, जगदीश भेव चुकाईआ। साचा मन्दिर वखाए मकान, महल अटल इक रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी वसे नौजवान, पुरख अबिनाशी ना मरे ना जाईआ। सच संदेसा देवे धुर फ़रमान, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चरण कँवल सीस झुकाण, दर बैठे अलख जगाईआ। तेरा खेल वड मिहबान, बी ख़ैर या अल्ला सके ना कोए समझाईआ। सच तौफ़ीक दे वड मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच्चे रिहा दृढ़ाईआ। सतिजुग सच्चे वेख लाल, सो साहिब सच जणाईआ। सच दुआर खोल्हे तेरी धर्मसाल, धर्म वंड ना कोए वखाईआ। ठाकर स्वामी होए दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। साचा मार्ग दए सिखाल, सति सतिवादी करे पढ़ाईआ। चार वरन देवे इक ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। बोध अगाधा नाम जैकारा सुणाए आप भगवान, भगवन आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाता जुड़े विच जहान, आत्म परमात्म बन्धन इक वखाईआ। जीव जंत सृष्ट सबाई लख चुरासी चारे खाणी बाणी सारे गाण, गा गा आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए समझाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा राह, सो स्वामी आप जणाइंदा। निरवैर पुरख निराकार निरँकार बणे मलाह, खेवट खेटा आपणी सेव कमाइंदा । साचा नाउँ नर निरँकारा इक्को दए सलाह, सलाहगीर नज़र किसे ना आइंदा। नव नौ चार सुहाए थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। जीव जंत हँस बणाए काँ, कागों हँस रूप वटाइंदा। निर्धन सरधन पकड़े बांह, फड़ बाहों गले लगाइंदा। घट स्वामी बहि के करे न्याँ, सच अदालत इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा राह वखाइंदा। सतिजुग तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, हरि करता आप कराईआ । दीन मज़्हब

दा चुक्के झेड़ा, ज़ात पात नज़र ना आईआ। कूड़ी क्रिया ढाहे डेरा, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। इक्को रंग रंगाए सञ्झ सवेरा, साचा चन्द नूर कर रुशनाईआ। धरत धवल दा वसे खेड़ा, ज़िमीं असमान ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे आपणी मेहरा, मेहर नज़र बेनज़ीर आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिजुग कहे मेरे निरँकार, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी दाता सिरजणहार, देवणहार सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे युग तेरे भिखार, बैठे दर अलख जगाईआ। निउँ निउँ सजदा सीस करन निमस्कार, जगदीश तेरी ओट तकाईआ। कर किरपा सिरजणहार, चरण कँवल दे समझाईआ । मैं सेवक बणां बरख़ुरदार, माण अभिमाण नज़र कोए ना आईआ। तेरा हुक्म मन्नां सरकार, शरअ सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे प्रभ मंगां मंग, ख़ाली झोली आपणी डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शाह सुल्तान तेरी सरनाईआ। इक्को दे सच अनन्द, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। लेखा चुक्के भेख पखण्ड, सच सुच्च दे समझाईआ। मेरा प्रेम ना होवे रंड, प्रीती प्रीतीवान तेरे नाल लगाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। दयाल हो को सुणा छन्द, ढोला इक्को राग अल्हाईआ। ख़ुशी करा बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। साचा चाढ़्ह निरगुण चन्द, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, धुर दी वस्त झोली पाईआ। सतिजुग कहे मेरे भगवान, भगवन तेरी इक सरनाईआ। धुर दा दे इक निशान, सच निशाना हथ्थ फड़ाईआ। नाम शब्द दे ज्ञान, चौदां विद्या ना कोए पढ़ाईआ। चौदां लोक सुंञ मसाण, बिन तेरे सोभा कोए ना पाईआ। चौदां तबक ना कोए कल्याण, कलमा नबी रसूल ना कोए समझाईआ। किरपा कर नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। आदि जुगादि हुक्मरान, तेरा हुक्म ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे रिहा समझाईआ। सतिजुग साचे सुण बाल निधान, सो सतिगुर आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी मिटे दुकान, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा जारी करन फ़रमान, धुर संदेसा देण सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन कोई ना करे कल्याण, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सिदक सबूरी साबत रिहा ना कोए ईमान, सति सन्तोख धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा जीव जंत साध सन्त करन कल्याण, अन्तर आत्म गुर का शब्द ना कोए वसाईआ। बाहरों रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोलण ज़बान, प्रेम प्रीती परम पुरख ना कोए निभाईआ। दूर दुराडे वेखण दीन मज़्हब ईमान, साचा इस्म नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग देवे माण वड्याईआ। सतिजुग अग्गों प्या हस्स, प्रभ तेरे चरण मिले सरनाईआ। ठाकर स्वामी मार्ग आपणा दस्स, मैं पांधी चलां वाहो दाहीआ। साचा नूर कर प्रकाश, मोहे मार्ग देणा लाईआ। मैनूं इक्को तेरी आस, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सदा वसां तेरे पास, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल तेरा नूर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा प्रकाश, दो जहान तेरा नूर डगमगाईआ। मेरी पूरी करनी आस, निरासा रूप ना कोए वखाईआ। मैनूं इक्को सच्ची ख्वाहिश, तेरा नाम दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर सच्चा पुरख अकाल, प्रभ अबिनाशी आप जणाइंदा। किरपा करे दीन दयाल, दीनन तेरा रंग रंगाइंदा। धर्म बणाए तेरी सच्ची धर्मसाल, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को घर वखाइंदा। दीपक जोती दीआ देवे बाल, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। अमृत जाम दए प्याल, रस इक्को इक वखाइंदा। मार्ग दस्से इक सुखाल, रहबर आपणा रूप वटाइंदा। निरगुण हो के बणे दलाल, सरगुण साचा वणज कराइंदा। करे खेल आप भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां देवे दान, दाता दानी झोली सच भराइंदा। इक्को नाम करे प्रधान, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे ख़ुशी मनाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुलाइंदा। सतिजुग कहे प्रभ कर मेहर, मेहरवान तेरी सरनाईआ। दूर दुराडे नज़री आउणा नेरन नेर, सति पुरख निरँजण बण के पांधी राहीआ। पतिपरमेश्वर ना लाईं देर, तेरे दर मेरी अरजोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग सच्चे तेरी इक उडीक, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारों दिशा ध्यान लगाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल महाबली आए आपणी तरीक, तारीख सके ना कोए बदलाईआ। दूर दुराडा वसे सदा नज़दीक, नेरन नेरा होए सहाईआ। साचा मार्ग लाए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। राह दस्से इक बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। साची मारे नाम लीक, कलम शाही हथ्थ ना कोए उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी करे आप तस्दीक, दूजे हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। श्री भगवान बदले आपणी पीठ, करवट लै लए अंगड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर तेरा दए सुहाईआ। तेरा दर होए सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। करे खेल आदि निरँजणा, नर नरायण बेपरवाहीआ। वेखे विगसे दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर डूंग्घी कन्दर फोल फोलाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्सणा, दहि दिशा दए समझाईआ। हिरदे निरगुण हो के वसणा,

सरगुण सुरती शब्द करे कुड़माईआ। पंज तत काया खेड़ा ना होवे भट्ठणा, त्रैगुण अग्नी बंद कराईआ। साची जोत करे प्रकाशा, प्रकाशवान इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। धुर दा लेखा अगम्मी जाप, श्री भगवान आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस थापण दित्ता थाप, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेवा लाईआ। अन्तिम लै के गया आपणे घाट, साचे मन्दिर दित्ते बिठाईआ। लोकमात आवण जावण मुकी वाट, पिछला लेखा कोई रहिण ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिख के गए कलम दवात, धुर दी धार आप समझाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द उच्ची कूक गए आख, सच संदेसा इक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर परवरदिगार सब दा माई बाप, लख चुरासी भगवन्त आपणी गोद उठाईआ। सो साहिब दा करो पाठ, जिस दी सिफ्त करे सर्ब लोकाईआ। चरण कँवल कँवल चरण बंधाए इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। रल मिल सारे पट्टी पढ़ो इक जमात, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। जिस दा कलमा आदि जुगादी चले कायनात, पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। सो साहिब सतिगुर कदे ना पाए वफ़ात, मरघट विच कदे ना जाईआ। नित नवित्त देवणहारा दात, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दी झोली आप भराईआ। कलयुग अन्तिम मिटे अन्धेरी रात, कूड़ी रैण अमावस रहिण ना पाईआ। चार युग दे गुर अवतार सारे गए आख, आख़र प्रगटे बेपरवाहीआ। जिस दी भाख्या कोई ना सके भाख, भेख रेख अवल्लड़ा समझ किसे ना आईआ। जिस दा लेखा जाणे इक्को गुर दस्मेस, दूजा समझ कोए ना पाईआ। सच सपूता करे हेत, साचा नेता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा साचा बन्धन इक्को नाम रखाईआ । सच प्रभ नाम दस्स उह, जिस विच तेरी वड्याईआ। जिस मिलयां तेरे जिहा जाए हो, फ़र्क कोई रहिण ना पाईआ। जिस नाल प्रेम प्रीती कर के जाए छोह, छुरी करद खड़ग खण्डा तलवार चमकाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकारा देवे कोह, कातिल मकतूल रूप वटाईआ। मेहरवान हो के देवे सच्ची लो, प्रकाश इक्को इक वखाईआ। आपणा नाम रखाए सो, हं ब्रह्म लख चुरासी जीव आत्म आपणे नाल मिलाईआ। दुरमति मैल कलेवर देवे धो, पतित पुनीत दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा नाम वर, जिस दा लेखा तेरे विच समाईआ । सो पुरख कहे मेरा आदी जाप, जगजीवण दाता आप जणाईआ। नाता जुड़या पुत्त बाप, पिता पूत मेल मिलाईआ। सचखण्ड दुआरे बहि के थिर घर दिती दात, शब्दी साची वंड वंडाईआ। निरगुण हो के निरगुण बद्धा नात, नाता मिल्या बेपरवाहीआ। बेपरवाह हो के दस्स गाथ, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। भेव

खुल्हाया बण पुरख समराथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। मेहरवान हो के पाई नथ्थ, डोरी तन्द हथ्थ उठाईआ । बेनज़ीर हो के दस्सी गाथ, नर निरँकार करी पढ़ाईआ। शब्द सुत थिर घर दुआरे उच्ची कूक दित्ता आख, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ रूप प्रभ तेरा नूर नूर रुशनाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा रूप सोहँ सो, स्वामी आप जणाइंदा। हँ ब्रह्म कर निरमोह, कूड़ी मुहब्बत नाता तोड़ तुड़ाइंदा। धुर दा ढोआ देणा ढो, अन्तर आत्म अनहद नादी नाद सुणाइंदा। सुरत सवाणी शब्द हाणी मिल के ख़ुशी जाए हो, चिन्ता ग़म रहिण कोए ना पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सच्चा इक्को नाम समझाइंदा। सतिजुग तेरा नाम सच, सोहँ रूप सच समाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार जणाईआ। महिमा सुणाए आप अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। निरवैर हो चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। हर घट हिरदे जाए वस, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। अमृत आत्म झिरना निझर देवे रस, कँवल कँवला दए उलटाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सद वसणहारा साथ, सगला संग निभाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे गले लगाईआ। फड़ उतारे आपणे घाट, पतण बैठा बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी मेटे वाट, पांधी नज़र कोए ना आईआ। प्रभ मिलण दी दस्से जाच, औझड़ राह कोए ना पाईआ। जो निरगुण ढोला निरगुण हो के जाए आख, सो सरगुण सोहँ रूप समाईआ। नेड़ ना आए तीनों ताप, त्रैगुण बन्धन दए कटाईआ। कलयुग क्रिया मेटे संताप, संसा रोग दए चुकाईआ। नज़री आए इक्को बाप, जिस नूं मूसा रिहा जणाईआ। जिस नूं ईसा किहा पाक, सो परवरदिगार करे रुशनाईआ। जिस तों मुहम्मद मंगी दात, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जिस नूं गुर अवतार सारे कहिन्दे सब दा मालक पुरख अबिनाश, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। सो साहिब जाणे आपणी रास, गोपी काहन रिहा नचाईआ। जिस दे नामां विचों कोटन नाम उपजण शाख़, सिफ्ती सिफ्त रूप वटाईआ। शब्द गुरु गुर कहे आदि जुगादी सोहँ सति सरूपी इक्को जाप, आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। साची पूजा साचा पाठ, साचा सिमरन इक रखाईआ। साचा तीर्थ साचा घाट, साचा पतण इक समझाईआ। साचा मन्दिर मस्जिद शिवदुआला माठ, सच मसीत साचा हुजरा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खोज खोजाईआ। सतिजुग तेरा सच श्लोक, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। जिस नूं कोई ना सके रोक, दो जहान रहे जस गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रखण ओट, नेत्र नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गौण लोक परलोक, दो जहानां राग सुणाईआ। जिस दा बंस सरबंस हँ ब्रह्म ओत पोत,

सो पुरख पुरखोतम वेख वखाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। ना कोई दीन मज़्हब लाए चोट, डौरु डंक ना कोए वजाईआ। इक्को धार निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिगुर सच्चा इक्को बहुत, जिस हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जिस दा मन्दिर सचखण्ड दुआरा किला कोट, अनभव प्रकाश करे रुशनाईआ। जिस नूं भगत भगवान कहिन्दे गए रहे अलोप, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सच्चा नाम, आप प्रगटाए अगम्मी राम, राम रामा झोली पाईआ। सतिजुग कहे मैनूं मिल्या मीत, प्रभ तेरे शब्द वज्जे वधाईआ। मैं घर घर सुणावां सच्चा गीत, दर दर फेरा पाईआ। चार वरन अठारां बरन प्रभ दी वेखो सच्ची रीत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे इक प्रीत, प्रीतीवान वेख वखाईआ। एका रंग रंगे हस्त कीट, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। जिस मिलयां माणस जन्म लवो जीत, लख चुरासी बन्धन दए कटाईआ। सो साहिब कोलों मंगो भीख, जो आदि जुगादि जुगा जुगन्तर देवणहार इक वड्याईआ। जिस दा निशाना सारे दस्स के गए ठीक, उस दी मंज़ल चढ़ के वेखो चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को नाम दए वड्याईआ। इक्को नाम शब्द ज्ञान, एकँकारा आप जणाइंदा। इक महल अटल मकान, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। एका नूरी जोत महान, आदि निरँजण नूर रुशनाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमान, अबिनाशी करता आप सुणाइंदा । एका दो जहानां वेखे मार ध्यान, श्री भगवान पड़दा लाहइंदा। एका देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म आप पढ़ाइंदा। एका जुग चौकड़ी करनहारा कल्याण, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। एका कलयुग मेटे कूड़ निशान, जूठ झूठ जड़ उखड़ाइंदा। एका सतिजुग सच करे प्रधान, नाम प्रधानगी हथ्थ फड़ाइंदा। इक्को सर्ब जीआं दा सांझा भगवान, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। इक्को नज़रीं आए काहन, साची बंसुरी नाम सुणाइंदा। इक्को प्रगटे रमईया राम, सतिजुग सच्चा राह वखाइंदा। इक्को कलमा दे कलाम, इक्को आपणा हुक्म वरताइंदा। इक्को बोले सतिनाम, नानक निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। इक्को फ़तहि डंका बोल जैकार, जैकार दो जहान सुणाइंदा। इक्को मंगे मंग वारो वार, जुग जुग आपणी झोली डाहइंदा। इक्को दाता देवणहार, नित नवित्त आपणी वस्त वरताइंदा। इक्को वेखे विगसे वेखणहार, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा । इक्को जुग चौकड़ी लै अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाइंदा। एका उच्ची कूक करे पुकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान रसना जिह्वा तीस बतीसा राग सुणाइंदा। एका एक कल कल्की लै अवतार, अक्ल कलधारी आपणी खेल कराइंदा। एका डंका वजाए विच संसार, नाम डंका हथ्थ उठाइंदा। एका खण्डा

चमके विच ब्रह्मण्डां शब्द सार, सार शब्द भेव कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कलयुग अन्तिम सब कुछ आपणे लै इखतैयार, दूजा राज राजान शाह सुल्तान नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआरे देण ब्यान, कलमबंद सर्ब ब्यान कराइंदा। पारब्रह्म प्रभ साडा खैहड़ा छुटया जीव जहान, लख चुरासी नाता नज़र कोए ना आइंदा। अन्तिम तेरा दस्स के आए निशान, सो निशाना तेरे हथ्थ सोभा पाइंदा। जिउँ भावे तिउँ कर कल्याण, करते तेरी कीमत हट्ट ना कोए विकाइंदा। हउँ बाले नढ्ढे तेरे अञ्याण, तूं पिता पूत सब दी लाज रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग मार्ग इक लगाइंदा। सतिजुग मार्ग दए ला। रहमत कर आप ख़ुदा। भेव अभेदा दए खुल्हा। चार वरन सुल्हा दए करा। अठारां बरन पन्ध दए मुका। आत्म परमात्म ढोला दए सुणा। शब्द विचोला सतिगुर इक्को दए बणा। निरवैर पुरख पड़दा उहला दए उठा। सच घर साचे मन्दिर प्रेम प्यार दा होला इक्को रंगण दए रंगा। काया चोला बदले चोला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा ढोला इक्को दए समझा। साचा ढोला गाउणा गोबिन्द, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। सर्ब जीआं दी मेटे चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए सताईआ। पुरख अकाल दी सारे बिंद, लख चुरासी जीव जंत दरसाईआ। ओस साहिब दी रसना जिह्वा कोई ना करे निन्द, निन्दया साहिब सतिगुर कदे ना भाईआ। प्रभ ठाकर दीन दयाल सदा बख्शिंद, बख्शिश इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग सतिजुग सतिजुग कलयुग दोहां लहिणा देणा देवे थाउँ थाईंआ।

१३ अस्सू २०२० बिक्रमी अजैब सिँघ राज सिँघ दे गृह फ़रीदकोट ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिजुग साचे रखणा चित्त, सो साहिब आप जणाईआ। भगत भगवान सच्चा मित्त, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणे वेखे नित्त, नवित्त आपणा फेरा पाईआ। आत्म प्रीती करे हित्त, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। धुर दा लेखा देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साची वस्त पाए भिख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। घर मन्दिर आवे दिस, र्गिह नूर जोत रुशनाईआ। सुरती शब्द लाए खिच, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। खेल खलाए घर घर विच, वज्जे इक्को नाम वधाईआ। शब्द पढ़ाए अक्खर निश, निष्अक्खर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार तोहे वड्याईआ। भगत भगवान सच्चा संग, सतिजुग साचे सच जणाईआ। दीन दयाल लाए अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ । आत्म देवे

सच अनन्द, सीतल धार अमृत मेघ बरसाईआ। कूड़ी क्रिया करे खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। गीत सुणाए अगम्मी छन्द, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। ख़ुशी कराए बंद बंद, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। काया चोली देवे रंग, साची रंगण इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। भगत भगवान सगला साथ, आदि जुगादी आप निभाइंदा। निरगुण सरगुण चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे आपणी गाथ, मन्त्र ढोला इक्को राग सुणाइंदा । चरण कँवल उपर धवल सच प्रीती बन्न्हे नात, नाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया रैण अन्धेरी मेटे रात, निरगुण जोती चन्द इक चमकाइंदा । उत्तम करे हरिजन ज़ात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। सज्जण सुहेला बणे साक, सगला संगी आप अख्वाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, घर एका दरस कराइंदा। करे प्यार जिउँ पिता पूत बाप, जन जननी गोद सुहाइंदा। सच सुनेहड़ा जाए आख, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। पतण लाए आपणे घाट, किनारा इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा । सतिजुग सुण खोल्ह अक्ख, सतिगुर सच्चा सच जणाईआ। निरगुण सरगुण दरस दिखाए हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। सन्त सुहेले लख चुरासी विचों लए रख, रक्षया करे थाउँ थाईंआ। मेहरवान पुरख समरथ, मेहर नज़र इक उठाईआ। लेखा जाणे तत अट्ठ, नौ दुआर खोज खोजाईआ। दस्म दुआरी आपे वस, आप आपणा भेव चुकाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। साची सेजा भोग बलास, रस इक्को इक वखाईआ। जन्म जन्म दी मेटे आप प्यास, तृष्ना भुक्ख रहिण ना पाईआ। लेखा लाए पवण स्वास, जो जन रसना जिह्वा गाईआ। माणस जन्म पूरी करे आस, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचे मण्डल वखाए रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ । अन्दर वड़ के साचे मन्दिर चढ़ के आपे लए झाक, ताकी खिड़की कुण्डा आपे लाहीआ। मन मनुआ ना रहे आक, मति बुध चले ना कोए चतुराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां सिफ्त सालाहीआ। नेतन नेता एकँकार, इक इकल्ला दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। देवणहारा शब्द भण्डार, नाम ख़ज़ाना आप वरताइंदा। बख्शणहारा चरण आधार, चरण चरणोधक मुख चुआइंदा। देवणहारा जोत उज्यार, साचा नूर चन्द चमकाइंदा। वेखणहारा सच दरबार, महल अटल सोभा पाइंदा। रखणहारा दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। झुलावणहारा सच निशान, धर्म निशाना इक झुलाइंदा । गावणहारा सच्चा नाम, सच सच जणाइंदा। करनेहारा आपणा काम, करता पुरख नाम धराइंदा।

सुणावणहारा सच पैग़ाम, साचा कलमा आप पढ़ाइंदा । वसावणहारा हक़ मुकाम, परवरदिगार डेरा लाइंदा। बणावणहारा सच नज़ाम, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। मारनहारा अणयाला बाण, तिक्खी मुखी धार वखाइंदा। खेलणहार श्री भगवान, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। आवण जावण रखे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगत भगवान प्रेम अतुट्ट, तरुटी नज़र कोए ना आईआ। लग्गी प्रीत ना जाए छुट, डोरी तन्द ना कोए कटाईआ । बण विचोला कोई ना पाए फुट्ट, दूई द्वैत नेड़ ना आईआ। जगत विहार ना जाए रुस, भगत प्यार मिले वड्याईआ। अन्दर वड़ के लए पुच्छ, सोई सुरती आप उठाईआ। उजल वखाए आपणा मुख, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जन्म कर्म दा मेट दुःख, सुख आत्म घर पुचाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। साची गोदी लए चुक्क, हुलारा दो जहान वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। देवणहारा वड्याई साहिब सतिगुर अजीब, अचरज लीला आप रचाइंदा। दूर दुराडा वसे सदा क़रीब, नेरन नेरा नज़री आइंदा। साची वस्त अमोलक पावे भीख, भिच्छया इक्को इक वरताइंदा। बदलणहारा कूड़ी नीत, साचा मार्ग इक लगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा देणा धुर दा झोली पाइंदा। सतिजुग कहे मेरे महिबूब, वाहवा वड तेरी वड्याईआ। किस बिध आए मोहे सबूत, तूं भगतां मीता सहिज सुखदाईआ। अबिनाशी करते उठ वेख पंज तत कलबूत, कलयुग अन्तिम दयां वखाईआ। सतिजुग कहे मैनूं नज़र ना आए कोई अरूज, अर्श कुर्श बैठा डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल कहे मैं रख्या आप महिफूज़, हिफ़ाज़त करां थाउँ थाईंआ। सतिजुग कहे मैनूं घर घर दिसे दूज, एका रंग ना कोए रंगाईआ। श्री भगवान कहे मैं पिछला लेखा सब दा कीता मौकूफ़, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द सूरा भेज दूत, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सो भगत मेरे जो इक्को करन मेरी पूज, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तिन्हां अन्तर आत्म दिती सूझ, मन वासना रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुलाया बिन पढ़यां गूझ, गुरदेव स्वामी हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा दृढ़ाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दस्स उह धाम, जिस घर वज्जे वधाईआ। जिस मन्दिर इक्को नज़री आए राम, दूजा रूप ना कोए धराईआ। जिस गृह इक्को वसे शाम, बंसुरी आपणा नाम सुणाईआ। जिस दर इक्को पैगम्बर दए पैग़ाम, कलमा हक़ हकीकत करे पढ़ाईआ। जिस दुआरे इक्को मन्त्र सतिनाम, सति सतिवादी दए समझाईआ। जिस महल अटल उच्च मनारे इक्को फ़तहि डंक जैकार, जै जैकार रिहा जणाईआ। जिस गृह वसे आप निरँकार, निरगुण आपणा आसण लाईआ। सो पुरख अबिनाशी मैनूं मन्दिर

दे वखाल, मैं वेखां चाईं चाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सारे करदे गए स्वाल, दोए जोड़ जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। उठ सतिजुग वेख सच्ची धर्मसाल, श्री भगवान धर्म दुआरा इक जणाइंदा। जिस गृह सिमरन इक्को नाम, नाउँ निरँकारा आप वखाइंदा। सो दर होए परवान, सो घर सोभा पाइंदा। सो मन्दिर सच निशान, सो शिवदुआला रंग रंगाइंदा। सो गुरुदुआर करे प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जिस अन्दर वसे श्री भगवान, सो तन मन्दिर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकाइंदा। सतिजुग वेख भगवान भगत, श्री भगवन रिहा जणाईआ। जिस दी चाल निराली सदा जगत, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। कोई ना जाणे वेला वक्त, थित वार सके ना कोए समझाईआ। भगतां विच सब नालों इक्को फ़र्क, साचे भगत पुरख अकाल इक्को ओट रखाईआ। सृष्ट सबाई बाकी पिच्छे लग्गी लिख्त पढ़त, काग़ज़ कलम शाही वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मुड़ के कोई ना आवे परत, प्रतिनिध इक्को इक अख्वाईआ। जिस नूं भेजे आप उते धरत, सो धरन धरत धवल सेवा जाए कमाईआ। अन्तिम सारे ला के जावण शर्त, पुरख अकाल दीन दयाल साहिब सुल्तान मन्नो सृष्ट सबाईआ। जिस दर ना कोई सोग रोग हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निहचल धाम बैठा रहे बेधड़क, ख़तरा ख़ौफ़ सर्ब जणाईआ। सो साहिब सतिगुर कलयुग अन्तिम आवे परत, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। निरवैर पुरख निराकार आदि निरँजण जोत सरूप देवे दरस, पंज तत वंड ना कोए वंडाईआ। अमृत मेघ अन्तर आत्म देवे बरस, अग्नी तत दए बुझाईआ। सो वेखणहारा साचे भगत, भगतां अन्दर आपणा डेरा लाईआ। लेखा जाणे बूँद रक्त, रती रत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा पड़दा आप उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभ की भगतां रीत, मोहे साची दे समझाईआ। कवण ढोला गावण गीत, जुग जुग मन्त्र नाम ध्याईआ। कवण बिध रखण उडीक, नित नेत्र नैण उठाईआ। कवण वेला आएं नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कवण दुआर करें प्रीत, सच प्रीती तोड़ निभाईआ। कवण भण्डारा पाएं भीख, भिच्छया इक वरताईआ। कवण जैकारा सुणाएं साची सिख्या सीख, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिजुग सुण धुर दी बात, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां पुच्छां वात, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नाम अगम्मी देवां दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अन्दर वड़ सुणावां गाथ, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां जुड़या सच्चा नात, नाता

सके ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म मिल के बणे सच्ची जमात, पट्टी इक्को अक्खर दए पढ़ाईआ। नज़री आए साख्यात, शाह पातशाह सच सरूप रूप वटाईआ। नाम प्याला देवे आबेहयात, हयाती हयाती विचों बदलाईआ। पिछली ख़ता करे मुआफ़, ख़ताब आपणा दए जणाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द दए स्वाद, अनरस रस आपणा रस वखाईआ । लख चुरासी विचों काढ, निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। सति सतिवादी मार आवाज़, धुर दी बाणी बाण लगाईआ । जन्म कर्म दा मेट पाप, दुरमति मैल धवाईआ। साचा मन्त्र दस्से जाप, सोहँ सो सच पढ़ाईआ। सतिजुग साचा थापण जाए थाप, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दूर दुराडा चल के जन भगतां मिले आप, भगत जन लभ्भण किसे दुआर ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। तेरी आसा करे पूर, श्री भगवान सच समझाइंदा। भगतां दिसे सदा हज़ूर, हरि जू आपणा रूप वखाइंदा। पन्ध ना रखे नेड़ा दूर, दूर दुराडा नेरन नेरा आपणा घर वखाइंदा। जन्म कर्म दा कट कसूर, साची सूरत सच दृढ़ाइंदा । नाम भण्डारा दे भरपूर, नव सत्त अन्त वखाइंदा। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, साचे धंदे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन भगत खेल अगम्म, बेपरवाह दए जणाईआ। अन्तर आत्म बिन दमां दम, नित बैठा ध्यान लगाईआ। प्यार कोई ना माटी चम्म, जगत शृंगार ना कोए वड्याईआ। निज नेत्र रोवे छम्म छम्म, दोए लोचण समझ सके ना राईआ। हरख़ सोग ना तृष्ना ग़म, चिन्ता दु:ख ना कोए वखाईआ। इक ध्यान श्री भगवन, दूजी सरन ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो भगत दए वड्याईआ। सो प्रभू उह भगत केहड़ा, जिस देवें माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे वेख वसदा खेड़ा, सतिजुग आपणा नैण उठाईआ। जिन्हां घर प्रभ दा डेरा, सो घर साचे वज्जे वधाईआ । सृष्ट सबाई विचों कर नखेड़ा, खेड़ा इक्को दित्ता वखाईआ । जो रसना जिह्वा अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर कहे तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ ढोला रहे गाईआ। तिन्हां एथे ओथे दो जहान खुल्ल्हा रहे वेहड़ा, चारे युग बैठे सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। सतिजुग कहे वाहवा वड्डे भगवान, वड्डी तेरी वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां देवें दान, कोझे कमले गले लगाईआ। जग रुलयां देवें माण, मेहर नज़र उठाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेलें आण, मिलणी आपणे नाल कराईआ। इक्को दे के सोहँ दान, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। ना कोई संधया पूजा ना अमृत अशनान, अमृत आत्म सर सरोवर इक्को वार नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ । सतिजुग, जो जन मेरा नाउँ ध्याउँदे, प्रभ इक्को

ओट तकाईआ । सो भगत भगवान रल मिल ख़ुशी मनाउँदे, घर साचे वज्जे वधाईआ। साचा मन्दिर इक सुहाउँदे, जिस घर दूजा लँघ कोए ना पाईआ। निरगुण हो के निरगुण दर्शन पाउँदे, सरगुण खैहड़ा दित्ता तजाईआ। गोपी काहन बण के ढोला गाउँदे, सोहँ राग अल्हाईआ। लोक लज्जया तों ना कदे शरमाउँदे, जिन्हां प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। गली कूचे आप जणाउँदे, रसना जिह्वा करन हाल दुहाईआ। जिस पिच्छे जीव जंत साध सन्त घर बार तजाउँदे, जंगल जूह पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी गार समुंद सागर खाई बैठे ध्यान लगाईआ । सो भगत सच्चा भगवान घर आपणे अन्दर पाउँदे, गृह वज्जे इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भरम दए मिटाईआ। साचा भरम ना रिहा भुलेखा, सति सतिजुग आख सुणाया। तेरे हथ्थ प्रभ सब दा लेखा, जिउँ भावें लएं चलाया । कर किरपा जिस नाल करें हेता, तिस आपणी बूझ बुझाया। तूं स्वामी साहिब सतिगुर सच्चा नेता, दो जहान तेरा हुक्म सीस टिकाया। मेहरवान हो के दस्सें आपणा भेता, अन्दर वड़ के आपणा हाल जणाया। निरगुण हो के खेलें खेडां, सरगुण आपणे धंदे लाया। तुध बिन दूजा कोई ना वेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दित्ता इक वर, मेरी झोली अन्त भराया। सतिजुग कहे मेरी बदली दलील, दुरमति विच रही ना राईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर पुरख अकाल मिले छैल छबील, शहिनशाह आपणा घर वखाईआ। तिन्हां शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोई ग्रंथ बणाउणा ना पए वकील, शहादत गवाह नज़र कोए ना आईआ। सो गुरमुख जगत समाज तोड़ फ़सील, फ़ैसला पन्ध आपणा लैण मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। भगत कहे प्रभ मेरे भगवान, तेरा तेरी ओट तकाईआ। दर्शन देणा दर घर आण, दर दरवेश अलख जगाईआ। हउँ बालक बाली बुध मंगां मंग अञ्याण, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। समरथ स्वामी किरपा कर महान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। लोकमात देणा माण, अभिमाण रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे बख्शें चरण ध्यान, सच मिले सरन सरनाईआ। कूड़ी क्रिया दिसे ना कोए निशान, सच दुआरा तेरा इक्को नज़री आईआ। मैं दर्शन करां आण, तूं आपणा दीदार देणा वखाईआ। संसा कोई ना रहे जहान, शक शकूक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा देणा मोहे हकूक, मेरी वस्त मेरी झोली पाईआ। भगवान कहे भगत सुत, प्रभ देवणहार वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखे रुत्त, रुत सुहञ्जणी सोभा पाईआ। अगम्मी धारों आपे उठ, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सच प्यारों पए तुठ, प्रेम प्रीती आप लगाईआ। उजल कर मात मुख, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ। जन्म कर्म दा मेट दुःख, दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम झोली पाईआ। सतिजुग भगत सन्त भगवान, रल मिल ख़ुशी मनाईआ। त्रैगुण माया रोवे बण नादान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। त्रैलोक होए हैरान, हरि जू की खेल वरताईआ। त्रिकुटी सके ना कोए पहचान, साध सन्त बैठे नैण उठाईआ। त्रै धातू कुफ़ल कोई ना खोल्हे आण, विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने वेखण दूर दुराडे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। भगत भगवान सतिजुग मिल के हस्सण, घर साचे वज्जे वधाईआ। इक्को घर इकट्ठे वसण, दूजा शरीक ना कोए बणाईआ। प्रेम प्रीती दे गीत दस्सण, ख़ुशीआं नाल ख़ुशी ख़ुशी मनाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ नट्ठण, भज्जण वाहो दाहीआ। भगत कहे प्रभ मिल्या पुरख समरथन, सच स्वामी बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे मैनूं साची सिख्या आया दस्सण, इक्को करे सच पढ़ाईआ। भगवान कहे मैं भगतां आया रखण, बण रखवाला सेव कमाईआ। तिन्ने इक दूजे तों नीवें हो के नच्चण, उच्चा सीस ना कोए रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ कलयुग पैंडा आया मुक्कण, भगत कहे हां हां श्री भगवान रिहा मुकाईआ। भगवान कहे मैं गुरमुखां गोदी आया चुक्कण, निरवैर हो के वेस वटाईआ। सतिजुग कहे श्री भगवान कूड़ी क्रिया आया लुट्टण, चोरी चोरी लोकमात फिरे वाहो दाहीआ। भगत कहे भगवान ग़रीब निमाणयां आया पुच्छण, दुखियां दर्द दर्द वंडाईआ। श्री भगवान कहे मैं उजल करन आया मुखन, जो जन इक्को मेरा नाम ध्याईआ। दर आ के फेर कदे ना रुस्सण, जिन्हां रुस्सयां लवां मनाईआ। शेर हो के गुरमुख बुक्कण, शेर शेर भबक जणाईआ। आपणे निशान्यौं कदे ना उकण, जिन्हां हथ्थ सोहँ चिला तीर कमान उठाईआ। जोड़ी जोड़ जुड़ कदे ना टुट्टण, सुरती शब्दी गंढ्ढ पवाईआ। प्रेम प्रीती प्यार अन्दर बल धार उठण, निरबल नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल इक्को झुकण, दूजा सीस ना किसे निवाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा सारे करन शुकर, दुखीए जीव ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां कोलों उह मार्ग पुच्छण, किस बिध मिले सच्चा गोसाईंआ। भगत कहिण सच दुआरे पई लुट्टण, उठो लुट्टो रल मिल मेरे भाईआ। पारब्रह्म दा भण्डार कदे ना आया उते मुक्कण, कोटन कोटि जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर भर झोलीआं लोकमात गए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अबिनाशी अचुतन, चेतन आपणी धार रखाईआ।