पुस्तकालयभाग १५

१३ अस्सू २०२० बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण मर्द मर्दाना, सूरबीर बेपरवाहीआ।

एकँकारा नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता साचा खेल करे महल अटल उच्च मकाना, महल्ल इक्को इक रुशनाईआ। श्री भगवान झुलाए धुर निशाना, बेपहचान नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल वखाना, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। साचा मन्दिर कर प्रधाना, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। भूपत भूप राज राजाना, निरगुण निरवैर निरँकार आसण लाईआ। शब्द अगम्म इक तराना, बिन सुर ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सचखण्ड निवासी बेपरवाह, इक इकल्ला खेल खलाइंदा। भगत भगवान नौजवान, मर्द मर्दान हुक्म मनाइंदा। नूर ख़ुदाई मेहरवान, मेहर नज़र बेनज़ीर इक उठाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह, पर्दानशीं मुख नक़ाब ना कोए जणाइंदा। धुर दा लेखा दए समझा, निराकार निरवैर आपणा हुक्म वरताइंदा। सति दुआरा बंक खुल्हा, नाम हुलारा इक लगाइंदा। थिर घर पड़दा दए उठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सोभा पाइंदा। दरगाह साची सोभनीक, निरवैर पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी लाशरीक, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहानां पावे सार ठीक, दरगाह साची दए वड्याईआ। मुकामे हक़ बैठा रहे अतीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाईआ । सच दुआर सो पुरख निरँजण, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, बेअन्त बेपरवाह निरगुण आपणा आसण लाइंदा । जुग चौकड़ी बणनहारा साचा सज्जण, दो जहानां वाली सगला संग आप बणाइंदा। सदा सदा नित नवित्त नेत्र नैण पावणहारा अंजन, नाम निरँकारा इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा नर नरेशा एकँकारा हरि करतारा करता पुरख दीन दयाल दो जहानां आप सुणाइंदा। दो जहान खोलो्ह अक्ख, सो साहिब आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणी खेल समझाईआ। गुर अवतार दूर दराडे आओ नट्ठ, हरि सद्दा नाम सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी खोलो्ह गठड़ी गट्ठ, पड़दा उहला रिहा उठाईआ। दूर दुराडे नेरन नेरे सर सरोवर वेखणहारा तीर्थ अठसठ, जल थल महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी रसना लैणा रट, रट्टा वेखे बेपरवाहीआ। सति स्वामी अन्तरजामी हर घट वासी पुरख अबिनाशी प्रगट होया नट, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश प्रकाश इक्को जोत नूर करे रुशनाईआ। भगत भगवान सन्त सुजान गुरमुख सज्जण

पूरी करे आस, निरासा रूप रहिण कोए ना पाईआ। गुरसिख गुरसिख देवणहार सच भरवास, शब्द अनाद रिहा सुणाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खोजाईआ। गोपी काहन पावणहारा रास, साचा नाच दो जहान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां रिहा समझाईआ। दो जहान जाणा जाग, निरगुण सरगुण भेव चुकाइंदा। आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनाद पकड़नहार आपणे हथ्थ वाग, दूजा संग ना कोए बणाइंदा । लख चुरासी घट घट मन्दिर जगावणहारा दीप चिराग़, जोती जाता पुरख बिधाता जोती जलवा नूर जगाइंदा। मेटणहार अन्धेरी राता, देवणहार अगम्मी दाता, नाम अमोलक काया गोलक हर घट अन्दर आप टिकाइंदा। खेले खेल पुरख अबिनाशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाइंदा। साची करनी श्री भगवान, हरि करता आप जणाईआ। दो जहान देवे ज्ञान, ब्रह्मण्ड खण्ड करे पढ़ाईआ। चार युग बणन नादान, चारों कुण्ट नैण खुल्हाईआ। चारे खाणी करे परवान, चारे बाणी बूझ बुझाईआ। चारे यारी करे कल्याण, चौथा पद इक वखाईआ। जिस घर वसे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दे गीत गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गाण, सरगुण निरगुण अग्गे सीस झुकाईआ। सो साहिब सच्चा सुल्तान, दो जहानां वाली इक्को हुक्म वरताईआ। कलयुग मेटे अन्त कूड़ा निशान, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। माया ममता गढ़ हँकारी तोड़े आण, शब्द खण्डा तेज़ प्रचण्डा चण्डका रूप आप वखाईआ। योद्धा सूर बली बलवान, बलधारी इक्को फेरा पाईआ। चारों कुण्ट वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रोवण उच्ची कूक कूक कुरलाण, दोए जोड़ देण दुहाईआ। करोड़ तेतीसा होए हैरान, सुरप्त इन्द सार ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा निउँ निउँ सीस झुकाण, वाहवा प्रभ तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी असीं मंगदे आए दान, दर तेरे अलख जगाईआ। धुर दा लेखा लिखदे आए महान, शहादत तेरा नाम रखाईआ। सर्ब जीआं दा इक भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम प्रगटे वाली दो जहान, महाबली निरवैर पुरख आपणा फेरा पाईआ। असीं तेरा दस्स के आए निक्का निक्का निशान, तेरी महिमा अकथ दस सके ना कोए राईआ। बेऐब ख़ुदाई नूर महान, जलवागर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे इक्को मंग, दो जहान ख़ाली झोली रहे वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड होया नंग, लोकमात लख चुरासी हरि का नाउँ गई भुलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आत्म परमात्म सब नूं दस्स के आए अनन्द, सच्चा रस इक चखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया होया भेख पखण्ड, भाण्डा भरम भउ ना कोए

भंनाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा गाए ना कोई छन्द, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। सुरत सवाणी बिन शब्द हाणी होई रंड, हरि कन्त नज़र किसे ना आईआ। रसना जिह्वा बाहरों गाउँदे दन्द, अन्दर वड़ के सतिगुर पूरे दरस कोए ना पाईआ। निरगुण जोत किसे घर ना दिसे चन्द, जगत अन्धेरा इक्को छाईआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त लख चुरासी जीव जंत साध सन्त भागां मंद, मंद वासना सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म ब्रह्म पारब्रह्म कोई ना दूई द्वैती ढाहे कंध, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। अमृत आत्म सच सरोवर कोई ना नहाए साची गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती भज्जे फिरन वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दो जहान दोए जोड़ वास्ता पाईआ। दो जहान मंगण दर दरवेश, प्रभ साचे घर तेरे अलख जगाईआ। निरवैर पुरख अन्तिम लैणा वेख, बेपरवाह फेरा पाईआ। सच धर्म दी मिटी रेख, धीरज जत सति सन्तोख नज़र कोई ना आईआ। तेरी उडीक लाशरीक कर के गया गुर दस्मेश, दहि दिशा गया जणाईआ। मेरा पिता पुरख अकाल आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जिस दी सेवा कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न महेष, गणपति गणेश बैठे सीस झुकाईआ। सो साहिब स्वामी वसे सचखण्ड साचे देस, सच सिँघासण सोभा पाईआ। शाह पातशाह प्रभ इक्को नर नरेश, दो जहान आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दर गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो जुग चौकड़ी देवणहारा नाम संदेस, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। रूप रंग ना कोई रेख, वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सदा सदा सद वसे नेतन नेत, दूरन दूर आपणा घर जणाईआ। जो जन करे साचा हेत, तिस अन्तर आत्म आपणा मेल मिलाईआ। सो साहिब सुल्तान वाली दो जहान खेले खेड, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। बिन भगत आपणा किसे ना देवे भेत, भरमे भुले सर्ब लोकाईआ। घट स्वामी निरगुण निरवैर हो के लए वेख, वेखणहारा बेपरवाहीआ। दो जहान तेरा जाणे धुर दा लेख, लेखा लेखे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्को इक जणाईआ । दो जहान सुण लै मीत, सो साहिब आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण बदले तेरी रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। चौदां लोक जिस दी करन उडीक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चौदां तबक भिख्या मंगण भीख, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चिट्टे उते पा के गए लीक, लकीर सके ना कोए मिटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान बेपरवाह दूर दुराडा आए नज़दीक, लोकमात वेस वटाईआ। खेले खेल लाशरीक, शिरकत सब दी दए गंवाईआ। आपणे हथ्थ रखे इक तौफ़ीक, तोहफ़ा घर

घर दए पुचाईआ। सदी चौदवीं जाए बीत, बीती कहाणी समझ कोए ना पाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाली करे खीस, दर दर भिच्छया दए मंगाईआ। मुरीद मुर्शद मिट्ठे करे कौड़े रीठ, आबेहयात मुख चुआईआ। जो कल्मयों होए पलीत, तिन्हां पाक रसूल असल असूल दए समझाईआ। परवरदिगार बेपरवाह करे खेल आप अनडीठ, श्री भगवान अनडिठड़ी कार कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर दा ढोला सुणाए गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आईआ। झगड़ा चुक्के मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ गुरुदुआरा इक्को नज़री आईआ। सब दी बदल देवे प्रभ नीत, मन वासना दए गंवाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच पड़दा लाहीआ। सृष्ट सबाई आपे जीत, हार सब दी झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरा तारीक, साचा नूर करे रुशनाईआ। नाम निधान श्री भगवान इक्को इक करे बख्शीश, बख्शश सब दी झोली पाईआ। जे को परीख्या करे परीख, पारब्रह्म प्रभ परीक्षा विच कदे ना आईआ । साची सिख्या देवे सीख, विद्या अक्खर इक पढ़ाईआ। चौदां विद्या मारे चीक, नेत्र रोवे दए दुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ तुध बिन झूठी सर्ब प्रीत, अन्त संग कोए ना जाईआ। मैं बण निमाणी दर ते कोझी कमली मंगां भीख, दरवेश आपणा रूप वटाईआ। चरण कँवल उपर धवल दर तेरे झुके सीस, जगदीश तेरी इक सरनाईआ। साचा कलमा दे हदीस, कायनात सच पढ़ाईआ। तूं नज़री आएं इक अतीत, त्रैगुण डेरा बैठा ढाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहानां बणें मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। हउँ बाली बुध बाल अञ्याणी नीचन नीच, ऊँचो ऊँच तेरी वड्याईआ। मैं दर खलोती तेरी दहलीज़, बिन किरपा अग्गे लँघण ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। दो जहान रखणा याद, सतिगुर सच्चा आप जणाईआ। जुग चौकड़ी सुणां फ़रयाद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। नित नवित्त देवां दाद, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। नाम जैकारा बोध अगाध, शब्दी राग अल्हाईआ। भेव खुल्हावां ब्रह्म ब्रह्माद, नाद धुन शनवाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, लख चुरासी दीप रुशनाईआ। लेखा जाणां धुर दा ख़ास, ख़ालस आपणा भेव खुल्हाईआ। सब दी पूरी करां आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। वेखे खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी शाख़, बांके छोहरे आपणी सेवा लाईआ। लोकमात होए ना कोए गुसताख़, सारे बैठण सीस झुकाईआ। अन्तिम लेखा लिख के गए आख, आख़र इक संदेस सुणाईआ। जीवो जंतो साधो सन्तो कलयुग अन्तिम प्रगट होवे इक पुरख अबिनाश, जिस दा ना कोए पिता ना कोए माईआ । हर घट अन्दर रखणहारा वास, वसल आपणा दए कराईआ। लोकमात रहिण ना देवे कोई बदमुआश, बदमुआशी सब दी दए मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन इक बणाए जमात, नानक

निरगुण सरगुण गया समझाईआ। गोबिन्द लेखा लिख्या नाल कलम दवात, ऊँच नीच कोई रहिण ना पाईआ। सब दा वेखे आप हालात, कलयुग हालत दए बदलाईआ। सतिजुग पूरी करे ख्वाहिश, सोए सन्त आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा भेव आप जणाईआ। दो जहान सुण के बोल, घर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। धन्नभाग प्रभ तोलें तोल, सच तराज़ू कंडा नाम हथ्थ उठाइंदा। मैं तेरी धारन बोलां बोल, उच्ची कूक मारां धौल, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। मेरे स्वामी जिस वेले मेरे आवें कोल, कर दर्शन आपणा आप बिगसाइंदा। आपणा दुखड़ा तेरे अग्गे देवां फोल, सच कहाणी इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरी ओट तकाइंदा। श्री भगवान प्रभ मोहे तेरी आस, अमका रूप नज़र कोए ना आईआ । नित नवित्त वसें पास, करवट आपणी ना कदे बदलाईआ। तेरा प्रेम प्यार मेरा सच धरवास, धीरज इक्को नज़री आईआ। तेरा खेल मेरा तमाश, मैं वेखां चाईं चाईंआ। तेरी सोहे मण्डल रास, गोपी काहन बण नटुआ नाच नचाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश, गगन मण्डल तेरा वेख प्रकाश, नूरो नूर ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी तेरी आत्म ज़ात, चारे खाणी तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आपणा नाम देणा जणाईआ। साचा नाम दस्स भगवान, भगवन तेरी आस तकाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर गाण, गा गा शुकर मनाईआ। जिस दे विचों साची बाणी निकले बिनां ज़बान, निष्अक्खर विचों अक्खर रूप वटाईआ। जिस विचों प्रगट होवे साचा हुक्म कलाम, कलमा हक़ दए जणाईआ। सो स्वामी दे पैग़ाम, जिस नाल विछड़े मिलण आण, विछोड़ा कोई रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्त सारे भुल्ले पिछला राम, नज़र ना आए कोए काहन, ईसा मूसा मुहम्मद ना कोए ध्यान, नानक गोबिन्द शब्द कोई ना करे परवान, माया ममता हउमे हंगता घर घर डेरा लाईआ। गुरदर मन्दिर मट्ठ शिवदुआले सारे कुरलाण, इष्ट देव साचा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, लख चुरासी इक्को तेरे नाम वज्जे वधाईआ। दो जहानां तैनूं समझावांगा। निरगुण निरवैर हो के आवांगा। मेहरवान हो के वेख वखावांगा। नौजवान नौबत नाम वजावांगा। धर्म निशान इक उठावांगा। हुक्मरान फ़रमान अलावांगा । ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखावांगा। पुरी लोअ रंग रंगावांगा। निरगुण हो के सरगुण वसां संग, सगला संग निभावांगा। शब्द अगम्मी दौड़े तुरंग, अस्व इक्को इक भजावांगा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड लँघ, लोकमात वेख वखावांगा। कलयुग मेटां कूड़ा झूठ पखण्ड, सतिजुग साचा नाम निशान झुलावांगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म इक्को गावण छन्द, सच्चा नाम इक दृढ़ावांगा।

दूई द्वैती ढाह के कंध, साफ़ मैदान इक बणावांगा। नाम जैकारा सच मृदंग, मर्द मर्दाना हो सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्ची सिख्या इक समझावांगा। साची सिख्या इक समझावांगा। पिछला लेखा मेट मिटावांगा। अगली भिच्छया झोली पावांगा। दहि दिश्या वेख वखावांगा। बण मितया हित कमावांगा। अनडिठया खेल रचावांगा। जग जितया आपणा हुक्म वरतावांगा। सर्ब जीआं दा बण के माई पितया, पिता पूत गोद उठावांगा। सृष्ट सबाई दस्स के मिथ्या, लख चुरासी ख़ाक मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रहबर इक अख्वावांगा। साचा रहबर इक अख्वाएगा। पीर पैगम्बर नाल मिलाएगा। गुर अवतार अंग लगाएगा। सच सरकार इक बणाएगा। सच जैकार आप सुणाएगा। पंच प्यार मेल मिलाएगा। शब्दी धार वंड वंडाएगा। अमृत जाम इक प्याएगा। पूरा राम खेल कराएगा। साचा काहन वेस वटाएगा। शब्द निशान इक झुलाएगा। दो जहान वेख वखाएगा। चौदां लोक कुण्डा लाहेगा। चौदां तबक पड़दा उठाएगा। सच्चा सबक इक पढ़ाएगा। धुर दा लेख आप दृढ़ाएगा। साची मस्तक मेख टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक रखाएगा। साचा मार्ग इक रखावेगा। पुरख अबिनाशी दया कमावेगा। सृष्ट सबाई आप समझावेगा। दृष्टी सब दी खोल्ह वखावेगा। इष्टी इक्को नज़री आवेगा। दोज़ख़ बहिश्ती वेख वखावेगा। नरक स्वर्ग डेरा ढाहवेगा। पिछली कीती करे तरक, अग्गे तुरत हुक्म मनावेगा। चार युग जो रिहा फ़र्क, पिछला लेखा पूर करावेगा। नाम फड़ के सच्ची खड़ग, खण्डा इक्को इक चमकावेगा। मेटणहारा लिख्त पढ़त, साचा हुक्म आप वरतावेगा। निरवैर हो के पुरख अकाल आया परत, प्रतिनिध इक्को इक अख्वावेगा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणावेगा। जन भगतां देवे अन्तर दरस, आत्म ताकी कुण्डा लाहवेगा। लख चुरासी रही भटक, अमृत मेघ हथ्थ किसे ना आवेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गुर बाणी शब्द ला के गए शर्त, साख्यात पुरख अकाल आपणा वेस वटावेगा। उस नूं कोई ना सके हटक, सब दा लेखा पूर करावेगा। उहदी चाल अगम्मी मटक, दो जहानां चरणां हेठ दबावेगा। एथे ओथे रखे सिधी सड़क, मार्ग सिध्धा इक समाझावेगा। अमृत मेघ अगम्मी बरस, कलयुग अग्नी अग्ग बुझावेगा। ग़रीब निमाणयां उपर कर के तरस, तृष्ना तामस मेट मिटावेगा। भगत सुहेले साचे परख, नाम कसवट्टी रगढ़ लगावेगा। पुट्ठी करनहारा नरद, नरद सिधी नट्टी आप रखावेगा। बण कसाई फड़नहारा करद, तिक्खी धार आप जणावेगा। मेहरवान हो के वंडणहारा दर्द, दुखियां दर्द झोली पावेगा। अन्तिम आपणा पूर करे फ़र्ज़, बण सेवक सेव कमावेगा। किसे दा होण ना देवे हर्ज, गुरमुख बहाए सचखण्ड मनमुख शौह दरया रुढ़्हावेगा।

प्रभ का खेल एहो अचरज, कलयुग जीव समझ कोए ना पावेगा। जिस दे कोल आदि जुगादी फ़रद, सो फ़रद ज़ुल्म सब दे उते लगावेगा। राज राजान शाह सुल्तान कोई कर ना सके अर्ज़, अरज़ोई सुणन कोए ना आवेगा। जिन्हां नूं प्रभ विछोड़े दी लग्गी मर्ज़, तिन्हां तबीब ना कोए बचावेगा। मात गर्भ दा लथ्थे सिरों ना कर्ज़, अगला पन्ध ना कोए चुकावेगा। जूनी जून भवाए गर्भ, लख चुरासी वंड वंडावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी खेल आप रचावेगा। हरि साचा खेल रचावेगा। निरवैर हो के वेख वखावेगा। कलयुग कूड़ा कूड़ कुड़यार डुबावेगा। सतिजुग बख्श चरण धूढ़ा, मस्तक टिक्का इक लगावेगा। दो जहानां कर के बचन पूरा, पूरी सिख्या इक समझावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड नाद वजाए अनादी तूरा, सुर ताल आपणे हथ्थ रखावेगा। लख चुरासी तोड़ माण ग़रूरा, ग़ुरबत सब दी मेट मिटावेगा। निरगुण सरगुण दिसे हाज़र हज़ूरा, हज़रत आपणा वेस वटावेगा। जन भगतां करे सदा मशकूरा, शुक्रिया अदा आख सुणावेगा। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूरा, सो मुफ्त जन भगतां सेव कमावेगा। जिस दे पिच्छे ऐनलहक़ बोलया अगम्मी तूरा, सो तुरत आपणा मेल मिलावेगा। जिस दे पिच्छे लोहां तत्तीआं उते तपे वांग तन्दूरा, सो हिरदे तपदे शांत करावेगा। जिस दे पिच्छे सीस कटा के मिल्या जोती नूरा, सो जोती जोत डगमगावेगा। जिस दे पिच्छे गोबिन्द बणया सूरा, सूरबीर हुक्म वरतावेगा। जिस दे पिच्छे छोटे बाले नीहां हेठां कीते चूरा, सो कलयुग अन्तिम जड़्ह उखड़ावेगा। जिस ने तिक्खी धार नाल बचन कीता पूरा, सो पुरी अनन्द अनन्द घर घर आप वखावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझ के कूड़ा, सतिजुग साचा इक लगावेगा। मूर्ख मुग्ध अञ्याण चतुर सुघड़ बणाए मूढ़्हा, सच उपदेश इक सुणावेगा। किरपा निधान हो के मस्तक देवे चरण धूढ़ा, टिक्का जोत ललाट इक चमकावेगा। दो जहान तेरे अन्दर मचाए फ़तूरा, फ़ातया सब दा अन्त पढ़ाएगा। हुक्मे अन्दर सब नूं होणा पए मज़बूरा, प्रभ का हुक्म ना कोई उलटाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग सारे उस नूं कहिन्दे जी हज़ूरा, दोए जोड़ सर्ब वास्ता पाएगा। सर्ब कला प्रभ इक्को भरपूरा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार आप अख्वाएगा। जन भगतां चाढ़्हे रंग गूढ़ा, लाल गुलाला उतर कदे ना जाएगा। गुरमुख नार सवाणी बणाए चाढ़्हे अगम्मी चूड़ा, थिर घर साचा सगन मनाएगा। अन्दर वड़्ह के महल्ले चढ़ के अनहद नाद सुणाए साची तूरा, तुरिया राग आप अल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी करने योग, हरि करता पुरख जणाईआ। जिस दे हथ्थ संजोग विजोग, दोवें राह वखाईआ। कलयुग अन्तिम कट के हउमे रोग, चिन्ता सोग दए मिटाईआ। सतिजुग साचा देवे जोग, साची सिख्या इक समझाईआ। कलयुग तेरी रहिण ना देवे

झूठी सोच, सोच समझ दए मिटाईआ। सतिजुग जिस दर्शन नूं रिहा लोच, तेरी लोचा पूर कराईआ। दोहां देवे आपणी ओट, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कलयुग दोवें मेरी निर्मल जोत, मेरे हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। नेत्र खोल्ह करो होश, हुशियारी नाल रिहा समझाईआ। किसे नूं कोई ना देणा दोष, दोषी इक्को पारब्रह्म अख्वाईआ। जो सब दे अन्दर बैठा रहे ख़ामोश, आपणा भेव ना किसे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अदला बदली करे सच अदालत, ना कोई दूजा करे वकालत, सही सलामत आपणा हुक्म वरताईआ। आपणा हुक्म देवे हक़, हकीकत सब दी वेख वखाइंदा। कलयुग तेरा पिछला करे रहिण फ़क्क, फ़िकर सब दा आप मिटाइंदा । सतिजुग नेत्र खोल्ह राह रिहा तक्क, कवण वेला प्रभ साचा हुक्म सुणाइंदा। मैं लोकमात जावां नट्ठ, बण सेवक सेव कमाइंदा। पुरख अकाल दी चरणी जावां ढट्ठ, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाइंदा। प्रभ मेरा मैनूं मिले हस्स, मेरी ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाइंदा। मैं उस दे हुक्मे अन्दर जावां वस, वास्ता इक्को इक पाइंदा। जो मार्ग देवे दस्स, उस मार्ग उते सेव कमाइंदा। जो खोले्ह मेरा हट्ट, सौदा उस दा नाम विकाइंदा। जे मंगे मेरी रत, मैं घोली घोल घुमाइंदा। जे पुछे साची मत्त, गुरमति इक्को इक दृढ़ाइंदा। सच कहां तूं मेरा मैं तेरे वस, सोहँ तेरा राग अल्हाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करता पुरख आपणी कार कमाइंदा। करता पुरख करे कार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नव नौ चार उतरे पार, जुग चौकड़ी लेखा रिहा मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण ख़ुशीआं नाल, दर घर साचे मंगल गाईआ। भगत गौण वाह वा परवरदिगार, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। ख़ालक ख़लक तूं सब दा सांझा यार, लाशरीक तेरे विच शिरकत नज़र कोए ना आईआ। सच प्रीती सच दरबार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे निवार, सतिजुग साचा पन्ध वखाईआ । चार वरनां इक प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गंढ्ढ पवाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात कोई ना मारे धाड़, धाड़वी नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिसे ठग्ग चोर यार, ठगौरी जगत कोए ना पाईआ। नाम संदेसे करदे सब नूं ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। कलयुग जीव उठो नेत्र अक्ख लओ उग्घाड़, गूढ़ी नींद रहिण कोए ना पाईआ। जिस नूं उच्चे टिल्ले पर्बत लभ्भदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, सो सतिगुर तुहाढ्ढे अन्दर बैठा डेरा लाईआ। सतिगुर पूरा कर किरपा दए वखाल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। शब्द गुरू बणाओ दलाल, सच दलाली लए कमाईआ। हथ्थ विच फड़ के जोत अगम्मी मसाल, काया मन्दिर अन्दर डूंग्घी कन्दर सुखमन टेडी बंक अन्धेरी कन्दर पार कराईआ। अग्गे पिच्छे करन जोगा रहे ना कोई स्वाल, सब दा लेखा हल्ल दए कराईआ। नाता तोड़ काल

महाकाल, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। लेखा चुक्के जगत जंजाल, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। शब्द अनाद वजाए ताल, डंका इक्को इक सुणाईआ। आत्म सेजा दए बहाल, पलँघ रंगीला इक वड्याईआ। भाग लगाए सच सच्ची धर्मसाल, हरिमन्दिर आपणी ख़ुशी वखाईआ। ओथे ना कोई शाह ना कंगाल, सतिगुर मीता ठांडा सीता त्रैगुण अतीता इक्को देवणहार वड्याईआ। आ के सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद वड्डा बेपरवाहीआ। नाल इशारे लै जाए नाल, सुन्न अगम्म डेरा ढाहीआ। थिर घर साचा दए वखाल, जिस घर इक्को नाम सालाहीआ। किरपा करे हो कृपाल, कृपानिध मेहर नज़र उठाईआ। थिर घर विचों लै जाए आपणे नाल, जोती जोत जोत रूप वखाईआ। सचखण्ड दुआरे दए स्वाल, जिथ्थे पुरख अकाल आपणा चरण टिकाईआ। नेत्र पेखे चार कुण्ट दहि दिशा इक्को जलवा जोत नूर जलाल, तत ततव नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण रूप सारे करन अरदास, नाना परकार सीस झुकाईआ । ना कोई पवण ना स्वास, बत्ती दन्द ढोला कोई ना गाईआ। इक्को नाद इक्को राग इक्को स्वाद इक्को कन्त सुहाग, जिस विच सारे होए विस्माद, बिस्मिल रूप वटाईआ। जिस रचना रची आदि, मध देवणहारा दाद, जुगादि आपणे विच छुपाईआ। सो साहिब करता करता पुरख आपणा खेल करे तमाश, जुग चौकड़ी पूरी करनहारा आस, दो जहान पावणहारा रास, लख चुरासी बणनहारा दास, दस्त बदस्त दस्तगीर आपणा दामन रिहा फड़ाईआ। सच दुआर भगत प्यार सन्त हुदार गुरमुख विचार गुरसिख पैज स्वार, मेहरवान मेहर नज़र एकँकार इक इकल्ला इक्को वार उठाईआ। सो साहिब सतिगुर कलयुग अन्त श्री भगवन्त पिछला लेखा दए निवार, सतिजुग साचे बन्न्हे तेरी धार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोई ना पावे सार, अगम्म अथाह बेपरवाह अकथ कहाणी बेमुहाणी जोत नुरानी शाह सुल्तानी दो जहान इक्को इक एक हुक्म वरताईआ।

१४ अस्सू २०२० बिक्रमी सौदागर सिँघ दे गृह नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

दो जहान प्रभू मैनूं क्यों कहिन्दे, चार युग भेव ना किसे जणाया। कवण धाम मेरे रहिंदे, घर साचे डेरा लाया। कवण वस्त पींदे खांदे, कवण धरवास जणाया। कवण गीत ढोला गांदे, कवण राग अल्हाया। कवण सेज सुहञ्जणी हंढ्ढांदे, कवण आसण सोभा पाया। कवण रंग रंगील चढ़ांदे, कवण नूर नूर रुशनाया। कवण तृष्ना आस तकांदे, कवण बैठे ध्यान धराया। कवण वेख वेख बिगसांदे, कवण ख़ुशी ख़ुशीआं नाल रलाया। कवण बैठे थक्के मांदे, बण पांधी फेरा पाया। कवण वेखण दरबार ठांडे, सीतल धारा इक वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, मेरा भेव

दए खुल्हाया। मैनूं दो जहान क्यों कहिण, की मेरी वड्याईआ। मैं वेखां आपणे नैण, साहिब सतिगुर दे वखाईआ। कवण मेरा साक सज्जण सैण, बंधप कवण नज़री आईआ। कवण बंस सरबंस सच्चा हैन, कवण खेड़ा रिहा वसाईआ । कवण आए घर साचे लैण, कवण मेला लए मिलाईआ। कवण रूप दिवस रैण, कवण चन्द सूरज रुशनाईआ। कवण अक्खर अलिफ़ ये ऐन ग़ैन, नुक़ता नून कवण मिटाईआ। कवण नाता जगत भराता, भाई भैण पिता पूत कवण अख्वाईआ। कवण खेले खेल तमाशा, कवण वेखण दर घर आईआ। कवण करे हास बलासा, कवण रोग सोग समझाईआ। कवण नूर जोत प्रकाशा, कवण अन्ध अन्धेर वखाईआ। कवण पृथ्मी कवण आकाशा, कवण गगन मण्डल रुशनाईआ। कवण सज्जण देवे साथा, कवण संग निभाईआ। कवण पूजा कवण पाठा, कवण मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। कवण तीर्थ कवण ताटा, कवण सरोवर दए नुहाईआ। कवण वणजारा कवण हाटा, कवण पड़दा दए उठाईआ। कवण रखे उत्तम ज़ाता, आप आपणा रूप वटाईआ। कवण दो जहान बणाए गाए गाथा, करे सच पढ़ाईआ। कवण चलाए मेरा राथा, बण रथवाही फेरा पाईआ। कवण होए नाथ अनाथा, दीनन वेखे थाउँ थाईंआ। कवण भरे वस्त अमोलक साचे कासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरा लेखा दे जणाईआ। मेरा लेखा दस्स भगवान, प्रभ तेरे अग्गे अरजोईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे गाण, दो जहानां मेरा नाम सुणाईआ । अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के कोई ना आया समझाण, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। साची सिख्या दे मेहरवान, इक्को अक्खर दे समझाईआ। जिस विच नज़री आए मैनूं मेरा मकान, हद्द हदूद समझ मेरी विच पाईआ। मैं उठ उठ वेखां चारों कुण्ट कवण झुले निशान, निशाना कवण रिहा उठाईआ। मेरी बाली बुध अञ्याण, तुध बिन समझ कोए ना आईआ। किरपा कर मेरे भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर मंगी इक सरनाईआ। मेरे विच प्रभू की गुण, गुणवन्ते दे समझाईआ। मैं आपणा नाम गुर अवतारां कोलों लैणा सुण, मैनूं आपणी समझ कोई ना आईआ। सारे मेरे नाम दी वजाउँदे गए धुन, राग रागनी नाल मिलाईआ। मेरा भेव ना चुकाया फुन, फ़ुरना मेरा पूर ना कोए कराईआ। कर किरपा प्रभ आएयों हुण, हुनर आपणा दे समझाईआ। जिस हुनर नाल मेरी नींह दिती चुण, मेरी रचना रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरा लेखा दे जणाईआ। सुण सुण थक्के मेरे कन्न, नेत्र नैण नैण उठाईआ। भाण्डा भरम कोई ना सक्या भन्न, भुलेखा निकलया मूल ना राईआ। जुग चौकड़ी मैं बणया रिहा अन्न्ह, साचा रोशन ना कोए जणाईआ। किरपा कर मेरे भगवन, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। मेहरवान हो के दे दान, साची भिच्छया झोली पाईआ।

मैं आपणा आप लवां पछाण, मेरी समझ नाल मिलाईआ। मैं नहीं जाणां मैं बेईमान कि शैतान, की मेरे विच वड्याईआ। जिन्ना चिर ना देवें आपणा इक ज्ञान, भेव अभेद खुल्हाईआ। ओनां चिर मैं बणया रहां बाल अञ्याण, बुध सुध नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दे साचा वर, जिस मिलयां लेखा रहिण ना पाईआ। सुण बाले दो जहां, दूजा तैनूं दए जणाईआ। तेरा नाउँ रख वड मेहरवां, मेहर नज़र उठाईआ। दो जहां वसण तिस करे इक न्याँ, न्याँकारी हरि दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण मेरा खेल महा, भेव अभेद दयां जणाईआ । सचखण्ड रूप रंग रेख कोई ना, लोकमात सरगुण सति सरूप वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दो जहान आपणे चरण रिहा वखा, जिस चरणां विच कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रिहा छुपाईआ। आपणी धार तेरा नाउँ दए वखा, सार शब्द तेरी चार दीवार बणाईआ। निर्मल जोत तेरे विच टिका, हर घट करे रुशनाईआ। एथे ओथे जो मैनूं समझे पिता माँ, सो दो जहानां बूझ बुझाईआ। मेरा खेल तेरा नाँ, दूजी हद्द नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बिन भगतां किसे वेख्या ना, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे ढोले गाईआ। कर किरपा जिस आपणे नाल लए मिला, सो तेरा रूप हर घट नज़री आईआ। उठ वेख पारब्रह्म वखावे तैनूं तेरा थाँ, सचखण्ड छड्ड ब्रह्मण्ड लोकमात इक्को नूर रुशनाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बणया बेपरवाह, बेपरवाही भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा कढ्ढ के भरम भुलेखा, साचा नेता निरवैर दए जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादी एको एका, बिन एक्यों आपणा अंकम दए जणाईआ।