पुस्तकालयभाग १५

१४ अस्सू २०२० बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड राजेआणा ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण योद्धा सूरबीर बलवाना, बेपरवाह आपणी धार समझाइंदा । एकँकार भूपत भूप नौजवाना, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। आदि निरँजण जोती नूर नूर महाना, अन्ध अन्धेरा सर्ब गवाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, अबिनाशी करता खेल वखाइंदा। श्री भगवान झुलाए धर्म निशाना, दो जहानां आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या सर्ब पढ़ाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच मकाना, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आपणी इच्छया कर परवाना, साची भिच्छया झोली पाइंदा । थिर घर वेखे मार ध्याना, शब्दी सुत आप जगाइंदा। उठ पूत नौजवाना, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैण नैण खुलाना, अक्ख प्रतख आप

दृढ़ाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी धार आप समझाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण ख़ालक ख़लक खेल करे अपार, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भरम भुलेखा भेव जणाईआ। भरम भुलेखा करे दूर, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। आदि जुगादी सब दी आसा मनसा पूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। वसणहारा नेड़े दूर, हर घट बैठा डेरा लाईआ। अर्ज़ आरज़ू करे मंज़ूर, जो जन अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरवैर हो के वेखे आप ज़रूर, निरभउ भय सर्ब जणाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच सुच दए समझाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूढ़, शब्द बाणी इक दृढ़ाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे चूरो चूर, नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, आदि जुगादी आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड महल्ला, दर घर साचा सोभा पाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, पल्लू इक्को गंढ्ढ पवाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नित नवित्त मात घल्ला, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी खेलया खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। शब्द संदेसा दित्ता शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान जगत समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पीर पैगम्बर कर के हुक्मरान, लोकमात इक्को धार जणाईआ । साचा कलमा नबी रसूल दे पैग़ाम, कायनात करी पढ़ाईआ। भेव खुलाया दीन इस्लाम, इस्म आअज़म इक समझाईआ। परवरदिगार लाशरीक वेखणहारा मार ध्यान, सच तौफ़ीक आपणे हथ्थ रखाईआ। नानक निरगुण कर प्रधान, लोकमात दए वड्याईआ। नाम सति अगम्मी दान, शब्द अनादी झोली पाईआ। सृष्ट सबाई दे ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश समझाईआ। आत्म अन्तर कर पहचान, जगत बसन्तर दए बुझाईआ । अमृत आत्म दे पीण खाण, निझर झिरना इक झिराईआ। घर विच घर वखाउणा सच मकान, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। इक्को वज्जे शब्द नाद सच्ची धुन्कान, अनहद नादी नाद अल्हाईआ। जिस दी खाणी बाणी सिफ्त करे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज सारे बैठे ध्यान लगाईआ। ओस साहिब दा इक अनन्द, सद अनन्द चित वखाईआ। करे प्रकाश निरगुण चन्द, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। लख चुरासी जीव आत्म नाता लैणा गंढ्ढ, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। ढोला गाउणा इक्को छन्द, साहिब स्वामी दए समझाईआ। ख़ुशी कराउणा

बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, रंग मजीठी इक वखाईआ। भाण्डा भरम दूई द्वैत हउमे हंगता ढाहे कंध, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या शब्द ज्ञान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी निरगुण सरगुण गया समझाईआ। निरगुण दाता पुरख अकाल , अक्ल कलधारी खेल खलाइंदा। गोबिन्द सूरा इक्को लाल, दो जहानां वाली आप प्रगटाइंदा । साची सिख्या दिती सिखाल, अमृत जाम हथ्थ फड़ाइंदा। चार वरनां करे प्यार, ऊँच नीच भेव मिटाइंदा। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा। जन भगतां मार्ग दस्स सुखाल, गुरमुख आपणे राहे पाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, राए धर्म भय चुकाइंदा। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, लाड़ी मौत डेरा ढाइंदा। उच्ची कूक कर के गया पुकार, जीव जंत साध सन्त सर्ब समझाइंदा। कलयुग रैण अन्धेरी आवे रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। प्रभ दी भुल्लण सारे गाथ, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। झगड़ा पवे दीन मज़्हब ज़ात पात, आत्म परमात्म भेव ना कोए जणाइंदा। फिरे दरोही पृथ्मी आकाश, चौदां लोक चौदां तबक सर्ब कुरलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्तिम सारे छड्ड जाण साथ, सगला संग ना कोए निभाइंदा। किसे नज़र ना आए तरलोकी नाथ, रमया रूप राम ना कोए जणाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद कोई ना चढ़ावे राथ, रथ रथवाही नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच ज्ञान आप जणाइंदा। शाह पातशाह शहिनशाह जुग चौकड़ी वेखणहारा, दो जहानां निरगुण सरगुण आपणी सेव लगाईआ। धुर संदेसा देंदा रिहा गुर अवतारां, पीर पैगम्बरां राज राजानां इक्को हुक्म समझाईआ। नौ खण्ड सत दीप सदी वीहवीं साचा दिसे ना कोई मन्दिर मकाना, शिवदुआले मट्ठ मसीत गुरुदुआरे सारे देण दुहाईआ। साचा नज़र ना आए निशाना, जगत सियासत करे लड़ाईआ। गुर का शब्द ना किसे सुहाना, नानक गोबिन्द सीस ना कोए झुकाईआ। करे खेल मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा गया जणाईआ। कलयुग अन्तिम आवे मात, नौ खण्ड पए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख के गए कलम दवात, काग़ज़ शाही नाल मिलाईआ। ना कोई रहे सज्जण साक, सगला बंधप संग ना कोए निभाईआ। आत्म नज़र ना आए पाक, पवित रूप ना कोए वटाईआ । कूड़ी क्रिया घर घर उडे ख़ाक, जगत विभचार रूप वटाईआ। साध सन्त बंद कवाड़ी कोए ना खोल्हे ताक, बजर कपाटी कुण्डा कोए ना लाहीआ । साचा नाम मिले ना किसे हाट, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नेत्र नैण रोवण मारन धाहींआ। प्रभ की कोई ना बुज्झे ज़ात, मन्दिर अन्दर वड़ वेखण कोए ना जाईआ। कलयुग जीव बणे नार कमज़ात, हरि कन्त सच ना कोए हंढ्ढाईआ। आत्म

सेजा सुहञ्जणी मिले किसे ना खाट, भोग बलास भरमे सर्ब लोकाईआ। चार वरन दहि दिशा अठारां बरन कोई ना बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सृष्ट सबाई डुब्बे डूंग्घे खात, खाता नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी वरते हुक्म जग, जगजीवण दाता आप वरताइंदा। कलयुग अन्त सदी वीहवीं नव नौ लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा । कलयुग जीव हँस बणे कग, काग रूप सर्ब कुरलाइंदा। प्रभ का दर्शन कोई ना करे उपर शाह रग, सच्चा शहिनशाह नज़र किसे ना आइंदा । मक्का काअबा करदे फिरदे हज्ज, सच महिराब अन्दर वड़ इक महिबूब दरस कोए ना पाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घे सागर गहरी कन्दर रहे लभ्भ, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर फेरा कोई ना पाइंदा। राज राजान शाह सुल्तान जगत जागीर वंडदे फिरदे अद्ध, आपणी हदूद समझ कोए ना पाइंदा। कूड़ ख़ुमारी शरअ शरीअती पीती मध, आत्म रस हथ्थ किसे ना आइंदा। श्री भगवान नालों हो गए अड्ड, साचा नाता जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, सांतक सति धीर ना कोए धराइंदा। आपणी करनी कर्मी डिघे डूंग्घी खड्ड, बिन सतिगुर पूरे बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग करता वेख वखाइंदा। जुग करता वेखे अन्तिम कल, कलकाती फेरा पाईआ। जगत अन्धेरा रिहा चल, कूड़ी आंधी दए वगाईआ। भूपत भूप दूई द्वैती लग्गा सल, सीतल धार ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट घट वासी पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर निराकार एकँकार इक इकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म वरते भगवन्त, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। वेखणहारा जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम आए आप महिमा जणाए अगणत, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। नेत्र खोलो्ह साचे सन्त, सति सतिवादी आप समझाईआ। अन्तर आत्म नाम गाओ इक्को मंत, मन वासना दए गंवाईआ। अन्दरों बाहरों रोवे जीव जंत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। लख चुरासी गढ़ बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। चार वरन मिल के बणी ना कोई पंगत, पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मसायक उच्ची कूकण देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक अखण्डत, ख़ालस आपणी धार जणाईआ । साची धार जणाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग वेखे सृष्ट सबाई लग्गा संताप, दु:ख रोग सके ना कोए मिटाईआ। जगत भुक्ख रोग लग्गा नाता तुटा माई बाप, पिता पूत गोद ना कोए बहाईआ। साची सच कहाणी कोई ना कहे आख, जूठ झूठ मिले वड्याईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात,

साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर शब्द दी कोई ना गावे गाथ, मजलस कूड़ी रहे लगाईआ। जिस घर गुरू ग्रन्थ दा होवे पाठ, उह गुरसिख मध प्याले मुख लगाईआ। वेखणहारा पुरख अबिनाश, कलयुग बदमुआशी घर घर बैठी डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण प्रभ साडी पूरी कर आस, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। जो तैनूं भुल्ले सारे करदे नास, साचे भगतां लै उठाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। कलयुग जीव लग्गा दु:ख रोग, कर्म कांड रहे सताईआ। बिन पारब्रह्म ब्रह्म होया इक विजोग, संसा सके ना कोए मिटाईआ। नाम नगारे लग्गी ना तन चोट, सोई सुरत ना कोए जगाईआ। बिन सतिगुर शब्द आलणयो डिगे बोट, फड़ बाहों ना कोए उठाईआ। जीव जंत करो अन्तिम होश, मनमति दयो तजाईआ। प्रभ मिलण दी सोचो सोच, जिस मिलयां दु:ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संसा सारा दए गंवाईआ । रोग सोग ना रहे भुक्ख, तृष्ना वासना मेट मिटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां गोदी लए चुक्क, दो जहानां ख़ुशी मनाईआ। नेत्र खोल्ह दरस दिखाए उठ, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। नाम निधान लओ लुट्ट, साचा वणज इक वखाईआ। कलयुग विच सतिजुग सोहे रुत्त, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। काया अन्दर वड़ के आपणे साहिब कोलों लओ पुच्छ, क्यों रुस के बैठा मुख भवाईआ। जे दीन दयाल तुहाढ्ढे उते जावे तुठ, जगत संताप रहिण कोए ना पाईआ। जे हरि के नाम तों लुक के बैठे रहे गुठ, फेर बन्धन सके ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सृष्ट सबाई शब्द ज्ञान, आत्म परमात्म इक ध्यान, बोध अगाधा बण के पंडत, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या लैणी जाण, अन्जाणत आप जणाइंदा। संसे रोग सर्ब मिट जाण, शाह सुल्तान भय भउ ना कोए जणाइंदा। मन वासना होए ना बेईमान, पंज शैतान ना संग रखाइंदा। साबत करे आप ईमान, सिदक सबूरी इक जणाइंदा। नज़री आए साहिब भगवान, भगवन मेला आप कराइंदा। काया मन्दिर वसे मकान, भगत दुआरा इक सुहाइंदा। राजा प्रजा प्रजा राजा दोहां दा इक्को जिहा निगहबान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा बदल देवे विधान, साचा मार्ग इक वखाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पन्द्रां कत्तक सारे इकट्ठे होण आण, भगत दुआरे सोभा पाइंदा। शब्द संदेसा देवे इक फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जा के हुक्म देवो जीव जहान, लख चुरासी आप जणाइंदा। कोई ना रहे बाल अञ्याण, बोध अगाध सर्ब दृढ़ाइंदा। अन्तिम भाणा वरते नौजवान, नव नौ आपणी खेल कराइंदा। गोबिन्द योद्धा सूर वड बलवान, शब्द खण्डा तीर चिला हथ्थ उठाइंदा।

लेखा जाणे ज़िमीं असमान, ज़ालम ज़ुल्म मेट मिटाइंदा। सब नूं देवे सच ज्ञान, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाए आण, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। अग्गे लेखा करे प्रधान, भरम भुलेखा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जगत दु:ख रोग दलिद्र दीनां नाथ आप मिटाइंदा। कलयुग दुखड़ा जावे नट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। त्रैगुण अग्नी लग्गी बुझे मट्ठ, काया तन ना कोए तपाईआ। बहत्तर नाड़ ना उबले रत, रती रत वेख वखाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणे मित गत, घट घट बैठा बेपरवाहीआ। जिउँ भावे तिउँ लए रख, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पिछली धार देवे पलट, प्रगट आपणी कार कमाईआ। सतिजुग सरोवर खोल्ह हट्ट, हट्ट हटवाणा इक्को नज़री आईआ। दु:ख दर्द ज़ुल्म ज़ालम कोई ना मारे सट्ट, ठोकर सके ना कोए लगाईआ। सब नूं देवे इक्को जिहा हक़, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दुखियां दीनां नाथ अनाथां बण के दर्दी सब दा दर्द वंडाईआ। ग़रीब निमाणे ना मारो धाह, सो साहिब सच जणाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तिम आए बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जगत हँकारीआं देवे ख़ाक मिला, गढ़ हँकारी तोड़ तुड़ाईआ। कोझे कमले गले लए लगा, फड़ बाहों नाल मिलाईआ। साचे तख्त दए बहा, तख्त निवासी जिस घर वसे बेपरवाहीआ। इक्को हुक्म सख्त दए समझा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस ने जिगरे लख़त नीहां हेठां दित्ते दबा, सो कलयुग कूड़ी क्रिया जड़ दए उखड़ाईआ। अट्ठे पहर गुरमुखो ओनूं लओ ध्या, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। सब दा सांझा इक ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर दए मिटाईआ। साची बख्शे चरण पनाह, सिर समरथ हथ्थ रखाईआ। कलयुग रहिण ना देवे अन्त गुनाह, फ़नाह सब नूं दए कराईआ। दीनां मज़लूमां ज़ुल्म बन्धन दए कटा, बंदश कोए नज़र ना आईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र देवे पा, पुरख अकाल दीन दयाल सब दा पिता माईआ। छेती छेती लहिणा देणा रिहा मुका, हिसाब किताब सब दा झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बणन गवाह, सच अदालत शहादत इक्को दिन एकँकार एको एक भुगताईआ। जिस घड़या सो दए भना, घड़न भंनणहार पुरख समरथ इक अख्वाईआ। कलयुग बदले सतिजुग देवे ला, लाअ कानून इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग कूड़ा ज़ुल्म नाल ज़ालमां दए खपाईआ। सतिगुर सच्चा एकँकार, आदि जुगादि दया कमाइंदा। गुर अवतार करदे गए निमस्कार, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाइंदा। धुर संदेसा देवे वारो वार, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। शब्द निधाना बोल जैकार, खाणी बाणी राह वखाइंदा। हुक्मे अन्दर जुग चौकड़ी चार, बन्धन इक्को इक वखाइंदा। विष्न

ब्रह्मा शिव बन्न धार, देवत सुर नाल रलाइंदा। लख चुरासी कर तैयार, त्रै पंज मेला मेल मिलाइंदा। अट्ठ तत दे आधार, नौ दर साचे खोल्ह खुल्हाइंदा। मन्दिर अगम्म कर तैयार, पवण दम नाल रलाइंदा। रक्त बूँद कर गार, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। घर विच घर महल्ल उसार, बंक इक्को इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। सच संदेसा श्री भगवान, इक्को इक समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत जहान, चारे खाणी वंड वंडाईआ। चारे बाणी बोले बेज़बान, ज़बान समझ नाल समझाईआ। अन्तर आत्म परमात्म देवे इक ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर रूप समझाईआ । अनादी नाद सुणाए सच्ची धुन्कान, तन्दी तन्द सतार नज़र किसे ना आईआ। उच्ची कूक करे पुकार, देवणहार सर्ब वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार युग चार वरन अठारां बरन जिस दा चरण ध्यान, सो धरनी धरत धवल आकाश पाताल इक्को नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा इष्ट इक समझाईआ। आदि जुगादी साचा इष्ट, निरगुण निरवैर आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस ने रखे आपणी लिस्ट, लेखा आपणा आप समझाइंदा। सो साहिब सतिगुर स्वामी घट अन्दर खोल्हणहारा दृष्ट, दृष्टवेता आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक समझाइंदा। सच सुनेहड़ा लैणा बुज्झ, सो सतिगुर आप जणाईआ। सच प्रीती जाणा लुझ, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। सतिगुर सरनाई जाणा झूझ, आप आपणा मेट मिटाईआ। लेखा चुकाउणा एको दूज, वरन बरन ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। कँवल उलटाउणा आपणा मूंध, नाभी भेव आप चुकाईआ। आपणा आप जाए सूझ, बजर कपाटी पड़दा लैणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीआं इक्को करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तर राम, निरगुण बैठा आसण लाईआ। सर्ब जीआं घट एका शाम, घनईया बंसुरी नाम सुणाईआ। सर्ब जीआं घट इक पैग़ाम, वड पैगम्बर आप सुणाईआ। सर्ब जीआं घट इक्को मन्त्र सतिनाम, नानक निरगुण सरगुण गया पढ़ाईआ। सर्ब जीआं घट इक निशान, गोबिन्द सूरा गया वखाईआ। सर्ब जीआं घट इक मकान, काया मन्दिर अन्दर दए वड्याईआ। सर्ब जीआं घट इक्को हरी नाम, मन्त्र राम नाम दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं घट इक भगवान, भरमे भुल्ले ना कोए राईआ। सर्ब जीआं घट इक्को दान, दानी दाता आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम इक्को इक समझाईआ। साचा नाम आदि जुगादि, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। साचा नाम ब्रह्म ब्रह्माद, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आसण लाइंदा। साचा नाम धुर दी आवाज़, नाद धुन भेव कोए ना पाइंदा। साचा नाम दो जहानां

राज, लख चुरासी रय्यत वेख वखाइंदा। साचा नाम साचा काज, करनी करता आप कराइंदा । साचा नाम लख चुरासी जीव जंत साध सन्त देवे दात, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। साचा नाम इक जमात, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। साचा नाम बिन सतिगुर पूरे किसे ना सके भाख, जो गाए सो सिफ्ती नाम वडियाइंदा। सच्चा नाम अलखणा अलाख, अलख अगोचर भेव कोए ना आइंदा । सच्चा नाम सब दी पत लए राख, जो जन साची ओट तकाइंदा। सच्चा नाम गुर अवतार पीर पैगम्बर रल मिल लोकमात बण जमात नित नवित्त जुग चौकड़ी सारे गए आख, हरि की सिफ्त नाम नामा नाउँ समझाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात विच कोई कर ना सके गरिफ्त, गरिफ्तारी विच बंदीख़ाना ना कोए जणाइंदा। साचा नाम जन भगतो साचे सन्तो गुरमुखो गुरसिखो तुहाढ्ढे चरणां हेठ रखाए स्वर्ग बहिश्त, उपर आपणा घर वखाइंदा । जिस गुरमुख दा पुरख अकाल इक्को इष्ट, तिस आसा मनसा आपणे विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई वखाए इक्को घर, चार वरन खुल्हाए इक्को दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा आत्म परमात्म परमात्म आत्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव जगदीश जागरत जोत बिन वरन गोत सचखण्ड दुआरे साचे कोट, बंक दुआरी आपणे चरण रखाइंदा।

१४ अस्सू २०२० बिक्रमी पिण्ड कोटला ज़िला फ़िरोज़पुर

साचा खेल करे निरँकार, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाइंदा। तख्त निवासी हो तैयार, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। धुर फ़रमाना देवे एका वार, दो जहानां वाली आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी लोकमात बीते विच संसार, कलयुग अन्त अन्धेरा छाइंदा। कट्ठे करे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर साचे दर बुलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, आलस निंद्रा सर्ब चुकाइंदा। दर दुआरे आउणा सचखण्ड सच्चे दरबार, धुर दरबारी आप समझाइंदा। नेत्र खोल्ह वेखो होवे ख़बरदार, बेख़बर आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची थित इक वडियाइंदा। साची थित श्री भगवान, आदि जुगादी दए जणाईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ निशान, राज राजान रहे झुलाईआ। सति दिसे ना धर्म ईमान, सिदक सबूरी नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द सके ना कोए पहचान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द साचा राग ना कोए अल्हाईआ। घर घर नच्चदा फिरे शैतान, कलयुग कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। सतिगुर पूरा सति स्वामी पारब्रह्म पुरख अकाल वेखे मार ध्यान, लोकमात नैण उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार युग जो निरगुण सरगुण देंदे रहे ज्ञान, सो ज्ञान नज़र किसे दर ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप समझाईआ । धुर दा लेखा दस्से करतार, हरि करता वेख वखाईआ। दर आओ वेखो गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आपणे नाल मिलाईआ। कलयुग जीव जंत साध सन्त आपणी करनी गए हार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर बैठा डेरा लाईआ। भगत भगवान प्रभ अग्गे दोए जोड़ करन निमस्कार, निज नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कर किरपा सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे निवार, चारों कुण्ट विभचार बैठा डेरा लाईआ। साचा करे ना कोए प्यार, फिरी दरोही सर्ब लोकाईआ। धीआं भैणां तक्के जीव जंत नेत्र अक्ख रहे उठाल, शरम हया ना कोए रखाईआ। बिन तेरे नाम सारे होए कंगाल, कंगाली घर घर बैठी अलख जगााईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। पन्द्रां कत्तक श्री भगवान दया कमावेगा। सचखण्ड इक दरबार लगावेगा । शाहो भूप राज राजान, सच सिँघसण सोभा पावेगा। दो जहान वाली हो मेहरवान, मेहर नज़र उठावेगा। धुर संदेसा इक फ़रमान, शब्द अगम्मी आप अलावेगा। गुर अवतार इकट्ठे हो आण, पीर पैगम्बर पन्ध मुकावेका। चार युग जो कलमा देंदे रहे ब्यान, राम नाम सब नूं आप वखावेगा। सृष्ट सबाई भुल्ली बण नादान, मनमति हर घट रूप जणावेगा। अन्त किसे दिसे ना श्री भगवान, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा आप चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक दृढ़ावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवणगे। पुरख अबिनाशी सीस झुकावणगे। दोए जोड़ वास्ता पावणगे। साची बोल अलख, अलख जैकारा इक सुणावणगे। तेरे नालों हो को वक्ख, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा अंक बणावेंगे। जो मार्ग दित्ता दस्स, सो लोकमात समझावेंगे। कलयुग अन्तिम सारे आए आख, उच्ची कूक कूक जणावेंगे। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करता होए प्रतख, जो निरगुण नूर नूर रुशनावेंगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरा दर्शन पावांगे। गुर अवतार पीर पैगम्बरो, जिस वेले दर ते आओगे। पुरख अबिनाशी घट घट वासी रचाए इक सुअम्बर, सच सुअम्बर वेख वखाओगे। कलयुग कूड़ा मिटे अडम्बर, साचा मार्ग इक जणाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड साचे सोभा पाओगे। प्रभ सचखण्ड साचा आप सुहाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दा लेखा मंग मंगाएगा। चार युग दा पिछला अनभव प्रकाश चेता आप कराएगा। लख चुरासी वेखो आपणा खेता, नेत्र नैणां नाल दरसाएगा। कोई नज़र ना आवे खेवट खेटा, मलाह रूप ना कोए वटाएगा। गोबिन्द इक्को पुरख अकाल बणाया बेटा, जिस बिन बेड़ा पार ना कोए कराएगा। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को बणे सब दा नेता, राज राजान कोए रहिण ना पावेगा। आपणी

हथ्थीं खोल्ह वखाओ सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वाला लेखा, लिख्या लेख ना कोए मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्को इक सुणावेगा । पारब्रह्म दर तेरे उते आवांगे। तेरा लख लख शुकर मनावांगे। दर ठांडे सीस झुकावांगे। थक्के मांदे सुख पावांगे। तेरी निर्मल जोत जोत विच रल जावांगे। तेरा वेख सचखण्ड साचा किला कोट, घर साचे आसण लावांगे। लोकमात जो बणा के आए वरन गोत, ज़ात पात सब तेरी झोली पावांगे। जो दस्सें सच श्लोक, सो तेरा राग अलावांगे। तेरा खेल वेखे चौदां लोक, चौदां तबक तेरा हुक्म वरतावांगे। विष्न ब्रह्मा शिव कोई बैठा रहे ना ख़ामोश, सुरती सब दी अन्त हिलावांगे। साडे उते कोई ना देणा दोष, पिछला लेखा आप जणावांगे। तेरे दर्शन नूं भगत भगवान सन्त गुरमुख सज्जण श्री भगवान नेत्र लोचण रहे लोच, सो लोचा तेरे कोलों पूर करावांगे। तेरी खेल पारब्रह्म प्रभ कोई ना सके सोच, बिन सोच समझ तेरे अग्गे झोली डाहवांगे। युग चौकड़ी तेरे नाम दा दस्स के आए खोज, खोजत खोजत तेरा घर वखावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा इक सुहावांगे। गुर अवतार दर आउणगे। धुर फ़रमाना हुक्म झोली पाउणगे। कलयुग अन्तिम आपणा लेखा आप मुकाउणगे। धुर दा भेता धुरदरगाही कोलों मंग मंगाउणगे। सारे मन्नण तूं पुरख अकाल इक्को नेता, निज नेत्र दर्शन पाउणगे। पन्द्रां कत्तक सचखण्ड दुआरे सब दा होए लेखा, जीव जंत समझ समझ कोई ना पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे एकँकारे गुर अवतार पीर पैगम्बर रल मिल सारे साचा मता इक पकाउणगे। गुर अवतार पीर पैगम्बर पकावण मता, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। करे खेल पुरख समरथा, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। परवरदिगार जुग चौकड़ी चलावणहारा रथा, कलयुग अन्तिम आपे वेखे चाईं चाईंआ। लख चुरासी चारे खाणी पाए नथ्था, नाम डोरी तन्द हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कत्तक पन्द्रां लेखा जाणे महल अटल उच्चे मन्दिरां, महिफ़ल इक्को इक लगाईआ। गुरमुख रहे सदा निहाल, जिस अन्दर सतिगुर दया कमाईआ । गुरसिख रहे सदा निहाल, जिस गुर पूरा सूरा मिल्या बेपरवाहीआ। सन्त सज्जण सदा रहे निहाल, जिस आत्म अन्तर निर्मल जोत जगे रुशनाईआ । भगत दर घर साचे सदा रहे निहाल, जिस भगवन आपणा रंग दए चढ़ाईआ। हरिसंगत रहे सदा निहाल, जो बैठी सच सच्ची धर्मसाल, सतिगुर घर मन्दिर अन्दर इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, सो जन ग़मी चिन्ता रोग सोग विच कदे ना आईआ। गुरमुख निहाल सदा सति संग, गुर शब्दी राग अल्हाईआ। घर नाम वज्जे मृदंग, अनहद नादी ताल सुणाईआ।

अमृत धारा वहे गंग, निझर झिरना दए झिराईआ। जगत दुआरा वेखे लँघ, नौ दुआरे पन्ध चुकाईआ। बजर कपाटी तोड़े जंद, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ । दस्म दुआरी वेखे साहिब सतिगुर दा इक पलँघ, बिन पावा चूल टिकाईआ। उते बहे सूरा सरबँग, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सुरती शब्द देवणहारा अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। साचा नूर चढ़ाए चन्द, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। जिन्हां उपर सतिगुर पूरा होए आप बख्शंद, सो गुरमुख सदा निहाल, ओन्हां पोह ना सके काल, गुर शब्दी बणे दलाल, एथे ओथे दो जहान इक्को रंग वखाईआ। होए निहाल सतिगुर पाया, मन मनसा मेट मिटाईआ। दीन दयाल दया कमाया, घर ठाकर वेखण आईआ। भेव अभेदा दए जणाया, अनभव प्रकाश कराईआ। जन्म कर्म दा लेखा दए चुकाया, पूरब लहिणा झोली पाईआ। साची सरन दए समझाया, पुरख अकाल इक्को सरनाईआ। जिस मिलयां दु:ख रहे ना राया, जम की फाँसी फंद कटाईआ। गुरमुख सदा ओस पारब्रह्म निहाल कराया, जो ना जन्मे ना मरे मात गर्भ कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रखे निहाल, नाता तोड़ काल महाकाल, इक्को शब्द गुरू बण दलाल, दलाली सच्चो सच कमाईआ। निहाल रहे सदा गुर संगत, हरि सतिगुर विच समाईआ। नाता तुटे जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। मानस जन्म ना होवे भंगत, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जिन्हां स्वामी ठाकर चाढ़्हे आपणी रंगत, दुरमति मैल दए धवाईआ। सो गुरसिख किसे दर ना जाए मंगत, जिस गुर गोबिन्द मिल्या सच्चा माहीआ। सतिगुर भेव कोई ना जाणे पंडत, लेखा लिखण पढ़न विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, बंक दुआरी खोल्ह दर, दर सच्चा इक वखाईआ। ऐसे पन्द्रां कत्तक गल्ल होवे उह, ओड़क अन्त जिस दा कहिण कोए ना पाईआ। जिस दुआरे कोई ना सके पोह, नेत्र नैण वेखण कोई ना पाईआ। जो निरगुण धार गुरू अवतार निरगुण सरगुण गई हो, उह आपणी धार वहाईआ। जिस दा बल आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई ना सक्या टोह, हुक्मे अन्दर दो जहान गेड़ रहे गिढ़ाईआ। उस दी उस दा शब्द सुणावे सो, मनमति बुध समझ कोए ना पाईआ। कर किरपा जिस नूं देवे आपणी लो, सो थोड़ा थोड़ा लेखा दए जणाईआ। आपणे जिहा उह आपे हो, आपणी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेअन्त बेपरवाह जलवा नूर नुराना ख़ुदा, सचखण्ड वसे इक मकान, बेपहचान मेहरवान आपणा हुक्म आप वरताईआ।