१४ अस्सू २०२० बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह चनूं वाला ज़िला फिरोज़पुर
सच्च दरबार लग्गा सचखण्ड, सच दुआर वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी सूरा सरबँग, शाह पातशाह शहिनशाह आसण लाईआ। निरगुण जोत चढ़े चन्द, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। हुक्म संदेसा देवे सूरा सरबँग, धुर फ़रमाना इक्को नाम जणाईआ। जुग चौकड़ी रही लँघ, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दवारे आओ लँघ, श्री भगवान रिहा समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ मंगण मंग, नेत्र नैण नैण झुकाईआ। त्रैगुण माया कहे मैं होई रंड, जगत अन्धेर इक्को छाईआ। पंज तत कहे मेरा दुखे बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ ना कोए तुड़ाईआ। लख चुरासी होई आत्म अन्ध, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। दूई द्वैती ढाहे कोई ना कंध, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ । नौ खण्ड सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा भेख पखण्ड, कलयुग आपणा वेस वटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द कूक पुकारन पावण डण्ड, साची डण्डौत ना कोए समझाईआ। धुर दा सोहला साचा ढोला शब्द वचोला कोई ना गाए छन्द, आत्म परमात्म नाद ना कोए सुणाईआ। काया चोली चढ़या दिसे कोई ना रंग, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सच दरबार इक्को ला, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। गुर अवतार गए आ, पीर पैगम्बर सीस झुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुका, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। त्रै पंज रोवे मारे धाह, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। भगत भगवान रहे सुणा, उच्ची कूक सर्ब अल्हाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, तेरा नूर नज़र कोए ना आइंदा। सृष्ट सबाई गई भुला, बेपरवाह तेरा भेव कोए ना पाइंदा। मुरीद मुर्शद नालों होए बेवफ़ा, साचा संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा। गुर अवतार आओ नेड़े, सो साहिब आप जणाईआ। लोकमात क्यों पए झेड़े, झगड़ा करे क्यों लोकाईआ। कूड़ी क्रिया क्यों लाए डेरे, घर घर बैठी आसण लाईआ। जूठ झूठ क्यों वढ़या खेड़े, आप आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद गुरू दस पा के आए फेरे, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ। पारब्रह्म पुरख अकाल दे बण के आए चेरे, चेला गुरू धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा साचा हरि, हालत सब दी वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन रसना जिह्वा बोल दयो ब्यान, बेपरवाह हुक्म वरताईआ। नेत्र खोल्हो वेखो दो जहान, लोक परलोक रिहा कुरलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड धर्म दिसे ना कोए निशान, पुरी लोअ साचा रंग ना कोए रंगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान सके ना कोए पहचान, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अञ्जील कुरान साचा दिसे ना कोए ईमान,
हज़रत हाज़र हज़ूर फेरा कोई ना पाईआ। नानक गोबिन्द सार शब्द अगम्मी धार कोई ना सके पहचान, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ । तीर्थ अठसठ गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सारे जाण, दुरमति मैल ना किसे धवाईआ। काया मन्दिर दिसे सुंञ वैरान, हरि मन्दिर कुण्डा कोए ना लाहीआ। अन्तर आत्म कोई ना सके पहचान, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा ना कोए मुकाईआ। दीआ दीपक जोती कोई ना लए बाल, घर घर ना कोए रुशनाईआ। साचा शब्द अनाद सुणे ना कोई धुन्कान, अनहद रागी राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत आत्म किसे ना मिले पीण खाण, निझर झिरना सके ना कोए झिराईआ। घर घर नच्चे काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंज शैतान, आसा तृष्ना मुख घूँगट रही उठाईआ। धुर दा लेखा दस्सो अहिवाल, हालत सब दी वेख वखाईआ। सब दे सिर उते कूके काल, चारों कुण्ट डौरु डंक वजाईआ। कवण मिले अन्त दलाल, सच दलाली नाम वखाईआ। पुछणहारा इक अकाल, धुर फ़रमाना रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़, प्रभ चरण कँवल ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त चार युग असीं आए होड़, चारे खाणी चारे बाणी ढोला राग सुणाईआ। सुरती शब्दी अन्तर आत्म आए जोड़, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ । आत्म परमात्म बन्न्ह के आए डोर, बन्धन इक्को इक वखाईआ। लेखा चुका के आए पंज चोर, तेरा नाम दस्स वड्याईआ। होका दे के आए होड़, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण भीख, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। साहिब सुल्तान मेहरवान निरगुण निरवैर तेरी इक उडीक, चारे युग बैठे ध्यान लगाईआ । पीर पैगम्बर आपणी वेखण नेड़े आई तरीक, कवण तारीख़ दए बदलाईआ। जिस दे हथ्थ आदि जुगादी जीत, जितणहारा सर्ब लोकाईआ। सद वसणहारा धाम अनडीठ, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव रोवन मारन धाह, अन्त लेखा देण जणाईआ। तेरा लेखा बेपरवाह, रसना जिह्वा कहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणे गवाह, धुर दा भेव देण खुल्हाईआ। विष्नूं कहे मैं इक्को दोए जोड़ मंगां सरना, सरनगति इक हो जाईआ। ब्रह्मा कहे मैं सीस रिहा झुका, तेरा हुक्म बेपरवाहीआ। शंकर कहे मैं हथ्थ त्रिसूल देवां सुटा, माण अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। धुर दा लेखा दे जणा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तुध बिन दिसे ना कोई मलाह, बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। चौथा युग वेला अन्तिम गया आ, आज्ञाकार कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, लेखा वेख थाउँ थाईंआ।
लेखा वेख प्रभू प्रभ ठाकर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलयुग दिसे डूंग्घा सागर, भव पार ना कोए कराईआ। साचा बणे ना कोई सौदागर, सौदा हट्ट ना कोए विकाईआ। नज़र ना आए करता कादर, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। निर्मल कर्म ना करे कोए उजागर, कूड़ी क्रिया दए दुहाईआ। बिन तेरे दूजा बणे ना कोए बहादर, गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन दूजा नज़र ना आए, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। दो जहान बैठे तेरा ध्यान लगाए, निज नेत्र नैण उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे जस गाए, ढोला इक्को नाम अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए सुणाए, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त फेरा पाए, कल कल्की नाउँ धराईआ। साचे नगर डेरा लाए, सम्बल आपणी रुत्त सुहाईआ। हक़ नबेड़ा दए कराए, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। पीर पैगम्बर लए जगाए, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दात, पुरख अकाल अग्गे अरज़ोईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, बेपरवाह दे ढोईआ। नेत्र रोवे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर नैणां नीर वहाईआ। कलयुग अन्तिम कोई ना देवे साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब कर कर थक्के पूजा पाठ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ना कोई होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन दीन गले ना कोए लगाईआ। ग़रीब निमाणयां पत सके ना कोई राख, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रगट हो साख्यात, साहिब सुल्तान फेरा पाईआ। लख चुरासी वेख हालात, हालत सब दी दे बदलाईआ । धुर दा लेखा लिख बिन कलम दवात, काग़ज़ शाही कम्म किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप इक बणा जमात, इक्को अक्खर दे पढ़ाईआ । तेरा कलमा पढ़े कायनात, सोहला ढोला इक्को गाईआ। गुर अवतार सारे गए आख, आख़र आवे बेपरवाहीआ। खेल करे बहु बिध भांत, अनक कलधारी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट रखाईआ। तेरी ओट रखी प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम साची टेक, बिन पुरख अकाल नज़र कोए ना आईआ। किरपा निधान आ के कर बुध विवेक, सृष्ट सबाई दे समझाईआ। कूड़े कर्म लेखा दे मेट, सच्चा मार्ग इक दरसाईआ। आत्म परमात्म दस्स हेत, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ । उजड़या वसे सुंञा खेत, पत डाली फुल महकाईआ। रुत्त मौले बसन्ती चेत, चेतन सुरती दे कराईआ। नज़री आवें नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। निरवैर पुरख धार आपणा भेख, कलयुग
भेख दे गंवाईआ। नेत्र रोवे विष्नूं बैठा बाशक शेश, सीस जगदीश रिहा झुकाईआ। ब्रह्मा कहे मेरा कोई ना करे हेत, ब्रह्म विद्या समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सब दी आसा मनसा पूर कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो मैं निरगुण हो के आवांगा। निरवैर पुरख अख्वावांगा। लोकमात वेस वटावांगा। सच श्लोक इक दृढ़ावांगा। ओट इक्को इक जणावांगा। लोक परलोक वेख वखावांगा। किला बंक कोट, फोल फोलावांगा। शब्द नगारे ला के चोट, दो जहान आप उठावांगा। लख चुरासी अन्दरों कढ्ढ के खोट, सच सुच्च वस्त वरतावांगा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर मिटावांगा । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक बणा के गोत, इष्ट इक्को इक वखावांगा । रसना जिह्वा पुरख अकाल सब गाए रसना होंट, साचा नाम इक दृढ़ावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचावांगा। साचा खेल आप रचावांगा। कल अन्तिम वेस वटावांगा। निहकलंक नाउँ धरावांगा। कल कल्की फेरा पावांगा। धुर दी वंनगी इक ल्यावांगा। सृष्ट सबाई मरदी मरदी फेर बचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। साची सिख्या इक प्रभ दृढ़ाएगा। धुर दा लेखा आप समझाएगा। दहि दिशा पाए भिच्छया, चार कुण्ट नाम वरताएगा। आत्म परमात्म कदे ना जाए भिटया, छूत छात झगड़ा आप चुकाएगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक लगाएगा। सच मार्ग इक लगावेगा। चार वरन गंढ्ढ पवावेगा। बरन अठारां ठंड पावेगा। नार दुहागण रंड, सुरत शब्द मिलावेगा। भरमां ढाह के द्वैती कंध, घर इक्को इक वखावेगा। निज आत्म दे अनन्द, परमानंद समावेगा। साचा ढोला गाए छन्द, संसा रोग चुकावेगा। बंदीख़ाना तोड़ के बंद, बंदगी इक्को इक दरसावेगा। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के गंद, सच सुच आपणा नाम विच टिकावेगा। भेव खुल्हाए ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म आपणा आप जणावेगा। सो सूरा बण सरबँग, सोहँ शब्द इक प्रगटावेगा । गुर अवतार पीर पैगम्बर नानक गोबिन्द अन्तिम मंग के गए मंग, सब दा लेखा लेखे विच लगावेगा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल नूर इलाही चढ़े चन्द, चन्द नूर इक चमकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूर करावेगा। सब दी आसा पूर करावेगा। कलयुग लेखा लेख मुकावेगा। भरम भुलेखा आप कढ्ढावेगा। देस परदेसां सोभा पावेगा। नर नरेश भेव चुकावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव सुरत खुलावेगा। अकाल मूर्त नज़री आवेगा। नाद तूरत इक सुणावेगा। मूर्ख मूढ़त आप समझावेगा। रंग गूढ़त इक चढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग सच सच वरतावेगा। सतिजुग साचा प्रभू लगाएगा। मेहरवान मेहर नज़र उठाएगा। चार वरन इक्को सरन रखाएगा। नेत्र हरन फरन खुल्हाएगा। श्री
भगवान भेव चुकाएगा। काया मन्दिर अन्दर वड़न, आप समझाएगा। साचे पौड़े चढ़न, गुरमुख इशारा इक रखाएगा। साहिब सतिगुर दर्शन करन, घर स्वामी नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप वरताएगा। साचा खेल हरि जू वरतावेगा। सो पुरख निरँजण हुक्म चलावेगा। हरि पुरख निरँजण वेख वखावेगा। एकँकार ताल वजावेगा। आदि निरँजण जोत रुशनावेगा। श्री भगवान सर्ब समझावेगा। अबिनाशी करता बोल अलावेगा। पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा आप चुकावेगा। निहकर्मी कर्म कांड पन्ध मुकावेगा। साची सरनी सरनगति इक दरसावेगा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी करे करनी, करता पुरख कार कमावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग सतिजुग धारा आप बदलावेगा। पंज साल नाता पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खलाईआ। हड्ड मास नाड़ी तपे रत, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। पूरब जन्मां लग्गी सट्ट, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। कोए तबीब कोए हकीम कोए ना सके रख, नाड़ बहत्तर भेव किसे ना आईआ। जिस मन मति बुध आत्म अन्दर दिती रख, सो परमात्म वेख वखाईआ। पूरब लेखा जे उस दा देईए दस्स, जगत शरम हया संग विच रहिण ना देवे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी नरायण नर, लहिणा देणा सब दा रिहा भुगताईआ । पूरब जन्म लहिणा देणा जरमां, जन्म अजन्म विच भवाईआ। पंज तत भुगते काया कर्मां , बिन सतिगुर सके ना कोए बचाईआ। जो जन मांगे साची सरना, तिस देवे माण वड्याईआ। जन्म नालों पहलों देवे मरना, मर के जन्म दए समझाईआ। आपणा लेख किसे ना पढ़ना, दोष दूज्जयां उते लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। धुर दा लेखा हथ्थ करतार, मेटणहार नज़र कोई ना आईआ। तीजे जामे दी सज़ा मिले विच संसार, प्राणी क्यों रोवें मारें धाहींआ। अन्दर वड़ के वेख कर विचार, विभचार पिछला नज़र नज़र विच आईआ। जिस गुरू घर खा के कसम किहा नौ वार, नौ दर दित्ता माण तजाईआ। जे तेरे दर तों जावां हार, मैनूं देणी मात सजाईआ। साचा सन्त बोले इक ज़बान, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुरुदुआर बणना ना कदे शैतान, ठग्गी चोरी सतिगुर कदे ना भाईआ । अन्दर वड़ ना करना हराम, नीत अनीत ना कोए बदलाईआ। सन्त कर्म सिँघ दा लग्गा बाण, सो बाण लग्गा बिरथा कदे ना जाईआ। जे रसना जिह्वा जपो साढे तिन्न महीने इक भगवान, दोए जोड़ घर साचे वास्ता पाईआ। किरपा करे प्रभ फेर आण, दुखियां दु:ख दए गंवाईआ। काया गठड़ी फेर दए उठाल, सुरती सुरत नाल जगाईआ। जगत दारू किसे ना मिले शाह कंगाल, बिन सतिगुर साचा ख़ैर झोली कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा सच्चा वर, लेखा लहिणा देणा पूर कराईआ। चरण कँवल मिले सरनाई, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। चरण कँवल मिले वड्याई, हरि दाता वेख वखाइंदा। चरण कँवल वज्जे वधाई, आत्म परमात्म राग सुणाइंदा। चरण कँवल होए कुड़माई, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। चरण कँवल गुरमुख मिले चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को चरण पतिपरमेश्वर सर्ब समझाइंदा। चरण कँवल नाता अगम्म, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सतिगुर चरण हड्ड मास नाड़ी ना कोए चम्म, तत रूप ना कोए वटाईआ। सो चरण दो जहानां बेड़ा देवण बन्न्ह, फड़ के बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती ठांडी सीती त्रैगुण अतीती हरि बख्शे इक सरनाईआ। सतिगुर चरण ठांडा दरबार, घर इक्को नज़री आइंदा। गुरसिख विरला करे प्यार, जिस आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरमुख सच्चा करे दीदार, निज नेत्र लोचण खुल्हाइंदा। साचा सन्त पावे सार, जिस भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। साचा भगत वेखे आ के धुर दरबार, जिस मन्दिर अन्दर सतिगुर आपणे चरण रखाइंदा। सो महल्ला अपर अपार, सूरज चन्द नज़र कोए ना आइंदा। छप्पर छन्न ना कोए दीवार, ना कोई बाढी बणत बणाइंदा। कर किरपा हरि करतार, प्रेम प्रीती आपणे नाल जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को चरण कँवल वड्याई देवे उपर धवल, माणस मानुख मानुष आपणे लेखे लाइंदा। सतिगुर चरण बुझाए अग्ग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। सतिगुर चरण हँस बणाए कग्ग, काग हँस रूप वटाईआ। सतिगुर चरण नज़री आयण उपर शाह रग, नौ दुआरे सार कोए ना पाईआ। सतिगुर चरण दो जहानां सच्चा हज्ज, काया काअबा इक सुहाईआ। सतिगुर चरण साचे मन्दिर लैण सद्द, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। सतिगुर चरण आवण जावण मुकावण हद्द, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चरण चरणोदक जिस जन अमृत जाम मुख चुआईआ।
१४ अस्सू २०२० बिक्रमी भाग सिँघ नाज़र सिँघ जागीर सिँघ दे गृह
माड़ी मुसतफ़ा ज़िला फ़िरोज़पुर
धुर दी धार जोत निरँकारी, शब्द संदेसा नाम सुणाईआ। सचखण्ड दुआर बैठा एकँकारी, इक इकल्ला हुक्म वरताईआ। शाहो भूप हरि वड बलकारी, शाह पातशाह आप अख्वाईआ । ठांडा खोल्ह सच्च दरबारी, दरगाह साची सोभा पाईआ । दीप
जगे अगम्म अपारी, नूर नुराना डगमगाईआ। जुग चौकड़ी खेल करे न्यारी, हरि करता करनी आप कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार उतारी, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ । दो जहानां पावे सारी, पर्दा उहला आप उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारी, धुर संदेसा इक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेखे नाल होश्यिारी, श्री भगवान दए जणाईआ। त्रैगुण माया उठ सवाणी विभचारन नारी, नर नरायण रिहा जगाईआ। पंज तत नेत्र खोल्ह लाओ ताड़ी, सच ध्यान इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घर आओ वारी वारी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करो पुकारी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अञ्जील कुरान दस्सो आपणी यारी, चार यारी नाल मिलाईआ। खाणी बाणी वेखो आपणी पूज पुजारी, पूंजी सब दी वेख वखाईआ। कातब चल के आओ लिखारी, कुतब साहिब सतिगुर रिहा वखाईआ। लख चुरासी नैण खोलो्ह अक्ख अपारी, पुरख अकाल रिहा खुल्हाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप आपणा आप रही हारी, हार जित कोई समझ सके ना राईआ। लख चुरासी जीव जंत होए ख्वारी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कूड़ी रस सब नूं लग्गे प्यारी, सच्चा नाम ना कोए ध्याईआ। वेखणहारा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड बैठा सरदारी, निरवैर पुरख बेपरवाहीआ। करे खेल अक्ल कलधारी, कल आपणी आप प्रगटाईआ। संदेसा देवे वड संसारी, संसार सागर दए समझाईआ। लेखा सब दा चुक्के आपणी वारी, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच्चा नाम सुणाए इक जैकारी, जै जैकार करे लोकाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। लेखा जाणे जिन्हां चरण छुहाई दाढ़ी, सच प्रीती वेखे थाउँ थाईंआ। निरवैर हो के बणया मात व्यपारी, वणज इक्को इक समझाईआ। खोले्ह हट्ट वड भण्डारी, नाम भण्डार विच रखाईआ। होका देवे चार कुण्ट दहि दिशा रसना बोले आपणी धारी, धार धार विचों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। सब दा लेखा वेखण आए, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणा हाल सुणाए, हालत सब दी वेखे बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देण दुहाए, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान नेत्र नैणां नीर वहाए, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चारे खाणी वास्ता पाए, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। चारे बाणी कहे मेरे बेपरवाहे, तुध बिन मेरी सार कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाए, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। रसना जिह्वा मैनूं सारे रहे गाए, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। ढोलक छैणे रहे वजाए, अनहद नादी राग ना कोए सुणाईआ। काया गोलक रहे भराए, माया ममता नाल मिलाईआ। तेरा नाम अमोलक साची वस्त दस्त हथ्थ ना कोए फड़ाए, ख़ाली हथ्थ वेखी सर्ब लोकाईआ। महिमा तेरी अकथ पुरख समरथ
सच भगवान ना कोए दृढ़ाए, भगवन रूप ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए दुहाए, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। चौदां लोक कोई ना पकड़े बाहें, बौहड़ी बौहड़ी रहे सुणाईआ। चौदां तबक ना कोए सहाए, दस्तगीर नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम लेखा सके ना कोए मुकाए, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए गाए, गा गा आपणा शुकर मनाईआ। कलयुग अन्तिम श्री भगवान पुरख अकाल दीन दयाल निहकलंक इक्को प्रभ आए, दूजा संग ना कोए रखाईआ। नाम निधाना दो जहानां शब्द अगम्मी डंक वजाए, सोई सृष्ट लए उठाईआ। धर्म दुआरा एकँकारा इक्को बंक सुहाए, जिस मन्दिर अन्दर आपणा आसण लाईआ । राउ रंक दए हिलाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। आपणा खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। विष्नूं सद्दे इक दरबार, पड़दा उहला परे हटाईआ। आ दस्स मेरे सच्चे यार, सच कहाणी दे सुणाईआ। तेरे हथ्थ दित्ता भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम वेख ग़रीब निमाणे रोवण ज़ारो ज़ार, भुख्यां भुक्ख ना कोए गंवाईआ। उच्ची कूकण सारे करन पुकार, प्रभ साचे हो सहाईआ। मेरा खेल सदा निरगुण धार, सरगुण देवणहार वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लै अवतार, निरगुण सरगुण साची बूझ बुझाईआ। कागद कलम शाही बण लिखार, कातब इक्को लेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा साचा घर, धुर दा हुक्म सुणाईआ। विष्नूं कहे मेरे भगवान, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तूं दाते दित्ता सच्चा दान, हउँ सेवक रूप अख्वाईआ । मैं लख चुरासी करां पहिचाण, वेखां थाउँ थाईंआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत रसना जिह्वा तैनूं गाण, तिन्हां लेखा देवां थाउँ थाईंआ । पूरब जन्म दा लहिणा झोली पावां आण, सच भण्डारा इक वखाईआ। तिन्हां सिदक सबूरी देवां सच ईमान, मन डोले ना अडुल दयां वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। ब्रह्मे आ जा लँघ के अन्दर खेड़े, हरि खिड़की आप खुल्हाईआ। चारों कुण्ट सृष्ट सबाई वेख तेरा ब्रह्म लग्गे कोई ना नेड़े, दूर दुराडा बैठा पल्लू छुडाईआ। घर घर मन वासना कूड़ी क्रिया पाए झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर अन्दर लाए डेरे, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ । मैं वेंहदा रिहा कर के वड्डे जेरे, सचखण्ड बहि के ध्यान लगाईआ। कवण करे हक़ निबेड़े, सच हकीकत दए समझाईआ। मेरे नालों विछड़े तेरे, तेरे तेरे नाल संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा बेपरवाहीआ। ब्रह्मा नेत्र रो करे अरदास, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह मेरे शाबास, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। मैं लख चुरासी घट घट अन्दर आत्म जोत दित्ता प्रकाश, जोत निरँजण
डगमगाईआ। पवण स्वामी नाल चलाया स्वास, साह साह इक्को हुक्म सुणाईआ। परम पुरख दे सारे रहो दास, मात गर्भ सिख्या इक समझाईआ। जिस दे विचों उपजी तुहाढ्ढी शाख़, सो शहिनशाह भुल्ल कदे ना जाईआ। अग्नी हवन कुण्ड अन्दर मात गर्भ सारे आए आख, बिन रसना जिह्वा कूक सुणाईआ। पारब्रह्म दे वसीए सदा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ । बाहर आ के भुल्ली तेरी गाथ, प्रभू मैं की जाणां तेरी वड्याईआ। त्रैगुण माया तेरी पाए रास, आप आपणा रूप वखाईआ । पंज तत जिस दी रखदे आस, सो आसा आसा नाल मिलाईआ । रल के कूड़ी क्रिया करदे भोग बलास, आत्म सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। साचे मन्दिर किसे ना दिसे प्रकाश, एका नूर जोत करे ना कोए रुशनाईआ । कलयुग अन्तिम सदी वीहवीं मैं वी होया निरास, निरासा हो के तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद मिले तेरी वड्याईआ। शंकर अन्दर आउणा लँघ, भोले नाथ प्रभू जणाईआ। जटा जूट तेरा वज्जे ना कोए मृदंग, वड अवधूत तेरा नाद ना कोए सुणाईआ। कवण दुआरे त्रिसूल दिती टंग, त्रैगुण पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। ढोला कोई ना गाए सच्चा छन्द, साचा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक जणाईआ। भोला नाथ तन भबूत, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। पारब्रह्म मैं वेखां चारे कूट, दहि दिशा नैण उठाईआ। सृष्ट सबाई जूठ झूठ, तेरा मेरा भय ना कोए रखाईआ। सच दिसे ना कोए कलबूत, कलमा नबी ना कोए अल्हाईआ। नज़र ना आए हक़ महिबूब, मुहब्बत करे ना कोए बेपरवाहीआ । मिले माण ना किसे अरूज, महिफ़ूज़ वेख कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बिन तेरी किरपा मेरी त्रिसूल कम्म किसे ना आईआ। मेरी त्रिसूल दा कोई ना डर, कलयुग अन्तिम बल वधाईआ। घर घर अन्दर गया वड़, आपणा राह वखाईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार बणाए गढ़, पंज तत काया डेरा बैठा लाईआ। आसा तृष्ना माया ममता इक्को राग रिहा पढ़, तेरा नाउँ सके ना कोए ध्याईआ । अबिनाशी करते तेरे कोलों लै के वर, तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। खेले खेल विच नारी नर, बचया कोई रहिण ना पाईआ। अग्नी लम्बू सारे रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा लेखा बिन तेरे पूर ना कोए कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्दर आओ लैणा वेख, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। लोकमात वेखो कूड़ा भेख, नाउँ सति रिहा कुरलाईआ। कोई ना वसे सच्चा देस, सुहञ्जणी रुत्त नज़र ना आईआ। भरमे भुल्ला मुसायक मुल्लां शेख़, कुतब गौंस धीर ना कोए धराईआ। पंडत पांधा कूड़ी माया करे हेत, ब्रह्म विद्या दए ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, नेत्र नैणां नाल वखाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र पेख, प्रभ साचे अग्गे देण सुणाईआ। पुरख अकाल असीं सारे तेरी दस्स के आए टेक, धुर दा हुक्म मात जणाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान चारे खाणी बाणी लिख के आए लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म काया मन्दिर अन्दर साचा करना हेत, हितकारी इक्को इक समझाईआ। निज नेत्र लोचण नैण पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हरि सन्त स्वामी लैणा वेख, आत्म सेजा सोभावन्त बैठा डेरा लाईआ। नाम निधान श्री भगवान तेरा धुर दी मस्तक लाई मेख, जोत ललाटी नूर कर रुशनाईआ । शब्दी सुरती दस्स के आए अगम्मी खेड, हाणी हाणीआं नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी साहिब स्वामी तूं आपणे हुक्मे अन्दर दित्ता भेज, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा जोती नूर जलवा दस्स के आए तेज, नूर नुराना इक्को बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी अन्दर वड़ के माणे सेज, सच सिँघासण आसण लाईआ। उस दा दे के आए आप संदेस, धुर सुनेहड़ा इक सुणाईआ । जिस दे हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्मा महेष, शिव शंकर बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे इक्को ओट तकाईआ। त्रैगुण माया वेख झाकी, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। लहिणा देणा प्रभ जो बाकी बाकी-नवीस, वही खाता रिहा वखाईआ। तेरी अन्तिम नेड़े आई तरीक, तहकीकात करे नूर ख़ुदाईआ। कवण दुआरे लग्गी तेरी प्रीत, दर आ के सच दे समझाईआ। त्रैगुण माया नेत्र रो कहे प्रभू मैं दस्सां ठीक, सच सच जणाईआ। कूड़ी क्रिया नाल रल के मैं सब नूं ल्या जीत, हार सब दी झोली पाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक कीते पलीत, पतित बैठे रूप वटाईआ। अन्दर वड़ के बदली नीत, साबत सूरत नज़र कोए ना आईआ। काम क्रोध दी पाई भीख, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। पंज तत अन्दर आओ लँघ, सो सतिगुर आप लँघाईआ। पारब्रह्म कोलों ना जाणा संग, जिस तुहाढ्ढी बणत बणाईआ। रक्त बूँद हड्ड मास नाड़ी बणाया अंग, नव दुआर खोल्ह वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कीता खेल सूरे सरबँग, धुर दी धार आप बंधाईआ। निरगुण नूर अन्दर चाड़्हया चन्द, जोती जोत कर रुशनाईआ। आत्म सेज सुहाया सच पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। अमृत धार वहा के पाई ठंड, सच सरोवर ताल सुहाईआ। इक सुणाया आत्म परमात्म सोहँ सच्चा छन्द, जिस वेले पंज तत तेरी बणत बणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दित्ता इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। खेल वेखण दे कारण विच रखाई अगम्मी कंध, पड़दा नज़र किसे ना आईआ। आ के हाल दस्स मेरे लाडले चन्द, क्यों बैठा प्रभू भुलाईआ। की तेरे वंडे सति धर्म ना आई वंड, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा मंग मंगाईआ। पंज तत अग्गों कर पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। वाह वा दाते मेरे सिरजणहार, सच सुल्तान तेरी वड्डी वड्याईआ । तेरे हुक्मे अन्दर कीता आकार, निराकार साकार रूप वखाईआ। मिल के पंजां बद्धी तेरी धार, जोड़ी जोड़ जोड़ जोड़ाईआ। दोए जोड़ कीती निमस्कार, दर तेरे वास्ता पाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। हउँ सेवक बरख़ुरदार, साची सेव कमाईआ। सानूं दस्स जगत विहार, किस बिध तेरा राह चलाईआ। तूं किरपा कर निरँकार, नौ दुआरे दर खुल्हाईआ। आसा तृष्ना अन्दर डाल, माया ममता गंढ्ढ पुआईआ। काम क्रोध लोभ माह हँकार साडे अन्दर दित्ता स्वाल, उपर आपणी थपकी लाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जगत हरस हवस दित्ता स्वाद, साधना आपणी नाल मिलाईआ। कर के चोरी अन्ध घोरी, काया अन्दर पड़दे निक्की मोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। कोई ना जाणे खेल तोरी मेरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हुक्मे अन्दर जुग जुग सेव कमाईआ। पंज तत सुण कर ख्याल, ख़ालक ख़लक वासी आप जणाईआ। तेरे अन्दर रख्या इक दलाल, वड दाता बेपरवाहीआ। पड़दे अन्दर दित्ता बिठाल, बंद दरवाज़ा आप कराईआ । साचा हुक्म दित्ता इक्को नाल, धुर संदेसा आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा रिहा वखाईआ। पंज तत कहिण मेहरवान, प्रभ तेरी वड्डी वड्याईआ। तेरा सुणदे रहे फ़रमान, घर बैठे ताड़ी लाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, कोटन कोटि नाल लँघाईआ। साडी किसे ना कीती पड़ताल, पड़ताली फेरा कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मन्त्र गए सिखाल, सो रसना जिह्वा दिती समझाईआ। बेपरवाह तेरी समझ ना आई चाल, चाल निराली इक रखाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा मंगे हक़ हलाल, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, ढह पए तेरी सरनाईआ। तूं सब दा श्री भगवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरे हुक्मे अन्दर खेल कीता महान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप वटाईआ। धन्न भाग परमात्म आपणी आत्म मिलें आण, साडा खैहड़ा दएं छुडाईआ। जन भगत करें परवान, साचे सन्तां आपणी गोद बिठाईआ। अन्तिम जोती मेलें आण, साडा पंज तत चोला आपणे चरणां विच रखाईआ । मुड़ के फिर नाता जुड़े ना विच जहान, कूड़ा बन्धन ना कोए रखाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर बणे मात महमान, जगत महमानी गए खाईआ। अग्गे वासते साडा खाणा पीणा कर दे हराम, इक्को आपणा अमृत नाम जाम प्याईआ। प्रभ तेरे विच मिलीए आण, साडा निशान कोई नज़र ना आईआ । तूं दाता सच्चा राम, रहमत रहीम रिहा कमाईआ। तेरा कलमा पढ़दे रहे कलाम, इक्को आस बैठे राह तकाईआ। कलयुग अन्तिम मिल्यों आप अमाम, परवरदिगार
फेरा पाईआ। तेरे लेखे लग्गे हड्ड मास नाड़ी चाम, रक्त बूँद तेरी झोली पाईआ। साडी सेवा ला लेखे निष्काम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पंज तत मैं दया कमावांगा। तेरा लहिणा मूल चुकावांगा । साचा हुक्म इक वरतावांगा। गुरमुख गुरसिख आप उठावांगा। सन्त सुहेला मेल मिलावांगा। गुर चेला रंग रंगावांगा। भगत भगवान गोद बहावांगा। धर्म निशान इक झुलावांगा। मेहरवान दया कमावांगा। तेरा लेखा वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा आपणे हथ्थ वखावांगा। पंज तत तेरा लेखा अन्त मुकाएगा। प्रभू हो मेहरवान दया कमाएगा। साची सिख्या इक दृढ़ाएगा। भरम भुलेखा दूर कराएगा। पिछला लेखा लेखे लाएगा। अग्गे साचा देस इक वखाएगा। जिस घर रहिणा सदा हमेश, आवण जावण पन्ध मुकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाएगा। साची सिख्या इक दृढ़ावेगा। पंज तत तैनूं समझावेगा। ब्रह्म मति इक्को रखावेगा। चरण कँवल नत आप बंधावेगा। आप आपा कर के वस, वसीकार आप अख्वावेगा। तेरे अन्दर दे के रस, रस आपणा आप प्रगटावेगा। साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा हुक्म वरतावेगा। कर खेल पुरख समरथ, लेखा हथ्थो हथ्थीं चुकावेगा। जो तेरे अन्दर वड़ के मेरी आत्मा सोहँ ढोला गाए जस, तिस दा पंज तत आपणी झोली पावांगा। वेले अन्त पत लए रख, रक्षया कर के आप वखावांगा। साचे पड़दे अन्दर लवां ढक, आपणे हुक्म विच समावांगा। सब दा लहिणा देणा देवां हक़, ठग्गी नाल ना किसे कमावांगा। जो मेरा नाम लैण तों गए अक्क, तिन्हां जुग जुग तेरे अन्दर जून भवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा वेख वखावांगा। पंज तत कहे मैं रौला पावांगा। उच्ची कूक कूक सुणावांगा। नौ दुआरे आपणे बंद करावांगा। आसा तृष्ना मेट मिटावांगा। हउमे हंगता बुरज ढाहवांगा। भुक्खा नंगा हो के इक्को सेव कमावांगा। दर तेरे बहि के मंगां, झोली ख़ाली आप भरावांगा। दोए जोड़ कहां तूं वजा अगम्म मृदंगा, धुन राग इक सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगावांगा। दर तेरे मंग मंगांगा। प्रभ साचे कदे ना संगागां। प्रेम प्रीती आपणी चोली रंगांगा। नीवां हो के दर तेरे ते मंगांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरे चरणां हेठां रहि के वसांगा। जो मेरे चरण ध्यान लगाएगा। नेत्र नैण निज खुल्हाएगा। जगत अन्धेर मिटाएगा। सञ्झ सवेर इक्को नज़री आएगा। कूड़ी क्रिया होवे ढेर, भाण्डा भरम भउ भंनाएगा। सुत गोबिन्द नज़री आए शेर, भबक दो जहान सुणाएगा। मेहरवान कर के मेहर, मेहर नज़र इक उठाएगा। तेरा कट
चुरासी गेड़, झेड़ा अगला पिछला आपणी झोली पाएगा। नज़री आए नेरन नेर, दूर दुराडा पन्ध मुकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम इक सुणाएगा। साचा नाम इक सुणावेगा। सो पुरख निरँजण दया कमावेगा। हँ ब्रह्म भेव खुलावेगा। निरगुण निरगुण वेख वखावेगा। सोहँ आपणा रूप जणावेगा। शाहो भूप हुक्म मनावेगा। चारे कूट वेख वखावेगा। ख़ाली ठूठ भन्न वखावेगा। जन भगतां अन्तर तुठ, मेहर नज़र नैण तकावेगा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, अंमिउँ रस इक्को रस चखावेगा। निरगुण प्रकाश कर जोत, जोती जोत डगमगावेगा। नाम सुणा अगम्मी श्लोक, साचा नाद धुन उपजावेगा। अन्तिम ढाह के काया बुरज, सचखण्ड दुआरे आप बहावेगा। ओथे देवे साची मौज, मौजूद हो के आपणा दरस दखावेगा। बेशक पंज तत तैनूं जगत सनबंधी सारे कर देण फ़ौत, अग्नी भेंट फड़ चढ़ावेगा। तेरा साहिब पुरख अकाल दीन दयाल बण के धुर दा खौंत, तेरे अन्दरों तेरे मन्दिरों आपणी नार कन्त भगवन्त प्रनावेगा। सचखण्ड लै के जाए नाल शौक, विष्न ब्रह्मा शिव राह विच बैठा सीस झुकावेगा। ओथे कोई ना सके पहुंच, जिस घर भगवन आसण लावेगा। एह भगतां चलाई रौंस, रहबर इक्को इक अख्वावेगा। पुरख अकाल सब दा दाता इक्को बहुत, देंदयां थक्क कदे ना जावेगा। तेरी आसा मनसा पूरी करे लोच, तृष्ना तृखा मेट मिटावेगा। अग्गे रहिण ना देवे कोई सोच, सोच आपणी इक समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान हो मेहरवान, पंज तत कर कल्याण, कर्म कांड डेरा अन्तिम ढाहवेगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा मेहरवान, लेखा जाणे दो जहान, जीव जंत लख चुरासी जून अजून चारे खाणी लेखा पूर करावेगा।