१५ अस्सू २०२० बिक्रमी रामू वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
श्री भगवान किरपा करे प्रभ आप, जुग जुग आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां बणे माई बाप, पिता पूत गोद उठाइंदा। धुर दा देवे सच्चा जाप, नाम अनमुल्ला झोली पाइंदा। सच प्रीती बन्ने्ह नात, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। धुर दी बाणी सुणाए गाथ, अक्खर वक्खर आप दृढ़ाइंदा। साचे शब्द चढ़ाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, नूरी साचा चन्द चमकाइंदा। साचे घर बैठा रहे इक इकांत, अक्ल कलधारी पड़दा लाहइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, आत्म ब्रह्म इक समझाइंदा। साची सिख्या देवे सच्चो साच, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। भाग लगाए काया माटी पंज तत काच, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाइंदा। सदा सहाई होए अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। भगतन मीता एकँकार, हरि करता वड वड्याईआ । जुग चौकड़ी वेखे चार, चारों कुण्ट फोल फोलाईआ। चारे दिशा खोल्ह किवाड़, चौथे पद दए मिलाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, चारे खाणी डेरा ढाहीआ। चार यारी कर प्यार, प्रीतम प्रीत इक निभाईआ। देवणहार शब्द आधार, नाम सति आप वरताईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, कूड़ कुड़यार रहिण ना पाईआ। घर दीपक कर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। धुर दी बाणी सुणाए अगम्मी धार, अनहद नादी नाद राग अल्हाईआ। अंमिउँ रस अमृत आत्म दए प्याल, निझर झिरना इक झिराईआ। भाग लगाए काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेखे चाईं चाईंआ। भगत जनां प्रभ सच्चा ठाकर, हरि करता आप अख्वाइंदा। भाग लगाए काया गागर, गहर गम्भीर डूंग्घा सागर फोल फोलाइंदा। नाम अपार कराए वणज इक सौदागर, सौदा साचे हट्ट विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन आप उठाइंदा। भगत जनां हरि बण के मीता, मित्र प्यारा आप अख्वाईआ। आपणे मिलण दी दस्से रीता, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण हो के वसे चीता, सरगुण बूझ दए बुझाईआ। मिट्ठा कर के कौड़ा रीठा, रस अमृत दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए मुकाईआ। भगत जनां प्रभ साचा संग, हरि करता आप रखाइंदा। अन्दर वड़ वजाए मृदंग, तन्द सितार आप हिलाइंदा। काया चोली चाढ़्ह रंग, दुरमति कूड़ी मैल धवाइंदा । गीत सुणा सुहागी छन्द, आत्म परमात्म राग अल्हाइंदा। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाह कंध, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती नूर डगमगाइंदा। पड़दा लाह हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा राह वखाइंदा। जिस धारों आत्म पए जम्म, सो परमात्म आपणा भेव चुकाइंदा। निरगुण हो के निरगुण बेड़ा देवे बन्न्ह, सरगुण सगला भार उठाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के कहे धन्न धन्न, दूजा शब्द ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पैज रखाइंदा। जन भगतां मेला करे मिलाप, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म दा मेटे संताप, रोग सोग चिन्ता हरख दए गंवाईआ। सति सतिवादी दस्स आपणा जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सेवा लाईआ। काया मन्दिर अन्दर दिवस रैण रहे पाठ, अट्ठे पहर ढोला सोहला रिहा गाईआ। कोट जन्म दे उतार पाप, पतित पुनीत दए वखाईआ। प्रगट होए साख्यात, निरवैर पुरख आपणा दरस दिखाईआ। बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, पड़दा दूई दए चुकाईआ। अन्दर वड़ के जाए आख, उठ भगत श्री भगवान मेला रिहा मिलाईआ। आदि तेरी मेरी इक ज़ात, मध रंग रिहा चढ़ाईआ। अन्तिम देवे साचा साथ, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। इक्को ढोला
रसना जिह्वा बोल आख, तूं मेरा मैं तेरा दूजा अवर ना कोए गोसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगतां मीता मित्र स्वामी, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्तरजामी, लख चुरासी घट घट अन्दर वेख वखाईआ। बोध अगाध शब्द धुन नाद सुणाए बाणी, अणयाला तीर इक लगाईआ। सर सरोवर अमृत आत्म ठंडा पाणी, सर इक्को इक वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नाता दए तुड़ाईआ। शब्द मिलावा साचा हाणी, घर सुरती ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म देवे पद निरबाणी, निरबाण पद इक वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिल के गाए सच कहाणी, रसना जिह्वा कथनी कथ ना सके राईआ। भगत भगवान दोहां मिल के दो जहान दिसे इक निशानी, दूजी रंगत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। भगत जनां प्रभ सज्जण एक, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कर किरपा करे बुध विवेक, विवेकी आपणे नाल रलाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत तत्त ना कोए जलाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे रेख, रेखा आपणी आप समझाइंदा। अन्दर वड़ के देवे भेत, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। धुर मस्तक लाए मेख, नाम निधाना सच निशाना इक जणाइंदा। आत्म परमात्म कर के हेत, सच प्रीती आप लगाइंदा। निज नेत्र लए पेख, दोए लोचन बंद वखाइंदा। बिन कलम शाही लिख के लेख, लेखा आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सद वडियाइंदा। जन भगत वड्याई चार जुग, जुग चौकड़ी रहे जस गाईआ। जिन्हां सुहाए प्रभ आप रुत्त, रुत्त रुतड़ी नाल महकाईआ। कर किरपा बणावे आपणे सुत, पिता पूत गोद उठाईआ। दो जहान एथे ओथे अद्धविचकार कोई ना लए पुच्छ, विष्न ब्रह्मा शिव सारे बैठण सीस निवाईआ। सतिकार वासते गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जाण उठ, उठ उठ आपणी ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान शाह सुल्तान एका जाए तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। लोकमात दा बूटा पुट, सचखण्ड दुआरे पत डाली फुल महकाईआ। नित नवित्त कदे ना जाए सुक्क, ख़िज़ां रूप ना कोए वखाईआ। प्रेम प्रीती सच प्यार नाल जाए झुक, आपणा सीस ना कोए रखाईआ। प्रभ सरनाई चरण कँवल हेठां जाए लुक, निवण-सो-अक्खर आपणी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत वड्याई अन्तिम कलयुग, हरि करता आप जणाइंदा। लख चुरासी विच्चों थोड़े भगत चुग, निरगुण निरवैर आपणा मेल मिलाइंदा। निर्मल कर के साची बुध, सूझ बूझ इक समझाइंदा। माणस जन्म लख चुरासी विच्चों निक्का हिस्सा मिल्या
तुछ, बिन श्री भगवान अन्तिम कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे आपणी सुध, सिध्धा राह इक वखाइंदा। सिध्धा राह देवे दस्स, सो सतिगुर दया कमाईआ। हिरदे अन्दर आप वस, हर हरि का रूप जणाईआ। सच सुच्च कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर आस, आसा मनसा लेखे लाईआ। निरगुण हो के आवे पास, सरगुण सोया लए उठाईआ। भगत भगवान रल मिल इक्को मण्डल पावण रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गावण ख़ास, ख्वाहिश अवर ना कोए रखाईआ। साचा पढ़न इक्को जाप, जग जीवण दाता दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। कलयुग अन्तिम भगतन मेला, निरगुण निरवैर नर हरि नरायण आप कराइंदा। एका धाम सुहाए गुरु गुर चेला, चेला गुर आपणे रंग रंगाइंदा। परम पुरख हरि करता बण के सज्जण सुहेला, सतिगुर साचा संग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता इक्को नज़री आइंदा। भगतन मीता इक अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। वसणहारा दरबार ठांडे सीत, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। नित नवित्त सुणाए आपणा गीत, सोहला सच्चा राग जणाईआ। लेखा जाण हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। जिस जन बख्शे चरण कँवल सच प्रीत, प्रीतीवान दया कमाईआ। तिस भगत भगवान मिले ठीक, ठाकर आपणा फेरा पाईआ। प्रभ मिलयां नाता छुट्टे मन्दिर मसीत, घर अन्दर काया मन्दिर पुरख अकाल निरगुण नूर जोत नज़री आईआ। जन्म कर्म दी पूरी होए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। पढ़न लिखण दा कोई ना रहे स्वाल, जिस पारब्रह्म प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। दो जहानां बणे दलाल, एथे ओथे होए सहाईआ। नेड़ ना आए अन्तिम काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साचे मन्दिर दरगाह साची दए बहाल, थान थनंतर इक वखाईआ । अन्त कन्त भगवन्त जोती जोत मिलाए आण, आप आपणे विच समाईआ। भगत भगवान दोवें वसण इक मकान, सचखण्ड साचे साची वज्जी वधाईआ । कलयुग अन्त जिन्हां प्रभ कीता आप परवान, तिन्हां परमगत मिले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तारनहारा थाउँ थाईंआ।
१५ अस्सू २०२० बिक्रमी सुहावा सिँघ मुख़तार सिँघ शेर सिँघ दे गृह पंज गराईं ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी साचा काहन, दो जहानां होए सहाईआ। देवणहारा नाम निधान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमान, सच संदेसा इक सुणाईआ। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, साचा करे नाद धुन शनवाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे कूड़ निशान, धर्म निशाना दए वखाईआ। भाग लगाए काया मन्दिर सच मकान, घर घर विच सोभा पाईआ। अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे पंज शैतान, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। दीपक जोत जगाए महान, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। आत्म सेजा कर परवान, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। तख्त निवासी नौजवान, नर हरि नरायण आपणा भेख वटाईआ। दरस देवे निज घर आण, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयानिध अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी करे सदा प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। गुरमुख उठाए आपणे लाल, निरगुण सरगुण आपणा रंग चढ़ाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, मेहरवान आपणी नज़र टिकाइंदा । फल लगा साचे डाल, पत डाली फुल फल आप महकाइंदा। देवणहारा जन्म कर्म पूरब दी घाली घाल, लहिणा देणा झोली पाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जग जीवण दाता आपणी बूझ बुझाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आप जणाए सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को इक वडियाइंदा। जिस गृह मन्दिर वसे एकँकार, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। सो साहिब सतिगुर सज्जण मीत मुरार, निरगुण सरगुण विछड़ कदे ना जाइंदा। माणस जन्म पैज दए स्वार, मानव मानुख आपणे लेखे लाइंदा। सच प्रीती दए चरण प्यार, चरण चरणोदक अमृत आत्म जाम मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर वड गुण सागर, बेअन्त भेव कोए ना पाईआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल देवे लाहीआ। साचा वणज कराए नाम सौदागर, हट्ट इक्को इक खुल्हाईआ। मेहरवान हरि करता कादर, करीम रहमत आपणी आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे दर घर साचे आदर, आदर्श आपणा इक्को इक रखाईआ। सतिगुर पूरा साहिब स्वामी, शाह पातशाह इक अख्वाइंदा । सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बोध अगाध शब्द अगम्म सुणाए बाणी, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। अमृत ठांडा घर देवे इक्को पाणी, सर सरोवर इक्को इक
वखाइंदा। सुरती शब्दी मेल मिलावा साचे हाणी, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्म वेता ठांडा सीता, त्रैगुण अतीता अग्नी तत लोकमात बुझाइंदा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी निहकर्मी करे आपणा कर्म, गुरमुखां कर्म कांड डेरा ढाहीआ। सच सुच्च सच वेखणहारा धर्म, धुर दी धार जणाईआ। जिस जन बख्शे आपणी सरन, तिस जम पोह ना सके राईआ। लेख चुकाए मरन डरन, डरन मरन आपणी झोली पाईआ। करता पुरख करतार हरि करनी करन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे लेखे पाईआ। सतिगुर पूरा पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी जन भगतां होए दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। आदि अन्त श्री भगवन्त कटणहारा जम का फास, फाँसी जम तोड़ तुड़ाइंदा। निर्धन सरधन पूरी करनहारा आस, आसा तृष्ना आपणे लेखे लाइंदा। जो जन रसना गाउँदे स्वास स्वास, बत्ती दन्द ढोला राग अल्हाइंदा। तिन्हां साहिब सतिगुर सदा सदा सद वसे पास, पुरख अकाल दीन दयाल विछड़ कदे ना जाइंदा। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल पुरी लोअ अकाश ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सर्ब गुण तास, गुणवन्त श्री भगवन्त हरिजन साचे दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा चाकर ख़ाक, वड सेवक रूप वटाईआ। जन भगतां देवे सदा साथ, सगला संग आप निभाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे गले लगाईआ। सच चढ़ाए अगम्मी राथ, बण रथवाही आप चलाईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा जिन्हां सोहँ जणाए गाथ, तिन्हां एका रंग दए रंगाईआ। पूरब लहिणा देणा चुके मस्तक माथ, अगला लेखा सतिगुर साहिब सुल्तान दए समझाईआ। प्रभ सरनाई इक्को घाट, शौह दरया सके ना कोए रुढ़्हाईआ। अन्तिम वेले रखे पात, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर सच्चा सदा सुहेला जन भगतां रखे आपणा मेला, दूसर नज़र किसे ना आईआ। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, गुण सागर खेल खलाइंदा। आदि जुगादी वड पीरन पीर, बेनज़ीर नज़र आप उठाइंदा। बदलणहार जगत तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। कटणहारा शरअ ज़ंजीर, नाम शमशीर हथ्थ उठाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत होण ना दए दिलगीर, नाम दलासा इक रखाइंदा । कूड़ी क्रिया कटे भीड़, रोग सोग चिन्ता दु:ख गवाइंदा। सच अमृत प्याए आपणा सीर, सीतल धारा इक वहाइंदा। वेखणहारा शाह हकीर, राज राजान शाह सुल्तान आपणे हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखे अख़ीर, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। सतिगुर पूरा श्री भगवन्त, भगवन इक्को इक अख्वाईआ।
लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी फोल फोलाईआ। लख चुरासी बण सुहागी कन्त, निरवैर पुरख इक इकल्ला हर घट सेज रिहा हंढ्ढाईआ। पंज तत काया त्रैगुण मेला बणाए बणत, घाड़त घड़े बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन वेखे वेखणहारा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा श्री भगवान, भगवन इक्को इक अख्वाईआ। होए सहाई जगत जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी एका नाम करे प्रधान, सच प्रधानगी आप समझाईआ। सर्ब जीआं दा बण के काहन, लोकमात मण्डल मण्डप आपणी रास रचाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी देवे इक ज्ञान, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म वखाए इक निशान, घर घर विच रिहा उठाईआ। सच सरोवर अमृत देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख जगत रहे ना राईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां दर घर साचे देवे माण, डुब्बदे पाथर लए तराईआ। सच संदेसा नर नरेशा सतिगुर पूरा देवे आण, धुर दा कलमा इक्को हुक्म आप जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर वड्डा वड वड्याई, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जुग चौकड़ी ध्यान लगाइंदा। नित नवित्त गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त भगत भगवन्त करे कुड़माई, घर साचे सगन मनाइंदा । काया मन्दिर अन्दर इक्को घर वखाए धी जवाई, सुरती शब्दी आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। करे खेल वड दाता बेपरवाही, बेअन्त अथाह आपणा हुक्म वरताइंदा। हरिजन बख्शे इक सरनाई, सरनगति इक्को इक दृढ़ाइंदा। दरस वखावे निरगुण नूर जोत कर रुशनाई, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहीं, फड़ बाहों गले लगाइंदा। देवणहारा ठंडी छाईं, समरथ पुरख सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिगुर पूरे सद बलि बलि जाईं, जो दो जहान आपणा हुक्म इक वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा सज्जण, ठाकर इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। जन भगतां नेत्र नाम निधान पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरण धूढ़ कराए साचा मजन, पंज तत दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। शब्द अनादी ताल अनहद वज्जण, घर घर विच राग अल्हाईआ। निरगुण नूर दीपक जोती जगण, दीवा बाती तेल ना कोए रखाईआ। नज़री आए पुरख अकाल मूर्त मदन, मध सूदन आपणा भेव चुकाईआ। आत्म परमात्म सच प्रीती लाए इक्को लग्न, लग्गी प्रीती तोड़े कोए ना राईआ। कलयुग कूड़ी आप मिटाए अग्न, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। जिन्हां कर किरपा मुख सोहँ लगाया सगन, साचा नाता ल्या जुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तर आत्म एहो करदे रहे भजन, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ । लख
चुरासी काया भाण्डे ठीकर सब दे भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां साचे सन्तां श्री भगवान अन्तिम आपे आवे सद्दण, शब्द बबाणा नाल लिआईआ। लख चुरासी विच्चों आवे कढ्ढण, अगला पिछला ठेका दए मुकाईआ। दरगाह साची आवे छड्डण, खैहड़ा छुट्टे सर्ब लोकाईआ। धुर दा बेड़ा आवे बन्धन, बंदीख़ाना तोड़ तोड़ाईआ। मस्तक टिक्का लाए चरण धूढ़ी चन्दन, जोत ललाट कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे सतिगुर आप, आपणी दया कमाईआ । निरगुण सरगुण बणे माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। चरण कँवल उपर धवल इक जणाए सच्चा नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द अगम्मी जाप, बिन आत्म परमात्म दूजा संग ना कोए वखाईआ। मेट मिटाए तीनों ताप, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ । मेट मिटाए जगत संताप, संसा रोग दए गंवाईआ। सदा सुहेला देवे सच्चा साथ, सतिगुर शब्द वड्डी वड्याईआ। बिन सतिगुर शब्द कोए ना मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां देवे इक्को वर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग समाईआ। दुनिया दा मालक दीन दयाल, लख चुरासी गेड़ा ल्या भवाईआ। जुग चौकड़ी खेल करे कमाल, करते कीमत किसे ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात भेजे बणा सच सची धर्मसाल, जीव जंत करन पढ़ाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बोल जैकार, धुर दा नाअरा गए सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर इलाही करो इक प्यार, साची सिख्या सिख समझाईआ। मन वासना जगत तृष्ना हउमे हंगता कूड़ी क्रिया दयो निवार, बुध विवेकी रूप वटाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर घड़ी पल साहिब सतिगुर चरण कँवल कँवल चरण धरो ध्यान, अन्तर आत्म इक लिव लाईआ। लख चुरासी विच्चों जो गुरमुख आपणा आप लए स्वार, तिस सारी सृष्टी इक्को रूप नज़री आईआ। कोई गुंजाइश ना रहे अग्गे पुच्छण दा कोई स्वाल, मसला हल घर विच दए कराईआ। जो उपज्या जो जन्मया तिस दे सिर ते कूके काल, बिन गुरमुखां रहित नज़र कोए ना आईआ। ओस सतिगुर नूं लओ भाल, जिस गुरमुखो तुहाढ्ढी बणत बणाईआ। रोग सोग चिन्ता सर्ब मिट जाण, दु:ख पोह ना सके राईआ। लेखा जगत जाणे शाह कंगाल, ऊँच नीच ज़ात पात झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। पुरख पुरखोतम साहिब स्वामी तुहाढ्ढी करे आप प्रितपाल, कलयुग अन्तिम तत्ती वा ना लग्गे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, थोड़यां अक्खरां विच बहुता माण रखाईआ। दुनिया दा मालक दुनीदार, हरि साचा इक अख्वाईआ। सो साहिब सब दा सांझा यार, सगला संग निभाईआ। सचखण्ड निवासी
एकँकार, अक्ल कलधारी आपणी खेल रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जुग चौकड़ी आउँदे रहे गुर अवतार, पीर पैगम्बर आपणा राह जणाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते विच संसार, कोटी कोट जीव जंत साध सन्त गए फेरा पाईआ। बिन गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत किसे पाई ना हरि की सार, सति सच संग ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्त सब नूं दिसे अन्धेरी रात, चार कुण्ट दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। दोए जोड़ प्रभ अग्गे करो निमस्कार, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। कृपानिध तुहाढ्ढे अन्दर कर किरपा देवे दीदार, बजर कपाटी खोल्ह वखाईआ। तिस वेले दु:ख कोई ना रहे विच संसार, सुख आत्म आत्म विच्चों दए दरसाईआ। मन वासना ढह ढेरी होवे ख़ाक, अन्दर शैतान करे ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां सदा इक्को रंग रंगाईआ। भगतां रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। जिस जन बख्शे आपणी धूढ़, दु:ख दर्द संसा रोग दए चुकाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, आपणे धंदे लाईआ। अन्तर दे जोती नूर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनाद सुणा तूर, तुरिया माण मिटाईआ। नज़री आवे हाज़र हज़ूर, हरि मन्दिर बैठा बेपरवाहीआ। कोट जन्म दे बख्शणहार कसूर, कसर अशारीए विच सब कुछ दए उडाईआ। जो हिरदिउँ हरि दे अग्गे करे बेनन्ती सो आदि जुगादि होए मंज़ूर, बिरथी अरदास गुरमुख कदे ना जाईआ। साहिब सतिगुर सर्ब कला भरपूर, समरथ दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर विच घर वेखो निज नेत्र नैण दए खुल्हाईआ।
१५ अस्सू २०२० बिक्रमी गुलज़ार सिँघ दे गृह पिण्ड शाहो ज़िला फ़िरोज़पुर
श्री भगवान किरपा कर, गुर अवतार मंग मंगाईआ। परवरदिगार दे वर, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। कूड़ी क्रिया उखेड़ जड़्ह, लोकमात रहिण ना पाईआ। त्रैगुण अग्नी रही सड़, जीव जंत जगत कुरलाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाउँ तेरा रहे पढ़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। ज़ात पात ऊँच नीच कोई ना सके हर, हरि का भेव कोए ना पाईआ। राउ रंक चुके कोए ना डर, भय सके ना कोए मिटाईआ । भरमे भुले नारी नर, हरि नरायण नज़र किसे ना आईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण सीस धड़, साची वस्त नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप लख चुरासी वेख्या घर घर, सुंञे मन्दिर देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब सतिगुर तेरी सरनाईआ। साहिब सतिगुर हरि स्वामी, वड वड्डे तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादी निरगुण निरवैर अन्तरजामी, बेपरवाह
तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ दी शास्त्र सिमरत गाउँदे तेरी कहाणी, गुर अवतार तेरा नाउँ ध्याईआ। पीर पैगम्बर तेरा रस मंगदे अमृत पाणी, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तेरा नाउँ निरँकारा सारे कहिन्दे शाह सुल्तानी, शाह पातशाह इक्को इक अख्वाईआ। तेरा हुक्म आदि जुगादि दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को कार जणाईआ। रूप रंग रेख तेरी नज़र ना आए कोए निशानी, जगत नेत्र दरस कोए ना पाईआ । कलयुग अन्तिम भरमे भुली चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज साचा भेव ना कोए जणाईआ। सार ना पाए चारे बाणी, चारों कुण्ट धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। गुर अवतार कहिण बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पीर पैगम्बर आपणा पड़दा रहे फोल, सच संदेसा इक जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कल अन्त होई अनभोल, तेरी सार कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच प्या घोल, लोकमात झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। भेख पखण्ड हउमे हंगता माया ममता वज्जे ढोल, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। साहिब सतिगुर शाह पातशाह सति दुआरा इक्को खोल्ह, दर दरवाज़ा दे लाहीआ। साचे कंडे तोल अगम्मी तोल, धारन आपणी दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, तेरे दर सच्ची अरजोईआ । साची अर्ज़ तेरे दरबार, दरगाह साची सच जणाईआ। सच दरवाज़ा खोल्ह विच संसार, महासार्थी आपणा फेरा पाईआ। साचा मन्दिर चार वरन दे वखाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश घर इक्को नज़री आईआ। प्रगट कर धुर दी धर्म सच्ची धर्मसाल, दीपक दीआ निरगुण जोत कर रुशनाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नेत्र रोवण ग़रीब निमाणे जगत कंगाल, अन्दरे अन्दर मारन धाहींआ । हल होवे ना किसे स्वाल, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। कलयुग कूड़ा डौरु डंका वज्जे ताल, नव नौ नाच रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्चा वर, कल कालख दे मिटाईआ। साहिब सतिगुर हो दयाल, दोए जोड़ चरण निमस्कारया। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण हउँ तेरे बाल, तेरा भेव कोए ना आ रिहा। जुग चौकड़ी सेवा कर के आए विच जहान, बण सेवक रूप वटा ल्या। धुर संदेसा तेरा देंदे रहे श्री भगवान, शब्दी ढोला राग सुणा ल्या। निरवैर निरँकार निराकार लओ पछाण, हर घट अन्दर सोभा पा रिहा। काया मन्दिर अन्दर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के वेखो आप महान, बंद कवाड़ कुण्डा लाह रिहा। दीआ निर्मल जोती जोत जगे महान, महल अटल इक रुशना रिहा। साची सेजा आत्म अन्तर तख्त निवासी नज़री आए इक भगवान, भगवन आपणा भेव चुका रिहा। सतिगुर सच्चा बणे इक्को काहन, बंसुरी साची नाम सुणा रिहा। देवणहार इलाही पैग़ाम, साचा कलमा आप पढ़ा रिहा। जणावणहारा धुर इस्लाम,
इस्म आअज़म इक जणा रिहा। बणावणहारा सर्ब ग़ुलाम, धुर दा हुक्म इक वरता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आ रिहा। किरपा कर सच भगवन्त, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। नेत्र रोवण कलयुग सन्त, भगत बैठे राह तकाईआ। त्रैगुण माया पई बेअन्त, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट गढ़ बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। तेरा भेव ना पावे कोई पंडत, बोध अगाध समझ किसे ना आईआ। कट विछोड़ा नार कन्त, सुरत सवाणी शब्द हाणी मिले चाईं चाईंआ। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, प्रभ आपणी दया कमाईआ। साचा दस्स इक्को मंत, मंतव आपणा दे समझाईआ। चार वरन बणा इक्को बणत, ऊँच नीच ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, पिछला लेखा दे मुकाईआ। किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करो ध्यान, दो जहानां वाली आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होया आण, निहकलंक कल कल्की फेरा पाइंदा। जिस दा शब्द निशाना झुल्ले दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश आप सुहाइंदा। तिस दा सच संदेसा इक फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। फिरे दरोही ज़िमीं असमान, ज़ाबर ज़बर आपणा ज़ोर जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चारे खाणी वेखे आण, चारे बाणी भेव चुकाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख लए पहचान, बेपहचान आपणा कर्म कमाइंदा। कर किरपा देवे साचा नाम पैग़ाम, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को वेखो हर घट राम, निरगुण निरगुण खेल खलाइंदा। नाम अगम्मी बंसुरी शब्द सुणाए सच्चा काहन, सुर ताल इक्को इक समझाइंदा। सच पैगम्बर धुर पैग़ाम देवे आण, कलमा कायनात दृढ़ाइंदा। साचा सतिगुर मन्त्र देवणहारा सति नाम, सति सतिवादी आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया मेटे निशान, हउमे हंगता बुरज ढाइंदा। सतिजुग सच्चा मार्ग दस्से आण, चार वरनां इक्को राह वखाइंदा। आत्म देवे इक ज्ञान, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक हरि का नाउँ अन्दर बाहर सारे गाण, गहर गम्भीर आपणा भेव खुल्हाइंदा । भाग लगाए काया साढे तिन्न हथ्थ मकान, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। जिस घर घर विच वसे भगवान, सो भगतां पड़दा आप उठाइंदा । किरपा कर वड मेहरवान, मेहर नज़र आप तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा अन्त मुकाइंदा। पिछला लेखा जाए मुक्क, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलयुग झूठा बूटा जाए सुक्क, अमृत सिंच हरा ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया शौह दरियाए देवे सुट्ट, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जड़्ह देवे पुट्ट, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक बणाए मुट्ठ, चार वरन नाता जोड़े भैणां भाईआ। सतिजुग
सुहाए साची रुत्त, अबिनाशी अचुत ख़ुशी मनाईआ। करे प्रकाश जो निरगुण धार बैठा लुक, निरवैर आपणा दरस कराईआ। भगत भगवान बणाए साचे पुत्त, पिता पूत ख़ुशी वखाईआ। साची गोदी लए चुक्क, शब्द हुलारा इक लगाईआ। मेहरवान हो के जाए तुठ, अमृत आत्म जाम मुख चुआईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा आ के लए पुच्छ, मुरीद मुर्शद वेखे चाईं चाईंआ। जन्म कर्म दा मिटे दुःख, दुखियां दर्द लए वंडाईआ। सफल कराए धरत मात दी कुख्ख, मनमुख जीवां दए सज़ाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सुखणा रहे सुख, कवण वेला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे हरि करतार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। ऊँच नीच झगड़ा दए निवार, दीन मज़्हब लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। माणस माणस करे प्यार, मानुक्ख मानुक्ख आपणी गंढ्ढ पवाईआ। मानुष मानुष दए अधार, मनुखता इक्को रूप वखाईआ। साची सिख्या देवे एका वार, एकँकार करे पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप हरि का ढोला शब्द गाओ जैकार, सच जैकारा इक्को इक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां बणया सच प्यार, बण प्यार सोहँ रूप समाईआ। तेरा शब्द अगम्मी धार, मेरी ख्वाहिश रोवे ज़ारो ज़ार, बिन मिलयां चैन कोए ना आईआ। जगत विछोड़ा कट सिरजणहार, सुरती रोवे बांह हुलार, साचा कन्त इक्को इक नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन खोल्ह देवे किवाड़, नाता तोड़ कूड़ी क्रिया पंचम धाड़, सच सुच हरि का नाम आप समझाईआ। सच दुआरे देवे वाड़, कर प्रकाश बहत्तर नाड़, त्रैगुण माया देवे साड़, अमृत मेघ इक बरसाईआ। साचा मार्ग दए वखाल, नज़री आए दीन दयाल, नाता तुटे काल महाकाल, भय भ्यानक रूप नज़र कोए ना आईआ। सच वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस गृह वसे हरि गोपाल, जोती जलवा नूर जलाल, निरगुण नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा लेखे लए लाईआ। चार वरन तेरा लग्गे लेखा, सो साहिब आप लगाईआ। सदी वीहवीं सब दा निकले भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ । पारब्रह्म ब्रह्म जणाए लख चुरासी जीव जंत सब दा इक्को नेता, घर घर बैठा हुक्म वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीन मज़्हब जिस खेडी खेडा, अन्तिम आपणी ढेरी देवे ढाहीआ। सर्ब जीआं प्रभ इक्को जिहा करे हेता, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहे मेरा पुत्त जेठा, जो मेरा इक्को इक इष्ट मनाईआ। सर्ब जीआं तों उत्तम ओहो देवता, जिस दी करोड़ तेतीसा लागे पाईंआ। जिस दी सिफ्त करे राग छतीसा, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। जिस दी महिमा गाए दन्द बतीसा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस आदि जुगादि धुर दी धार इक हदीसा, हज़रत सच सच समझाईआ। सो
पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान वड जगदीशा, जगदीश्र आपणा हुक्म वरताईआ। साचा छत्र झुले प्रभ दे सीसा, दो जहान दर बैठे अलख जगाईआ। उह किरपा निधान जन भगतां दस्सणहारा इक प्रीता, प्रीतीवान प्रीती आपणे नाल लगाईआ। लख चुरासी बदलणहारा नीता, नीतीवान आपे वेख वखाईआ। पावे सार हस्त कीटा, ऊँचां नीचां थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाली करे ख़ीसा, ख़लक ख़ुदाई वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, ऊँच नीच ज़ात पात लेखा दए मुकाईआ। ज़ात पात ऊँच नीच नाता जाए तुट, अन्तिम अन्त रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया पल्लू जाए छुट्ट, अग्गे संग ना कोए रखाईआ। सतिजुग मौले इक्को रुत्त, हरि रुतड़ी नाल मिलाईआ। श्री भगवान साहिब सतिगुर पए उठ, उठ उठ आपणा हुक्म सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन एका तागा एका सूत, ताणा पेटा आपणा नाम रखाईआ। आत्म ब्रह्म सब दे वसे पंज तत कलबूत, काया अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ। सब दा नाता जुड़या पंज भूत, त्रैगुण बैठी बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार वरन इक्को सरन दए समझाईआ। चार वरन जणाए इक्को सरन, सरनगति इक समझाइंदा। करता पुरख करनी करन, हरि कादर खेल कराइंदा। निरभउ भय चुकाए मरन डरन, जीवण जुगत आप जणाइंदा। कलयुग अन्त प्रगट होया हरि निरँकारा उपर धरन, धरनी धरत धवल सोभा आप पाइंदा। जन भगतां नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नेत्र दरस इक कराइंदा। पुरख अकाल सृष्ट सबाई इष्ट देवे इक्को चरण, दूजा घर नज़र कोए ना आइंदा। सच दुआरे गुरमुख विरले वड़न, कर किरपा जिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। अन्दर वड़ के साचा नाम इक्को पढ़न, सोहँ ढोला इक समझाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नेड़े हो के पल्लू फड़न, फड़या पल्लू ना कोए छुडाइंदा। दरगाह साची सचखण्ड दुआर सब दा लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात राउ रंक नज़र कोए ना आइंदा। सो पुरख अकाल दीन दयाल लोकमात आया तरनी तरन, तारनहारा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले भगत भगवान, गुरसिख चेले गुरमुख कर परवान, सच परवाना धुर फ़रमाना नाम संदेसा नर नरेशा सृष्ट सबाई इक्को वार इक वारा इक निरँकार झोली आप भराइंदा।
१६ अस्सू २०२० बिक्रमी साहो ज़िला फ़िरोज़पुर
आपणी रक्षया केवें लैणी रख, रक्षया करे कवण थाईंआ। ठग्ग चोर यार अन्दर वेखण दी केहड़ी खुल्ल्ही अक्ख, अट्ठे
पहर ध्यान लगाईआ । कवण कूड़ी क्रिया नालों करे वक्ख, घर विच वक्खरा धाम वखाईआ। प्रेम प्यार पा के सद वसे साथ, तेरा संग निभाईआ। भय भउ चुकौण दी दस्से जाच, साची सिख्या इक समझाईआ। अन्दर बाहर दोवें फ़ुरने लए वाच, वाचक मिल्या बेपरवाहीआ। दूर दुराडा नेरन नेरा रखवाला वेखे मार झात, कवण बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। अन्तर वड़ के काया पौड़े चढ़ के आत्म सेजा खड़ के केहड़ी गल्ल जाए आख, जिस नाल बचया रहिणा जगत लोकाईआ। कवण पूंजी राखी कर के मिले रास, वस्त झोली कवण भराईआ। राखी करें केहड़ी रख के आस, आसा कवण ध्यान मिलाईआ। कलयुग चार कुण्ट जीव जंत सारे दिसण निरास, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। नाम पूंजी किसे ना पास, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। बिन सतिगुर पूरे राखा बण के कोई ना पार लँघाए कलयुग घाट, डूंग्घी धार वैंहदी दिसे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक्को गल्ल, राखा किस घर हो के वेख वखाईआ। की राखा बण के उडाएं तोते काँ, चिढ़ीआं हाकर रिहा लगाईआ। की राखा बण के अन्दर मारें ध्यान, मेरी लुट्टी ना जाए वस्त पराईआ। की राखा बण के लोकां रौला रिहा सुणा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। की राखा बण के पुरख अबिनाशी मंगें इक सरना, मिले सच सरन सरनाईआ। साचा राखा दोहां वेखे थाउँ थाँ, मन ब्रह्म कवण सेव कमाईआ। जीव ब्रह्म दी होए ना लखता, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। रसना जिह्वा बणे वड वड बकता, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे सुणाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई भेव ना पाए हरि दा, हरि मन्दिर पड़दा सके ना कोए उठाईआ। इक्को खेल नरायण नर दा, जन भगतां आपणी बूझ बुझाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कह कह सारा जहान फिरदा, ब्रह्म पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। आपणी इच्छया अन्दर हरि कोई अड़दा, साचे पौड़े फड़ ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे घर घर दा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। पूरी लखता दी जे लोड़, लोड़ पूरी दए कराईआ। अन्दर सुरती दए जोड़, शब्दी तन्द बंधाईआ। जगत वासना देवे होड़, रस इक्को इक वखाईआ। लेखा चुका तोर मोर, मुहब्बत इक्को नाल बंधाईआ। पंच विकार ना पावे शोर, शोरश सब दी दए गंवाईआ । जो जन मंगे दो कर बेनन्ती दोए जोड़, निरगुण सरगुण दोहां मेला दए मिलाईआ। कर प्रकाश अन्ध घोर, काया मन्दिर दीपक जोत करे रुशनाईआ । अग्गे आपणे लए तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आयां लेखा लेखे विच रखाईआ। दर आयां लेखा जाए लग्ग, सच्ची लग्न लगाईआ। अन्दर बुझाए कूड़ी अग्ग, अमृत मेघ बरसाईआ। लेखे लाए बुढ्ढे हड्ड, नढ्ढा रूप वटाईआ। जिस घर नूं सारे आए छड्ड, ओस घर विच दए मिलाईआ। जिस दी किसे ना पाई हद्द, बेअन्त बेपरवाह
अख्वाईआ। सो कर किरपा आपणे दर लए सद्द, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। बिन मक्कयों काअब्यो काया हुजरे अन्दर कराए हज्ज, सच महिराबे महिबूब इक्को नज़री आईआ। धुन आत्मक नाद अगम्मी जाए वज्ज, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। दर्शन देवे उपर शाह रग, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। फड़ के हँस बणाए कग, काग हँस रूप वटाईआ। नेत्र दरस कराए रज्ज, अन्तर आत्म जोत रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भरम जाए भज्ज, साची सिख्या इक समझाईआ। हरि सतिगुर सरनाई बहिणा सज, मजलस दूजी ना कोए वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त दो जहान पड़दा देवे कज्ज, नाम दोशाला इक्को उपर रखाईआ। आए दुआर कर के जाणा सच्चा हज्ज, बिन हाजीउँ हाजी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मन मनसा मनसा विच खपाईआ।