१६ अस्सू २०२० बिक्रमी बुगर सिँघ दे गृह बरगाड़ी
हरि का नाम चले सच एक, दो जहान ढोला जस गाईआ। हरि का मकान वसे सच एक, निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। हरि का निशान झुल्ले सच एक, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। हरि का नाम चले सच एक, लख चुरासी जीव जंत सर्ब पढ़ाईआ। हरि का नाम बाण चले सच एक, जन भगतां बजर कपाटी चीर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। हरि का नाम चले प्रभ दात, देवणहार वड्डी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म सुणाए साची गाथ, सतिजुग ढोला राग अल्हाईआ। अन्दर बाहर देवे साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हरि का नाम चले जुग चार, चौकड़ आपणा बन्धन पाईआ। हरि का नाम सिमरन सिमरत गुर अवतार, पीर पैगम्बर रहे जस गाईआ। हरि का नाम दो जहान करे जैकार, विष्न ब्रह्मा शिव दए उठाईआ। हरि का नाम ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, पुरी लोअ भेव चुकाईआ। हरि का नाम सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत गाउँदे रहे वार, राग रागनी नाल रलाईआ। हरि का नाम लख चुरासी हर घट अन्दर करे पसार, घर घर बैठा डेरा लाईआ। हरि का नाम शब्द अगम्म सच्ची धुनकार, अनहद नादी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हरि का नाम सच सुहेला, आदि जुगादि दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण कराए मेला, घर मिलणी मेल मिलाइंदा। वेस वटाए गुरु गुर चेला, चेला गुर गंढ्ढ पवाइंदा। नित नवित्त जाणे सच्चा वेला, वार थित आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी अचरज खेल
पारब्रह्म प्रभ खेला, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक समझाइंदा। साचा मन्त्र नाम सति, सति नाम वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, रती रत्त दए सुकाईआ। डेरा ढाहे मनमति, गुरमति इक्को इक जणाईआ। अनहद नाद धुन सुणाए अनहद, धुर दी बाणी बाण अल्हाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत करे रुशनाईआ। सोवत जागत मार आवाज़, सोई सुरती आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि इक्को नाम वरताईआ। आदि जुगादि नाम इक, एकँकारा आप प्रगटाइंदा। जिस दी महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गए लिख, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जिस दुआर गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण भिख, पंज तत दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। जिस दा राह तक्कण मुन रिख, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। सो नाम निरँकार जग नेत्र किसे ना आए दिस, अक्खर रूप ना कोए वटाइंदा। वसे धाम सदा अनडिठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। नित नवित्त कर के हित, श्री भगवान आपणी वस्त आप वरताइंदा। जन भगत बणाए मित, मित्र प्यारा इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक प्रगटाइंदा। साचा नाम अलख अगम्म, बेअन्त वड वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, हट्टो हट्ट ना किसे विकाईआ। पवण स्वास ना कोए दम, रसना जिह्वा ना सिफ्त सालाहीआ। निरवैर हो के करे आपणा कम्म, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। ना घड़े ना देवे भन्न, भंनणहारा नज़र कोए ना आईआ। ना सूरज ना कोई चन्न, मण्डल मण्डप रूप ना कोए वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे कहिण धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। सच्चा नाम पुरख अकाल दीन दयाल थिर घर साचे आपे ल्या जण, बण के धन्न जणेंदी माईआ। ना कोई दिसे पंज तत तन, काया कपड़ नज़र कोए ना आईआ। निरवैर निरँकार आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्को नाम सिफ्त सालाहीआ। इक्को नाम दस्से सो, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। इक्को नाम देवे लो, सच प्रकाश करे रुशनाईआ। इक्को नाम दुरमति मैल देवे धो, पतित पुनीत पवित दए कराईआ। इक्को नाम वखाए साचा ढोआ ढो, वस्त अमोलक इक जणाईआ। इक्को नाम जोती, जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहानां रिहा जणाईआ । एका नाम प्रभ दी धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। एका नाम शब्द सार, सार सब दी रिहा पाईआ। एका नाम हरि करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। एका नाम रहे जुग चार, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। एका नाम गुर अवतार, पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। एका नाम भगत भण्डार, अबिनाशी करता आप वरताईआ।
एका नाम सन्त भिखार, दर दरवेश बैठे अलख जगाईआ। एका नाम भगतां देवे पैज स्वार, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। एका नाम गुरमुखां बेड़ा देवे तार, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। एका नाम गुरसिखां अन्तर आत्म करे प्यार, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। एका नाम क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चारे वरनां दए आधार, बरन अठारां इक्को रंग रंगाईआ। एका नाम मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गावण वारो वार, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ। एका नाम शब्द जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। एका नाम सब दा सांझा यार, दूई द्वैत वंड ना कोए वंडाईआ। एका नाम सुरती करे सच प्यार, आत्म परमात्म दे आधार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। एका नाम काया मन्दिर वसे सच्चे दरबार, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर बैठा डेरा लाईआ। एका नाम लुक्या रहे डूंग्घी गार, काया कवरी डूंग्घी भँवरी नज़र किसे ना आईआ। एका नाम सतिगुर पूरा कर किरपा दए वखाल, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। एका नाम देवे जलवा नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। एका नाम दो जहानां बणे दलाल, सच दलाली इक कमाईआ। एका नाम हकीकत वेखे हक़ हलाल, लाशरीक हुक्म वरताईआ। एका नाम सचखण्ड दुआर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को इक प्रगटाईआ। एका नाम लेखा चुकाए शाह कंगाल, ऊँचां नीचां राउ रंकां इक्को माण दिवाईआ। एका नाम लहिणा देणा तोड़े काल महाकाल, राए धर्म लेखा दए गंवाईआ। एका नाम दरगाह साची सचखण्ड प्रभ चरण दुआर दए बहाल, आवण जावण तोड़े जम की फाहीआ। एका नाम नित नवित्त चले नाल, अन्दर बाहर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा नाम इक्को इक समझाईआ। एका नाम सच्चा गीत, हरि करता आप जणाइंदा। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ नेत्र नैण नीर सर्ब वहाइंदा। आदि जुगादी जन भगतां देवे ठांडा सीत, साहिब सतिगुर झोली आपे पाइंदा। चरण कँवल दस्से इक प्रीत, प्रीतीवान भेव चुकाइंदा। लहिणा देणा मुक्के हस्त कीट, राउ रंक वेख वखाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, नीतीवान मेहर नज़र नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम इक उपाइंदा। साचा नाम उपमा योग, योग युगीशर रहे गाईआ। साचा नाम करे धुर संजोग, धुर दा मेला दए मिलाईआ। साचा नाम सचखण्ड दुआर बख्शे सच्ची ओट, ओट इक अकाल रखाईआ। साचा नाम करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। साचा नाम जपया जाए बिन रसना जिह्वा होंट, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। साचा नाम बिन सतिगुर पूरे कोई ना सके खोज, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। साचा नाम किसे ना आवे सोच, सोच समझ समझ कोए ना पाईआ। साचा नाम बैठा रहे ख़ामोश, घर घर विच डेरा लाईआ। साचा नाम आदि जुगादि जुग चौकड़ी भण्डारा रहे अतोट, निखुट रूप
ना कोए वटाईआ। साचा नाम दीन दुनी दो जहान कढ्ढे हउमे रोग, चिन्ता सोग दए गंवाईआ। साचा नाम वरते चौदां लोक, चौदां तबक बैठे ध्यान लगाईआ। साचा नाम नित नवित्त देवे साची मोख, मुक्त दुआरा इक वखाईआ। साचा नाम धुर दा इक श्लोक, सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, नाम सच्चा सच सच समझाईआ। नाम सच्चा सतिगुर उपदेश, सतिगुर पूरा पुरख अकाल इक जणाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न महेष गणपति गणेश, बैठे सीस झुकाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर नित नवित्त जुग जुग बदल के भेख, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर आत्म परमात्म करे सच्चा हेत, घर घर विच मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। सो साहिब सतिगुर साचा नाम जणाए नेतन नेत, निज घर वस्तू दए वखाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला हरि सरनाई लग्ग के लए पेख, पेखत पेखत आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाम हरिजन साचे दए जणाईआ। एका नाम जन भगत प्यार, सच प्रीती आप जणाइंदा। एका नाम सन्त आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका नाम गुरमुख शृंगार, सीस जगदीश आप सुहाइंदा। एका नाम गुरसिख बेड़ा लावे पार, फड़ बाहों पार कराइंदा। एका नाम प्रगट करे आप निरँकार, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। कलयुग अन्त लै अवतार, निरवैर आपणी खेल समझाइंदा। आत्म ब्रह्म खोल्ह किवाड़, पड़दा दूई द्वैत उठाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सगला संग निभाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप उठाल, धुर दा लेखा सच जणाइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा होए ख्वार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच करे हाहाकार, हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई आपणा डंक वजाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल साचा करे इक प्यार, धुर प्रीती इक जणाइंदा। रल मिल सारे एका नाउँ लाओ जैकार, इकावन बावन आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। लख चुरासी अन्दर निरगुण नूर निरगुण धार, हँ ब्रह्म सर्ब समझाइंदा। सो पुरख निरँजण सब दा शाह सुल्तान, शहिनशाह इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म परमात्म इक्को घर वखाइंदा। आत्म परमात्म नाम एक, एकँकार दए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भेख, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे नूं लईए वेख, पड़दा उहला विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सो कहे मेरा नाम अपार, अपरम्पर आप जणाईआ। हँ कहे मेरा प्रेम अपार, सच प्रीती इक लगाईआ। सो कहे मैं सिरजणहार, साहिब सतिगुर नाउँ धराईआ। हँ कहे मैं बालक नढ्ढा सेवादार, साची सेव कमाईआ। सो कहे मेरा ठांडा दरबार, सचखण्ड साचे वज्जे
वधाईआ। हँ कहे मैं तेरा नूर पसार, लख चुरासी रिहा समाईआ। सो कहे मेरा इक जैकार, हँ कहे मैं ढोला गावां चाईं चाईंआ। दोहां मिल के परम पुरख दी सच्ची बणे धार, धार धार नाल मिलाईआ। सोहँ नाम शब्द जैकार, सच मन्त्र इक दृढ़ाईआ। जिस बिन प्रभ दा चले ना कोई विहार, दो जहान देण दुहाईआ। सोहँ रूप सर्ब संसार, विष्न ब्रह्मा शिव सोहँ धार अख्वाईआ। सोहँ धार गुर अवतार, पीर पैगम्बर सोहँ रूप वटाईआ। सोहँ रूप प्रभ निरँकार, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। आदि जुगादि जिस दा मन्त्र फुरना रहे सच्चे दरबार, दो जहानां वज्जे वधाईआ। सो करता कादर कुदरत दए सिखाल, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, आत्म परमात्म बैठा डेरा लाईआ। दोहां मिल के होए सच वसाल, वसल इक्को नज़री आईआ। परम पुरख दा सच्चा नाम इक्को असल दए वखाल, बिन अक्खरां ढोला गाईआ। जिस विच दख़ल देवे ना कोई दूजी सरकार, बिन परमात्म आत्म रय्यत राउ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दो जहान देवे वर, नाम इक्को घर वखाईआ।
१६ अस्सू २०२० बिक्रमी भाग सिँघ दे गृह दबड़ी ख़ाना ज़िला बठिंडा
शाह पातशाह सच सुल्तान, दर तेरे इक अरज़ोईआ। गुर अवतार मंगण दान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। पीर पैगम्बर चरण कँवल करन ध्यान, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। किरपा कर श्री भगवान, बेअन्त तेरी सरनाईआ। दो जहान नेत्र नीर वहाण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। दो जहान करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। विष्नूं विश्व वेखे कर विचार, अनदृष्टी आपणी दृष्ट खुल्हाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म-वेता चारों कुण्ट रिहा नैण उग्घाड़, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। शंकर पावणहारा सार, धूंआँधार सुन अगम्म खोजे थाउँ थाईंआ। मीत नज़र ना आए कोई मुरार, सज्जण रूप ना कोए वखाईआ । कर किरपा प्रभ सिरजणहार, निरगुण निरवैर पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। हउँ ठाकर सेवक मंगां धूढ़ी छार, तेरे चरण ओट तकाईआ। तूं करनी करता करनेहार, तुध बिन कीमत कोए ना पाईआ। इक्को दर तेरा ठांडा दरबार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण निरगुण हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़, दर घर साचे वास्ता पाईआ। श्री भगवान पतिपरमेश्वर पुरख अकाल तेरी लोड़, निरवैर तेरी इक्को ओट रखाईआ। धुरदरगाही बेपरवाही शब्द अगम्मी चढ़ घोड़, दो जहानां वेख वखाईआ। लोक परलोक रस दिसे मिट्ठा कौड़, अमृत मेघ दे बरसाईआ।
चारों कुण्ट अन्धेरा घोर, नौ खण्ड साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पंच विकारा देवे कोई ना होड़, शास्त्र सिमरत वेद पुराण उच्ची कूकण देण दुहाईआ। गीता ज्ञान चले कोई ना ज़ोर, बारां अक्षर सिफ्त ना कोई सालाहीआ। अञ्जील कुरान नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, हन्झूआं हार इक परोईआ। पीर पैगम्बर वाजां रहे मार, दरोही तेरे नाम ख़ुदाईआ। चारे खाणी रोवे धाहां मार, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। चारे बाणी गई हार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बैठी मुख छुपाईआ। त्रैगुण माया नार होई मटयार, कलयुग आपणा जोबन रही वखाईआ। पंज तत लाड़ा करे ख़बरदार, सच संदेसा इक सुणाईआ । दहि दिशा फिरे वारो वार, चारों कुण्ट आपणा फेरा पाईआ। साध सन्त जीव जंत आत्म परमात्म करे ना कोए प्यार, साचा रंग तन ना कोए रंगाईआ। जूठ झूठ दहि दिशा सर्ब करे ख्वार, डौरु आपणा डंक वजाईआ। कर किरपा सिरजणहार, बेअन्त बेपरवाह दर तेरे अलख जगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकार इक्को इक जणाईआ। सच संदेसा दए पैग़ाम, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप जणाइंदा। लेखा जाणे नौजवान, बेपरवाह आपणी धार समझाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ देवणहार ज्ञान, बोध अगाधा आत्म भेव खुल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को राग सुणान, कूड़ी क्रिया करनहार खण्डत, नाम खण्डा तेज़ चण्ड प्रचण्ड इक चमकाइंदा । गढ़ तोड़े हउमें हंगत, हँ ब्रह्म आपणा भेव खुलाइंदा। चार वरन बणा इक्को संगत, आत्म पंगत आप वखाइंदा। लेखा तोड़ कूड़ी धार जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज आपणे लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक्को वार जणाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर कर निमस्कार, सच ध्यान इक लगाईआ। तेरी किरपा सिरजणहार, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरी धार, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। तेरा नाम शब्द जैकार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहे जस गाईआ। हउँ बालक बाली बुध नादान, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। नित नवित्त तेरा सुणदे रहे धुर फ़रमान, सच संदेसा इक्को इक अल्हाईआ। सेवा करदे विच जहान, लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। तेरा लेखा लिख्त दे के आए महान, महिमा अकथना कथ सुणाईआ। आत्म परमात्म दे के आए ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। काया मन्दिर वसदे रहे सच मकान, मक्का काअबा शिवदुआला मट्ठ मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। घर घर विच वसे भगवान, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा विछोड़ा रहे ना राईआ । श्री भगवान दस्से मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी परम पुरख दा इक्को गीत, साचा सोहला नाम सुणाइंदा। जिस दी महिमा करन बहि बहि मन्दिर मसीत, गुरुदुआर गुर गुर
भेव खुल्हाइंदा। सो साहिब सतिगुर शब्द स्वामी वसे धाम अनडीठ, घर साचे आपणा आसण इक लगाइंदा। जो सरगुण निरगुण करे सच प्रीत, तिस प्रीतीवान आपणी दया कमाइंदा। काया मन्दिर अन्दर बंद कवाड़ी खोल्हे छोटी झीत, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। साचा दरस अगम्मी अतीत, मार्ग आपणा इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरु गुरदेव स्वामी सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, आत्म आत्म पड़दा आप उठाइंदा। सर्ब जीआं दाता प्रभ एक, एकँकार दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी रखदे टेक, मेहरवान सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा बणया लेख, महिमा कथ कथ जणाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धारनहारा भेख, लोकमात आवे जावे वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया सदा सुहेला मेटे अन्धेरी रात, साचा सति चन्द करे रुशनाईआ। लख चुरासी विचों जन भगतां करे साचा हेत, हितकारी आपणा पड़दा दए चुकाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र लोचण दए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म साची दस्से अगम्मी खेड, गोपी काहन सुरती शब्दी घर नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। मुकामे हक़ वस सांझा यार, सच तौफ़ीक इक बणाइंदा। नूर इलाही परवरदिगार, जलवागर इक्को नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा धाम न्यार, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। थिर घर बंद कवाड़, शब्दी सुत सुत दुलारा नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, योद्धा सूरबीर बली बलवान, सच उठाए इक निशान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्को नज़री आइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्को चरण ध्यान, समरथ पुरख वड दाता लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गृह मन्दिर अन्दर घर घर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात साची सेवा आप लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ दाता दानी सरब गुण तास, वड वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी सब दी पूरी करे आस, आसा आपणे नाल मिलाईआ। घट निवासी निरगुण जोत कर प्रकाश, नूर नुराना बैठा डेरा लाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी सतिगुर पूरा बण के दासी दास, ब्रह्मवेता धुर दा नेता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। मात गर्भ दा सब नूं कराए चेता, जो भुल्ले जीव प्राणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप समझाईआ। धुर दी धार करता पुरख, सो साहिब आप जणाईआ। पुरख अकाल सच्चा दरस, दीद इक्को इक रुशनाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, कर्म कर्म दा रोग चुकाईआ।
अमृत मेघ देवे बरस, निझर झिरना इक झिराईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे तड़प, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को मार्ग दए जणाईआ। इक्को मार्ग लैणा सिख, सो सज्जण आप जणाईआ। बिन कलम शाही दरगाह साची लेखा दए लिख, काग़ज़ दवात नज़र कोए ना आईआ। दो जहान नौजवान श्री भगवान साचा करना दस्से हित, हितकारी आपणी बूझ बुझाईआ। आउणा जाणा खेल नित नवित्त, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। सच भण्डार पावे भिख, वस्त अमोलक आप वरताईआ। निरगुण सरगुण निरवैर हो के आए दिस, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक काया गोलक घर घर विच आप रखाईआ। गुर अवतार करन अरदास, प्रभ तेरे चरण मिले वड्याईआ। लोकमात रहिणा सदा पास, बेपरवाह विछड़ कदे ना जाईआ। तेरा मण्डल तेरा मण्डप तेरी पाईए रास, तेरा नूर तेरा रूप गोपी काहन नज़री आईआ। तेरा वेखीए खेल तमाश, सीता सुरती तेरे नाल प्रनाईआ। तेरा नाम जणाईए बोध अगाध, निष्अक्खर अक्खर तेरी पढ़ाईआ। तेरा लेखा विच सदा विस्माद, बिस्मिल तेरी धार नज़री आईआ। मेहरवान हो के दे आपणी दाद, मेहर नज़र इक उठाईआ। सेवा करीए विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरा हुक्म सुणाईआ । नाता जोड़ीए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज बन्धन पाईआ। निरगुण सरगुण देदे गंढ्ढ, तेरी गंढ्ढ तुध बिन खोल्ह सके ना कोई राईआ। तेरे प्रेम प्यार अन्दर पई सच्ची ठंड, सीतल सांतक सति रूप वटाईआ। तेरा नूर तेरा चन्द, तेरा सूर्या तेरे चरण करे रुशनाईआ। हउँ सेवक दास भिखारी रहे मंग, दर दरवेश अलख जगाईआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शाह पातशाह मेहर नज़र उठाईआ। अंगीकार लाउणा अंग, अंग आपणे नाल मिलाईआ। तेरा नाम वजाईए मृदंग, अनहद अनादी सुर ताल रखाईआ। लख चुरासी अन्दर वेखीए लँघ, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल राह विच सके ना कोए अटकाईआ। तेरे मन्दिर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के आत्म सेजा खड़ के प्रभू तेरा गाईए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ सति सरूप समाईआ। ओथे पिछला कोई रहे ना झेड़ा, खुल्ल्हा दिसे इक्को वेहड़ा, जिथ्थे भगतां लग्गा डेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिसे चुरासी गेड़ा, ना कोई कहे पिता पुत मेरा, ना कोई नारी कन्त पावे घेरा, भैण भाई संग ना कोए बणाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे झेड़ा, माया ममता हउमें हंगता उजड़े खेड़ा, इक्को रूप तेरा नज़री आए ना कोई सञ्झ ना सवेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउँणा साचा घर, जिस घर तेरे नाम वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल आख सुणाउँदा ए। धुर दा भेव खुलाउँदा ए। सचखण्ड निवासी आपणा पड़दा लौंहदा ए। मुख नक़ाब ना कोए रखाउँदा ए। जलवा इक्को नूर रशनाउँदा ए। जोती जोत डगमगाउँदा
ए। साचे मन्दिर सोभा पाउँदा ए। छप्पर छन्न ना कोए छुहाउँदा ए। चार दीवार ना कोए बणाउँदा ए। बाढी संग ना कोए रखाउँदा ए। सूरज चन्द ना कोए चमकाउँदा ए। मण्डल मण्डप ना कोए वखाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव नज़र कोए ना आउँदा ए। पुरख अकाल दीन दयाल सच दुआरे इक्को सोभा पाउँदा ए। आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाउँदा ए। जिध्धर वेखे मार ध्यान, आपणा आप आपे नज़री आउँदा ए। आपे खेल करे महान, आपणी बणत आप बणाउँदा ए। आपणी इच्छया कर प्रधान, आपणे विचों प्रगटाउँदा ए। आपे राजा बण राजान, शहिनशाह आपणा नाउँ धराउँदा ए। आपे बणे हुक्मरान, धुर फ़रमाना आप सुणाउँदा ए। आपे बण के दर दरबान, दरवेश आपणी सेव कमाउँदा ए। आपे खेल करे महान, नारी कन्त रूप वटाउँदा ए। आपे सेजे चढ़े आण, रंग रली आप मनाउँदा ए। आपे बण नार रकान, जोबन नूर विचों प्रगटाउँदा ए। आपे वेखे मार ध्यान, बिन अक्खां वेख वखाउँदा ए। आपे खेल करे भगवान, भगवन आपणी कार कमाउँदा ए। आपे होए मेहरवान, मेहर मुहब्बत आपणी आप समझाउँदा ए। आपे जननी जन बण के जन्मे बाल निधान, बच्चा शब्द इक प्रगटाउँदा ए। साचा सुत कर प्रधान, धुर संदेसा इक सुणाउँदा ए। उठ लाडले मेरे नौजवान, तेरे जिहा दूजा नज़र कोए ना आउँदा ए। तेरी सेवा लावां महान, थिर घर तेरे लीए बणाउँदा ए। तेरा हुक्म बणाए हुक्मरान, सिर तेरे हथ्थ टिकाउँदा ए। तेरा बंस जणाए महान, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद बहाउँदा ए। तेरा खेल करे गुण निधान, गुणवन्ता आपणा गुण तेरे विचों बाहर कढ्ढाउँदा ए। त्रैगुण माया पंज तत तेरा अंग कटाउँदा ए। चारे खाणी कर परवान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लख चुरासी तेरा बन्धन पाउँदा ए। चारे बाणी दे ज्ञान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरे विचों प्रगटाउँदा ए। विष्नूं मंगे तैथों पकवान, ब्रह्मा ब्रह्म तेरा रूप मंग मंगाउँदा ए। शंकर तेरा मंगे बल महान, त्रैगुण माया मेट मिटाउँदा ए। कर किरपा पुत्त सुजान, श्री भगवान सब कुछ तेरे हथ्थ फड़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख आपणी रचना रच शब्दी मार्ग इक चलाउँदा ए। शब्द कहे प्रभ मेरे मीत, साहिब सतिगुर तेरी सरनाईआ। मैं बाला निक्का कीटन कीट, तेरा भेव कोए ना आईआ। मैं नीकन नीक नीचों नीच, बेअन्त तेरी सोभा कहिण ना पाईआ। किरपा कर मोहे बख्श इक प्रीत, दर तेरे मंग मंगाईआ । मैं सदा प्रभू तेरे वसां चरण नज़दीक, दूजा घर नज़र कोए ना आईआ। तूं आदि जुगादी रहिणहारा अतीत, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। ख़ाली झोली तैथों मंगां भीख, दात अनमुलड़ी दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दूजे दर मंगण कदे ना जाईआ। श्री भगवान सच समझाउँदा ए। सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। शब्द सुत आप जगाउँदा ए।
अबिनाशी अचुत तेरी आसा पूर कराउँदा ए। थिर घर सोहे तेरी रुत्त, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड तेरा नूर प्रगटाउँदा ए। तेरी किरन किरन विचों वंड के वंड, सूरज चन्द नूर चमकाउँदा ए। तेरी इच्छया अन्दर खेल करे ब्रह्मण्ड, ब्रह्माद तेरी धार दरसाउँदा ए। त्रैगुण माया पंज तत तेरा बन्धन पाए बंध, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाउँदा ए। लख चुरासी खेल करे सूरा सरबँग, सुर ताल तेरे विच रलाउँदा ए। नौ दुआरे वंडे वंड, दस्म दुआरी तेरा घर सुहाउँदा ए। घट घट अन्दर तेरा आप वछाए पलँघ, पावा चूल नज़र किसे ना आउँदा ए। साचा नूर जोत निरँजण चाढ़्हे चन्द, सूरज चन्द सर्ब शरमाउँदा ए। आदि जुगादि तेरा रखे संग, जगत विछोड़ा नज़र कोए ना आउँदा ए। तेरा चाढ़्ह अगम्मी रंग, पंज तत चोला आप सुहाउँदा ए। सृष्ट सबाई देवणहार अनन्द, अनन्द तेरे विचों प्रगटाउँदा ए। आपणा नाम सिफ्ती दस्स छन्द, शाह पातशाह हुक्म वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रूप अनूप इक प्रगटाउँदा ए। तेरा रूप अनूप इक प्रगटावांगा। लख चुरासी विचों तैनूं फेर आप उठावांगा । कर के आपणी साची मेहर, मेहर नज़र इक उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मेला मेल मिलावांगा। साचा मेल इक मिलावांगा। तेरा नाम मात प्रगटावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सति सरूप नज़री आवांगा। चारे कूट वेख वखावांगा। जूठ झूठ मेट मिटावांगा। काया कलबूत पड़दा लाहवांगा। सच महिबूब इक्को नज़री आवांगा। धुर दा देवां आण सबूत, सिदक भरोसा नाल निभावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तैनूं शब्द गुरू सब दा सरताज बणावांगा। शब्द सुत देवे वड्याई, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण मेहर नज़र उठाई, मेहरवान वेख वखाइंदा । एकँकार कहे तेरी मेरी होए ना कदे जुदाई, जुड़या जोड़ ना कोए तुड़ाइंदा। आदि निरँजण कहे मैं तैनूं देवां रुशनाई, आपणा नूर शब्दी सच अल्हाइंदा। अबिनाशी करता कहे मैं तेरा ढोला देवां गाई, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाइंदा। श्री भगवान कहे मैं तेरा निशान दयां झुलाई, दो जहानां हथ्थ उठाइंदा। पारब्रह्म कहे मैं तेरा लेखा वेखां थाउँ थाईं, थान थनंतर खोज खोजाइंदा। शब्द सुत मेरे सच दुलारे तुध बिन दूजा दिसे कोई नाहीं, जो आदि जुगादि जुग जुग मार्ग लाइंदा। तेरी धार पंज तत अन्दर दयां टिकाई, तिस टिक्का आपणा नाम मस्तक इक वखाइंदा। सो उच्ची कूक पुकारे दोवें बांहीं, पुरख अकाल आदि पुरख करता आपणी खेल रचाइंदा। लख चुरासी जीव जंत जिस बणत बणाई, सो घड़नहार पुरख समरथ सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे तेरी सेवा इक वखाइंदा। सुत शब्द सेवा जुग चार, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। सुत शब्द तेरा रूप गुर अवतार, बोध
अगाध तेरी पढ़ाईआ। सुत शब्द पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा पसार, दो जहान तेरी सरनाईआ। सुत शब्द चौदां लोक तेरा आधार, चौदां तबक तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। सुत शब्द नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरी गुलज़ार, चारे खाणी फुल फलवाड़ी तेरी महकाईआ। सुत शब्द तेरी आदि अन्त रहे बहार, ख़िज़ां रुत्त रूप ना कोए वटाईआ। सुत शब्द तेरा बणया रहे प्यार, आत्म परमात्म तेरा नाता जोड़ जुड़ाईआ। सुत शब्द तेरा वसदा रहे घर बार, साचे भगतां अन्दर तेरा महल्ल वसाईआ। सुत शब्द तेरा हुन्दा रहे जैकार, साचे सन्त तेरा नाउँ ढोला गाईआ। सुत शब्द तेरा हुन्दा रहे वणजार, गुरमुख तेरा हट्ट लैण चलाईआ। सुत शब्द तेरा वसदा रहे संसार, गुरसिख बैठे तेरा राह तकाईआ। बिन सतिगुर शब्द आदि जुगादि किसे दा बेड़ा ना उतरे पार, मझधार पार ना कोए कराईआ। सतिगुर सच्चा इक्को बहुता विच संसार, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। जो जन्म कर्म दे विछड़े मेले आण, अगला पिछला विछोड़ा दए मुकाईआ। जो काया मन्दिर अन्दर वखाए श्री भगवान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोजण कोए ना जाईआ। जो घर सुरती मेला करे साचे राम, जो राम हर घट बैठा डेरा लाईआ । जो साची सख़ी मेले काहन, अट्ठे पहर बंसुरी नाम रिहा वजाईआ। जो सच्चे पैगम्बर मेले आण, जो घड़ी पल सच पैग़ाम रिहा सुणाईआ। सो सतिगुर सच्चा आदि जुगादि सदा बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। मरे ना जम्मे विच जहान, मात गर्भ ना डेरा लाईआ। पोह सके कदी ना काल, महाकाल ना भय डराईआ। लाड़ी मौत आपणी गोद ना सके स्वाल, जूनी जून ना कोए भवाईआ। उह सतिगुर सच्चा सब दी करे प्रितपाल, लख चुरासी आपणे विचों प्रगटाईआ। सो दाता इक्को इक पुरख अकाल, शब्दी सुत तेरा पिता पुरख अख्वाईआ। लेखा जाण दो जहान, निरगुण सरगुण दोवे धार वखाईआ। जुग चौकड़ी वेखे आण, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। साचा कलमा बोल कलाम, चारों कुण्ट दए समझाईआ। इस्म आअज़म इक मेहरवान, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला, बिस्मिल सब नूं दए जणाईआ। सच तौफ़ीक इक रफ़ीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर सच्चा एको एक, आदि जुगादि सब दी टेक, जुग चौकड़ी करे बुध विवेक, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। सतिगुर सच्चा मानो जग, जगजीवण दाता इक अख्वाइंदा। जो सदा नित नवित्त वसे उपर शाह रग, नौ दुआरे हथ्थ किसे ना आइंदा। फड़ फड़ अन्दर वड़ वड़ लेखा चुका सीस धड़ धड़ हँस बणा कग्ग, कागों हँस रूप वखाइंदा । बिन सद्दे पैगम्बर शब्द संदेसे नाल सद्द, सद्दा भगत भगवन्त शब्द इक सुणाइंदा। आपणी महिमा दस्से बोध अगाध अकथ, रसना जिह्वा कथनी कथ अन्त कोए ना पाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत फड़ के चाढ़्हे नाम रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। कर
किरपा कृपानिधान ठाकर स्वामी काया मन्दिर अन्दर खोल्ह वखाए हट्ट, नाम हीरा रतन अमोलक घर घर विचों झोली पाइंदा। एहो खेल पुरख समरथ, जन भगतां एका राह देवे दस्स, औझड़ राह कोए ना पाइंदा। शब्द गुर गुरमुखां देवे गुरमति, मनमति डेरा ढाइंदा। लेखा चुक्के तत अट्ठ, नौ दर पन्ध कोई रहिण ना पाइंदा। सतिगुर नानक मार्ग इक्को गया दस्स, ज़ात पात वरन गोत ना कोए जणाइंदा। गोबिन्द गुर अमृत आत्म दित्ता इक्को रस, दूजा प्याला हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। अन्तिम कह के गया गुरसिख तूं मेरा मैं तेरे वस, वास्ता तेरे नाल रखाइंदा। गुर का शब्द इक्को लओ रस, दूजा पार ना कोए लगाइंदा। पंज तत वेख किसे दे चरणी ना जाणा ढट्ठ, सतिगुर शब्द शब्द दयाल गुर गुरदेव स्वामी आदि जुगादि नमो नमो तिस नूं सर्ब सीस झुकाइंदा। गुरमुखो तुसीं ओस पुरख अकाल दी यद्द, जिस विच मिल के फेर मुड़ कोई ना आइंदा। · शब्द घोड़े उपर शाह सवारा, अस्व आपणा आप दौड़ाईआ।
फिरनहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागर वेख वखाईआ। चिट्टी चादर वेखणहारा, गुरमुख सदा चिट्टी धार दस्म दुआरी विच समाईआ । थल्ले आसण सिँघासण उह न्यारा, जो समझ कोए ना पाईआ। जो गुरमुख चरण कँवल गुरू करे प्यारा, तिस थल्ले उते इक्को ध्यान वखाईआ । उह मोघा पाणी जल ठंडा ठारा, गुरमुखां अन्दर रिहा वहाईआ। जिस अमृत नूं लभ्भदा फिरे संसारा, गुरसिख अन्दर सरोवर इक्को वार भराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घोड़े चढ़े शब्द अस्वारा, रूप अनूप वटाईआ। शब्द गुर दा रूप अनेक, अक्ल कलधारी खेल खलाईआ। जेही वासना तेहा धारे भेख, भेखी आपणा रूप वटाईआ। जे कोई लभ्भे किसे हथ्थ ना आए रूप रेख, दे दरस आपणा आप बुझाईआ। जे किरपा कर के दे जावे इक संदेस, उठ गुरसिख वेख तेरा आया सच्चा माहीआ। एह भाई का वाड़ा, जिथ्थे तिन्न साल पहले दित्ता वर, जिथ्थे फिरे गुर दस्मेश, दहि दिशा आपणा चक्र लगाईआ। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब नाल करे हेत, जो बैठा ध्यान लगाईआ। सनमुख साम्हणे आपणे नेत्र लए पेख, जिस उते मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुखो गुरू नाल जोड़ो हेत, दूजा साक सज्जण सैण कम्म कोए ना आईआ। माणस जन्म लख चुरासी विचों उत्तम मिली खेड, मिल सतिगुर आपणी होली लओ मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साध संगत तेरा नाता सदा सतिगुर नाल जुड़ाईआ। गुरसिख निमाणा सब तों उच्चा, ऊँच अगम्म अथाह जिस दए वड्याईआ। हीरा नग सब तों सुच्चा, जिस दी कीमत बिन सतिगुर किसे ना पाईआ। सतिगुरू सदा गुरसिख तेरे प्यार दा भुक्खा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। तूं आपणा प्रेम प्रीती भोजन रख अग्गे रुक्खा, नाल ख़ुशीआं लवे खाईआ। गुरसिख कहे मेरा सतिगुर
मेरे उते तुट्ठा, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। मैं लोकमात डूंग्घी कवरी विचों बाहर आया गुट्ठा, आपणा पड़दा दित्ता चुकाईआ। मैं नहीं जाणदा की कोट जन्म रिहा रुस्सा, आपणी आप सार कोए ना पाईआ। कर किरपा शब्द गुर किहा आ मेरे लाडलया पुत्ता, तैनूं आपणी गोद लवां बिठाईआ। तूं ओस लड़ी दा वड्डा गुच्छा, जिस विच पुरख अकाल भगतां डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा वर, बिन गुरसिखां गुरू कम्म किसे ना आईआ।