पुस्तकालयभाग १५

१७ अस्सू २०२० बिक्रमी हरचन्द सिँघ दे गृह हरराए पुर ज़िला बठिंडा

किरपा कर हरि निरँकार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सुत शब्द तेरा लेख रहे जुग चार, जुग चौकड़ी मेट ना कोए मिटाईआ। पंज तत तेरा खेल अपार, देवणहार बेपरवाहीआ। तेरा रूप गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वेस वटाईआ। तेरा नाम सच जैकार, दो जहान ढोला गाईआ । लख चुरासी तेरा भण्डार, घर घर वस्त अमोलक इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । सुत दुलारा झुका सीस, प्रभ अग्गे अरदास सुणाईआ। ठाकर स्वामी मेरे जगदीश, बेअन्त तेरी सरनाईआ। तेरा फ़रमान मेरी हदीस, तेरा कलमा मेरी पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लख चुरासी पढ़ावां ठीक, नाम संदेसा इक सुणाईआ । मार्ग दस्सां दो जहान बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम प्रभू दस्स आपणी इक तरीक, जिस वेले निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। दूजा दिसे ना कोई शरीक, लाशरीक शिरकत करे ना कोए नूर ख़ुदाईआ। सद वेखां तेरा नाम अनडीठ, सचखण्ड दुआरे इक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुत दुलारे छोटे बाल, सो सतिगुर आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरे नाल, एकँकार आपणी गंढ्ढ पवाईआ। आदि निरँजण निरवैर दीपक सच्चा देवे बाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ । अबिनाशी करता तेरी सुहाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक बणाईआ। श्री भगवान सति झुलाए निशान, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ । पारब्रह्म प्रभ देवणहारा माण, मेहर नज़र इक उठाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म आत्म परमात्म देवे सच ज्ञान, तेरा भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त चार खाणी चार बाणी वस्त अमोलक देवे दान, दाता दानी आप वरताईआ। तेरा रूप प्रगटाए सति सरूपी सच्चा काहन, राम रमईया तेरी धार जणाईआ। तेरा नूर उपजाए सच पैगम्बर इक्को निशान, शहिनशाह आपणा खेल वखाईआ। तेरा वेस वटाए गुर गुर रूप नौजवान, बिरध बाल नज़र कोए ना आईआ। तेरा नाम सुणाए धुर फ़रमान, शब्दी शब्द राग अल्हाईआ। सतिजुग

त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण तेरी चलाए दुकान, दो जहानां हट्ट खुल्हाईआ । चौदां लोक तेरी करन कल्याण, चौदां तबक तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौदां विद्या तेरी सिफ्ती सिफ्त लगाईआ। शब्द कहे प्रभ सच्चे सज्जण, तेरी इक्को ओट तकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देणा मजन, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। दो जहान तेरे हुक्मे अन्दर नाद अगम्मी वज्जण, सुर ताल आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान रखणे मग्न, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर मिले सच्चे ढोई आ। ठाकर स्वामी हो दयाल, शब्दी शब्द शब्द जणाइंदा। नित नवित्त बणां तेरा दलाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखां तेरे नाल, सगला संग निभाइंदा। धुर संदेसा साचा मन्त्र इक्को वार दयां सिखाल, साची सिख्या इक समझाइंदा। दीआ बाती कमलापाती जोती नूर देवां बाल, तेल बाती नज़र कोए ना आइंदा। काया मन्दिर अन्दर वखा सच्ची धर्मसाल, सच दवारा इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा मन्दिर इक सुहाइंदा। शब्द सुत तेरा मन्दिर अनडिठ, लख चुरासी अन्दर घर घर विच आप बणाईआ। निरवैर हो के करे हित, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा अनभव प्रकाश पए दिस, नूरी जलवा इक रुशनाईआ। साचा लेखा बिन कलम दवात देवे लिख, कलम शाही कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा खेड़ा दए वसाईआ। सच खेड़ा दस्स भगवान, जिस घर देवें वड्याईआ। घर मेल मिलाएं आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नज़री आएं नौजवान, बलधारी बख्शें इक सरनाईआ । साचा मन्दिर सोहे मकान, महिफ़ल जिस घर आपणी लाईआ। संदेसा देवे धुर फ़रमान, साचा राग नाद अल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा महेष चरणी डिगण आण, सुरप्त सीस ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जिस दा ढोला गाण, सो निष्अक्खर अक्खर देणा समझाईआ। जिस दी आस गुर अवतार पीर पैगम्बर आदि जुगादि नित नवित्त सदा तकाण, निज नेत्र बैठे नैण उठाईआ। जिस दा शब्द ताल राग नाद अनहद धुन गायण गान, गण गंधर्ब आपणा ताल वजाईआ । सो खेल दस्स पुरख समरथ मेहरवान, बेनज़ीर नज़र आपणी इक उठाईआ। जुग चौकड़ी थिर रहे ना कोई विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग टुट्टे माण, अभिमान रूप ना कोए वटाईआ। कोटन कोटि राज राजान शाह सुल्तान झुलाउँदे गए निशान, अन्त निशाना नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि तेरे हक़ मुकाम दस्सदे रहे ज्ञान, अन्तर आत्म अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे रहे वख्यान, व्याख्या तेरी कोई ना सक्या

समझाईआ । जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी कन्दर तेरी करदे रहे पछाण, बेपहचान तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा तेरी करदे रहे भाल, जीव जंत साध सन्त भज्जण वाहो दाहीआ। बिन सतिगुर पूरे तेरा दरस कोए ना पाण, गृह मन्दिर चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। किरपा कर श्री भगवान, इक्को देणा साचा सच्चा दान, देवणहार तेरी सरनाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म जगत विछोड़ा मिटे जहान, दूई द्वैती कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द सुत मंग मंगाईआ। सुत शब्द सुण मेरे दुलारे, प्रभ अबिनाशी आप जणाईआ। दो जहान खेल न्यारे, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार कमाईआ। रवि ससि बणे पनहारे, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोलण सच जैकारे, धुर दा नादी नाद सुणाईआ। कातब बण के गए लिखारे, लिख लेखा जगत समझाईआ। चारे खाणी बण वणजारे, चारे बाणी भेव चुकाईआ। चारे युग दे हुलारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए हंढ्ढाईआ। चारे पद पावण सारे, पद निरबाण इक दरसाईआ। अन्तिम सारे गए हारे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख अकाल इक करतारे, कुदरत कादर खेल रचाईआ। कलयुग अन्तिम होवे रैण अँध्यारे, नौ सत्त चन्द नज़र कोए ना आईआ। हरि का नाम करे ना कोए प्यारे, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। सृष्ट सबाई होए विभचारे, साचा कन्त नार ना कोए हंढ्ढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दूर दुराडे वेखण सारे, अग्गे हो सार कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारे, धीरज धीर सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। शब्द सुत सुण साचे लाल, सो सतिगुर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते काल, थिर कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल श्री भगवान, हरि करता आपणी कार कमाईआ। दर दरवेश नर नरेश सारे मंगण दान, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। कलयुग अन्त कूड़ होए प्रधान, चारों कुण्ट डंक वजाईआ। घर घर शरअ फिरे शैतान, शरीअत करे जगत लड़ाईआ। सच दिसे ना कोए निशान, धर्म निशाना नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चारों कुण्ट दिसे वैरान, बिन हरि नामे ख़ाली दिसे लोकाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले अन्दर वड़ के राह तकाण, बाहरों नज़र कोए ना आईआ। दोए जोड़ कहिण किरपा कर श्री भगवान, पुरख अबिनाशी तेरी ओट तकाईआ। अमृत आत्म दे पीण खाण, रस इक्को इक वखाईआ। शब्द अनाद अन्तर वज्जे शब्दी धुन्कान, अनहद नादी ढोला गाईआ। दीपक जोत जगे महान, घर घर विच होए रुशनाईआ। सुरती शब्दी मिले आण, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ । साचा मन्दिर सोहे मकान, धर्म दुआरा

इक्को नज़री आईआ। नज़री आए भूपत भूप नौजवान, शाह पातशाह इक वड्याईआ। लेखा चुक्के जगत जहान, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा साचा वर, तेरे शब्द नाम मिले वड्याईआ । पुरख अकाल दीन दयाल, दयानिध आप जणाइंदा। कलयुग मेटे कूड़ा काल, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक जणाइंदा। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाइंदा। सतिगुर शब्द बणे दलाल, सच दलाली आप कमाइंदा । वेख वखाए हकीकत हक़ हलाल, नव नौ चार खोज खोजाइंदा। जन भगतां देवे नाम सच्चा धन माल, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाइंदा। आत्म परमात्म वसे सदा नाल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। दीआ दीपक जोती जोत देवे बाल, नूरी नूर नूर धराइंदा। अमृत आत्म ठांडा सीत जाम दए प्याल, सच प्याला कासा हथ्थ फड़ाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन वज्जे नाद महान, अनहद अनरागी राग सुणाइंदा। साहिब सतिगुर मित्र प्यारा घर सज्जण मिले आण, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। महल अटल उच्च मनार नज़री आए इक्को काहन, साची बंसुरी राग सुणाइंदा। लेख चुकाए दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका मेल मिलाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे माण, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत भगवान रल के ढोला इक्को गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा संग ना कोए रखाइंदा। तेरा मेरा इक निशान, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा करे ध्यान, नित नवित्त आपणा नैण उठाइंदा। ईश जीव कर परवान, जगदीश्र तेरी आस रखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा नाम बली बलवान, बलधारी इक अख्वाइंदा। दो जहान तेरा निशान, सति सरूप इक्को नज़री आइंदा । तेरा शब्द रूप महान, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। सो पुरख निरँजण खेल करें महान, महिमा अकथ कथ समझाइंदा। सोहँ आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्म परमात्म चलाए दुकान, दो जहानां हट्ट आप खुल्हाइंदा। साचा मन्त्र देवणहार श्री भगवान, भगवन मीता आपणा भेव चुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा अगम्म वर, बोध अगाध अगाध बोध आत्म बोध आप कराइंदा।

१७ अस्सू २०२० बिक्रमी जागीर दास दे गृह ख़िआली वाला ज़िला बठिंडा

पुरख अकाल वड पालक, मेहरवान हुक्म जणाईआ। शब्द दुलारे साचे बालक, निरगुण तेरी सेव समझाईआ। रूप धर सृष्ट सबाई ख़ालक, मख़लूक तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना कोई निंद्रा ना कोई आलस, दलिद्र रूप

ना कोए वटाईआ। दो जहानां बण सालस, सच सालसी मात कमाईआ। आत्म परमात्म भेव खुलाउणा ख़ालस, ख्वाहिश आपणी मेरे नाल रलाईआ। गुर अवतार तेरी अमानत, पीर पैगम्बर तेरी झोली पाईआ। तूं बणना साहिब सदा सलामत, दो जहान वज्जे तेरी वधाईआ। तेरे नाम कदे ना आए कोई अलामत, रूप रंग ना कोए चढ़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया करनी इक ममानत, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेख चुकाउणा रूप भ्यानक, भय भउ देणा गंवाईआ। तेरा खेल समझ ना सके कोई अचानक, अचनचेत तेरी सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या साहिब गुणवन्त, हरि करता आप जणाइंदा। आदि जुगादि तेरी महिमा अगणत, सिफ्ती ढोला तेरा नाद वजाइंदा। नित नवित्त तेरा मंत, निरअक्खर अक्खर समझाइंदा। नाल लाए गुर अवतार पीर पैगम्बर साचे भगत, साचे सन्त तेरा संग रखाइंदा। गुरमुख गुरसिख दर बणन मंगत, घर साचा इक्को इक जणाइंदा। तेरा नूर अगम्मी चढ़े रंगत, सो साहिब आप चढ़ाइंदा। तेरा भेव कोई ना पाए पंडत, लेखा लिख ना कोए समझाइंदा। तेरा वास निवासा जेरज अण्डज, तेरा प्रकाश उत्भुज सेत्ज आप जणाइंदा। तेरा भरवासा सर्ब ब्रह्मण्डप, पुरी लोअ आकाश तेरा ध्यान लगाइंदा। नव नौ चार तेरे दुआरे मंगत, भिखारी रूप सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप समझाइंदा। शब्द गुरू दर हो अधीन, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। हउँ बालक बाला दर मस्कीन, मुश्कल मेरी हल कराईआ। परवरदिगार तेरे उते मोहे इक यकीन, यकलख़त आपणा हुक्म दे समझाईआ। साची कर तलकीन, ताकत आपणी दे समझाईआ। मैं दो जहान जा के करां ताअमील, घर घर संदेसा इक सुणाईआ । सब दी बदल देवां दलील, निरगुण निरगुण तेरा भेव चुकाईआ। कूड़ी क्रिया मन्नां ना कोई अपील, ख़ारज सब दा लेखा दयां मुकाईआ । चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा नाम दयां सुणाईआ। साचा नाम जा के दस्स, आदि जुगादी तेरी सेवा लाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत अन्तर दे रस, रस इक्को इक वखाईआ। आत्म परमात्म कर वस, ब्रह्म पारब्रह्म पड़दा दे उठाईआ। सच प्रीती डोरी पा नथ्थ, फंदन इक्को इक रखाईआ । ढोला अगम्म सुणा गाथ, साची सच सच पढ़ाईआ। दो जहान गा जस, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या दे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। शब्द सुत उठ नौजवान, निरगुण निरगुण लै अंगड़ाईआ। धर्म उठा इक निशान, दो जहान दे वखाईआ। चार वरन दे

ज्ञान, आत्म बोध पढ़ाईआ। सच वखा मन्दिर मकान, काया काअबा खोल्ह खुल्हाईआ। नाम सुणा सच्ची धुन्कान, अनहद नादी नाद अल्हाईआ। अमृत दे पीण खाण, निझर धारा इक वहाईआ। साचा दस्स धुर दा गान, सो पुरख निरँजण रिहा समझाईआ। हँ ब्रह्म मिले आण, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। सोहँ नाम होए प्रधान, दो जहानां वज्जे वधाईआ। गुरमुख गुरसिख सारे गाण, सन्त सुहेले ध्यान लगाईआ। भगत भगवान करन परवान, परमानंद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा इक जणाईआ। शब्द सुत कहे मैं सेव कमावांगा । साचा मन्त्र इक दृढ़ावांगा। अन्तर आत्म बूझ बुझावांगा। जगत बसन्तर मेट मिटावांगा। गगन गगनंतर वेख वखावांगा। साचा मन्त्र इक दृढ़ावांगा। सो पुरख निरँजण तेरा राह वखावांगा। हँ ब्रह्म बणा के सज्जण, सगला संग इक दरसावांगा। आत्म परमात्म करा मजन, दुबिधा दुरमति मैल धवावांगा। सोहँ सति सरूप दस्स के भजन, भाण्डा भरम भउ भंनावांगा। तेरे तेरे नाल होवण मग्न, दूजा इष्ट ना कोए वखावांगा । निरगुण हो के निरगुण मुख लगावां सगन, साचा रस इक चुआवांगा। जुग चौकड़ी जिस दे मिलण नूं करदे रहे यतन, सो यथा योग जन भगतां सेवा आप कमावांगा। जो छड्ड के आए आपणा पिछला वतन, तिन्हां ओसे घर मोड़ लै जावांगा। इक्को संदेसा लोकमात आवां आखण, बिन रसना जिह्वा बोल सुणावांगा। लख चुरासी वरोल माखण, सन्त सुहेले बाहर कढ्ढावांगा। सेवा करां बण के दासी दासन, सेवक आपणा नाम जणावांगा। तेरा मेला पुरख अबिनाशन, अबिनाशी तेरा घर वखावांगा। निरवैर हो के बणना साथन, सगला संग इक जणावांगा। उच्ची कूक तेरा नाम जैकारा सोहँ सारे आखण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा बन्धन सर्ब कटावांगा। अन्तिम उतरन आपणे घाटन, घाटा सब दा पूर करावांगा । जन्म मरन दी चुक्के वाटन, लख चुरासी पन्ध मुकावांगा। जिस घर पुरख अकाल तेरा आसण, तेरे भगत ओसे घर बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द सुत मंगे वर, तेरा रूप तेरे विच मिलावांगा।