पुस्तकालयभाग १५

१७ अस्सू २०२० बिक्रमी बख़तार सिँघ दे गृह ख़िआली वाला ज़िला बठिंडा

गुर अवतार पीर पैगम्बर राह तक्कण लोक परलोका, पुरख अकाल दीन दयाल इक्को ओट तकाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल मार्ग दिसे ना कोए सौखा, रहबर नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन लख चुरासी करे धोखा, साची सच ना कोए पढ़ाईआ। मन वासना जीव जंत साध सन्त कल होया होछा,

सति सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। बिन हरि नाम श्री भगवान काया मन्दिर ख़ाली दिसे कोठा, वस्त अमोलक हथ्थ किसे ना आईआ। आत्म परमात्म जगत विछोड़े होया थोथा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। धुर दी बाणी शब्द अगम्म सच सुणाए ना कोए श्लोका, रसना जिह्वा बत्ती दन्द रहे कुरलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान देवे होका, अञ्जील कुरान नाअरा रही लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार वेख अक्खां मौका, निरगुण निरवैर आपणा फेरा पाईआ। कलयुग तेरा राह तक्के पुत्त छोटा, सुत गोबिन्द नाल मिलाईआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार नूर इलाही क्यों मेरे नाल करें रोसा, करवट आपणी लै बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख आ के आपणा घर, ब्रह्मण्ड खण्ड बैठा नैण उठाईआ। गुर अवतार मंगण मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभ हो संग, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। लोक परलोक तेरा मंगण इक अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। राह तक्कण सूरज चन्द, किरन किरन कर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सच दुआर वेखण लँघ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नेत्र रोवे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। त्रैगुण माया भेख पखण्ड, दर दर घर घर नच्चे वाहो दाहीआ। पंज तत तत्तव कोई ना गाए छन्द, साचा राग नाद कोए ना गाईआ। नव नौ चार लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। ना कोई मक्का काअबा दिसे हज्ज, हुजरा हक़ नज़र कोए ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले नीर वहावण मट्ठ, मस्तक रेख सारे बैठे ढाहीआ। खाणी बाणी झोली ख़ाली रही अड्ड, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन ख़ाली दिसण हड्ड, हरि का नाम नज़र कोए ना आईआ। दरोही ख़ुदाए बी मेहरवान मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर चौदां तबक क्यों गिउँ पिच्छे छड्ड, खैहड़ा आपणा गिउँ छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन मंग ना कोए मंगाईआ। चौदां लोक मारन धाह, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। चौदा विद्या भेव कोई ना आ, ख़ाली हथ्थ रही वखाईआ। चौदस चन्द ना सके कोए चमका, कलयुग अन्धेरा छाईआ। साचा मार्ग दिसे ना राह, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चार कुण्ट होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। दहि दिशा कूड़ तूफ़ान, जीव जंत रिहा रुढ़ाईआ। काम क्रोध होया बलवान, घर घर आपणा ज़ोर वधाईआ। माया ममता मोह सके ना कोए मिटा, मिटी ख़ाक दिसे सर्ब लोकाईआ। मन वासना सके ना कोई गंवा, मनमति फिरे हल्काईआ। गुर का शब्द सके ना कोई कमा, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। अमृत आत्म जाम सके ना कोए प्या, अठसठ तीर्थ फिर फिर थक्के पांधी रहीआ। साचा मन्दिर कोई ना सके सुहा, दीवा बाती बिन कमलापाती जोत निरँजण करे ना कोए रुशनाईआ। सच संदेसा देवे ना कोए सुणा,

अनहद अनादी राग अल्हाईआ। बजर कपाटी पड़दा सके ना कोए तुड़ा, घर घर विच मेल ना कोए मिलाईआ। साध सन्त कलयुग अन्त श्री भगवन्त कन्त सके ना कोए हंढ्ढा, नार दुहागण भज्जी फिरे वाहो दाहीआ। साचे घर सुहागण रूप ना सके वटा, लाल गुलाला रंग ना कोए चढ़ाईआ। मेहरवान प्रभ ठाकर स्वामी मेहर नज़र इक उठा, दो जहान तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा कर बैठे सीस झुका, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। प्रगट हो नूरी ख़ुदा, इस्म इक्को इक दे समझाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद तेरी कसम खा के गए सुणा, अन्तिम आवे बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी चल्ले आपणी सदा रज़ा, राज़क रिज़क रहीम इक अख्वाईआ। दो जहानां वेखे थाउँ थाँ, लोक परलोक पड़दा दए उठाईआ। चौदां तबक साचा सबक दे सुणा, कलमा कायनात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे बैठे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे उडीक, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। मेहरवान बेनज़ीर दर पा भीख, भिक्खक स्वाली बैठे अलख जगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे चरण कँवल मंगण प्रीत, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी काली धार वेखण चिट्टे उते लीक, लकीर बेनज़ीर तेरी समझ किसे ना आईआ। तेरा निशाना कोई ना जाणे ठीक, काया ठीकर भन्न ना कोए तेरा नूर नज़री पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार तेरी रखदे गए उडीक, अन्तिम वेला गया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आसा इक रखाईआ। पीर पैगम्बर कर कर सजदा, सीस जगदीश रहे झुकाईआ। तूं साहिब ठाकर हउँ तेरा बरदा, महिबूब तेरी इक सरनाईआ। दो जहान तैथों डरदा, भय भउ इक्को नज़री आईआ। चार युग तेरा कलमा पढ़दा, बिन कलमिउँ काम रूप वटाईआ। तूं वेख खेल साचे घर दा, घर घर विच पड़दा लाहीआ। दीन इस्लाम उम्मत नबी रसूल पल्लू कोई ना फड़दा, चारे कन्नीआं ख़ाली रहे वखाईआ। मुहम्मद तेरे वल इशारा करदा, सैनत नाल रिहा समझाईआ। मैं सदी चौधवीं उहदे कोलों डरदा, जिस मेरी बणत बणाईआ। उह आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सब दा घाड़न घड़दा, घाड़त घड़े बेपरवाहीआ। उहदे अग्गे कोई ना अड़दा, जो घड़या भन्न वखाईआ। बिन पौड़ी डण्डे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड सब दे उपर चढ़दा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ । अग्नी हवन कदे ना सड़दा, शब्द धार कदे ना खरदा, डूंग्घी भँवरी समुंद सागर सके ना कोए रुढ़ाईआ। जो करना सो आपे करदा, ना जीउदा ना दिसे मरदा, मर्द मर्दानगी आपणे हथ्थ वखाईआ। हउँ सेवक हो के हाढ़े कढ्ढणा, वेखां खेल नरायण नर दा, नर हरि आपणी दया आप कमाईआ। कलयुग अन्तिम भाणा जरदा, तू ही तू ही राग पढ़दा, मैं मेरा नज़र कुछ ना आईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे भीख मंगण आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए झुक, झुक झुक सीस निवाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल साडा पैंडा गया मुक्क, कलयुग वेला अन्त रिहा समझाया। सचखण्ड दुआरे हरि निरँकारे तेरे चरण बलिहारे तेरी शरनाई बैठे लुक, दूजा धाम नज़र कोए ना आया। कृपानिधान नौजवान वड मेहरवान लख चुरासी जीव जंत जा के पुच्छ, क्यों बैठे तेरा नाम भुलाया। निर्भय निरवैर निराकार इक्को शेर हो के बुक्क, भबक दो जहान सुणाया। लख चुरासी आत्म सुत्ती जाए उठ, शब्द हलूणा इक लगाया। जन भगतां दे इक्को सुख, सुख आत्म घर वखाया। उजल कर मात मुख, मुखड़ा आपणे रंग रंगाया। आपणी गोदी लै चुक्क, निरगुण सरगुण सेव कमाया। बिरहों वैरागण हो के जा के पुच्छ, दर दर घर घर फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वेख आपणा घर, जिस घर विच कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड वसाया। वेख प्रभू जग्ग आ के हाल, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। चारों कुण्ट होई बेहाल, दहि दिशा सार कोए ना पाईआ। ग़रीब निमाणे रोवण कंगाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचा दिसे ना कोए दलाल, सौदा हट्ट ना कोए विकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सारे थक्के भाल, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। कर किरपा मन्न इक स्वाल, सति सतिवादी आपणा वेस वटाईआ। लख चुरासी बिन पत फुल फुलवाड़ी दिसे डाल, ख़िज़ां रूप रुत्त वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। बेपरवाह आख समझाउँदा ए। सचखण्ड निवासी नैण उठाउँदा ए। पुरख अबिनाशी पड़दा लौंहदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर आख सुणाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाउँदा ए। आसा सब दी पूर कराउँदा ए। शब्दी आपणी धार चलाउँदा ए। बोध अगाध मृदंग अलाउँदा ए। दो जहानां ख़बर सुणाउँदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड उठाउँदा ए। पुरी लोअ हिलाउँदा ए। त्रैगुण माया डेरा ढाउँदा ए। पंज तत खेड़ा वेख वखाउँदा ए। नौ दर आपणा रंग चढ़ाउँदा ए। दस्म दुआरी कुण्डा लौंहदा ए। आत्म सेजा सोभा पाउँदा ए। शब्द सुहागी गीत अलाउँदा ए। बण वैरागी राग सुणाउँदा ए। सच त्यागी रूप वटाउँदा ए। कन्त सुहागी मेल मिलाउँदा ए। बण स्वांगी वेस वटाउँदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया आंधी डेरा ढाउँदा ए। सच सुणाए शब्द छाँदी, शहिनशाह आपणा नाम दृढ़ाउँदा ए। चार युग दी थक्की मांदी, सुरत सवाणी आपणी गोद बहाउँदा ए। तू ही तू ढोला गांदी, साचा राग समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आसा मनसा सब दी लेखे लाउँदा ए। आसा मनसा पूर करावांगा। निरवैर हो के रूप वटावांगा। दो जहान वेख वखावांगा। लख चुरासी फोल फोलावांगा।

जम की फाँसी आप तुड़ावांगा। जन भगत बणा के साथी, सगला संग निभावांगा। आत्म परमात्म बणा के पाठी, पूजा पाठ इक दरसावांगा । कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग सच्चा चन्द चमकावांगा। ना कोई दिसे मुल्लां काज़ी, पंडत पांधा ख़ाक रलावांगा। ना कोई दिसे शाह नवाब ग़ाज़ी, राज राजानां ख़ाक मिलावांगा। चढ़ के शब्द घोड़े सच्चे राकी, रकबा दो जहान चरणां हेठ रखावांगा। आदि पुरख जिस साजण साजी, सो अन्तिम वेखण आवांगा। सोहँ शब्द धुर दी दात सतिजुग देवां इक्को भाजी, वस्त अमोलक आप वरतावांगा। निरगुण निरवैर हो के जन भगतां अन्दर करां हज्ज बण के हाजी, हज़रत आपणी धार वखावांगा। बरदा ग़ुलाम हो के बणां निमाज़ी, सच मुसल्ला इक वछावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखावांगा। धुर दा लेखा हथ्थ रखावांगा। समरथ हो के आवांगा। महिमा अकथ जणावांगा। धुर दा रथ आप चलावांगा। लख चुरासी जीव जंत इक्को मार्ग दस्स, चार वरन रहबर इक अख्वावांगा। सब दा वेख धीरज जत सति तप हठ, तप तपीश्र पड़दा आप उठावांगा। सन्त सुहेले विचों रख, आपणा रंग रंगावांगा। भगतां दरस दयां प्रतख, सनमुख आपणा मुख वखावांगा। गुरमुखां बुझावां अग्नी अग्ग, अमृत मेघ इक बरसावांगा। गुरसिखां शब्दी बन्न्ह तग, साचा सगन इक मनावांगा। हिरदे अन्तर आत्म रच, साढे तिन्न करोड़ लूं लूं आपणा नाम जपावांगा। इक्को धार वखावां सच, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द अगम्मी बोल अलख, नाअरा इक्को इक सुणावांगा । नाअरा इक्को इक सुणाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। कलयुग पिछला पन्ध मुकाएगा। सतिजुग सच्चा धरत मात गोद टिकाएगा। नाता जोड़े जन भगतां नाल पक्का, सगला संग इक वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा वेख वखाएगा। प्रभ लेखा वेखण आवेगा। जोती नूर नूर प्रगटावेगा। ज़ाहर ज़हूर वेस वटावेगा। शब्द नाद तूर सुणावेगा। सर्ब कला भरपूर, भरपूर आपणी कल वरतावेगा। पन्ध मुका नेड़ दूर, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आवेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया नाता तोड़े कूड़, सच सुच इक समझावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे भरया पूर, शौह दरया आप रुढ़ावेगा। गुरमुख विरला होए मंज़ूर, जिस आपणा भेव चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा लेखे लावेगा। गुर अवतार सुण के पए हस्स, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरे सब वस, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग असीं मार्ग आए दस्स, लोकमात शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लेखा लिख समझाईआ। तेरा नाम निधान अमृत आत्म दे के आए रस,

रस इक्को इक समझाईआ। तेरा नूर निरगुण जोत कर के आए प्रकाश, दीवा बाती कमलापाती इक वखाईआ। तेरे मिलण दी दस के आए आस, साची सिख्या कर पढ़ाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा दाता पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी पुरी लोअ मण्डल मण्डप जो पाउँदा रहे रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। नित नवित्त देवे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। असीं सारे गुर अवतार पीर पैगम्बर ओसे नाम दा करदे पाठ, पूजा जगत जुगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वेख प्रभ सच्चा घर, जिस घर तेरे नाम वज्जे वधाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दो जहानां वाली आप जणाइंदा। भगत सुहेले मेरे लाल, गुर चेले वेख वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी विचों लवां भाल, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। काया पड़दा लाह सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को सोभा पाइंदा । दीवा बाती निरगुण जोत देवां बाल, अज्ञान अन्धेरे मिटाइंदा। अनहद राग सुणावां अगम्मी ताल, ढोलक छैणा ना कोए वजाइंदा। अमृत आत्म प्यावां जल सुहावां ठंडा ताल, घर सरोवर इक प्रगटाइंदा। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, पुरख अकाल गंढ्ढ पवाइंदा। साचा मार्ग दयां सिखाल, सोहँ अक्खर इक समझाइंदा। एथे ओथे दो जहानां बणे दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मार्ग इक्को इक दरसाइंदा। मार्ग इक्को इक लगावांगा। दो जहान अन्त समझवांगा । सतिजुग बणा के बणत, घड़न भंनणहार खेल खलावांगा। गुरमुख सज्जण मेल सन्त, सतिगुर आपणा रूप वटावांगा। विछोड़ा नार रहे ना कन्त, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ावांगा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक समझवांगा। दूजा दर कोई ना जाए मंगत, भिच्छया इक्को घरों वरतावांगा । चार वरनां नज़री आए सच्चा पंडत, बोध अगाधा राग सुणावांगा। चौदां विद्या कर के खण्डत, ख़ालस इक्को नाम समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक सिखावांगा। साची सिख्या प्रभू सिखाएगा। जीव जंत आप समझाएगा। साध सन्त फड़ उठाएगा। त्रैगुण माया डेरा ढाहेगा। उलटा गेड़ा पन्ध मुकाएगा। पंचम झेड़ा रहिण ना पाएगा। काया खेड़ा आप वसाएगा। मेरा तेरा रंग रंगाएगा। नेरन नेरा नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची रुतड़ी आप महकाएगा। साची रुतड़ी आप महकावेगा। फुल फुलवाड़ी वेख वखावेगा। सच बाग़ीचा इक प्रगटावेगा। नीचां ऊँचां इक्को रंग रंगावेगा। सच दुआरा सब नूं सच्चा सूझा, सूझ आत्म परमात्म आप बुझावेगा। अगला भेव खुल्हाए गूझा, पड़दा दूई द्वैत चुकावेगा। लेखा रहे ना एका दूजा, दूजा एका इक्को घर वसावेगा। नेत्र खोल्ह इक्को तीजा, त्रैभवण पन्ध मुकावेगा। चौथे घर आप पतीजा, परम प्रीती इक सिखावेगा।

पंचम खेल करे अनडीठा, घर घर विच राग अलावेगा। छेवें छप्पर छन्न वसे ना सज्जण मीता, महल अटल इक रुशनावेगा। सत्तवें सति सतिवादी बैठा रहे अतीता, त्रैगुण डेरा ढाहवेगा। अट्ठवें अट्ठां तत्तां ना तपे अंगीठा, कूड़ी अग्नी आप बुझावेगा । नौ दर रहे ना कोई पलीता, पतित पापी पुनीत रूप वटावेगा। दस्म दुआरी करे आप बख्शीशा, बख्शश इक्को इक वखावेगा। जन्म कर्म दा साम्हणे रखे शीशा, पूरब लेखा नाल रलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप समझावेगा। साचा खेल प्रभू करावेगा। कलयुग लेखा अन्त मुकावेगा। सतिजुग साची धार बंधाएगा। चार वरन इक्को घर वसाएगा। अठारां बरन रहिण ना पाएगा। तरनी तरन तारनहार दया कमाएगा। साची सरन इक रखाएगा। मरनी डरनी भउ मिटाएगा। साची पौड़ी चढ़ना आप समझाएगा। सुरत शब्द फड़नी, फड़ पल्लू गंढ्ढ बन्न्हाएगा। पुरख अकाल आपणी करनी करनी, करता आपणा खेल रचाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दी आसा पूर कराएगा। प्रभू आसा पूर करावेगा। मनसा मनसा विच मिलावेगा। कूड़ा संसा रोग चुकावेगा। सतिजुग साचा बंस इक उपजावेगा। सोहँ हँसा रूप वटावेगा। दहि दिशा राग अलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावेगा। करनी साची प्रभू कराएगा। मेहरवान वेख वखाएगा। गुर अवतार नाल रलाएगा। पीर पैगम्बर दर बुलाएगा। भगत अठारां आप उठाएगा। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण अक्ख खुल्हाएगा। नानक गोबिन्द धार जणाएगा। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताएगा। दरवेश बणा सूरज चन्द, साची सिख्या इक दृढ़ाएगा। चौथे जुग मुकया पन्ध, सफ़रनामा सब दा वेख वखाएगा। उठ के वेखो लख चुरासी अन्दर दिसे ना कोई अनन्द, साचा चन्द ना कोए चमकाएगा। सब दी ख़ाली कन्नी खुल्ही दिसे गंढ्ढ, पल्लू बंध ना कोए वखाएगा। बिन हरि नामे जगत सवाणी होई रंड, जगत रंडेपा कम्म किसे ना आएगा। सिर चुक्की कूड़ी क्रिया झूठी पंड, किसे भार ना कोए वंडाएगा। भाण्डा भरम भउ दूई द्वैत ना ढाही कंध, खुल्ल्हा वेहड़ा नज़र कोए ना आएगा। आत्म परमात्म नाल मिल के गाया ना इक्को छन्द, जिस गायां प्रभ विछड़ कदे ना जाएगा। किसे कम्म नहीं औणे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा लेखा लेखे कोई ना पाएगा। जिन्हां नाल कूड़ी क्रिया खादा गंद, सो गंदगी विश्टा कीड़ा रूप वटाएगा। बिन सतिगुर दुआरे गुरमुख तेरा नूर ना चमके चन्द, तेरा ज़हूर नज़र किसे ना आएगा। बिन पुरख अकाल दीन दयाल दिसे ना कोए बख्शंद, बख्शश हथ्थ ना कोए फड़ाएगा। सच दुआरा इक्को इक जन भगतो लैणा मंग, पुरख अकाल साची भिच्छया झोली पाएगा। नाम चाढ़्हे साचा रंग, अनडिठड़ी चोली आप रंगाएगा। नाता तोड़े जेरज अंड, उत्भुज

सेत्ज चारे खाणी पन्ध मुकाएगा। देवे इक्को निजानंद, निज अमृत रस चखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई दए ज्ञान, गुर अवतार धरो ध्यान, पीर पैगम्बर सच निशान इक वखाएगा। पारब्रह्म तेरी धन्न वड्याई, पुरख अकाल तेरा अन्त कोए ना पाईआ। गुर अवतार रहे जस गाई, पीर पैगम्बर ढोला रहे सुणाईआ। लोक परलोक तेरे नाम वज्जे वधाई, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा राग रहे अलाई, गण गंधर्ब आपणा नाद जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तेरी सिखण सच पढ़ाई, साचा अक्षर इक्को दे जणाईआ। आवण जावण जन्म मरन चुक्के जगत जुदाई, लेखा लेख कोए रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म कर इक कुड़माई, घर मेला गुरू चेला रूप वटाए धी जवाई आ। तूं साहिब सतिगुर सज्जण सुहेला, कलयुग अन्तिम दिसे वेला, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। देवे वर हरि निरँकार, निरवैर दया कमाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, बेपरवाह इक अख्वाईआ। धुर दा लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर रिहा जणाईआ। सारे रल मिल बोलो इक जैकार, धुर दा ढोला राग सुणाईआ । आपस विच करो प्यार, दीन मज़्हब ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। इक्को वसो सच मकान, सचखण्ड दुआरा रिहा वखाईआ। इक्को चरण करो निमस्कार, प्रभ सरन मिले सरनाईआ। इक्को नाअरा देवो मार, दो जहान शनवाईआ। इक्को अक्खर करो दरकार, अलिफ़ ये ना कोए पढ़ाईआ । सारे हल्फ़ चुक्को दर घर सच्चे दरबार, गल पल्लू वास्ता पाईआ। पिछला खैहड़ा छड्डया सर्ब संसार, नाता छड्डया जगत लोकाईआ। किरपा कर इक निरँकार, निरगुण तेरी ओट रखाईआ। जुग जुग बण के आए सेवादार, सेवक चाकर रूप वटाईआ। पंज तत नाता छुट्टया अन्तिम वार, तन माटी खेह कम्म किसे ना आईआ। किसे ख़ाक दब्बी किसे कीता ससकार, साची सार समझ कोए ना पाईआ। प्रभ तेरी जोत तेरे नाल मिली आण, बेपहचान तेरे विच समाईआ। तेरे अग्गे दोए जोड़ वास्ता सारे पाण, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। कर किरपा श्री भगवान, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। लोकमात जा के वेख वड सूरबीर बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोद्धे सूरबीर मर्द मर्दान, सच मर्दानगी दे वखाईआ। तेरा झुल्ले इक निशान, नाम निशाना दे वखाईआ। तेरा नाउँ गाए दो जहान, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे अगम्मी वर, जिस दा भेव कोए ना आईआ। दे वर सच्चे भगवन्त, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेख जा के जीव जंत, साध सन्त रिहा कुरलाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़ बणया हउमे हंगत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पई लड़ाईआ। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई ना बणे संगत, दीन मज़्हब पड़दा ना कोए चुकाईआ।

खाण पीण प्रेम रस कोई ना जाणे पंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, कलयुग लेखा दे मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए अक्क, आख़र तैनूं रहे सुणाईआ। मार्ग दस्स दस्स गए थक्क, लोकमात बण बण पांधी फेरा पाईआ। तेरे नाम दा खोल्ह के आए हट्ट, बण वणजारे सेव कमाईआ । तेरे सरोवर दस्स के आए तट, किनारा इक्को इक दरसाईआ। पांधी बण के फिर फिर आए नट्ठ नट्ठ, कदम कदम तेरे लेखे लाईआ। नाता तोड़ आए तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ढेरी ख़ाक मिलाईआ। तेरी वस्त तेरे खाते दिती घत्त, आपणे ख़ाली हथ्थ रखाईआ । मेहरवान उठ वेख खोल्ह अक्ख, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। पिता पूत धीआं भैणां रिहा तक्क, लोक लज्जया शरम हय्या ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नबेड़ा करे ना कोई हक़, हकीकत नज़र कोए ना आईआ। धर्म सति बुरज गया ढट्ठ, दीवार रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया सब नूं मारे सट्ट, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुरमुख विरले दोए जोड़ वास्ता रहे घत्त, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। भगत कहिण भगवन पूरी कर आस, बैठे निरास जगत कुरलाईआ। सन्त कहिण साडा कोई ना देवे साथ, संगी नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख कहिण सानूं लभ्भे कोए ना घाट, पतण नज़र ना आवे माहीआ। चार कुण्ट अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाल आ के पुच्छ वात, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। नेत्र खोल्ह मार झात, झाकी आपणी दे जणाईआ। तेरी पिछली मुक्की वाट, अग्गा नेड़े रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा लेखा लिख के गए गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल कलम दवात, कलमा शहादत रूप वटाईआ। · जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को

देणा साचा वर, हरिजन साचे लै मिलाईआ। हरिजन साचे मेल प्रभ, हथ्थ तेरे वड्याईआ। लख चुरासी विचों लभ्भ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। दूर करा कूड़ी हद्द, घर आपणा दे वखाईआ। नाम वजा साचा नद, दूजा राग सुणन कोई ना पाईआ। दरस करा आपणा हज्ज, हाजत होर रहे ना राईआ। ढोला सुणा धुर दा छन्द, सच संदेसा इक अल्हाईआ। धाम दे निरबाण पद, घर साचे वज्जे वधाईआ। मिटे विछोड़ा तेरा अड्ड, साचा संग लै निभाईआ। परम पुरख परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म तेरी यद, क्यों बैठा मुख भवाईआ। किरपा कर के घर आपणे सद्द, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। मैं तेरे चरण कँवल डिगां भज्ज, पिछला पन्ध मुकाईआ। तूं करीं आपणा लाड, सच गोदी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां रंग रंगाईआ। जन भगतां रंग चाढ़्ह गूढ़, वड ललारी तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर बख्श साची धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक इक्को लाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, बंदे बंदीख़ाना

दे तुड़ाईआ। निरगुण बख्श आपणा नूर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। मेरा हो के क्यों बैठा दूर, भगत भगवान तेरा राह तकाईआ। तैनूं मिलणा अन्त ज़रूर, ज़रूरत होर ना कोए रखाईआ। घर आ हाज़र हज़ूर, आपणा फेरा पाईआ। स्वामी सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सब ठाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां संग रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो भगतां संग, सगला संग इक रखाईआ। तेरे नाम वजावण मृदंग, मृदंगा इक्को हथ्थ उठाईआ। तेरा मानण सच अनन्द, अनन्द अनन्द विचों प्रगटाईआ। तेरा गावण धुर दा छन्द, सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां पूरी आस कराईआ। जन भगतां पूरी आस करावांगा। आत्म परमात्म मेल मिलावांगा। साचा मार्ग इक रखावांगा। निरगुण सरगुण कारज आप रचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन जगत विछोड़ा पन्ध कटावांगा। हरिजन जग विछोड़ा चुकेगा। कलयुग अन्तिम वेला मुकेगा। प्रभ नेरन नेरा ढुकेगा। ग़रीब निमाणयां आ के पुछेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां कोलों कदे ना लुकेगा। जन भगतां पड़दा लाहवेगा। आपणा दरस दिखावेगा। साचा मेल मिलावेगा। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। सोहँ रूप इक समझावेगा। महाराज वेख वखावेगा। शेर भबक इक लगावेगा। सिँघ आपणा भउ रखावेगा। विष्नूं हो के सेव कमावेगा। भगवान हो के गोद उठावेगा। दो जहान जै जैकार करावेगा। सतिजुग साचा राह वखावेगा। मूल मन्त्र इक दृढ़ावेगा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, लोक परलोक विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन रसना जिह्वा सर्ब जस गावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर निरँकार इक्को एक आपणा हुक्म वरतावेगा।

१८ अस्सू २०२० बिक्रमी हरनाम कौर दे गृह ख़िआली वाला ज़िला बठिंडा

हरि किरपा जन वसे खेड़ा, काया नगर मिले वड्याईआ। सतिगुर किरपा चुक्के झेड़ा, ततव तत ना कोए लड़ाईआ । गुर किरपा दिसे सञ्झ सवेरा, मिले सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद लेखा रिहा लिखाईआ। हरि किरपा मिले ब्रह्म ज्ञान, भेव अभेद जणाईआ। सतिगुर किरपा मिले धुर दा दान, नाम अमोलक झोली पाईआ। गुर किरपा अन्तर आत्म होए ध्यान, लिव इक्को इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। हरि किरपा प्रभ पाए एक, एकँकार नज़री आईआ। सतिगुर किरपा बख्शे साची टेक,

दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। गुर किरपा होए बुध विवेक, निर्मल नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या दए समझाईआ। हरि किरपा मिले भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सतिगुर किरपा जपे जाप बिन रसना जिह्वा मंत, अजपा जाप इक समझाइंदा। गुर किरपा मिले विछोड़ा नार कन्त, सुरती शब्दी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। हरि किरपा पाए गहर गम्भीर, गुणवन्त वड्डी वड्याईआ । सतिगुर किरपा अमृत आत्म मिले ठांडा सीर, झिरना इक्को इक झिराईआ। गुर किरपा सांतक सति होए सरीर, अग्नी तत रहिण ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। गुर किरपा लभ्भे राह, पांधी आपणे पन्ध लगाईआ। सतिगुर किरपा मिले इक मलाह, बेड़ा शौह दरया पार लँघाईआ। हरि किरपा मिले सच्चा थाँ, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे एक टेक सरनाईआ। गुर किरपा बदले नीत, नीतीवान दए बदलाईआ। सतिगुर किरपा होए अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। हरि किरपा सचखण्ड वसे धाम अनडीठ, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बूझ इक बुझाईआ। गुर किरपा आए जगत जहान, मिले नाम वड्याईआ। सतिगुर किरपा घर दीपक जोत जगे महान, निर्मल नूर करे रुशनाईआ। हरि किरपा मिले मेल श्री भगवान, भगवन आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर किरपा भेव जाए खुल्ह, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर किरपा अमृत आत्म जाए ना डुल्ह, घर सरोवर दए वखाईआ। हरि किरपा सचखण्ड दुआरा जाए खुल्ह, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद आप जणाईआ। गुर किरपा खुल्हे अक्ख, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। सतिगुर किरपा लख चुरासी नालों होवे वक्ख, निरगुण सरगुण आपणा मूल जणाईआ। हरि किरपा सचखण्ड दुआर परम पुरख दरस होए प्रतख, स्वच्छ सरूपी रूप दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग रखाईआ। हरि किरपा मिले हरि जू आप, आप आपणे रंग रंगाइंदा। सतिगुर किरपा सति सतिवादी मिले जाप, बिन रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। गुर किरपा कोट जन्म दे मिटण पाप, दुरमति मैल सर्ब धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा । गुर किरपा खुल्हे ताक, बंद किवाड़ी दए खुल्हाईआ। सतिगुर किरपा आत्म परमात्म बज्झे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। हरि किरपा सचखण्ड दुआर होए निवास, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा इक दृढ़ाईआ। हरि किरपा हरि चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ । सतिगुर किरपा दो जहान डूंग्घी भँवर जाए लँघ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुर किरपा नाम वजाए इक मृदंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लहिणा दए चुकाईआ। साचा लहिणा देवे आप, हरि सतिगुर रूप वटाईआ। गुर सतिगुर सज्जण थापण थाप, वेख वखाए चाईं चाईंआ। जुग चौकड़ी बण के पिता बाप, पूत सपूत गोद उठाईआ। जन भगतां दस्से इक्को नात, सन्त साजण लए जगाईआ। गुरमुखां इक्को नाम निधान जाए आख, अन्दर वड़ के दए समझाईआ। गुरसिख गुर मिलण दी दस्से जाच, सिध मार्ग इक जणाईआ। मन मनुआ ना करे नाच, उठ उठ दहि दिशा ना धाईआ। भाग लगाए काया माटी काच, कच कंचन रूप वटाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। घर मन्दिर कर निवास, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। शब्द सरूपी पाए रास, अगम्मी गोपी काहन नचाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी जिस कीते नास, कलयुग अन्तिम वेखे बेपरवाहीआ। जिस दा लहिणा देणा कोटन कोटि पृथ्मी आकाश, कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। जिस दा संदेसा कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख लिख गए लिखास, लोकमात फेरा पाईआ। जिस दा भेव कोटन कोटि साध सन्त कोई गा ना सके विच गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। सो साहिब पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। प्रगट हो पुरख समराथ, समरथ आपणी धार जणाईआ। महिमा सुणाए अकथनी काथ, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। हो सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म दस्से इक्को पाठ, पूजा सिमरन इक समझाईआ। इक्को तीर्थ इक्को ताट, घर घर सरोवर दए नुहाईआ। इक्को नूर इक्को ज़ात, इक्को मज़्हब दए समझाईआ। इक्को नाम इक्को गाथ, इक्को राग धुन शनवाईआ। इक्को मन्दिर इक्को हाट, इक्को वणज रिहा कराईआ। इक्को पत्तण इक्को घाट, इक्को बैठा सच्चा माहीआ। इक्को चरण इक्को नात, इक्को बिधाता नज़री आईआ। इक्को सज्जण इक्को साक, सगला संग इक निभाईआ। इक्को पड़दा इक्को ताक, इक्को दूई द्वैती दए मिटाईआ। इक्को सज्जण इक्को साक, सैण इक्को इक अख्वाईआ। इक्को खेल इक तमाश, खेलणहार इक हो जाईआ। इक्को वस्त इक्को दात, देवणहार बेपरवाहीआ। इक्को अक्खर इक जमात, इक्को पट्टी दए पढ़ाईआ । इक्को हरि पुरख अबिनाश, इक्को सतिगुर रूप समाईआ। इक्को थापण लए थाप, इक्को गुर गुर बूझ बुझाईआ। इक्को आदि जुगादि जुग चौकड़ी पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो साहिब दा साचा करो जाप, जिस जपयां दु:ख रहे

ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस थापण दित्ता थाप, देवणहार तत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेड़ा गुरमुख लैणा वसाईआ। साचा खेड़ा वसे लोकमात, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। घर सज्जण मिले माही साक, प्रभ मित्र प्यारा फेरा पाईआ। चरण प्रीती बन्न्हे नात, नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। मेहरवान हो के देवे दात, वस्त अमुलड़ी झोली पाईआ। नाम निधान धुर सोग़ात, बिन कीमत दए चुकाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा नूर चन्द शब्द चमकाईआ। पत्तण पार उतारे घाट, घाटा सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां इच्छा पूर कराईआ। जन भगतां इच्छया करे पूर, आप आपणी दया कमाईआ। बख्शणहारा साचा नूर, निरगुण नूर दए रुशनाईआ। वजावणहारा साची तूर, अनहद रागी राग अल्हाईआ। तोड़नहारा नाता कूड़, जूठ झूठ दए मिटाईआ। भरनहारा भाण्डे भरपूर, ख़ाली दए भराईआ। गुर का शब्द जो गुरमुख करे मंज़ूर, तिन्हां बिरथी आस कोए ना जाईआ। देवणहार सदा हाज़र हज़ूर, घर बैठा वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। घर साचे ख़ुशी मनावे गीत, गीत गोबिन्द सुणाइंदा। भगत भगवान धुर दी रीत, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। साहिब सतिगुर काया मन्दिर वखाए वखाए मक्का काअबा मसीत, शिवदुआला मट्ठ गुरुदुआर इक्को घर जणाइंदा। जिस घर वसे पतित पुनीत, पतित पावन भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच अंग लगाइंदा। धाम वसे इक अनडीठ, जिस घर आपणा डेरा लाइंदा। गुरमुख विरला करे प्रीत, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची भीख, भिच्छया नाम इक वरताइंदा। भिच्छया नाम झोली पा, पारब्रह्म दए जणाईआ। गुर शब्दी तेरा बणे मलाह, बेड़ा मात चलाईआ। सतिगुर पूरा दए पनाह, चरण कँवल सरनाईआ। हरि करता अन्तिम गोदी लए बहा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। हरिजन हरिभगत लहिणा देणा मुक्के दो जहां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को नूर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हर दर हर घर हरि वस्त इक वरताईआ।