पुस्तकालयभाग १५

१९ अस्सू २०२० बिक्रमी रोशन लाल दी दुकान विच रामपुरा फूल ज़िला बठिंडा

सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। कर किरपा जिस बख्शे चरण ध्यान, देवे सरन सच्ची सरनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म छिन भंगर मेले आण, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। सुरत शब्द शब्द सुरत घर सज्जण वेखे महमान, आपणा पड़दा दए उठाईआ। जन भगत विचोला इक भगवान, नित नवित्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा दरस, आत्म परमात्म आपणे नाल मिलाईआ। सतिगुर पूरा सच्चा ठाकर, दीनन आपणी दया कमाइंदा। काया वेख डूंग्घा सागर, भँवरी एका धार चलाइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर साचा नाम वणज कराए सौदागर, सौदा हट्ट इक्को वार विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस अन्तर आत्म आपणा मेल मिलाइंदा। सतिगुर पूरा जाए तुठ, जन भगतां दया कमाईआ। अमृत जाम अन्तर प्याए घुट्ट, रसना जिह्वा बत्ती दन्द रस ना कोए वखाईआ।

कर प्रकाश निर्मल जोत, घर घर विच अन्धेरा दए चुकाईआ। चार कुण्ट भेव खुल्हाए लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा रंग रंगाईआ । बिन अक्खर निष्अक्खर जणाए सच श्लोक, सोहला इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास नज़र कोए ना आईआ। जिस उपर होवे ख़ुश, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तिस अन्दर वड़ के देवे सब कुछ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। उच्ची कूक पुकारे जो बैठा चुप्प, बिन रसना जिह्वा दए दुहाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घुप्प, जोती नूर करे रुशनाईआ। घर विचों सतिगुर पूरा पए उठ, शब्दी गुर आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी देवणहारा वर, भगत भगवान इक्को रंग वखाईआ। सतिगुर सच्चा पातशाह, दयावान अख्वाइंदा। गुरमुखां देवे इक राह, रहबर इक्को नज़री आइंदा। शब्द सरूपी बण मलाह, बेड़ा जगत जहान पार कराइंदा। सुरत सवाणी मेला दए मिला, जगत विछोड़ा नज़र कोए ना आइंदा। घर विच घर दीपक जोत दए जगा, तेल बाती संग ना कोए रखाइंदा। अनहद नादी धुन दए उपजा, अनरागी राग सुणाइंदा। आत्म अन्तर अमृत आत्म जाम दए प्या, निझर झिरना आप झिराइंदा। आत्म सेजा सोभा पा, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। हरि का नाम ना कोई शक़, शिकवा कोई रहिण ना पाईआ। जिस वल सतिगुर पूरा मेहर नज़र नाल लए तक्क, तकदीर तदबीर तकसीर सारी दए मिटाईआ। वेखणहारा हकीकत हक़, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। मन वासना दहि दिशा भाउँदी लए बन्न्ह, बन्धन इक्को डोरी नाम पाईआ। नौ दुआर डेरा देवे भन्न, भाण्डा भरम भउ चुकाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, आपणा नूर वखाईआ। तिस अग्गे कोटन कोटि शरमावण सूरज चन्द, दोए जोड़ बैठण सीस झुकाईआ। सतिगुर पूरा सदा बख्शंद, बख्शश इक्को नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस देर ना लागे राईआ। सतिगुर पूरा चौदां विद्या वसया बाहर, चौदां लोक चौदां तबक रहे जस गाईआ। आदि जुगादि गुप्त ज़ाहर, शब्दी रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण खेल करे अपार, सरगुण निरगुण आपणा राह जणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलावा काया पंज तत सच्चे घर बार, गढ़ बंक इक्को इक सुहाईआ। राउ रंक ऊँच नीच ना कोए विचार, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, परम पुरख परमात्म इक्को इक अख्वाईआ। जो जन करे सच प्यार, तिस प्यार प्यार विचों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन निज नेत्र दए दीदार, दूजी तृष्ना रहिण कोए ना पाईआ। एह कुटीआ पंज तत्त, जिस मिले माण

वड्याईआ। जिस अन्दर ब्रह्म मति, पारब्रह्म बैठा आसण लाईआ। जिस अन्दर सतिगुर नाल जुड़े नत, नाता इक्को इक वखाईआ। जिस अन्दर अट्ठे पहर वज्जे शब्द अनहद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जिस अन्दर अमृत आत्म सच प्याला मध, नौ रस बैठे मुख छुपाईआ। जिस अन्दर नौ दुआरे पार कर के पहुंचे आपणी हद्द, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। सो दुआरा रिहा सज, जिस घर विच गुरमुख बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार ततव तत वड्याईआ । सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। लख चुरासी विचों भाल, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत लए उठाईआ। जागत सोवत बिन तत दरस दए वखाल, रूप अनूप आपणा इक जणाईआ। घर विच घर दीपक जो जन देवे बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्याल, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द बोध अगाध वजाए ताल, अनादी धुन शनवाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा अन्दर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के पुच्छे हाल, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जिध्धर वेखे दिसे नाल, सति सरूपी नज़री आईआ। लेख चुकाए शाह कंगाल, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। रातीं सुत्तयां मिले आण, दिने जागदयां इशारयां नाल समझाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर बूझ बुझाईआ। सतिगुर पूरा गुर शब्दी बण दलाल, सुरती शब्दी लए मिलाईआ। तिस सतिगुर दी जगत नेत्र कोई कर ना सके भाल, बिन सतिगुर किरपा गुरसिख बूझ कोई ना पाईआ । गुरसिख उपर होए आप दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। बण प्रितपालक सच्चा प्रितपाल, फड़ बांहों गोद बहाईआ। गुरमुख पूरब जन्म दे मेरे लाल, जन्म कर्म दा लेखा दयां चुकाईआ। गुरसिख दस्से आपणा हाल, बौहड़ी बौहड़ी रिहा सुणाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता प्या जंजाल, बिन सतिगुर पूरे सके ना कोए मिटाईआ। सतिगुर पूरा सुरत ओसे वेले लए संभाल, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सिर उते हथ्थ रख समरथ घर विच घर दए वखाल, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा रंग वखाईआ। गुरसिख कहे सतिगुर मेरी प्रीती निभे तेरे नाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर कहे तेरा मेरा मिल के हल होया स्वाल, अगला लेखा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्सणहारा साचा घर, सतिगुर शब्द शब्द निशानी, कोई ना जाणे जगत विद्वानी, जिस किरपा कर के बख्शे चरण ध्यानी, सो गुरसिख बूझ बुझाईआ। सचखण्ड दुआरे साचा डेरा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्द ना कोई सञ्झ सवेरा, ज़िमीं असमान नज़र कोए ना आईआ। मण्डल मण्डप ना कोई खेड़ा, पुरी लोअ आकाश ना कोए रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत ना कोई दिसे झेड़ा, झगड़ा रूप ना कोए वटाईआ। पारब्रह्म

दा इक्को खेड़ा, आदि जुगादि सच मन्दिर रिहा सुहाईआ। जिथ्थे लेखा ना कोई तेरा ना कोई मेरा, मेरा तेरा नज़र कोए ना आईआ। ओस धाम लग्गा डेरा, जिस घर इक्को नूर रुशनाईआ। सरीर दा घर गुरमुखां अन्दर, दर दर विच दर वसाईआ। प्रेम प्यार दा बणया मन्दिर, पुरख अकाल नींह धराईआ। सति सन्तोख दा लाया जन्दर, खोल्ह सके कोई ना राईआ। साडा तुहाढ्ढा मन का खेल, आत्म कहिण कुछ ना पाईआ। मुरीद मुर्शद जिस वेले होवे मेल, घर साचे वज्जे वधाईआ। परवरदिगार मिले सज्जण सुहेल, लाशरीक इक्को नज़री आईआ। बेपरवाह आपणा वखाए खेल, तौफ़ीक इक्को नूर ख़ुदाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर वसणहारा धाम नवेल, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार सारे बण बण चेल, लोकमात कलमा शब्द नाद गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेरा मेरा मेरा तेरा जिस भेव दए समझाईआ । मेरा तेरा चुक्के भेद, भाउ रहिण कोई ना पाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त करदे चार वेद, शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान रही जस गाईआ । जिस दा लेखा लिखे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा सोभा पाईआ। सो साहिब सतिगुर परवरदिगार नूर नुराना किसे ना आए विच दलील, वकील समझ कोए ना पाईआ। उस दे अग्गे झूठी कूड़ी कोई ना चले अपील, बिन कलमे बिन नाम सफ़ारश करन कोए ना जाईआ। उह योद्धा सूरबीर छैल छबील, सब दा शहिनशाह अख्वाईआ। उह वेखे शाह फ़कीर, उह आपणी दस्से सच तस्वीर, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। साची तसबी जिस गल पाए ज़ंजीर, सो शरअ मज़्हब दी कट देवे ज़ंजीर, सच तौफ़ीक ख़ुदाए वखाए इक अख़ीर, अकसीर सब दी आपणी झोली पाईआ । उस दा लेखा बेनज़ीर, कोटन कोटि रही जस गाईआ। जिस मिल्या ज़ाहरा पीर, सो ख़ुशीआं नाल सारे झगढ़े गया मुकाईआ। ताअरीफ अन्दर दस्से ताअरीफ, तुआरफ सब नाल रिहा कराईआ। जिस नूं कहिन्दे ख़ुदावंद शरीफ़, शराफ़त आपणी रिहा जणाईआ। जिस दा कलमा हक़ हकीक, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। जो जुग जुग मेटणहार तारीक, तरीक अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। सो सब दे नाल सच प्यार करे ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। जिस दी ईसा मूसा मुहम्मद रख के गए उडीक, वाहद लाशरीक आपणा नूर करे रुशनाईआ। जिस दी धार कोई समझ ना सके तबीब, हबीब भेव कोए ना पाईआ। सो मेहरवान आया करीब, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। उस दा खेल सदा अजीब, अजब तर्हा आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आरफ़ तुआरफ़ बिन सफ़ारश दए समझाईआ। मरन बाद जो मरनी मरदा, मुर्दा रूप वटाईआ। मुरीद मुर्शद जो बणया बरदा, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। जो साहिब सतिगुर कोलों रिहा डरदा, बैठा मुख भवाईआ। तिन्हां खेल आपे

करदा, वेखणहार बेपरवाहीआ। ज़बराईल मेकाईल इज़राईल असराफ़ील हुक्मे अन्दर फिरदा, दो जहान भज्जे वाहो दाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा करदा, साची सेवा सीस उठाईआ। परवरदिगार घाड़न घड़दा, अबिनाशी करता खेल कराईआ। अन्तिम वेले लेखा मंगदा, चित्रगुप्त इक दरसाईआ। धर्म राए ओहनूं फड़दा, जिस भुल्लया बेपरवाहीआ। जो कलमा नबी रसूल सच आयत पढ़दा, ध्यान इक्को इक रखाईआ। जो काया मन्दिर अन्दर साचे हुजरे विच वड़दा, मक्का काअबा नेड़े नेड़े नज़री आईआ। जो हज़ारा दरूद बिन हथ्थां फड़दा, इस्म आअज़म इक समझाईआ। सो गुरमुख गुरसिख मुरीद साचे पौड़े चढ़दा, जिस वेले मर्द मरद मर्दाना आ के होए सहाईआ। जिस कोलों जम का दूत डरदा, दूर दुराडा नट्ठे वाहो दाहीआ। कर किरपा तिस आत्म तिस रूह बिन कलबूतों फड़दा, सच सबूत आपणा दए वखाईआ। निरगुण निरवैर हो के आपणे घर चढ़दा, जिस मंज़ल कोई समझ ना सके राईआ। जिस नूं ऐनलहक कूक कूक कहे मैं तेरा बरदा, तेरी इक सरनाईआ। जिस पिच्छे शमस तबरेज़ गया सड़दा, पुठी खल्ल लुहाईआ। सो साहिब सद मेहरवान मेहर करदा, कारण आपणा दए जणाईआ। आप आपणे लख चुरासी विचों फड़दा, फड़के के सच दुआरे लै के जाईआ। जिथ्थे ना कोई जींउदा ना कोई मरदा, मढ़ी गोर ना कोए रखाईआ। ना कोई पाणी दिसे रुढ़दा, ढेरी ख़ाक ना कोए जणाईआ। सच प्यारा धुर दुलारा ना जम्मदा ना कदे मरदा, जो आवे सो मार्ग पावे घर साचे मिल वज्जे वधाईआ। बिन सतिगुर, भुल्ले लख चुरासी जीव जंत जहान बिरहो अग्नी सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जून अजूनी सारे फिरदा, भटकना मिटे कोई ना राईआ। एह खेल अगम्मड़े घर दा, जिस घर सहाई ना कोई पिता ना कोई माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन्म मरन मरन जन्म दए चुकाईआ। परमात्मा विसरया फिरे जूनी, लख चुरासी गेड़ भवाईआ। जे कोई विद्या बणया रहे कानूनी, जगत कानून ना अन्त छुडाईआ। प्रभू भगवान नूं मिले ना कोए कानूनी, बिन सतिगुर सच राह ना कोए वखाईआ। हरि का खेल कोई समझ ना पाए जगत विद्या मज़मूनी, जिस कर किरपा इक्को अक्खर अलिफ़ बहरफ़ दए पढ़ाईआ। उह खेल करे कातिल मकतूल वड महिरूमी, ख़ाली दुआरे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आवण जावण जावण आवण तिन्हां गेड़ा रिहा भवाईआ। अक्ख नाल मिले अक्ख, आख़र आपणा आप जणाईआ। जिस दर होए प्रतख, तिस प्रतख रूप वखाईआ। जिस नाल मिलाए हथ्थ, तिस हथ्थ मिले वड्याईआ। जिस नाल गाए मिल के जस, तिस जस दो जहान सोभा पाईआ। सो सोहे मजलस साचा सथ, जिस गृह सूफ़ी गुरमुख बैठे डेरा लाईआ। तिन्हां वल पारब्रह्म दी इक्को जेही अक्ख, ख़ुदावंद करीम नैण आपणा ना कोए

बदलाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार एहो मार्ग गए दस्स, बेपरवाह नूं मिलो चाईं चाईंआ। ओस घर जा के इकट्ठे सारे जाओ वस, दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां मिल गई उह अक्ख, दोए लोचण बैठे बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, समरथ इक्को रंग रंगाईआ। अमामां सिर वड्डा अमाम, परवरदिगार इक अख्वाइंदा। जिस दा कलमा सच कलाम, कायनात सबक पढ़ाइंदा। जिस दा धाम हक़ मुकाम, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। जिस दा पीर पैगम्बर सारे दस्सदे गए नाम, रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाइंदा। जिस ने लोकमात बणाया सति इस्लाम, सलाम इस्लामालैकम आप समझाइंदा। उह सब बरदे वेखे ग़ुलाम, घट घट अन्दर डेरा लाइंदा। ओस पैगम्बर उते रखो ईमान, जो सिदक सबूरी तोड़ निभाइंदा। सजदा सीस झुक करे सलाम, सही सलामत इक्को नज़री आइंदा। ख़ुदा ख़ुद एक नहीं आम, अवाम विच डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच कलाम, कलमा इक्को इक जणाइंदा।

१९ अस्सू २०२० बिक्रमी सुख राम दे गृह पिण्ड चक्र

सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण मर्द मर्दाना, योद्धा सूरबीर इक अख्वाईआ। एकँकारा वाली दो जहानां, निरवैर आपणा खेल वखाईआ। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता उठाए सच निशाना, सति सतिवादी आप झुलाईआ। श्री भगवान हुक्मराना, शाहो भूप इक हो जाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल महाना, अनभव आपणी धार चलाईआ। साची इच्छया कर बलवाना, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। सचखण्ड दुआरा कर प्रधाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण निरवैर एकँकार, अक्ल कलधारी खेल कराइंदा । सचखण्ड दुआरा खोल्ह कवाड़, दरगाह साची रूप वटाइंदा। नूर इलाही लाशरीक परवरदिगार, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। महल अटल उच्च मनार, जोती जाता डगमगाइंदा। अगम्म अथाह ऊँच अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर इक वडियाइंदा। सच दुआरा एका एक, आदि जुगादि दए वड्याईआ। जिस घर साहिब वसे प्रभ एक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस घर जोती नूर रखे प्रभ एक, दीवा बाती रूप ना कोए वटाईआ। जिस घर सति सतिवादी आदि जुगादी आपे जाणे आपणा भेख, दूजा संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा

हरि, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। सचखण्ड साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल बेअन्त, बेऐब आप कराइंदा। एकँकारा सोभावन्त, धाम सुहञ्जणा आप सुहाइंदा। आदि निरँजण जोती नूर कर प्रकाश खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता आपणी कार कमाइंदा। श्री भगवान देवणहारा शब्द अनाद बोध अगाध मणीआ मंत, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाइंदा। अबिनाशी करता लेखा जाणे बहु बिध अनन्त, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। निरवैर वसे आपणे पास, निरगुण निरगुण बणत बणाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, पिता पूत ना कोए अख्वाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे इक्को इक नज़री आईआ। इक्को एक एकँकारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार कर अकारा, साकार आपणा राह चलाइंदा। इच्छया भिच्छया भर भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। लेखा जाण पुरख नारा, नार कन्त सेज हंढ्ढाइंदा। प्रगट कर सुत दुलारा, शब्दी शब्द आप उठाइंदा। हुक्म देवे धुर दुआरा, आदि पुरख आप समझाइंदा। तेरा मेरा इक उज्यारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तेरी इच्छया खेल करे करतारा, कुदरत कादर रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सच संदेसा नर नरेशा एका इक्को वार जणाइंदा। शब्द सुत झुकाए सीस, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। शाह पातशाह हरि जगदीश, जगदीशर तेरी ओट रखाईआ। तेरा नाम कलमा मेरी हदीस, हज़रत सच पढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका छत्र झुल्ले तेरे सीस, लाशरीक तेरा सानी नज़र कोए ना आईआ। तेरे हथ्थ दो जहान तौफ़ीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा माण वड्याईआ। शब्द सुत सुत साचे लाल, सो पुरख निरँजण आप जणाया। तेरा वसे सच दुआरा सच्ची धर्मसाल, थिर घर साचा आप प्रगटाया। साची वस्त लैणी संभाल, पुरख अबिनाशी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाया। भेव अभेदा देवे खोल्ह, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। निरगुण तोले अगम्मी तोल, तराज़ू इक्को हथ्थ उठाईआ। बैठा रहे सद अडोल, अडुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि संदेसा इक सुणाईआ। आदि संदेसा देवे मीत, सो साहिब वड्डी वड्याईआ। शब्द गुरू तेरी साची रीत, गुर करता आप चलाईआ। खेले खेल इक अनडीठ, नेत्र नज़र किसे ना

आईआ। पहलां नाम सुणाए धुर दा गीत, तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग सुणाईआ । अग्गे चलाए मार्ग ठीक, ठाकर आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। शब्द सुत हो तैयार, श्री भगवान रिहा जणाईआ। तेरा खेल करां अपार, अपरम्पर धार वखाईआ। निरगुण सरगुण करां अकार, बण शाह पातशाह हुक्म मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणावां तेरी धार, धार धार विचों प्रगटाईआ। त्रैगुण माया दयां आधार, पंज तत करां कुड़माईआ । अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज मार्ग दयां वखाल, लख चुरासी वंड वंडाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रही गाईआ। करे खेल आप करतार, करता आपणा मार्ग दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। धुर संदेसा दे भगवान, हरि साचे सच जणाया। तेरे हथ्थ इक निशान, धुरदरगही आप फड़ाया। झुलदा रहे दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को नज़री आया। विष्न ब्रह्मा शिव मन्ने आण, सीस सके ना कोए उठाया। पंज तत ना होए प्रधान, सच प्रधानगी इक रखाया। लख चुरासी देवे ज्ञान, आत्म बोध बेपरवाहया। शब्द सुणाए इक धुन्कान, अनरागी राग अल्हाया। काया मन्दिर वेख मकान, घर विच घर दए प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा साचा राह वखाया। शब्द सुत चरणी लग्ग, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। किरपा कर सूरे सरबग्ग, शाह पातशाह तेरे अग्गे झोली डाहीआ। साचा मार्ग इक दस्स, जिस विच तेरा नाम नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे हुक्मे अन्दर जावां वस, दूजा संग ना कोए निभाईआ। निरवैर हो चलावां रथ, बण सेवक सेव कमाईआ। साची दस्सां नाम गाथ, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सोहला इक्को ढोला शब्द विचोला दे बणाईआ। शब्द सुत सुण साचा ढोला, सो पुरख निरंजन आप जणाईआ। निरगुण निरगुण चुकाए पड़दा उहला, सरगुण सरगुण वेख वखाईआ। आत्म परमात्म इक्को बोला, अनबोलत दए जणाईआ। आदि अन्त ना रहे रौला, जुग चौकड़ी भेव कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत दए सुणाईआ। शब्द सुत सुण सच्चा नाउँ, नर निरँकार आप जणाईआ। नाता जोड़े पिता पूत फड़ के बांहों, आप आपणी गोद बिठाईआ। दरगाह साची चरण कँवल देवे अगम्मा थाउँ, अगम्मड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। शब्द सुत सुण कर ध्यान, सो साहिब आप जणाया। तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक मकान, दूजा दर ना कोए रखाया। रल मिल गीत गाईए महान, जिस गायां विछड़ कदे ना जाया। सो अक्खर होए परवान, जो निष्अक्खर

रूप वटाया। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, थिर दुआरे रिहा समझाया। निरगुण निरगुण बण विचोला वड बलवान, साचा मेला रिहा मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम रिहा समझाया। सुत शब्द कहे प्रभ साचे सो, साची बूझ दे बुझाईआ। मैं तेरा तेरे जोगा गया हो, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। तेरे चरण कँवल पीवां धो, अमृत रस इक्को मोहे भाईआ। सचखण्ड दुआरे जावां सौं, गूढ़ी नींद ना कोए उठाईआ। कर प्रकाश दे निर्मल लो, जोती नूर नूर रुशनाईआ। मैं तेरा तेरा जावां हो, आप आपणा दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे साचा वर, आदि आपणा आप दए समझाईआ। सुत शब्द सुण छोटे बाल, श्री भगवान आप जणाईआ। साची सिख्या देवां सिखाल, आदि जुगादि भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरा लेखा होवे दो जहान, निरगुण निरगुण खेल वखाईआ। तेरा बोला इक महान, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ रूप, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। सदा वसेरा दहि दिशा चारे कूट, हर घट इक्को रूप नज़री आईआ। लेखा लेखे लावां पिता पूत, सैण बंधप इक वखाईआ। तूं मालक मेरा पूत, हउँ पिता रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम दए जणाईआ। सोहँ नाम आदि प्रधान, शब्दी सुत हरि जणाया। खेले खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताया। विष्न शिव ब्रह्मा सारे गाण, तूं मेरा दाता बेपरवाहया। त्रैगुण माया पंज तत देवणहारा दान, वस्त अमोलक झोली पाया। चारे खाणी चारे बाणी कर प्रधान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ाया। चारे युग कर निशान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाया। साचा शब्द कर उज्यार, जलवा नूर नूर रुशनाया। पंज तत साचा दे आधार, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल मिलाया। भगत भगवान खोल्ह किवाड़, आत्म अन्तर बूझ बुझाया। साचे सन्तां मार्ग इक सिखाल, रहबर इक्को रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा सच्चा ढोला, दो जहानां रल मिल सोहला गाया। शब्द सुत सीस नवाउँदा ए। प्रभ अग्गे झोली डौंहदा ए। साचा संग संग जणाउँदा ए। कवण वेला रुत्त सुहाउँदा ए। शब्दी नाद धुन उपजाउँदा ए। ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाउँदा ए। गुर अवतार रूप वटाउँदा ए। जोत निरँकार निराकार इक प्रगटाउँदा ए। पीर पैगम्बर भेव खुलाउँदा ए। औलीआ पीर ग़ौंस नाम धराउँदा ए। निरगुण निरवैर हो के साचा ख़ौंत, बीवी इक्को इक हंढ्ढाउँदा ए। सच दुआरे रखे सदा पहुंच, दरगाह साची सोभा पाउँदा ए। खेले खेल लोक परलोक, भेव अभेद आप जणाउँदा ए। शब्दी नाम कोट श्लोक, सलाहगीर नाल रलाउँदा ए। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण हो के वेखण दा रखे शौक, लोकमात जामा पंज तत हंढ्ढाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, शब्द

सुत प्रभ अग्गे वास्ता पाउँदा ए। श्री भगवान सच समझाउँदा ए। मेहरवान दया कमाउँदा ए। सुत शब्द तेरी सेवा इक समझाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पाउँदा ए। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड रूप वटाउँदा ए। सूरज चन्द नूर चमकाउँदा ए। मण्डल मण्डप सोभा पाउँदा ए। निरगुण सरगुण लख चुरासी वंड वंडाउँदा ए। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खेल खलाउँदा ए। शब्द अनाद धुन अलाउँदा ए। निरगुण जोत नूर रुशनाउँदा ए। अमृत सरोवर धार वहाउँदा ए। घर घर विच आप सोभा पाउँदा ए। आत्म सेजा इक वडयाउँदा ए। सुरती शब्दी रंग रंगाउँदा ए। अकाल मूर्ती नज़र किसे ना आउँदा ए। सब दी आसा पूरती, पूरन आसा आप कराउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख सुत शब्द आप समझाउँदा ए। सुत शब्द चरण ध्यान लगाउँदा ए। दोए जोड़ वास्ता पाउँदा ए। दर इक अलख जगाउँदा ए। प्रतख तेरा रूप नज़री आउँदा ए। मेरा भण्डार कदे ना होवे सक्ख, अतोट अतुट्ट तेरे कोलों कराउँदा ए। जुग चौकड़ी तेरा नाम प्रगटावां अकथ, महिमा बोध अगाध सुणाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर प्रगट, साचा हट्ट इक चलाउँदा ए। शब्द अगम्मी धार दस्स, तन्द सतार ना कोए हिलाउँदा ए। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाउँदा ए। किसे दा कोई ना चले वस, दो जहान सीस झुकाउँदा ए। करे खेल पुरख समरथ, शब्द छन्द इक्को गाउँदा ए। कूड़ी क्रिया पार करे हद्द, साचा मार्ग इक वखाउँदा ए। भगत सुहेले कर के अड्ड, गुर चेले मेल मिलाउँदा ए। सन्त सुहेले साचे मन्दिर सद्द, निरगुण नूर जोत चमकाउँदा ए। जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां मुरीद मुर्शद हो कराए हज्ज, काया काअबा इक्को नज़री आउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शब्द सुत तेरी चले इक्को यद, विश्व आपणी धार वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेख आप मुकाउँदा ए। तेरा लेखा सच मुकावांगा। निरवैर हो के राह वखावांगा। दो जहानां पन्ध मुकावांगा। सच निशाना इक उठावांगा। सति सतिवादी रूप जणावांगा। ब्रह्म ब्रह्मादी हुक्म वरतावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाल रलावांगा। लोकमात रच सुअम्बर, निरगुण सरगुण सच संजोग बणावांगा। कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, साचा राह इक वखावांगा। मन मनुआ ना भवे बन्दर, सुरती शब्दी डोरी तन्द बंधावांगा। कर प्रकाश अन्धेरे अन्दर, घट निरगुण नूर जोत चमकावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा साचा संग निभावांगा। शब्द सुत ख़ुशी मनाउँदा ए। ऊँची कूक कूक सुणाउँदा ए। तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आउँदा ए। सचखण्ड वसे तेरा धाम, थिर घर मेरा मन्दिर सोभा पाउँदा ए। दोहां मिल के रचणा इक जहान, लख चुरासी रूप वटाउँदा ए। जिस विच धुर दा शब्द झुल्ले निशान,

धुरदरगाही हथ्थ उठाउँदा ए। गुर अवतार करन प्रणाम, पीर पैगम्बर सीस झुकाउँदा ए। शब्दी कलमा इक कलाम, कायनात आप पढ़ाउँदा ए। शब्दी गुर वड वडयाउँदा ए। मन्त्र सति नाम, नाम सति इक वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्को राह वखाउँदा ए। तेरा इक्को राह वखौंणा ए। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाउणा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाउणा ए। तेई अवतार वेख वखाउणा ए। भगत अठारां संग बणाउणा ए। ईसा मूसा मुहम्मद काला सूसा तन छुहाउणा ए। नानक गोबिन्द डंका फ़तहि इक वजाउणा ए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ौणा ए। गीता ज्ञान अट्ठ दस्स भेव चुकाउणा ए। अञ्जील कुरान तीस बतीस सोहला ढोला इक्को गाउणा ए। खाणी बाणी बोध अगाध, मन्त्र इक्को इक प्रगटाउणा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दी रखे याद, अभुल्ल भुल्ल रूप ना कोए वखाउणा ए। करे खेल नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बाद, बदला सब दा अन्त मुकाउणा ए। जिस रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखण आउणा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा वजावण नाद, अनादी इक्को धार समझाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा इक्को वक्त सुहाउणा ए। तेरा साचा वक्त सुहावांगा। लोकमात वेस वटावांगा। नर नरेश आप अख्वांगा । विष्न ब्रह्म महेष आप जगावांगा। जुग चौकड़ी जाण पिछला लेख, पूरब लेखा सर्ब वखावांगा। निरवैर हो के खेलां खेड, बण खिलाड़ी खेल रचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा डंका इक वजावांगा। तेरा डंका इक वजावेगा। प्रभ आपणा खेल रचावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर मंगावेगा। त्रैगुण माया डेरा ढाहवेगा। पंज तत झेड़ा आप चुकावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खुल्ल्हा वेहड़ा आप वखावेगा। दीन मज़्हब दा कोई ना रहे झगड़ा, ज़ात पात मेट मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरु गुर इक्को नज़री आवेगा। शब्द गुरू तेरा इक्को नाम प्रगटाएगा। पंज तत चोला नज़र कोए ना आएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रल मिल साचा सोहला इक्को गाएगा। दीन मज़्हब दा कोई ना रहे रौला, झगड़ा हरि जू अन्त मुकाएगा। चार वरन अठारां बरन माण देवे उपर धौला, धरनी धरत हौला भार कराएगा। जिस नूं कहिन्दे नूर अवल्ला, आलमीन आपणा वेस धराएगा। जिस नूं कहिन्दे साँवल सँवला, सो मोहण रूप वटाएगा। जिस नूं कहिन्दे नानक यमला, सो चार कुण्ट सति नाम दृढ़ाएगा। जिस नूं कहिन्दे गोबिन्द सिर ते रख्या समला, सो कल्गी वाला कल्गी चमक इक चमकाएगा। दो जहान जिस तों बिनां होए कमला, सो कमली वाला फेरा पाएगा। शब्द सुत तेरा झल्ले कोई ना हमला, दर तेरे सीस झुकाएगा। कलयुग अन्त

श्री भगवन्त निरगुण हो के देवे ख़बरां, धुर दी ख़बर आप सुणाएगा। साध सन्त होए ना कोई बेसबरा, धीरज धीर सब दी वेख वखाएगा। वेखणहारा मढ़ी गोर कबरां, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाएगा। शब्द गुरु गुरदेव स्वामी पूरीआं करे सधरां, सिदक सादक इक वखाएगा। लेखा जाणे उपर अम्बरां, गगन मण्डल चरणां हेठ दबाएगा। किसे हथ्थ ना आउणा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सदी वीहवीं मसीत मन्दिरां, शिवदुआले मट्ठ नज़र कोए ना पाएगा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्दरां, घर घर बैठा वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरी रुत्त आप सुहाएगा। शब्द सुत तेरी रुत्तड़ी, प्रभ महकावेगा। लख चुरासी श्री भगवान नालों रुट्ठड़ी, तेरे नेत्र नैण जणावेगा। कलयुग वेला आए पिता नैण उठाए वल पुत्री, सति धर्म ना कोए कमावेगा। ओस वेले निरगुण धार निरवैर पुरख अकाल धुरदरगाहों उतरी, मात पित गोद ना कोए बहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, तेरा इक्को हुक्म समझावेगा। तेरा हुक्म इक वरतावेगा। शाह सुल्तान खेल खलावेगा। मेहरवान डंक वजावेगा। दो जहान डेरा ढावेगा। उलटा गेड़ा आप गड़ाएगा। जूठ झूठ झेड़ा आप मुकावेगा। जन भगतां उपर तुठ, नेरन नेरा नज़री आवेगा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चित वित ठगौरी कोए ना पावेगा। साचे सन्तां करे हित, हितकारी इक्को नज़री आएगा। गुरमुखां धुर दा लेखा देवे लिख, लेखा लेख ना कोए मिटाएगा। देवे वड्याई साचे सिख, सिख्या इक्को इक समझाएगा। चार वरन अठारां बरन नौ सत्त इक्को नैण आए दिस, दूजी अक्ख ना कोए तकाएगा। आपणे मिलण दी दस्से बिध, साचा राह इक समझाएगा। गुरमुख किसे कम्म ना आवे नौ निध, अठारां सिध साचा राग इक अल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम इक्को तेरा नाम प्रगटाएगा। कलयुग अन्तिम प्रगटे नाम एक, श्री भगवान आप प्रगटाईआ । सृष्ट सबाई देवे टेक, लख चुरासी बूझ बुझाईआ। जीवां जंतां करे बुध विवेक, निर्मल अमृत नीर सच प्याईआ। त्रैगुण माया लाए ना सेक, जिस उपर मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ा नाता तुट्ट जाए भेख, भेखाधारी कोई रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा चुक्के मुल्लां शेख़, मसायक पैगम्बर बैठण मुख छुपाईआ। सदी चौधवीं रही वेख, कवण वेला प्रभ चौधवीं चन्द करे रुशनाईआ। सच अमाम धारे आपणा भेख, आलम उल्मा समझ कोए ना आईआ। जिस दी ईसा मूसा मुहम्मद रख के गए टेक, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। सो साहिब सुल्तान चौदां तबक खेले खेड, सबक इक्को इक पढ़ाईआ। सूफ़ी मुरीद मुर्शद देवे अन्दर वड़ के भेत, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरु गुरदेव स्वामी आदि जुगादी अन्तरजामी, बोध अगाधी बोले बाणी,

धुर दा राग सुणाईआ। शब्द कहे प्रभ मेरे ठाकर, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। गहर गम्भीर डूंग्घे सागर, हउँ मछली तरन ना पाईआ। तेरा वणज करां बण सौदागर, दो जहानां हट्ट चलाईआ। तेरा खेल करते कादर, कुदरत रूप दयां दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, अलख निरँजण दर तेरे अलख जगाईआ। सच अलख बोल जैकार, जै जैकार सुणाइंदा। शब्द सुत उठ वेख तेरे दर खड़े गुरू अवतार, तेई अवतार निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। पीर पैगम्बर बणे भिखार, ख़ाली झोली सर्ब वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। करोड़ तेतीसा करे गिरयाज़ार, सुरप्त भेव कोए ना आइंदा। गण गंधर्ब करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। त्रैगुण माया गई हार, पंज तत आपणा डेरा ढाइंदा। मन कहे मेरा टुट्टा हँकार, जिस घर सतिगुर शब्द फेरा पाइंदा । बुद्धी कहे मैं होई बेकार, बिन हरि नामे मेरी सार कोए ना पाइंदा। मति कहे मैं बणी कमज़ात नार, हरि कन्त नज़र कोए ना आइंदा। शब्द कहे मैं सब नाल करां प्यार, घर घर सोई सुरती आप जगाइंदा। उठ सख़ी वेख आपणा काहन, नाम निधान बंसुरी नाम वजाइंदा। साचा मेला सीता राम, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। प्रिया प्रीतम करे प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरू तेरा राह इक चलाइंदा। शब्द गुरू जग चले राह, कलयुग अन्त मिले वड्याईआ। सतिजुग साचा बणे मलाह, खेवट खेटा सेव कमाईआ। सभनां देवे सच सलाह, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा दाता बेपरवाह, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। इक्को ओट लओ तका, इष्ट देव इक्को इक समझाईआ। इक्को कलमा लओ गा, इक्को नबी रसूल पढ़ाईआ। इक्को सोहला लओ सुणा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द मिलाईआ। इक्को मौला लओ मना, दूसर कोए रहिण ना पाईआ। पड़दा उहला लओ चुका, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। घर विच घर सतिगुर मिले आ, दूजे दर लभ्भण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा मार्ग इक लगाईआ। तेरा मार्ग इक लगावांगा। समुंद सागर फोल वखावांगा। लख चुरासी तोलां तोल, नाम खण्डा हथ्थ उठावांगा । दो जहान वजावां ढोल, जीव जंत सर्ब जगावांगा। किसे नाल ना मारां रोल, साची करनी आप कमावांगा। कलयुग लेखा चुक्के उपर धौल, धवला हौला भार करावांगा। ना कोई जाणे पंडत पांधा रौल, बारां रासी विच कदी ना आवांगा। नानक गोबिन्द नाल जो कीता कौल, अन्तिम पूरा कर वखावांगा। सचखण्ड दुआरा लोकमात खोल्ह, धर्म इक्को इक चलावांगा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पंज तत खेल चोल, चोला इक्को इक बदलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। साचा लेखा इक समझावांगा ।

धुर दा लिख्या नेत्र नैण वखावांगा। धाम जणा इक अनडिठया, दूई द्वैती पड़दा लाहवांगा। सोहँ शब्द आत्म परमात्म पाए भिच्छया, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा राह चलावांगा । सतिजुग साचा राह चल्लेगा। धर्म दुआर इक्को मल्लेगा। कूड़ कुड़यार अन्तिम हल्लेगा। लख चुरासी जीव उठेगा। पावे सार जले थले आ । दो जहान वेखे आपणे, वसदे उजड़दे लभ्भे आ। पुरख अकाल शब्द सुत दोवें रहिंदे इकल्ले आ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा धाम महल अटल उच्च मनार इक्को इक सुहंदया। शब्द सुत सुण चढ़या चा, थिर घर वज्जी इक वधाईआ । पारब्रह्म प्रभ मिले मलाह, बेड़ा लोकमात चलाईआ। कूड़ी क्रिया देवे मिटा, सच सुच दए वरताईआ। सब दा लेखा झोली पा, भरम भुलेखा दए कढ्ढाईआ। धुर दा नेता बणे आ, पूरब चेता दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। साचा मार्ग प्रभू प्रगटावेगा। सृष्ट सबाई हुक्म वरतावेगा। नव नौ ना कोई भुलावेगा। चार चार आप जणावेगा। पंज पंज डंक सुणावेगा। राउ रंक आप उठावेगा। दुआर बंक इक जणावेगा। साध सन्त मेल मिलावेगा। भगत भगवन्त जोड़ जुड़ावेगा। महिमा अगणत आप समझावेगा। धुर दा नाम शब्द इक्को अंक, अंकत आपणे विच करावेगा। आत्म परमात्म साचा मंत, मन्त्र अगम्म आप पढ़ावेगा। नार मिलावा विछड़े कन्त, सेज सुहञ्जणी इक सुहावेगा। चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, गहर गम्भीर वेख वखावेगा । धुर दा बण के आए पंडत, बोध अगाधा आप पढ़ावेगा। चारे खाणी चारे बाणी भेव ना जाणे जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज समझ ना कोई रखावेगा। दूजे दर ना जाए मंगत, सच भण्डार आप खुल्हावेगा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक दरसावेगा। माणस जन्म ना होवे भंगत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। नाता तोड़ बहिश्त जंनत, स्वर्ग चरणां हेठ दबावेगा। अन्तिम मेला करे श्री भगवन्त, भगत भगवान आपणी गोद उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म सुख इक्को इक रखावेगा। सतिजुग तेरा आत्म सुख, सुख सागर रूप जणाईआ। उजल करे मात मुख, जो जन सोहँ राग अल्हाईआ। सफल कराए मात कुक्ख, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। गर्भ ना होवे उलटा रुख़, जूनी जून ना कोए भवाईआ। कर किरपा अमृत आत्म देवे घुट्ट, निझर झिरना इक झिराईआ । आवण जावण लख चुरासी नाता जाए छुट्ट, छुट्टकी लिव आपणे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म कर्म दी लाहे भुक्ख, मरन डरन दा तरास मिटाईआ। मरन डरन दा चुक्के झेड़ा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आवण जावण चुकाए गेड़ा, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। वरन बरन

मुकाए हेरा फेरा, ज़ात पात बन्धन ना कोए जणाइंदा। इक्को नाम जणाए तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ सति सरूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंगे रंग अगम्म, अगम्मड़ी दया कमाईआ। वेखणहारा काया माटी हड्ड चम्म, ततव तत खोज खोजाईआ। पावे सार पवण स्वास दम, अन्दर बाहर भीतर वेखे थाउँ थाईंआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां बेड़ा बन्न्ह, भव सागर पार कराईआ। किरपा कर श्री भगवन, भगवन आपे होए सहाईआ। सतिजुग तेरा इक्को धन्न नाम, सति सतिवादी आप प्रगटाईआ। सर्ब जीआं दा बणे काहन, लख चुरासी नारी लए प्रनाईआ। नव नौ चार नज़री आए राम, रहमत रहीम आप कमाईआ। धुर संदेसा दे पैग़ाम, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। शब्द गुरु गुर सच्चा सच ईमान, धर्म इष्ट विशेष इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दो जहान इक प्रधान, नाम निशान निज आत्म परमात्म दए जणाईआ।