पुस्तकालयभाग १५

२० अस्सू २०२० बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बधनी ज़िला फ़िरोज़पुर

आत्मक शांती देवे सति, सति पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादि सदा समरथ, शब्द गुर दाता बेपरवाहीआ । जिस जन देवे ब्रह्म मति, अन्तर आत्म भेव खुल्हाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। खेल वखाए पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी धार समझाईआ। मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड काया मन्दिर वखाए साची रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस अग्नी तत ना लागे राईआ। आत्म शांत देवे कर, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़, डूंग्घी भँवरी फोल फोलाईआ। सुरत सवाणी लए फड़, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। पंच विकारा तोड़ हँकारी गढ़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार डेरा ढाहीआ। दरस दिखाए नरायण नर, नर हरि आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सांतक सति सति दए समझाईआ। साची शांती सतिगुर चरण, बिन सतिगुर हथ्थ किसे ना आईआ । सतिगुर पूरा नेत्र खोल्हे हरन फरन, दूई द्वैती पड़दा दए चुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाईआ । मेहरवान हरि दाता करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। नाता तोड़ वरन बरन, दीन मज़्हब बन्धन दए गंवाईआ। गीत सुहागी आत्म अन्तर सुणाए धुर दा छन्द, बोध अगाधा करे पढ़ाईआ। रसना

जिह्वा मुख बोले ना बत्ती दन्द, अजपा जाप इक जणाईआ। घर विच घर वखाए परमानंद, निजानंद इक्को रस चखाईआ। लिव छुटकी देवे आपणे नाल बन्न्ह, बन्धन होर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच शांती साहिब सतिगुर इक्को इक वखाईआ। शांती देवे सतिगुर पूरा अमृत जाम, निझर झिरना जिस झिराइंदा। कूड़ी क्रिया तृष्ना मेटे ताम, अग्नी अग्ग माया ममता मोह ना कोए वखाइंदा। काया नगर खेड़ा वेखे ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ फोल फोलाइंदा। भाग लगाए काया माटी चाम, चम्म दृष्टी दूर कराइंदा। किरपा कर श्री भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा । जिस जन आपणा देवे शब्द निशान, सच निशाना इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सति सति इक्को घर वखाइंदा। सति शांती होए दासी, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाशी, पूरब लहिणा झोली पाईआ । कूड़ी क्रिया जाए विनासी, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख पूरी करे आसी, आसा आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, अन्तर आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। जगत अशांती होवे दूर, अग्नी तत रहिण ना पाईआ। जिस साहिब सतिगुर मिले हाज़र हज़ूर, वड दाता बेपरवाहीआ। पन्ध मुकाए नेड़ा दूर, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, साचे धंदे नाम लगाईआ। निरगुण जोती बख्शे नूर, जोत निरँजण कर रुशनाईआ । शब्द अनादी देवे तूर, तुरिया मुख शरमाईआ। आसा मनसा करे पूर, पूरन पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस मन आत्म करे शांत, बुध मति रहे ना कोई भरांत, ततव तत इक्को घर वखाईआ। मन शांती आत्म सुख, सुख परमात्म नाल रखाईआ । पारब्रह्म ब्रह्म उजल करे मुख, मुख नूर चन्द रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे दुःख, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। प्रगट होवे जो बैठा चुप्प, घर घर विच हुक्म सुणाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर स्वामी जिस उपर जाए तुठ, अमृत मेघ इक बरसाईआ। तिस नालों शांती कदी ना जावे रुट्ठ, घर आवे जावे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस घर वसाए सच सुच, तिस घर द्वैत रूप नज़र कोए ना आईआ। सो पुरख निरँजण हरि सुल्ताना, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवाना, मेहर नज़र नैण उठाईआ। एकँकारा हुक्मराना, जुग चौकड़ी हुक्म मनाईआ। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान झुलाए सच निशाना, दरगाह साची इक वखाईआ। अबिनाशी करता मर्द मर्दाना, सति मर्दानगी इक वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महाना, महिमा अकथ कथनी कथ ना सके राईआ। सचखण्ड दुआर सुहाए इक मकाना, छप्पर छन्न

ना कोए छुहाईआ। शाहो भूप बण राज राजाना, तख्त निवासी साचे तख्त आसण लाईआ। करे खेल श्री भगवाना, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। हरि पुरख निरँजण इक इकल्ला, निरवैर आपणी धार जणाइंदा। एकँकारा दीपक जोती आपे बला, आदि निरँजण नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा निहचल धाम उच्च अटला, श्री भगवान गृह मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल इक अवल्ला, भेव अभेद समझ कोए ना आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे इक्को एक आप आपणा आसण लाइंदा। सचखण्ड दुआरे परवरदिगार, नूर नुराना नूर इलाहीआ। मुकामे हक़ हो तैयार, लाशरीक सोभा पाईआ। जलवा नूर इक उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल करे अपार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। शब्दी सुत सुत दुलार, वड बलवान आप जगाईआ। धुर संदेसा देवे इक्को वार, नर नरेशा आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक इकल्ला आपणा खेल आप रचाईआ। आपणा खेल करे करतार, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। महल अटल उच्च मनार, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। शब्दी सुत सुत दुलार, हरि साचा आप प्रगटाईआ। थिर घर खोल्हे बंद कवाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। साचे शब्द दए बहाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक पुरी लोअ आकाश प्रकाश तेरी सच्ची धर्मसाल, सच दुआरा इक्को वार जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खेल करे करतार, करता आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे इक्को चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सुत शब्द साचे लाल, प्रभ साचा सच जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे नाल, वस्त अमोलक इक वरताईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंज तत करे कुड़माईआ। लख चुरासी जीव जहान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बणत बणाईआ। चारे बाणी बोल बिनां ज़बान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे खाणी दए समझाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लख चुरासी घट घट अन्दर दीआ दीपक जोती बाल, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत बंक गढ़ इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि इक्को नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। नर नरायण एकँकार, अक्ल कला अख्वाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। दो जहानां श्री भगवाना वेख वखाए दुआर, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म मनाइंदा। लेखा जाण गुरू अवतार, वेखणहार सर्ब संसार, पंज तत काया चोला आप हंढ्ढाइंदा।

शब्द अगम्मी बोल जैकार, शब्द धुन इक अपार, राग अनादी नाद सुणाइंदा । शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर तैयार, धुर संदेसा आप जणाइंदा। हुक्मे हुक्म तेई अवतार, भगत अठारां खोल्ह कवाड़, गुर दस कर विचार, ईसा मूसा मुहंमद चारों कुण्ट हुक्म वरताइंदा। आपे जाणे धुर दी धार, खेले खेल आप करतार, वेखे विगसे करे विचार, शब्दी डंका इक वजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वेखणहार, निरगुण सरगुण लै अवतार, लख चुरासी जीव जंत पावे सार, पड़दा उहला काया चोला आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक इकल्ला एकँकार, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। सच संदेसा गुर अवतार, पीर पैगम्बर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी कर तैयार, लोकमात सेव समझाईआ। शब्द अगम्मी दे के धार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म भेव खुलाए जीव गंवार, अन्तर अन्तर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या सर्ब करे पढ़ाईआ। साची सिख्या लैणी पढ़, आदि पुरख सर्ब जणाईआ। इक्को मन्दिर जाणा वड़, घर साचे वज्जे वधाईआ। इक सरनाई जाणा पड़, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। इक्को करनी लैणी कर, हरि, करता पुरख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर संदेसा इक सुणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात, प्रभ हुक्मी हुक्म आप चलाइंदा। जुग चौकड़ी देवे दात, नाम अमोलक वस्त झोली पाइंदा। नित नवित्त मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द नूर चमकाइंदा। शब्द सुणाए धुर दी गाथ, साचा सोहला राग अल्हाइंदा। सच प्रीत बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के घर घर विच पुच्छे वात, नौ दुआरे नज़र किसे ना आइंदा। बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी कुण्डा आप तुड़ाइंदा। डूंग्घी भँवरी मारे झात, नेत्र नैण अक्ख खुलाइंदा। बण के आए सज्जण साक, सगला संग आप निभाइंदा। खेले खेल रसूल पाक, पीर दस्तगीर आपणा हुक्म वरताइंदा। साचे अस्व घोड़े चढ़े मार पलाक, दो जहानां आप दौड़ाइंदा। वेखणहारा तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध डेरा ढाइंदा। अनभव अनभव अनभव कर प्रकाश, गुर गुर आपणा भेव खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग चौकड़ी पाए बन्धन, बन्दना एका इक समझाईआ। आत्म परमात्म देवे परमानंदन, निजानंद करे रसाईआ। मस्तक जोत ललाटी लगाए चन्दन, चन्दन इक्को टिक्का धूढ़ दए लगाईआ। करे खेल सूरा सरबँगन, सूरबीर दाता बेपरवाहीआ। दूजे दर कदे ना जाए मंगण, देवणहार आप अख्वाईआ। वेखे खेल सदा ब्रह्मण्डन, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आपणी

धार वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेखा जाणे वरभण्डन, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि एकँकार, खेले खेल खेलणहार, ख़ालक ख़लक वेखे चाईं चाईंआ। ख़ालक ख़लक वेखे मख़लूक, बेपरवाह जलवा नूर नूर उजियारा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा नूर रखे महिफ़ूज़, बिन पीर पैगम्बरां नज़र किसे ना आ रिहा। सच महल्ल उच्च अरूज, साचा हुजरा इक्को इक सुहा रिहा। जिस मुरीद मुर्शद मिले इक महिबूब, मुहब्बत साचा जोड़ जुड़ा रिहा। तिस कलमा देवे सच सबूत, सूरत सच इक वखा रिहा। पंज तत खोल्हे भेव कलबूत, काया कपड़ पड़दा लाह रिहा। जो हर घट वसे मौजूद, सो अन्त आपणा दरस करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया कर मौकूफ़, मुकम्मल आपणा राह समझा रिहा। साचा राह दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। गुर अवतार मंगदे गए दान, पीर पैगम्बर अग्गे झोली डाहीआ। लेखा लिख लिख गए ब्यान, कलम शाही नाल रलाईआ। सदी चौधवीं खेल करे महान, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। सदी वीहवीं होए प्रधान, शब्द अगम्मी रूप वटाईआ। जिस दा नज़र ना आए किसे निशान, जगत लोचण पेख कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा करन ज्ञान, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सो साहिब सतिगुर वाली दो जहान, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। प्रगट होवे योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा इक रखाईआ। छत्र झुलाए दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दान, गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गावण चाईं चाईंआ। सो करता पुरख खेल करे महान, ख़ालक ख़लक समझ कोए ना पाईआ। जिस निज नेत्र खोल्ह देवे ज्ञान, सो अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा भेव रखे हथ्थ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। खेले खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। जुग चौकड़ी देवे मथ, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया हउमें हंगता बुरज जाणा ढट्ठ, साचा करे सच पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। घर घर चार वरन अठारां बरन सब नूं देवे इक्को मति, गुरमति सब दी झोली पाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद मट्ठ, हरिमन्दिर इक्को नज़री आईआ। अट्ठे पहर जोत जगे लटा लट, तेल बाती संग ना कोए जणाईआ। शब्द अगम्मी धुन अनाद अनहद वज्जे सट्ट, अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। अमृत आत्म सच सरोवर जन भगतां देवे झट्ट, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। घर विच घर खोल्ह वखावे हट्ट, बण वणजारा सौदा इक्को

नाम विकाईआ। लहिणा देणा चुक्के अठसठ, जिस जन मिल्या सतिगुर बेपरवाहीआ। सच्चा मार्ग आत्म परमात्म देवे दस्स, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपणे वेखण दी जिस जन देवे अक्ख, अक्खर निष्अक्खर दए समझाईआ । बाहरों किसे ना आवे हथ्थ, लभ्भदी फिरे जगत लोकाईआ। जिस जन देवे धीरज जत, सति सन्तोख इक वखाईआ। तिस शांती शांत रूप हो के अन्दर जाए वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सो गुरमुख गुरसिख नौ दुआरे कोई ना खावे भक्ख, भोजन इक्को नाम नज़री आईआ। अन्दर बाहर रसना जिह्वा बत्ती दन्द कहे प्रभू तेरा नाम सति, कूड़ी दिसे सृष्ट सबाईआ। धन्न भाग जिन्हां शांती नाल शांत हो के आपणी पत्त लई रख, तिन्हां पतिपरमेश्वर मिल्या बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां देवणहारा हक़, हक हकीकत झोली पाईआ। गुरसिख मंज़ल चढ़दा कदी ना जावे थक्क, जिन्ना चिर सतिगुर पूरा नज़र घर विच घर ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शांती दस्से सति सरूप, जिस विच मिले हरि जू भूप, अन्ध अन्धेरा चुक्के चारे कूट, इक्को नज़री आए पुरख अकाल दीन दयाल जो हर घट रिहा समाईआ। सतिगुर पूरा करे संसार अमन, आमद आपणी इक रखाईआ। भगत फुलवाड़ी खिल्या रहे चमन, गुलशन गुल सर्ब महकाईआ । हरि का भेव जाणे कवण, लख चुरासी समझ कोए ना पाईआ। जिस दुष्ट सँघारया बण रामा रवण, सो बेपरवाह आपणी दया कमाईआ । करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड जिस दा करदे हवन, सच सुगंधी बैठे राह तकाईआ। जिस दे चरण कँवल सेवा करदी उणंजा पवण, बण पखेरू पंख हिलाईआ। सो साहिब लेखा जाणे अवण गवण, लोक परलोक वेखे थाउँ थाईंआ। सो हर घट अन्दर करके गवन, गहर गम्भीर बैठा आसण लाईआ। गुरमुख गुरसिख चिन्ता विच कदे ना सवण, जिन्हां विछड़या वड दाता बेपरवाहीआ। मन वासना सारे भवण, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। करे खेल जिउँ बावन बवन, ब्रह्माद नाद इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बिध दए समझाईआ। साचे अमन दा इक्को तरीका, घर घर विच दए जणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दा छड्डो शरीका, ऊँच नीच ना कोए राईआ। पतिपरमेश्वर जाणो नीकन नीका, ऊँचो ऊँच इक्को नज़री आईआ। रसना बचन कदे ना बोलो फीका, सतिगुर नानक गया समझाईआ। गोबिन्द चरण रखो प्रीता, दुबिधा मैल रहिण ना पाईआ। जिस दीआं नित नवित्त सारे करन उडीकां, सो सतिगुर राती सुत्तयां दरश वखाईआ। जाणे भेव सर्ब जन जीअ का, हर घट बैठा डेरा लाईआ । सब नूं देवणहारा भीखा, भिखक झोली दए भराईआ। आपणीआं आपणीआं साफ़ कर लओ नीतां, नीतीवान बणो गुरमुख भाईआ। फेर अमन जन भगतो तुहाढ्ढे पिच्छे

पिच्छे तुहाढ्ढयां चरणां हेठां कढ्ढे लीकां, आपणा माण ना कोए रखाईआ। मिलण वरतण दा गुर नानक दस्स के गया तरीका, तरा तरा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस गुरमुख कोई दु:ख लोकमात लग्गे ना राईआ। अमन चमन खिड़े गुलज़ार, कली कली महक महकाईआ। जिस अन्तर आत्म बख्शे इक प्यार, दृष्ट इष्ट इक्को वेख वखाईआ । तिस नाता तुट्टे संसार, कूड़ी दुनिया बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। जिध्धर वेखे ओधर नज़र आए निरँकार, निरगुण निरवैर पुरख अकाल हर घट आपणा डेरा लाईआ। सभना नाल करे सच प्यार, सच प्रीती इक समझाईआ। तिन्हां कोल कलयुग कूड़ ना आवे कंगाल, जो गुरमुख बैठे सच सिँघासण आसण लाईआ। अमन सच्चा नहीं बिन सतिगुर दुआर, मन मारयां अमन इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत अमन जन भगत भगतां नाल मिलाईआ।

निहकलंक हरि निरँकार, निरगुण निरवैर इक अख्वाइंदा। कलयुग अन्त लै अवतार, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्द डंक वजाए अगम्म अपार, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाइंदा। दो जहानां करे ख़बरदार, नेत्र नैण सर्ब खुलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, बंक दुआर समझ कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा भेव चुकाइंदा। निहकलंक पुरख अगम्म, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना डेरा लाईआ । पवण स्वास ना कोए दम, ततव तत ना कोए रखाईआ। निरगुण हो के करे आपणा कम्म, करता कारज आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, मनमुखां दए सज़ाईआ। साचा नूर चाढ़्ह चन्न, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता वड वड्याईआ। निहकलंक श्री भगवान, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अख्वाइंदा। आदि जुगादि जिस दा झुल्लदा रहे निशान, गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस झुकाइंदा। सो पुरख अगम्म अथाह बेपरवाह कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोत सरूपी वेखे आण, पंज तत रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। धुर संदेसा देवे वाली दो जहान, चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। लख चुरासी अन्तर आत्म हो प्रधान, सृष्ट सबाई देवे इक ज्ञान, बोध अगाधा बण के पंडत ब्रह्म पारब्रह्म इक जणाइंदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। निहकलंक नरायण नर एक, कलयुग

अन्तिम वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी रखदे गए टेक, साध सन्त सूफ़ी बैठे ध्यान लगाईआ। भगत भगवान रहे वेख, निज नेत्र नैण उठाईआ। सो कलयुग कूड़ी क्रिया बदले रेख, जूठ झूठ मेट मिटाईआ। जिस अन्दर वड़ के देवे आपणा भेत, सो समझो गुरमुख सच्चा, लोकमात तिस मिले वड्याईआ। सतिगुर स्वामी आदि जुगादि सदा नेहकामी निहकर्मी बचन होए ना कच्चा, जो करना सो कर वखाईआ। निहकलंक किसे पंज तत ढले ना सचा, मात पित नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती शब्दी शब्दी जोत, जोत शब्द निहकलंक पुरख अकाल इक अख्वाईआ। निहकलंक शब्द ऐलान, डौरु डंका जगत वजाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन निहकलंक अख्वाईआ। दूजा अवर ना जाणे जीव अञ्याण, बिन हरि नाम दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो जुग चौकड़ी बदले आण, तिस दे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जे अक्ख है ते लओ पछाण, बिन सतिगुर अक्ख नज़र किसे ना आईआ। कूड़ा झगड़ा रसना जिह्वा ज़बान, मनमति करे लड़ाईआ। शब्द गुरू सदा नौजवान, इक इकल्ला वेस वटाईआ। निहकलंक करे खेल आप महान, कलंकत वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द ऐलान दो जहान ढोला नाद सुणाईआ। परखण वासते नाम कसवटी, गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। सतिगुर शब्द तोलया ना जाए तक्कड़ी वट्टी, सेर पसेरी कम्म किसे ना आईआ। जिस ने आपणी आप मिटाई रत्ती, रत्ती रत्त लेखे लाईआ। तिस गुर गुरदेव स्वामी देवे साची मत्ती, मति इक्को इक दृढ़ाईआ। सो गुरमुख वेखे सो गुरमुख परखे जिस सतिगुर दिती निज नेत्र इक्को अक्खी, दो अक्खीआं परख ना सकण राईआ। साचा काहन वेखे प्यारी सख़ी, बिन सखी काहन दरस कोए ना पाईआ। बिन सीता सुरती राम ना मिले पती, लख चुरासी जगत दुहागण बैठीआं कन्त हंढ्ढाईआ। जिस नानक निरगुण अन्दर आपणी जोत जगाई निक्की जेही बत्ती, सो गुरमुख गुरसिख सतिगुर परखण आईआ। एहो भगतां मिली खट्टी, प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। बाकी कलयुगी आपणी भरदे चट्टी, चेतन रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, परख प्रीख्या इक्को नाम रखाईआ। शक्ती समरथा इक अवतार, आदि जुगादि खेल कराइंदा। निरगुण खेल अगम्म अपार दो जहान वेख वखाइंदा। लख चुरासी भाण्डे घड़ बण ठठयार, काया माटी पोच पुचाइंदा। जोती जोती जोती बाल, निक्की निक्की निक्की धर्मसाल, घर घर घर विच वखाइंदा। जिस उपर सतिगुर पूरा होए दयाल, समरथ पुरख बणाए आपणा लाल, लालन इक्को रंग रंगाइंदा। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत करे हरि पहचान, हरि जू हरि मन्दिर नज़री आइंदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर,

समरथ पुरख इक करतार, आदि जुगादि जुग जुग अवतार, गुरमुख विरले आपणी बूझ बुझाइंदा। नार को जो पुरख करावे, पुरख नारी रूप वटाईआ। नारी पुरख सतिगुर रूप नज़री आवे, काम चेशटा रहिण कोए ना पाईआ। माणस देह सर्ब समझावे, पंज तत करी कुड़माईआ । हर घट पुरख अकाल डेरा लावे, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नारी पुरुष पुरुष नारी सतिगुर पूरा संसा रोग मिटावे, सोग कोए रहिण ना पाईआ । जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां दित्ता आत्म वर, तिन्हां नारी पुरुष समझ कोई रहिण ना पाईआ ।

२० अस्सू २०२० बिक्रमी गुरचरण सिँघ दे गृह बधनी ज़िला फ़िरोज़पुर

साहिब सतिगुर सच्चा दरस, दयावान इक वखाइंदा। जन भगतां उपर कर तरस, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, जगत तृष्ना इक बुझाइंदा। जन्म कर्म दी मेटे हरस, हवस रोग ना कोए सताइंदा। भेव चुकाए अर्श फ़र्श, काया काअबा पड़दा लाहइंदा। दीनां नाथ दर्दीआं वंडे दर्द, दु:ख दर्द भय भंजन भेव खुलाइंदा। आत्म परमात्म घर घर विच कराए सच्चा मजन, दुरमति मैल धवाइंदा। शब्द अनादी ताल वज्जण, अनहद रागी राग सुणाइंदा। गढ़ हँकारी भाण्डे भज्जण, भाण्डा भरम भउ तुड़ाइंदा। जिस घर सतिगुर स्वामी मिले सज्जण, सो गुरमुख दरस कर तन मन सर्ब तृप्ताइंदा। सतिगुर दर्शन आत्म मंग, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। इक्को ढोला सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। नौ दुआर मुक्के पन्ध, घर साचे बूझ बुझाईआ। निर्मल जोत चाढ़्ह चन्द, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। भेव खुल्हाए हँ ब्रह्म, पारब्रह्म दए समझाईआ। जगत तृष्ना मेट तम, कूड़ी क्रिया नाता दए चुकाईआ। हरख सोग ना रहे ग़म, जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन साचा दरस घर मन्दिर इक कराईआ। कर दरस मिटे सोग, चिन्ता रोग रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म मिले सच्चा जोग, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जगत विछुंने होए संजोग, धुर मेला सहिज सुभाईआ। नाम सुणाए शब्द श्लोक, सोहला इक्को राग अल्हाईआ। भाग लगाए काया कोट, बंक दुआर मिले वड्याईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, आपणा दरस दए समझाईआ। लेखा चुक्के लोक परलोक, अनभव आपणा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा दरस अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। साचा दरस सतिगुर नैण, निज नेत्र आप कराइंदा। रसना जिह्वा सके कोई ना कहिण, कथनी कथ ना कोए अल्हाइंदा । जिस मिल्या प्रभ साक सज्जण सच्चा सैण, सो घर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, दरस दरसी इक्को इक दरसाइंदा। साचा दरस सतिगुर मीत, गुर शब्दी दए वड्याईआ। आदि जुगादी धुर दी रीत, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। शब्द निशान झुलाए ठीक, निरगुण निरवैर हथ्थ उठाईआ। सतिगुर मिलण दी सब दी माणस जन्म इक तरीक, वेला गया हथ्थ ना आईआ। बाल जवानी बिरध अवस्था सब दी रही बीत, घड़ी पल बैठे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दरस इक्को घर जणाईआ। साचा दरस सतिगुर घर, जिस गृह मिले वड्याईआ। आवण जावण मरन जन्म भय भउ चुक्के डर, भ्यानक रूप नज़र कोए ना आईआ। साहिब स्वामी नित नवित्त सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए फड़, फड़ सज्जण आपणे नाल रलाईआ। काया बंक सच दुआर डूंग्घी भँवरी उच्च महल्ले जाए चढ़, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन डेरा लाईआ। दरस दिखाए किरपा कर, नज़री आए नरायण नर, नर हरि वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दरस दीदार इक्को इक वखाईआ। साचा दरस करो दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। घर सज्जण मिले यार, गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। सच प्रीती करे निरगुण धार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। नाता जोड़ सर्ब संसार, साक सज्जण सैण इक्को नज़री आइंदा। सच गीत गाए आपणी वार, बोध अगाधा नाम निधान निष्अक्खर अक्खर रूप समझाइंदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को दरस, मेटणहारा पूरब जन्म दी हरस, हासल इक्को इक वखाइंदा। हासल दस्से एक, इक इक इकल्ला वड वड्याईआ। जन भगतां कर बुध विवेक, विवेकी आपणी धार समझाईआ। लेखा जाणे धुर दा लेख, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र करे रुशनाईआ । साचा दरस गुरमुख गुरसिख विरला लए पेख, जिस जन लोकलाज जगत तजाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा इक वर, दरस दीदार अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर दर घर साचे दए कराईआ। गुरमुखां कोल सदा जुरअत, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। जिस नाल खुले्ह बंद सुरत, सुरती बूझ बुझाईआ। नज़री आए अकाल मूर्त, सूरत इक्को इक दरसाईआ। घर सुणे नाद अगम्म तूरत, अनहद नादी नाद अल्हाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, सच सुच लए प्रनाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर स्वामी सब दी आसा पूरत, मनसा मनसा नाल मिलाईआ। गुरमुख गुरसिख सदा इक्को इक ज़रूरत, मिले मेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, जिस काया मन्दिर अन्दर गुरमुख बैठा डेरा लाईआ। गुरमुख तेरा सच महल्ला, महल्ल इक्को नज़री आईआ। शब्द गुरु गुर फड़या पल्ला, दूजा संग ना कोए रखाईआ। तेरे घर प्रकाश दीपक बला, तेल बाती संग

ना कोए रखाईआ । सो धाम महल अटल बणया महल्ला, जिस गृह हरिजन वसे प्रभ अन्तर ध्यान लगाईआ। जोती शब्दी धार रला, पंज तत अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ। किरपा अन्दर डूंग्घा सागर, सतिगुर आपणे विच छुपाईआ। जो कोई पुच्छे फड़ वखावे विच्चों काया गागर, घर घर विच खोज खोजाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जन्म कर्म दा रोग मिटाईआ। जो हरि का नाम वणज करे बण सौदागर, तिस सच ख़ज़ाना झोली देवे पाईआ। एथे ओथे दो जहान गुरमुखां गुरसिखां हरिजनां हरिभगतां सदा देवे आदर, आदर्श सद आपणा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल करीम करता कादर, कुदरत वेखे चाईं चाईंआ। मेहर अन्दर मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। साचे सन्तां देवे धुर निशान, धर्म दुआरा इक समझाईआ। गुरमुखां दरस देवे दर घर आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां इक्को नाम सुणाए काण, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। साहिब सतिगुर ठाकर जिस जन उपर होए आप मेहरवान, मेहर मुहब्बत कर किरपा आपणे नाल रखाईआ। आवण जावण लख चुरासी नाता छुट्टे जहान, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा मंगे ना आण, लाड़ी मौत काल नगारा ना कोए वजाईआ। महाकाल वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जिन्हां नाता जुड़या नाल श्री भगवान, सो हरि भगत हरि दुआरे बैठे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा देवे इक फ़रमान, हरिजन मेला मेल मिलाईआ। सतिगुर किरपा होवण वड भाग, हरि भागी सिफ्त सालाहीआ। सोई सुरती जाए जाग, घर सवाणी अक्ख खुल्हाईआ । अन्तर उपजे इक वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। कवण वेला मिले मेरा कन्त सुहाग, चिरी विछुंनी दए दुहाईआ। घर दीपक जगे चिराग़, मेरा अन्ध अन्धेर मिटाईआ। बंद कवाड़ खोल्ह ताक, आपणा दरस दए वखाईआ। मैं घूँगट चुक्क के लवां झाक, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जे सुणाए अगम्मी वाक, बिन सरवणां सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। जे इक स्नेहड़ा प्रेम प्रीती नाल जाए आख, मैं मन्नां चाईं चाईंआ। उहदे नाल मिल के मेरी मिट जाए ज़ात, पिछला लेखा रहिण कोई ना पाईआ। प्रभ मिले इक्को कन्त सुहाग, बण नार सुहागण उस दी सेव कमाईआ । जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस दूजा लेखा कोए रहिण ना पाईआ। शब्द गुरू सद तोड़े गढ़, गढ़ तोड़नहार इक अख्वाईआ। जो बिन पौड़ीउँ सब दे अन्दर जाए चढ़, महल अटल डेरा लाईआ। अन्दरों हो के लए फड़, बाहरों समझ किसे ना आईआ। जिस दा ना कोई सीस ना कोई धड़, सीस धड़ सारे वेखे थाउँ थाईंआ। धुर दा नाद बोध अगाध शब्द अगम्म लए पढ़,

अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। अग्नी हवन कदे ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, मंझ आपणा डेरा लाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्द गुरदेव तोड़नहार हँकारी गढ़, आत्म घर घर परमात्म लए मिलाईआ। सतिगुर हथ्थ खुल्ल्हा गफ्फ़ा, जुग चौकड़ी आप वरताइंदा। जे कोई प्रेम प्रीत करके मारे जफ्फा, दूई द्वैत पड़दा विच्चों चुकाइंदा। लूं लूं अन्दर साढे तिन्न करोड़ रचा, रचना आपणी आप समझाइंदा। सतिगुर चरण लग गुरमुख कदी ना रहे कच्चा, सतिगुर चरण शाह रग उपर आप वसाइंदा। जिथ्थे कहे आ गुरमुख मेरे बच्चा, बचपन तेरा आपणी झोली पाइंदा। नौ दुआरे तेरा कोई ना सका, दस्म दुआरी इक्को मित्र संग निभाइंदा। इक दूजे नूं गुरु गुरसिख दोवें मिल के कहिण वाहवा अच्छा, बिनां सिख बिनां गुरू दोहां कम्म रास किसे ना आइंदा। आत्म परमात्म सदा प्यार, निज अन्तर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी करे कराए करनेहार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। जग विसरे विसर ना जाए करतार, जो करता कीमत सब दी पाईआ। जन भगतां नित नवित्त वेखण आए सिरजणहार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। फड़ फड़ लभ्भे लख चुरासी विच्चों लए उठाल, सुरत शब्द ज्ञान दृढ़ाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़ त्रैगुण माया कूड़ जंजाल, पंज तत झूठा डेरा ढाहीआ। आपे चले अन्तर नाल नाल, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। दीनां बंधप बण कृपाल, कृपानिध आपणी मेहर नज़र उठाईआ । गुरमुखां घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस दुआरे अट्ठे पहर इक्को वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन सदा संग समाईआ। सतिगुर किरपा जाए बज्झ, बन्धन नाम रखाईआ। मन मनुआ दहि दिशा ना जाए भज्ज, चार कुण्ट नट्ठे ना वाहो दाहीआ। सतिगुर पूरा इक्को गीत सुणाए छन्द, साचा सोहला दए समझाईआ। जिस विच्चों उपजे परमानंद, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। लेखा चुक्के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म इक्को नूर नज़री आईआ। इक्को नाम गुरमुखां दा साचा धन, जो घर घर विच दित्ता रखाईआ। सतिगुर हुक्म जो जन रहे मन्न, तिन्हां मन मनसा रोग ना कोए सताईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए साचे जन, जन जननी वेख वखाईआ।

२० अस्सू २०२० बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह नवां रामू वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

देवे नाम शब्द जन सो, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। जन्म कर्म दुरमति मैल देवे धो, निर्मल निरवैर रूप वटाइंदा। हँ ब्रह्म प्रभ आपे हो, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। सुरती शब्द जाए छोह, जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम इक समझाइंदा। साचा नाम सति पुरख निरँजण, सति सतिवादी इक रखाईआ। जन भगतां नेत्र पा अंजन, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ । नज़री आए सतिगुर सज्जण, साहिब दाता बेपरवाहीआ। चरण धूढ़ कराए मजन, सच सरोवर इक नुहाईआ। किरपा करे दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार तराईआ। आत्म परमात्म रखे मग्न, लिव अन्तर इक लगाईआ। दरस दिखाए गोपाल मूर्त मदन, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ । सन्त सुहेले जुग जुग आवे सद्दण, नित नवित्त आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक वखाईआ । साचा नाम सर्ब सुख, आत्म अन्तर दया कमाइंदा। जन्म कर्म दा मेटे दुःख, हउमें हंगता रोग गवाइंदा। घर उपजावे अगम्मी सुख, सुख सागर रूप वटाइंदा। उजल करे हरिजन मुख, दो जहान सोभा पाइंदा। साची गोदी लए चुक्के, पुरख अकाल वेख वखाइंदा। आवण जावण पैंडा जाए मुक्क, जिस जन आपणा नाम इक समझाइंदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। आदि जुगादि नाम प्रभ एक, जुग चौकड़ी दए वड्याईआ। जन भगतां बख्शे धुर दी टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। काया अन्दर करे बुध विवेक, सति सतिवादी रूप इक दरसाईआ। मेट मिटाए पूरब लेख, अगला लहिणा लहिणेदार झोली पाईआ। साचे मन्दिर करे हेत, घर घर विच वेख वखाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म खेले साची खेड, बण खिलाड़ी खेल रचाईआ। हरिजन विरले देवे भेत, जिस जन आपणा पड़दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अछल अछेल, वल छल धारी आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा भेव रखे प्रभ हथ्थ, बिन भगत समझ किसे ना आईआ। देवणहारा वस्त अमोलक नाम वथ, सन्त सुहेले झोली आप भराईआ। निरगुण हो चलाए रथ, सरगुण साचा मार्ग दए समझाईआ। गुरमुख विरले खोल्हे अक्ख, पड़दा दूई द्वैत उठाईआ। गुरसिख सज्जण देवे धुर दा हक़, जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को नाम साचे धाम दए समझाईआ। हरि का नाम साचे धाम, सो साहिब सतिगुर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी करनहारा पूरा काम, पूरन पुरख बेपरवाहीआ । मेटणहार अन्धेरी शाम, निरगुण जोती नूर चन्द रुशनाईआ। भाग लगाए काया नगर खेड़े ग्राम, पंज तत देवे वड्याईआ। अमृत सच प्याए जाम, रस इक्को इक वखाईआ। मार्ग दस्से धुर आसान, रहबर बण बेपरवाहीआ। धर्म वखावे इक निशान, दर घर साचे रिहा झुलाईआ। साचा ढोला गाए गाण, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ रूप सर्ब जहान, आत्म परमात्म लख चुरासी जीव जंत बन्धन रिहा पाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणा खेल आप रचाईआ।

जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच प्रधानगी इक कमाईआ। सच प्रधानगी नाम अपार, अपरम्पर स्वामी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। भेव खुल्हाए खाणी चार, बोल सुणाए बाणी चार, लेख लिखाए वेद चार, हुक्म वरताए कुण्ट चार, दहि दिशा इक्को ढोला गाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम दए दृढ़ाईआ। साचा नाम तेरा मेरा, भगत भगवान आप जणाइंदा। सदा चाउ रहे घनेरा, ख़ुशीआं मंगल इक सुणाइंदा। दूई द्वैत भरमी ढाहे डेरा, सञ्झ सवेरा इक्को रंग रंगाइंदा। मन मनुआ दए गेड़ा, मन का मणका आप भवाइंदा। पंज तत चुक्के झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। भाग लगाए काया खेड़ा, खुल्ल्हा करे अन्दर वेहड़ा, महल अटल इक्को इक सोभा पाइंदा। नज़री आए नेरन नेरा, जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, साची वस्त आप वरताइंदा। नाम वस्त अगम्म अथाह, सो सतिगुर आप वरताईआ। हँ ब्रह्म दए समझा, सोहँ रूप इक रखाईआ। एका दूआ वेस वटा, दूआ एका अंक ना कोए बणाईआ। ज़ीरो सिफ़रा नूरी नूर ख़ुदा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। लाशरीक बेपरवाह, बेऐब भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम साचा कलमा सच कलाम बण अमाम आप दृढ़ाईआ। सच अमाम परवरदिगार, ज़ाहर ज़हूर खेल खलाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, लख चुरासी घट घट वेख वखाईआ। साचा काअबा कर तैयार, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। साचा नाअरा बोल जैकार, हक़ हकीकत दए सुणाईआ। सच तौफ़ीक परवरदिगार, मेहरवान इक दृढ़ाईआ। एका नाम होए प्रधान, जुग चौकड़ी सिफ्ती नाम लए प्रगटाईआ। जिस साहिब सतिगुर साचा कलमा देवे आण, सो मुरीद मुर्शद सोहँ ढोला इक्को राग अल्हाईआ। भाग लग्गे काया बंक मकान, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। धर्म झुल्ले इक निशान, सति सतिवादी आप उठाईआ। लेखा चुक्के गोपी काहन, सीआपत इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आत्म अन्तर देवे शब्द ज्ञान, साचे दर करे परवान, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। आदि जुगादी सोहँ रूप, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। आत्म परमात्म सति सरूप, सति सतिवादी खेल खलाइंदा। लख चुरासी वसे हर घट कूट, घर घर डेरा आप लगाइंदा। परब्रह्म दा इक्को पूत, शब्द दुलारा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, अक्खर वक्खर वक्खर अक्खर इक्को इक समझाइंदा। साचा अक्खर गुरमुख दात, हरि सतिगुर आप वरताईआ। जगत मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द करे रुशनाईआ। बोध अगाधी दस्से गाथ, साचे नाम दए वड्याईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, साचा

चन्द नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बातन बात, बेपरवाह आपणा हुक्म आप वरताईआ। हुक्मे अन्दर शब्द मृदंग, सो सतिगुर आप वजाइंदा। हुक्मे अन्दर कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड आपणा खेल वखाइंदा। हुक्मे अन्दर गा छन्द, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। हुक्मे अन्दर सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। हुक्मे अन्दर गुरमुख गुरसिख बेड़ा देवे बन्न्ह, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। हुक्मे अन्दर देवे नाम धन, सच वस्त अमोलक आप वरताइंदा। हुक्मे अन्दर लेखे लाए जननी जन, हरिजन आपणा रंग रंगाइंदा। हुक्मे अन्दर राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाइंदा। हुक्मे अन्दर भाग लगाए काया पंज तत तन, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। हुक्मे अन्दर मन हँकारी देवे डंन, डंका शब्द नाम वजाइंदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे अन्दर एका नाम आप वरताइंदा। हुक्मे अन्दर उपजावे नाम, नाम निधान दए समझाईआ। हुक्मे अन्दर देवे पैग़ाम, पीर पैगम्बर रिहा पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर करे सलाम, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। हुक्मे अन्दर दए पैग़ाम, राग सच्चा इक अल्हाईआ। हुक्मे अन्दर मिले आण, आप आपणा हुक्म मनाईआ। कर खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ। हरिजन देवे सच ज्ञान, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। धुर दा शब्द साचा बोला विच जहान, सोहँ सति सरूप समाईआ। बिन चौथे घर गुरमुख मूल ना पाण, पद चौथा सतिगुर आपणी मेहर नज़र जणाईआ। जिस गृह आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिले आण, तिस घर वज्जे सच वधाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, इक्को मन्त्र अन्तर अन्तर रिहा समझाईआ।