पुस्तकालयभाग १५

२० अस्सू २०२० बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह रामूं वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सच्च संदेसा धुर फ़रमान, हरि करता आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी नाम ज्ञान, बोध अगाधा शब्द दृढ़ाइंदा। लेखा जाण जीव जहान, जीवण जुगत सर्ब समझाइंदा। गुर अवतारां देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। धर्म वखाए इक निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा । साचा मन्दिर गृह मकान, घर इक्को इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम निधान इक्को इक वरताइंदा। साचा नाम सतिगुर मीत, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। जुग चौकड़ी धुर दी रीत, लोकमात दए समझाईआ। आत्म परमात्म साचा गीत, साची करे इक पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया लए जीत, मन वासना डेरा ढाहीआ। धाम वखाए इक अनडीठ, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। लेखा चुक्के

मन्दिर मसीत, काया काअबा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिगुर पूरा दाता दातार, दयावान वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले करे प्यार, भगत भगवान लए जगाईआ । निज नेत्र अक्ख दए उग्घाड़, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। अमृत आत्म जाम दए प्याल, निझर धारा मुख चुआईआ। दीपक जोती देवे बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। भाग लगाए काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, दर देवे इक वड्याईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक आप वरताईआ। वस्त अमोलक देवे हथ्थ, निरगुण निरवैर दया कमाइंदा । खेले खेल पुरख समरथ, भेव अभेदा आप जणाइंदा। निरवैर हो चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। शब्द जणाए अकथना अकथ, रसना जिह्वा कह कह अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम निधान इक्को इक दरसाइंदा । सतिगुर पूरा साहिब सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, साची विद्या इक समझाईआ । भगत भगवान कर परवान, धुर फ़रमाना दए जणाईआ। साचे सन्तां बख्शे चरण ध्यान, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बूझ बुझाईआ । गुरमुख वेखे चतुर सुघड़ सुजान, लख चुरासी विच्चों खोज खोजाईआ। गुरसिखां काया मन्दिर अन्दर मिले आण, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक कमाईआ। शब्द गुरू नौजवान, सूरबीर इक अख्वाईआ। पावे सार दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड खोज खोजाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले लए पहचान, अन्तर आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि का नाम इक्को इक दृढ़ाईआ। हरि का नाम इक अगम्म, बोध अगाधा आप जणाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। निरवैर हो के बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेटा आपणा रूप वटाइंदा। साचा राग सुणाए कन्न, धुर दी बाणी आप अल्हाइंदा। मणका फेरे मनुआ मन, मन वासना मेट मिटाइंदा । भाग लगाए काया तन, काया माटी कंचन रूप वटाइंदा। भाग लगाए साचा छपरी छन्न, जिस गृह आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती नूर डगमगाइंदा। जोती नूर दीपक प्रकाश, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता भेव चुकाईआ। गृह मन्दिर साचे मण्डल पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। गुरमुखां पूरी करे आस, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे ख्वाहिश, ख़ालस आपणा दरस वखाईआ। हरिजन हरिभगत होवे ना कदे निरास, निरास्ता विच

कदे ना आईआ। सतिगुर स्वामी सदा सदा सद वसे पास, निज घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, वस्त धुर दी इक वरताईआ। धुर दी वस्त नाम निधान, जन भगतां झोली पाइंदा। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। जगत निमाणयां देवे माण, फड़ बांहों गले लगाइंदा। काया मन्दिर वखाए सच मकान, हरि मन्दिर रूप वटाइंदा। धर्म झुलाए इक निशान, दर घर साचे सोभा पाइंदा। दीपक जोत जगे महान, तेल बाती नज़र ना कोए आइंदा। जिस जन उपर किरपा करे श्री भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सो गुरमुख जुग जन्म दा विछड़या मिले आण, मिलणी हरि जगदीश इक्को घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच फ़रमान, अन्तष्करन सब दा वेख वखाइंदा।

२० अस्सू २०२० बिक्रमी महिन्दर कौर दे गृह चड़िक ज़िला फिरोज़पुर

सतिगुर पूरा कढ्ढे खोट, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। नाम नगारे लाए चोट, तन रबाब सतार वजाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। पंज तत कोई सोच ना सके सोच, काम क्रोध लोभ मोह हँकार डेरा ढाहीआ। नेत्र खोल्हे लोचण लोच, निज नैण करे रुशनाईआ। धर्म दुआर वखाए साचा कोट, काया बंक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। काया खोट जगत विकार, माया ममता वेख वखाईआ। वेखणहारा गुर करतार, हर घट बैठा डेरा लाईआ। लख चुरासी पावे सार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त सन्त सुहेले लए उभार, गुर चेले वेख वखाईआ। वस्त अमोलक देवे नाम भण्डार, दर घर साचे आप वरताईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ गढ़ हँकार, हउमें हंगता दए मिटाईआ । आसा तृष्ना देवे मार, माया ममता मोह चुकाईआ। साचा बख्शे शब्द प्यार, सुरत सवाणी दए उठाईआ। आत्म परमात्म दे आधार, परम पुरख होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। काया खोट निकले बाहर, पंज तत अन्दर रहिण ना पाईआ। साहिब सतिगुर करे प्यार, सच प्रीती इक रखाईआ। दूई द्वैती देवे मार, शरअ शरायती डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे इक नाम वर, तिस मन्दिर अन्दर करे सफ़ाईआ । काया मन्दिर अन्दर करे साफ़, दुरमति मैल आप धवाईआ। कोट जन्म दे कर्म करे मुआफ़, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जो जन जपे आत्म परमात्म सच्चा जाप, बिन रसना जिह्वा दए समझाईआ।

त्रैगुण मेटे कूड़ा ताप, अग्नी तत ना लागे राईआ। सच प्रीती जोड़े नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। नाम चढ़ाए साचे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सच सरोवर वखाए इक्को ताट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया होवे दूर, घर घर विच रहिण ना पाईआ। जिस स्वामी मिले हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा दरस दिखाईआ। साचा बख्शे जोती नूर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। शब्द सुणाए धुर दी तूर, अनरागी राग अल्हाईआ। नाता तोड़े कूड़ी क्रिया कूड़, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। अन्तर आत्म बख्शे इक सरूर, सच्चा जाम इक्को इक प्याईआ। नज़री आए नेरन नेरा दुराडा दूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया जुग जुग मेट मिटाईआ। कूड़ी क्रिया देवे कढ्ढ, तन माटी साफ़ कराईआ। पवित पुनीत करे हड्ड, मास नाड़ी सोभा पाईआ। भेव खुल्हाए विश्व यद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। काया अन्दर दुरमति मैल देवे धो, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ । निर्मल प्रकाश कर लो, दीआ बाती इक वखाईआ। नाम जणाए साचा आपणा सो, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। आत्म परमात्म आपे हो, घर साचे सोभा पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जाए छोह, साचा मेला सहिज सुभाईआ। धुर दा ढोआ वस्त अमोलक देवे ढो, नाम भण्डारा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए साचा घर, तिस काया कूड़ रहिण ना पाईआ। काया कूड़ तुटे नाता, सच सुच इक्को नज़री आईआ। मिले मेल पुरख बिधाता, बिध आपणी दए समझाईआ। नाम सुणाए बोध अगाधा, शब्द अगम्मी राग अल्हाईआ। उत्तम करे हरिजन ज़ाता, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी राता, जोती नूर चन्द चमकाईआ। इक सुणाए पूजा पाठा, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। इक्को मेल पुरख समराथा, समरथ पुरख दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा नाम वर, काया दु:ख दलिद्दर दूर कराईआ। दु:ख दलिद्दर दूर जाए नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जिस सिर उपर सतिगुर पूरा रखे हथ्थ, मेहर नज़र इक उठाईआ। वस्त अमोलक काया अन्दर देवे घत्त, घर घर विच आप टिकाईआ। बहत्तर नाड़ ना उबले रत्त, रत्ती रत ना कोए सुकाईआ। बिन पढ़यां देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक जणाईआ। आत्म परमात्म होवे वस, नाता निरगुण निरगुण नाल रखाईआ। निज नेत्र खोल्हे अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, रहबर बण के नूर ख़ुदाईआ। साफ़ करे काया मन्दिर सच्चा हट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख मिटाए दु:ख कलेश, किरपा कर नर नरेश, नर हरि आपणा रंग रंगाईआ । गोबिन्द लेखा लेख अपार, सिँघ आपणी भबक लगाईआ। धुर दा लेखा कोई समझ ना सके

विच संसार, मन मति बुध रही कुरलाईआ। शब्द संदेसा दे के गया अन्तिम वार, दो जहानां आप सुणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कर के गया ख़बरदार, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कातब बण के लेखा लिख्या इक लिखार, मेल मिलाया कलम शाहीआ। कलयुग आयू वेख वखाए लख चार, बत्ती हज़ार भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। कर्म कांड दी मारे मार, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। कलयुग कर्म कुकर्म ख़ातर बाले नीहां हेठां दित्ते स्वाल, कूड़ी क्रिया जड़्ह उखड़ाईआ। सच संदेसा दे के गया इक्को वार, इक्को ढय्या पन्ध मुकाईआ। साचा सईया प्रगट होवे एकँकार, अक्ल कल बेपरवाहीआ । जोती जामा लए अवतार, ना कोई पिता ना कोई माईआ। शब्द डंका वजाए अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। कल कल्की लै अवतार, नर नरायण आपणा खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता बेपरवाहीआ। गोबिन्द लेखा खेल अपारा, अपरम्पर दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम होवे धुँदूकारा, चारौं कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई करे हाहाकारा, धीरज धीर जत सति नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त कूड़ी क्रिया करन बिवहारा, माया ममता होए हल्काईआ। धीआं भैणां करन वणज व्यपारा, पिता पूत साचा संग ना कोए रखाईआ। गुर का शब्द करे ना कोई प्यारा, मनमति चले जगत लोकाईआ। दीन मज़्हब उच्ची कूके रोवे ज़ारो ज़ारा, ज़ात पात नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सच करे ना कोए प्यारा, जगत सियासत बैठे डेरा लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दोए जोड़ करे निमस्कारा, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। दर मंगण तेई अवतारा, भगत अठारां सीस झुकाईआ। विष्नूं कहे मेरा ख़ाली दिसे भण्डारा, साची वस्त नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मा कहे मेरा ब्रह्म होया अँध्यारा, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। शंकर कहे मेरी त्रिशूल डिगी मूँह दे भारा, जुलम सके ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाल वेखे वेखणहारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सच संदेसा दे के आया गोबिन्द सुत दुलारा, सृष्ट सबाई बोध ज्ञान दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान लए अवतारा, निहकलंक नाउँ रखाईआ। जोती जोत करे खेल अपर अपारा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस नूं सजदा दोए जोड़ करदे गए निमस्कारा, कलमा कायनात पढ़ाईआ। सो प्रगट होवे वड अमाम बेऐब सांझा यारा, लोकमात फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान नेत्र नीर वहाए उच्ची कूक करे पुकारा, बौहड़ी बौहड़ी दरोही दरोही रही सुणाईआ । पारब्रह्म प्रभ आपणा आप वेख संसारा, सृष्ट सबाई चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म करे ना कोई प्यारा, घर विच घर बंद कवाड़ी कुण्डा कोए ना लाहीआ। निरगुण नूर नज़र ना आए जोत उज्यारा, दीपक सच ना कोए रुशनाईआ। बिन गुर गोबिन्द दिसे ना

कोए सहारा, शब्द गोबिन्द रूप वटाईआ। हर घट अन्दर वेखणहारा, सो गोबिन्द लख चुरासी रिहा समाईआ। जुग चौकड़ी मेटणहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे पन्ध मुकाईआ। चौदां लोक वेखे अखाड़ा, चौदां तबक नेत्र नैण दए खुल्हाईआ। त्रैगुण माया अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। गोबिन्द सूरा धुर दा लाड़ा, सच संदेसा इक्को वार गया सुणाईआ। कल कल्की पुरख अकाल लए अवतारा, वड अवतारी आपणा फेरा पाईआ। चार वरनां देवे इक सहारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बचया कोए रहिण ना पाईआ। साचा मार्ग दस्से इक अपारा, पूजा पुरख अकाल इक कराईआ। दूजा इष्ट ना कोई मन्ने जीव गंवारा, मन मति बुध इक्को गुण दरसाईआ। महल अटल करे उज्यारा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जोत शब्द पुरख अकाल निरगुण सरूप निहकलंक नरायण नर अवतारा, पंज तत कोई निहकलंक ना मात अख्वाईआ।

पंचम पातशाह सब दा मीत, गुर शब्द रूप जणाईआ। हर घट बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जिस दा सिमरन मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ रहे जस गाईआ। सो सतिगुर आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे ठीक, मरन जम्मण विच कदे ना आईआ। लख चुरासी दस्से मार्ग लाशरीक, शिरकत रूप ना कोए वटाईआ। जिस काया मन्दिर अन्दर पंचम गुरू अर्जण आया नज़दीक, घर बहि बहि ख़ुशी वखाईआ। सो गुरमुख सब नाल करे इक प्रीत, द्वैत दूई ना कोए रखाईआ। मिल सतिगुर होवे भय भीत, भीतर आपणा पड़दा लाहीआ। पूरे सतिगुर दी इक्को रीत, निरगुण शब्द सतिगुर दूजा होर ना कोए मनाईआ। पंचम पातशाह कवण रंग, कवण रंग समाईआ। कवण सेज कवण पलँघ, कवण मन्दिर बैठा डेरा लाईआ। कवण नाम कवण मृदंग, कवण राग रिहा अल्हाईआ। कवण गीत कवण छन्द, कवण भेव चुकाईआ। कवण सुरत कवण अनन्द, कवण निजानंद वखाईआ। कवण प्रकाश कवण चन्द, कवण सूर्या करे रुशनाईआ । कवण ब्रह्मण्ड कवण खण्ड, कवण जेरज अंड वेख वखाईआ। कवण रूप ढाहे भरमां कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। कवण सेजा सुत्ता सदा चित अनन्द, सति सरूप आपणा आसण लाईआ। धुर दी कोई ना दिसे चिट्ठी, लेखा हरि ना कोए जणाईआ। प्रभ दी खेल सदा अनडिठी, लिखण पढ़न विच ना आईआ। गुरमुख विरले आपणी क्रिया लोक जिती, सिधी मिली जोत रुशनाईआ। बिन हरि नामे गल्ल जगत फिकी, साचा रस नज़र ना आईआ। कवण धार सतिगुर नानक लेख लिखी, अगम्म अथाह बोध अगाध करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उह चिट्ठी मंग मंगाईआ। सतिगुर नानक चिट्ठी दयो वखाल, जिस उपर लेख लिखाईआ। दीन दयाल साहिब सतिगुर सदा कृपाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख गुरसिख सज्जण लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। जिस अक्खर दी दो जहान करदे फिरदे भाल, सो निष्अक्खर

साचे घर डेरा लाईआ। गुरमुख गुरमुख इक स्वाल, सनमुख सनमुख भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा उह पाती, जो लिखी जाए बिन कलम दवाती, शांती पुंज सतिगुर नानक आपणे कोल रखाईआ।

२० अस्सू २०२० बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड चड़िक ज़िला फ़िरोज़पुर

सो पुरख निरँजण साहिब समराथ, सचखण्ड दरबार लगाईआ। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, दीआ दीपक इक्को डगमगाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। जुग चौकड़ी पावणहारा रास, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। सुणावणहारा शब्द अनादी बोध अगाध, धुर दा रागी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर पुरख समरथ, हुक्मी हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतारां कर इकट्ठ, पीर पैगम्बरां नाल मिलाईआ। धुर फ़रमाना रिहा दस्स, नाम संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग वेखो चारों कुण्ट अन्धेरा मस्स, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मन वासना जीव जंत रहे नट्ठ, सांतक सति सरूप नज़र कोए ना आईआ। साधां सन्तां तुटा धीरज जत, सति सन्तोख रूप ना कोए वटाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात शरीअत प्या वट्ट, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ कुड़यार होया हट्ट, नाम वणज ना कोए कराईआ। त्रैगुण माया अग्नी तपया मट्ठ, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सति सन्तोख ना पंज तत्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। नाड़ बहत्तर उबली रत्त, तिन्न सौ सट्ठ हाडी रही कुरलाईआ। काया मन्दिर अन्दर हरि का सुणे कोई ना जस, रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। घर सरोवर सार ना पाए कोई साचे तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फिर फिर थक्के पांधी राहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल चरण कँवल ना कोई नत, नाता जुड़या जगत लोकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सुरती शब्द मिल के कोई ना गाए जस, साचा रस हथ्थ किसे ना आईआ। काम वासना सारे होए वस, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। शब्द डोरी कोई ना पाए नथ्थ, मनुआ बंध ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण लेखा रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई जो दस के आए ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। चारे खाणी दित्ता हुक्म फ़रमान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बचया कोई नज़र ना आइंदा। चारे बाणी बोल ज़बान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार करके आए खेल महान, ख़ालक ख़लक रूप

वटाइंदा। पीर पैगम्बर कायनात वेखो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा भेव आप समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर निमस्कार, पुरख अकाल सीस झुकाईआ। तेरा खेल सिरजणहार, आदि जुगादि तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी हुक्मरान, धुर संदेसा तेरा इक्को भाईआ। नित नवित्त तेरा संदेसा दे के आए जीव जहान, जीवण जुगत जगत जणाईआ। आत्म परमात्म दस्स के आए ज्ञान, शब्द विचोला रूप वखाईआ। भेव खुलाउँदे आए गोपी काहन, सीता राम रूप वटाईआ। वखाउँदे आए सच मकान, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। जणाउँदे आए धुर पैग़ाम, कलमा नबी रसूल सुणाईआ। तेरा लेखा दस्सदे रहे सच अमाम, बेनज़ीर तेरी तस्वीर सच जणाईआ। कलयुग अन्तिम माणस मानुख साबत रखे ना कोए ईमान, धीरज रूप नज़र कोए ना आईआ। घर घर वड़या दिसे पंज शैतान, नाल शरअ करे लड़ाईआ। चारों कुण्ट झूठ तूफ़ान, रसना जिह्वा रही सुणाईआ। बत्ती दन्द करन कल्याण, कलमा हक़ ना कोए जणाईआ। सच धर्म ना दिसे कोए निशान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे कुरलाईआ। मुल्लां शेख़ मसायक साचा मसला कोए ना गाण, रसना जिह्वा उच्ची कूक कूक आपणा भेव रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, बिन नैणां रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्ह अक्ख, कलयुग अन्तिम नव नौ चार वेख वखाईआ। लख चुरासी भाण्डे सक्ख, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जो मार्ग निरगुण निरवैर आए दस्स, लोकमात बूझ बुझाईआ। अमृत आत्म दे के आए रस, निझर झिरना इक झिराईआ। साचा नूर कर के आए प्रकाश, घर घर दीवा बत्ती इक टिकाईआ । प्रभ मिलण दी दस्स के आए आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। बिन साहिब सतिगुर दीन दयाल कोई ना करे बंद ख़लास, बंदीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। रसना जिह्वा गाओ पवण स्वास, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। हुक्म वरते पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर मण्डल मण्डप लेखा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खुल्हावणहारा साचा दर, गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्द इशारा इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग वेख हाल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा खेल वड निरँकार, बेअन्त बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई होई ख्वार, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। साचा दिसे ना कोए प्यार, प्रेम प्रीती ना कोए लगाईआ। घर घर वड़या दिसे हँकार, हउमें गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग जीव रूप धर नार विभचार, कुकर्मी कर्म रहे कमाईआ। गुर का शब्द सके ना कोए विचार, खोजत खोजत भेव कोए ना पाईआ। नव नौ दिसे धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। भरमे भुला सर्ब संसार, माया घर घर डेरा लाईआ । जगत काया होई ख्वार, पंज तत मिले ना कोए वड्याईआ। सुरती सके ना कोए संभाल, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ।

लेखा चुक्के ना शाह कंगाल, ऊँच नीच डेरा कोई ना ढाहीआ। साची दिसे ना किसे धर्मसाल, धर्म दुआरा काया मन्दिर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। तेरे अग्गे अरज़ोई सच्ची अरदास, दोए वास्ता पाईआ । पुरख अकाल तेरा खेल तमाश, परवरदिगार बेनज़ीर समझ कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी तेरी निरगुण सरगुण रख के बैठे आस, आसा आसा विच्चों प्रगटाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जन भगतां हिरदे अन्दर कर वास, वसल आपणा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दा लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतार वेखण नैण, लोकमात ध्यान लगाईआ। रसना जिह्वा कोई ना सके कहिण, कलयुग कुकर्म मिली वड्याईआ। साध सन्त धीआं भैणां तक्कण डुब्बे डुंघे वहण, फड़ बांहों पार ना कोए कराईआ। नाता नज़र ना आवे साक सज्जण सैण, पिता पुत्त करे लड़ाईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया मन वासना फिरे डैण, भज्जी चारे कुण्ट वाहो दाहीआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले हरि का नाउँ लुक लुक लैण, कलयुग क्रिया कोलों बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा घर, तेरा ब्रह्मण्ड रिहा कुरलाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेख ब्रह्मण्ड, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। विष्नूं मंगे इक्को मंग, विश्व आपणी धार दे जणाईआ। ब्रह्मा कहे पारब्रह्म प्रभ चाढ़्ह रंग, रंग रंगीला इक्को रूप नज़री आईआ। शंकर कहे मेरा त्रिसूल बणा चण्ड प्रचण्ड, कूड़ी क्रिया देवां ढाहीआ। त्रैगुण माया कहे मेरा वेख भेख पखण्ड, मैं चारों कुण्ट नचाईआ। पंज तत कहे मेरा जूठ झूठ जुड़या संग, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। निरगुण कहे मैं वजावां मृदंग, कलयुग डंका हथ्थ उठाईआ। बिन हरि नामे कीते सारे नंग, गुर शब्द ओढण हथ्थ किसे ना आईआ। घर घर अन्दर दूई द्वैत रखाई कंध, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। सुरत सवाणी फिरे दुहागण रंड, शब्दी कन्त सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। घर दीपक जोत ना चढ़े चन्द, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। सतिगुरू स्वामी किसे ना दिसे संग, सारे पल्लू गए छुडाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दुआरा वेखो लँघ, साहिब सुल्तान इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आखण प्रभू जा, लोकमात वेस वटाईआ। निरगुण हो के बण मलाह, सरगुण बेड़ा दे तराईआ। धुर दा शब्द दे सलाह, साची सिख्या कर पढ़ाईआ। सर्ब जीआं जणाउणा इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा आप दरसाईआ। साचा राम देणा वखा, हर घट रमया बेपरवाहीआ। साचा काहन देणा मिला, नाम बंसुरी नाद धुन शनवाईआ। साचा पैगम्बर

देणा वखा, मुख नक़ाब नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम जा के वेख, प्रभ लोकमात तेरी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वध्या भेख, कोटन कोटी बैठे रूप वटाईआ। तेरा साचा देवे ना कोई संदेस, धुर दी धार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन दूजा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल कहे मैं जावांगा। निरगुण निरवैर रूप वटावांगा। कलयुग कूड़ा कहर मेट मिटावांगा। सतिजुग साची करके मेहर, सति सन्तोख इक वरतावांगा। कूड़ी क्रिया करां ढेर, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिलावांगा। इक्को रंग रंगावां सञ्झ सवेर, जोती नूर इक चमकावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बोध अगाधा भेव खुल्हावांगा। बोध अगाधा भेव खुल्हावांगा। लोकमात वेस वटावांगा। नर नरेश इक हो जावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष नाल मिलावांगा। जा के वसां साचे देस, साचे मन्दिर सोभा पावांगा । धुर दा देवां इक संदेस, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। निरगुण सरगुण खेलां खेड, बण खिलाड़ी खेड रचावांगा। जन भगतां दयां आपणा भेत, लख चुरासी भरम भुलावांगा। साचे सन्तां करां हेत, हितकारी आपणा रूप वटावांगा। गुरमुखां नज़री आवां नेतन नेत, निज घर आपणी ताड़ी लावांगा। गुरसिखां रूप वखावां चेतन चेत, चितवित ठगौरी मेट मिटावांगा। कूड़ी क्रिया मेट के रेख, सतिजुग साचा मार्ग लावांगा । पुरख अकाल दीन दयाल सारे करन इक आदेस, सजदा सब नूं इक समझावांगा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अग्गे किसे दी चले ना कोई पेश, गढ़ हँकारी तोड़ तुड़ावांगा। जो वेद व्यासे लिख्या लेख, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पावांगा। जिस दी ईसा रख के गया टेक, सो नूरी इस्म आअज़म इक जणावांगा। जिस दी नानक गोबिन्द लेखणी लिख के गए लेख, सो लहिणा अन्तिम पूर करावांगा । प्रगट हो के सम्बल देस, देस दसन्तर खोज खोजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आखण, वाहवा प्रभू तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल तमाशन, नित नवित्त तेरी धार निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। लोक परलोक तेरा ढोला गासण, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्तिम दया कमावांगा। साचा नाम इक प्रगटावांगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन आप समझावांगा। अठारां बरन दे संदेस, सच स्नेहड़ा इक उपजावांगा। आत्म परमात्म करना हेत, साची सिख्या इक समझावांगा । अन्दर वड़ के आपणे घर दा लओ भेत, गृह मन्दिर फोल फोलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, साचा हुक्म इक वरतावांगा। साचा हुक्म प्रभू वरताएगा। दो जहानां आप सुणाएगा। शब्द निशान इक उठाएगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ इक्को आण जणाएगा। धुर दी बाणी देवे साची सो, पुरख अकाल इक्को सोभा पाएगा। पारब्रह्म ब्रह्म घर साचे जाए छोह, साचा मेला आप मिलाएगा। दुरमति मैल देवे धो, निर्मल रूप इक दरसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दा खेल वेख वखाएगा। तेई अवतार पए हस्स, सन्त कुमार रिहा जणाईआ। बराह कहे मैं तेरा यस, यगै पुरुष कहे मैं नित नवित्त ध्याईआ। हाव ग़रीब कहे मोहे तेरा रस, नर नरायण तेरी सरनाईआ। कपल मुन प्रभ मार्ग दस्स, दर बैठा सोभा पाईआ। रिखप देवे साचा जस, पृथू भेव अभेद खुल्हाईआ। मत्तस वखाए ख़ाली हथ्थ, कछप मिन्दिरा सीस उठाईआ। धनंतर देवे साची वथ, मोहणी रूप अनूप धराईआ। हँसा हो के गावे जस, बावन बल राजा वेख वखाईआ। नरसिँघ हो के ध्रू प्रहलाद लए रख, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। हरीहरि खेल करे समरथ, गज तन्दूआ तार दए कटाईआ। ध्रू देके इक्को मति, हरि नरायण बूझ बुझाईआ। कर खेल पुरख समरथ, जुग चौकड़ी धार चलाईआ। परस राम जाण मित गत, राम चन्द लेखा दित्ता सहिज सुभाईआ। वेद व्यासा पुराण अठारां लेख अकथ, कुँवार कन्या मिली वड्याईआ। काहना कृष्ना हो प्रगट, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण भेव अभेद दए खुल्हाईआ। अठ दस मेल साचे पत, गीता ज्ञान शब्द ध्यान चौदां लोक इक श्लोक सच्चा ढोला राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम नाम बोध, हरि हर हिरदा देवे सोध, सुध रूप इक रखाईआ। तेई अवतार बोल जैकार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निभ गई तेरे नाल, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। सिख्या दिती विच जहान, समरथ तेरी बूझ बुझाईआ। महिमां अकथ कीती कल्याण, लेखा लिख्या नाल कलम शाहीआ। निरगुण सरगुण हो के तेरा दे के आए ब्यान, शहादत शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बलधारी इक्को इक अख्वाईआ। जो वसे सचखण्ड मकान, निरगुण नूर रूप अनूप भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। ईसा मूसा करन पुकार, उच्ची कूक सुणाईआ। तेरा खेल अपर अपार, परवरदिगार समझ कोए ना आईआ। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अल्ला राणी वाहो दाही फिरे नार मुटयार, चौदां तबक फेरा पाईआ। सज्जण मिल्या ना सच्चा यार, रहबर नज़र कोए ना आईआ। नव नौ चार दिसे धूंआँधार, साचा कलमा करे ना कोए पढ़ाईआ। आलम उल्मा होए बेईमान, साची शरअ ना करे कोई परवान, शरीअत बैठी डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, लोकमात वेख आपणा घर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। नानक गोबिन्द रहे सच दस्स, पुरख अकाल तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। कलयुग वेख अन्धेरा मस, चारौं कुण्ट भिन्नड़ी रुत्त ना कोए सुहाईआ। आत्म परमात्म चार वरन मार्ग आए दस्स, ऊँच नीच ज़ात पात नज़र कोई ना आईआ। साचा अमृत आत्म सरोवर लओ रस, निझर झिरना इक झिराईआ। घर विच घर चढ़ के जाओ वस, मन्दिर इक्को मिले बेपरवाहीआ। जिथ्थे अट्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल होए पूजा पाठ, सिमरन इक्को नज़री आईआ। मेले मेल पुरख समराथ, समरथ आपणा मेला दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख आपणा घर, जीव जंत देण दुहाईआ। जीव जंत रहे रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचा नाता रिहा ना कोई मोह, मुहब्बत रूप ना कोए वटाईआ। राज राजान शाह सुल्तान ग़रीब निमाणयां रहे कोह, छुरी कूड़ी जगत चलाईआ। दुरमति मैल देवे ना कोई धो, जगत संदेसे सारे रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख आपणा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा साहिब खोल्ह, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। नाम तराज़ू साचे कंडे तोल, धड़ी वट्टा नज़र कोए ना आईआ। नव नौ चार रही डोल, अडोल नज़र कोए ना आईआ। करे पुकार धरनी धौल, धरत ख़ाली झोली रही वखाईआ। मेरे नाल कीता पूरा कर कौल, क्यों बैठा मुख भवाईआ। दुक्खां भरी गठड़ी आ के फोल, वड दाते बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख घर, नौ दर पई लड़ाईआ। नौ दर रोवण मारन धाह, बौहड़ी बौहड़ी रहे सुणाईआ। कलयुग जीव गुर का शब्द गए भुला, मेरे अन्दर वड़ के ख़ुशी मनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्का, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। सतिगुर पूरे दा अन्दर वड़ के दर्शन सके ना कोई पा, जोती जोत ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, जिस मिलयां मिले तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दया कमावांगा । नईया कलयुग वेख वखावांगा। साचा सईया बण के आवांगा। इक्को ढय्या पन्ध मुकावांगा। धर्म राए कढ्ढे वहीआ, लेखा सब दा वेख वखावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी इक कमावांगा। साची करनी हरि करावेगा। निरगुण निरवैर फेरा पावेगा। जोत सरूपी भेख वटावेगा। सच श्लोक इक समझावेगा। लोक परलोक आप दृढ़ावेगा। ज़ात पात भेव तुड़ावेगा। साचा नात इक जुड़ावेगा। चार वरन भैण भ्रात बणावेगा। साची पट्टी इक जमात, अक्खर इक्को इक दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखे घर, निरवैर हो के फेरा पावेगा। निरवैर हो के प्रभू आवेगा। त्रैगुण माया भेख चुकावेगा। पंज तत पुतला

पड़दा लाहवेगा। काया मन्दिर अन्दर साचा गुथला, नाम ख़ज़ाना आप खुल्हावेगा। नाड़ी नाड़ी विच्चों कढ्ढ के गुंझला, सुखमन टेडी बंक पार करावेगा। लेखा जाणे डूंग्घी भँवरी कुन्दरा, उच्च महल अटल इक रुशनावेगा। बजर कपाटी तोड़े जन्दरा, नाम हथौड़ा हथ्थ उठावेगा। मन मनुआ दहि दिशा ना भवे बन्दरा, मन वासना बंद करावेगा। सब दा लेखा जाणे काया अन्दरा, अन्दरे अन्दर वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक लगावेगा। साचा मार्ग इक लगावेगा। चार वरन रंग चढ़ावेगा । साची सरन इक समझावेगा। तरनी तरन इक अख्वावेगा। पारब्रह्म प्रभ भेव चुकावेगा। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। सचखण्ड दुआरे साचा सगन मनावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के मग्न, जोती नूर नूर रुशनावेगा। कलयुग मेटे अग्नी अग्न, अमृत मेघ इक बरसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच प्रीती इक दरसावेगा। सच प्रीती माणस ज़ात, हरिजन हरि सतिगुर आप जणाईआ। सृष्ट सबाई बणो इक जमात, दूजी रहे ना कोए लड़ाईआ। श्री भगवान जोड़ो नात, परवरदिगार इक सरनाईआ । आत्म परमात्म देवे साथ, सगला संग निभाईआ। घर विच मेला त्रिलोकी नाथ, त्रैभवण धनी दरस दिखाईआ। चतुर्भुज सुणाए गाथ, आदि शक्ति दए वड्याईआ। विष्नूं वेखे खेल तमाश, ब्रह्मा आपणी धार समझाईआ। शंकर छड्ड के आए कैलाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सृष्ट सबाई इक्को रंग रंगाईआ। सृष्ट सबाई रंग एक, एकँकार आप रंगाइंदा। सृष्ट सबाई टेक एक, श्री भगवान इष्ट मनाइंदा। सृष्ट सबाई भेख एक, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। सृष्ट सबाई ज्ञान एक, ध्यान इक्को इक दृढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई खाण पीण पत एक, पंज तत काया इक्को रूप जणाइंदा। सृष्ट सबाई निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साचा करना हेत, हितकारी हुक्म मनाइंदा। बिन साहिब सतिगुर पुरख अकाल पतिपरमेश्वर परवरदिगार काया सुञां दिसे खेत, पत डाली फुल फलवाड़ी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीआं देवे इक्को वर, चारों कुण्ट इक्को नाम शनवाइंदा । साचा नाम सांझा यार, यारी यारां नाल निभाईआ। साचे भगतां करे आप प्यार, भगती रूप दए समझाईआ। साचे सन्तां दए अधार, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साचे गुरमुखां खोल्ह कवाड़, नेत्र लोचण दए खुल्हाईआ। साचे गुरसिखां चरण कँवल बख्शे इक प्यार, प्रेम प्रीती इक्को इक बणाईआ। माणस मानुख मानुष लख चुरासी विच्चों तेरा जामा सरदार, सरदारी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। ग़फ्लत विच भुल्ल ना जाणा हरि करतार, गूढ़ी नींद अक्ख लैणी खुल्हाईआ। सच दुआर दरगाह साची दोए जोड़ करो निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। किरपा कर सिरजणहार, वड दातार तेरी सरनाईआ। हउँ

भिक्खक भिखारी खड़े दुआर, ख़ाली झोली रहे डाहीआ। साची वस्त विच डाल, अमृत रस इक भराईआ। सतिगुर शब्द बण दलाल, दलाली दो जहान कमाईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे बाल, तूं बालक रूप सखाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच आपणी गोद बहाईआ। साचा जलवा नूरी दरस दे जलाल, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। तेरा नूर बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। दो जहान अदल कर इन्साफ़, अदालत इक्को इक लगाईआ। कोट जन्म दे कीते पाप कर मुआफ़, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । जे भुल्ल के तेरे नाल होए गुसताख़, प्रभू आपणा गुस्सा दे गंवाईआ। आपणे वेखण दी दे सब नूं आंख, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच घर, जिस घर तेरी वज्जे नाम वधाईआ। नाम वधाई वज्जे घर घर, लख चुरासी गीत सुणाईआ। गुरसिख अन्दर वेख वड़, अनहद नादी धुन रिहा उपजाईआ। जगत दुआर पार कर, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़, कुफ़ल आपणा लै खुल्हाईआ। साचा मन्दिर वेख चढ़, जिस गृह होए जोत रुशनाईआ। भय भउ भ्यानक चुक्के डर, भावी नेड़ कोए ना आईआ । आत्म परमात्म पल्लू लए फड़, सुरती शब्दी होए कुड़माईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला लैणा पढ़, सोहँ रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आप आपणा लेखा लेखे लओ लगाईआ। लेखे लाओ धुर दा लेखा, प्रभ सरन मिले सरनाईआ। दूई द्वैती कढ्ढो भरम भुलेखा, माया ममता मोह चुकाईआ। ओस प्रभू दा करो चेता, जो मात गर्भ देवे रिज़क सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार वरन सोहे इक दर, जिस गृह वसे सच्चा माहीआ। चार वरन जग साची सिख्या, गुर शब्दी शब्द जणाईआ। नाम अमोलक धुर दी भिच्छया, घर पाओ सज्जण भाईआ। जगत जहान जाणो मिथ्या, थिर कोई रहिण ना पाईआ। वेखो धाम इक अनडिठया, जिस घर वज्जे नाम शनवाईआ। करो प्रेम साचे पितया, पिता परमेश्वर इक्को इक अख्वाईआ। करे प्यार वढ्ढयां निक्कयां, बुढ्ढयां बाल्यां आपणे गले लगाईआ। रसना जिह्वा बोल ना बोलो फिकया, फिक्का रस कम्म किसे ना आईआ। जो सतिगुर सच्ची सिख्या सिख्या, सो समझ विच्चों समझ लए प्रगटाईआ। मन वासना जगत पिटया, उच्ची कूके वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सृष्ट सबाई इक्को नाता जोड़ जुड़ाईआ। इक्को नाता सबाई सृष्ट, आत्म परमात्म हरि जणाइंदा। पुरख अकाल अगम्मी इष्ट, निरगुण निरवैर आप समझाइंदा। सतिगुर पूरा लेखा चुकाए दोज़ख़ बहिश्त, नरक स्वर्ग दोवें पार कराइंदा। सच दुआरे लै के जाए जिस घर विच्चों आए परत, अन्तिम ओसे दर मेल मिलाइंदा। गुरमुख ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए

तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिसज्जण भगत भगवान घर साचे मेल मिलाइंदा। साचे घर मिलो जगदीश, जगदीशर इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा कलमा जगत हदीस, लोकमात करे पढ़ाईआ। सो खेल खेले बीस बीस, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा हुक्म वरते इक इकीस, एका इक्की देवे पाईआ । तिस साहिब सुल्तान पुरख अकाल छत्र झुले इक्को सीस, राज राजान दूजा नज़र कोए ना आईआ। जगत वासना लए जीत, आप आपणे विच खपाईआ। साचा मार्ग धर्मदुआर सब नूं दस्से ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। हरिसंगत हरिजन हर घट प्रभू वसया वेखो चीत, निरगुण सरगुण अन्दर बैठा डेरा लाईआ। रल मिल सारे करो सच प्रीत, दुबिधा द्वैत दूई कटाकश तीर ना कोए चलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे गए सच हदाइत, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। पारब्रह्म पुरख अकाल परवरदिगार सब दे उते करे अनाइत, जो बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आदि जुगादी इक्को नर, जुग चौकड़ी देवे वर, जन भगत वखाए साचा घर, खुल्ल्हा रहे हमेश दर, धुर दरवाज़ा पुरख अकाल बंद ना कदे कराईआ।