२१ अस्सू २०२० बिक्रमी पक्खोवाल हरिसंगत दा अकट्ठ होया ज़िला लुधियाणा
सो पुरख निरंजन शाह सुल्तान, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। हरि पुरख निरंजन वड बलवान, बेअन्त बेपरवाह तेरा अन्त कोए ना आईआ । इक ओंकार नौजवान, मर्द मर्दान तेरी आदि जुगादि सच्ची सरनाईआ। आदि निरंजन नूर महान, जोती जाता इक्को नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा सच मकान, दर घर साचा इक सुहाईआ। श्री भगवान खेल महान, निरगुण निरवैर आप कराईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी इक जणाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी आप कमाईआ। निरगुण खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी पावे सार, नित नवित्त वेस वटाईआ। लख चुरासी दए आधार, जीव जंत भेव खुल्हाईआ। शब्द अनादी बोल जैकार, धुर दी धार दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, वड वड्डा वड वड्याईआ। हरि वड्डा बेअन्त बेपरवाह, आदि जुगादि इक अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, बेड़ा दो जहान चलाइंदा। धुर संदेसा देवे आ, शब्द अनादी नाद अल्हाइंदा। साचा मार्ग दए समझा, धुर दी धारा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा।
सचखण्ड निवासी पुरख अकाल, आदि जुगादि खेल कराईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कोटन कोटि काल बिताईआ। सेवा करदे गए तेई अवतार, भगत अठारां अक्ख खुल्हाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बोल गए जैकार, नाअरा हक़ हक़ इक जणाईआ। नानक गोबिन्द दस्स के गए सच्चा प्यार, साची रीती चार वरन जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करनेयोग, हरि करता इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि लख चुरासी अन्दर भोगे भोग, बण संजोगी मेल मिलाइंदा। नाम सुणाए सच सलोक, धुर दा ढोला राग अल्हाइंदा । निर्मल कर प्रकाश जोत, नूर नुराना डगमगाइंदा। लेख मुकाए हरख़ सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमान, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। शब्दी योद्धा सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। लेखा जाणे दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। हुक्मे अन्दर खेल करे महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए ज्ञान, निष्अक्खर दए समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद लिख पुराण, गीता ज्ञान दए दृढ़ाईआ। ईसा मूसा पीर पैगम्बर दए ज्ञान, काया कुर्हा दए समझाईआ। धुर संजोगी मिले आण, भगत भगवान अंग लगाईआ। नानक गोबिन्द बोध ज्ञान, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आप समझाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धर्म दुआरे इक निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। साचा भेव हरि निरँकार, निरगुण दाता आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी हो तैयार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। दाता दानी देवणहार वड भण्डार, विष्नूं झोली इक भराईआ। ब्रह्मा देवणहारा ब्रह्म विसथार, लख चुरासी निर्मल जोत कर रुशनाईआ। शंकर देवे इक कटार, त्रिसूल हथ्थ भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। करे खेल पुरख अकाल, अक्ल कल वड्डी वड्याईआ। दीना बंधप हो दयाल, दयानिध भेव खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक्को सोभा पाईआ। प्रगट कर जोती नूर इक जलाल, ज़ाहर ज़हूर करे इक रुशनाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, हक़ मुकामे डेरा लाईआ। सच तौफ़ीक सांझे यार, लाशरीक नूर इलाहीआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। साची करनी करे करतार, करता पुरख बेपरवाहीआ। आपणी इच्छया कर तैयार, साची भिच्छया झोली पाईआ। आपणा बल आपे धार, बलधारी आप अख्वाईआ। आपणी करनी करे सच विहार, करता पुरख आपणे नाउँ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या श्री भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। एकँकारा बणाए बणत, घड़न भंनणहार आप हो जाईआ। आदि निरँजण जोत जगँत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता साचा कन्त, कन्त कतूंहल सोभा पाईआ। श्री भगवान साचा धाम सुहंत, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। पारब्रह्म दर दरवेश बण के करे मन्नत, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या श्री भगवान, घर साचे आप समझाइंदा। सुत दुलारा इक जवान, शब्दी सुत उठाइंदा। देवणहारा हथ्थ निशान, धर्म निशान इक झुलाइंदा। बणावणहारा हुक्मरान, सीस जगदीश ताज टिकाइंदा। वखावणहारा दो जहान, निरगुण सरगुण रूप वखाइंदा । सुहावणहारा सच मकान, थिर घर साचे आप बहाइंदा। देवणहार अगम्मी दान, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी पुरख अकाल, आदि आदि जणाईआ। सुत दुलारे शब्दी लाल, तेरे हथ्थ वड्याईआ। दो जहान तेरी धर्मसाल, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी वसण धर्मसाल, घर बैठण डेरा लाईआ। त्रैगुण माया दए भण्डार, पंज तत कर कुड़माईआ। लख चुरासी खोल्ह कवाड़, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। साची बाणी बोल जैकार, चारे खाणी दए समझाईआ। सोहला ढोला राग अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म पुरख अबिनाश, हरि करता आप जणाईआ। खेले खेल पुरी लोअ पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर दासी दास, सेवक सेवा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची घाड़न आप समझाईआ। साची घाड़न घड़ पंज तत्त, त्रैगुण बन्धन इक्को पाईआ। नाता जोड़ रक्त बूँद साची रक्त, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। अन्दर वड़ पुरख समरथ, साची खेल इक जणाईआ। घर विच घर कर प्रगट, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। नौ दुआरे खोल्ह हट्ट, गुर शब्दी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। नौ दुआरे खोल्ह कवाड़, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी कर तैयार, चार खाणी वंड वंडाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, धुर दा रागी राग अल्हाईआ। काया मन्दिर अन्दर सुहाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नौ दुआर आपणा भेव समझाईआ। नौ दर खेल कर जग्ग, जग जीवण दाता आप जणाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह
हँकार आसा तृष्ना मेल मिला अग्ग, हउमें हंगता गंढ्ढ पवाइंदा। मन मति बुध करा हज्ज, काया काअबा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण इक्को वार सुहाइंदा। सच सिँघासण सज्जण मीत, सो साहिब आप बणाईआ। नौ दर तेरी रीत, नौ खण्ड मिले वड्याईआ। नौ रस जगत नीत, नीती नीती नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। शब्द गुरू सुण धुर संदेस, सचखण्ड साचे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैं सेवा करां हमेश, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लवां वेख, निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खेलां खेड, नौ दर जगत धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे प्रभ हो के मंगता, शब्द सुत झोली डाहीआ। नौ दुआरे भरां हंगता, हँ ब्रह्म समझ कोए ना आईआ। भेव ना पाए कोई पंडता, जगत विद्या नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। प्रभू, मैं सेवा सच कमवांगा। लख चुरासी जीव जंत उपजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगावांगा। त्रैगुण माया हुक्म वरतावांगा। पंज तत नाता मेल मिलावांगा। नौ दर दरवाज़ा खोल्ह वखावांगा। कूड़ी क्रिया आसा तृष्ना साजण साजा, सगला संग निभावांगा। तेरा खेल ग़रीब निवाजा, जुग चौकड़ी पूर करावांगा। सच वस्त अमोलक दे दाजा, तेरे अग्गे मंग मंगावांगा। कवण वेला घर साचे बहि के निरगुण निरगुण मारे वाजां, मेरा विछोड़ा पन्ध कटावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगावांगा। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। आदि पुरख आप समझाउँदा ए। सो पुरख निरँजण हुक्म वरताउँदा ए। हरि पुरख निरँजण इक मनाउँदा ए। एकँकार राह चलाउँदा ए। आदि निरँजण नूर चमकाउँदा ए। अबिनाशी करता वेख वखाउँदा ए। श्री भगवान निशान उठाउँदा ए। पारब्रह्म प्रभ दरस दिखाउँदा ए। लख चुरासी करे खेल, ब्रह्म आपणा रंग रंगाउँदा ए। नौ दर जगत तृष्ना चेत, घर घर विच आपणा खेल रचाउँदा ए। गृह मन्दिर नज़री आए नेतन नेत, दर दसवें सोभा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख सच संदेस इक सुणाउँदा ए। सच संदेस इक सुणाउँदा ए। प्रभ धुर दा हुक्म जणाउँदा ए। शब्द सुत तेरी सेवा इक लगाउँदा ए। जुग चौकड़ी रुत्त सुहाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी झोली पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख अबिनाशी करता धुर दा भेव आप जणाउँदा ए। शब्द सुत हो तैयार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। मैं सेवा करां प्रभ
सच निरँकार, निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी वेखां विच संसार, लोकमात फेरा पाईआ। लख चुरासी दयां सति भण्डार, नाम अमोलक इक वरताईआ। साची खेल करां अगम्म अपार, अलख अगोचर समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर मंगां मंग श्री भगवान, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। साचा खेल करां महान, सति सतिवादी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, गुर अवतार रूप वटाईआ। सति संदेसा देवां एका वार, एकँकार तेरा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। सृष्ट सबाई बंद कवाड़ी खोल्ह नैण उग्घाड़, अक्ख प्रतख दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरा सगला संग निभाईआ। गुर अवतार रूप प्रगटावांगा। निरगुण सरगुण वेस वटावांगा। निरवैर हो के कार कमावांगा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकावांगा। धुर दा ढोला छन्द सुणावांगा। सोभावन्त इक अख्वावांगा। नूरी चन्द जोत चमकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण वेले दर तेरे बहि के ख़ुशी मनावांगा। कवण वेला दस्स भगवान, तेरे दर मिले वड्याईआ। सेवा करां नित नवित्त विच जहान, तेई अवतारां हुक्म मनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर कलाम, कलमा नबी रसूल कायनात जणाईआ। भगत अठारां करे ध्यान, निज नेत्र नैण उठाईआ। दस गुर जगत प्रधान, नाम प्रधानगी इक वखाईआ। अन्दर वड़ के देवां नाम ज्ञान, बाहरों समझ कोए ना आईआ। लेखा लिख शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान करां पढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्ह अञ्जील कुरान, तीस बतीसा मसला हक़ दयां समझाईआ। साची बाणी बोल धुर फ़रमान, धुर दी धार लोकमात समझाईआ। चारे वरनां इक ज्ञान, बरन अठारां बूझ बुझाईआ। ऊँच नीच राउ रंक इक ध्यान, चरण कँवल इक दृढ़ाईआ। नौ दुआर जगत दुकान, नौ खण्ड पृथ्मी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, जिस वेले तेरा मेला होए सहिज सुभाईआ। श्री भगवान आदि जणाउँदा ए। सुत शब्द तेरी सेवा सच लगाउँदा ए। आदि जुगादी सतिगुर रूप, तेरा इक्को इक वखाउँदा ए। सच निशान चार कूट, दहि दिशा आप वखाउँदा ए। तेरे उपर जाए तुठ, पुरख अकाल मेहर नज़र उठाउँदा ए। जुग चौकड़ी सोहे तेरी रुत्त, फुल फलवाड़ी बसन्त आप महकाउँदा ए। लख चुरासी अन्दर हो के चुप्प, दो जहानां खेल वेख वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाउँदा ए। साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। धुर दा भेव अभेद खुल्हावांगा। शब्दी सुत तेरा हुक्म वरतावांगा। जुग चौकड़ी रूप धरावांगा। निरगुण सरगुण वंड वंडावांगा। गुर अवतार नाम रखावांगा। पीर पैगम्बर ढोला
गावांगा। शब्द अनाद इक सुणावांगा। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खोजावांगा। बण स्वांगी स्वांग रचावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी इक कमावांगा। साची करनी प्रभू कमावेगा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार लँघावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सेव कमावेगा। सचखण्ड निवासी सच दरगाह लेखा आपणे हथ्थ रखावेगा। शब्द अनाद धुर दी धार इक्को इक कह के, हुक्म वरतावेगा। हर घट अन्दर निरगुण रूप हो के बहि के, सच सिँघासण सोभा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक सुणावेगा। शब्द सुत समझाउँदा हां। धुर दा अक्खर इक सिखाउँदा हां। पुरख अकाल हो के हुक्म मनाउँदा हां। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी वंड वंडाउँदा हां। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल रलाउँदा हां। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मनाउँदा हां। त्रैगुण माया पंज तत जोड़ जुड़ाउँदा हां। नौ दुआरे खोल्ह दर, दस्म दुआरी सोभा पाउँदा हां। शब्द अनादी नूर इलाही जोती नूर नूर रुशनाउँदा हां। अमृत सरोवर धार इक वहाउँदा हां। दो जहानां वेख वखाउँदा हां। ब्रह्मण्ड खण्ड सोभा पाउँदा हां। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज डेरा लाउँदा हां। चारे बाणी राग अलाउँदा हां। चारे खाणी बूझ बुझाउँदा हां। सुरती हाणी शब्द मिलाउँदा हां। अमृत बाणी जाप जपाउँदा हां। धुर दी राणी घर वखाउँदा हां। लख चुरासी चुक्के काणी, साची सिख्या इक दृढ़ाउँदा हां। गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर संदेस सुणाउँदा हां। आत्म परमात्म रच सुअम्बर, धुर संजोगी मेल मिलाउँदा हां। कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, सच सुच मार्ग इक लगाउँदा हां। भाग लगा अन्धेरी कन्दर, दीपक दीआ इक वखाउँदा हां। मन वासना बन्न्ह के बन्दर, बुध विवेक आप कराउँदा हां। बजर कपाटी तोड़ जन्दर, घर घर विच पड़दा आप उठाउँदा हां। शब्द अनादी गा के मंगल, सोहँ राग अलाउँदा हां। कूड़ी क्रिया तोड़ संगल, नाम डोरी तन्द बंधाउँदा हां। हो सहाई उजाड़ पहाड़ जंगल, उच्चे टिल्ले वेख वखाउँदा हां। मस्तक टिक्का ला के चन्दन, धूढ़ी ख़ाक इक रमाउँदा हां। साची दस्स के सिख्या बन्दन, निरगुण सरगुण हुक्म मनाउँदा हां। जुग चौकड़ी मालक बण के टुट्टी गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दया कमाउँदा हां । साचा नाम आवां वंडण, दर दर इक्को अलख जगाउँदा हां। वेखां खेल विच वरभण्डन, ब्रह्मण्ड फेरा पाउँदा हां। देवां सच इक अनन्दन, निजानंद रस चखाउँदा हां। दूई द्वैती ढाह के कंधन, कन्ढ्ढा पार इक वखाउँदा हां। अमृत सरोवर नुहावां गंगन, दुरमति मैल तन धवाउँदा हां। दूजे दर ना जावां मंगण, घर इके सोभा पाउँदा हां। भगत सुहेले रख के अंगन, अंगीकार अख्वाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक दृढ़ाउँदा हां। सच संदेसा इक दृढ़ाया ए। आदि पुरख हुक्म वरताया ए। शब्द सुत बूझ बुझाया ए। चार
जुग वंड वंडाया ए। चार वेद भेव खुल्हाया ए। चारे बाणी राग अल्हाया ए। चारे खाणी वेख वखाया ए। चारों कुण्ट डेरा लाया ए। चौथे पद आप समझाया ए। धुर दा छन्द इक गाया ए। निजानंद इक उपजाया ए। ख़ुशी कर बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाया ए। निरगुण नूर चाढ़्ह चन्द, जोत उजाला इक कराया ए। सतिजुग त्रेता मिटे पन्ध, द्वापर कलयुग लेखा रहे ना राया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा इक्को माण वधाया ए। शब्द सुत तेरा सच्चा माण, सो साहिब आप रखाईआ। तेरा हुक्म वरते दो जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, नैण सके ना कोए उठाईआ। देवत सुर गण गंधर्ब तैनूं गाण, अट्ठे पहर ध्यान लगाईआ। लख चुरासी तैथों मंगे दान, बैठे ख़ाली झोलीआं डाहीआ। गुर अवतार तेरा निशान, पीर पैगम्बर तेरा नूर रुशनाईआ। आत्म तेरा परमात्म करे पहचान, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुरू गुरू बलवान, तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। शब्द गुरू प्या हस्स, वाह वा पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। मैं सेवा करां नस्स नस्स, दो जहान वाहो दाहीआ। तेरा मार्ग देवां दस्स, चारे जुग दयां पढ़ाईआ। लख चुरासी देवां तेरा नाम रस, रस रसीआ रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया पावां नथ्थ, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण वेला आपणा संग मिलाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाउँदा ए। धुर दा भेव आप जणाउँदा ए। नव नौ चार तेरी सेव लगाउँदा ए। इकावन बावन वंड वंडाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा संग निभाउँदा ए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण धुर दा ढोला गाउँदा ए। लेखा जाणे अञ्जील कुरान, कलमा इक्को इक पढ़ाउँदा ए। साची बाणी बोल गुण निधान, गुणवन्ता भेव खुलाउँदा ए। कलयुग अन्तिम आए विच संसार, गुर अवतार पैगम्बर दोए जोड़ सर्ब वास्ता पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरू तेरा इक्को माण रखाउँदा ए। शब्द गुरू कहे मेरे भगवान, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, कलयुग वेला अन्तिम जाए आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर तेरे मंगण दान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड सत्त दीप ख़ाली दिसे मैदान, शहिनशाह रूप ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशान, जूठ झूठ डौरु डंका देवे वजाईआ। राज राजान होण बेईमान, सिदक सबूरी संग ना कोए निभाईआ। साध सन्त खाण हराम, हक़ हकीकत हथ्थ किसे ना आईआ। मुल्लां शेख़ मसायक घर घर नच्चे शैतान, चारों कुण्ट कूड़ दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण आपणा मेला लै मिलाईआ। शब्द सुत लाडले मेरे लाल, पुरख अकाल आदि आदि जणाया। कलयुग
अन्तिम वेखां तेरी धर्मसाल, धर्म दुआरा फोल फोलाया। लख चुरासी होए बेहाल, धीरज धीर ना कोए धराया। हरि का नाम देवे ना कोई धन माल, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला सर्ब गाया। दीपक दीआ जोती घर देवे ना कोई बाल, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। अमृत आत्म जाम देवे ना कोई प्याल, बिन गोबिन्द सच प्याला हथ्थ ना किसे उठाया। चारों कुण्ट सिर ते कूके काल, अग्गे हो ना कोए बचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाया। साची सिख्या सुण लै सुत, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। तेरी होए सुहञ्जणी रुत्त, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन पुच्छ, अन्दर वड़ वड़ हरि जणाईआ। कवण वेला प्रभ जाए तुठ, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो रिहा लुक, सचखण्ड दुआर आसण लाईआ। जिस दा रूप निर्मल जोत, शाहो भूप वड वड्याईआ। तिस पुरख अकाल उते गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रख के गए ओट, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। प्रगट होवे पारब्रह्म आदि जुगादी जो बणया रिहा ख़ामोश, ख़ालस आपणा नूर करे रुशनाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड जो होया रिहा रूपोस, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सुत शब्द तेरा लेखा अन्त मुकावांगा। पारब्रह्म रूप वटावांगा। सति धर्म इक जणावांगा। ब्रह्म मति इक समझावांगा। तेरा भेव इक खोल्हावांगा। हो प्रतख दरस दिखावांगा। वसणहारा घट घट, घट घट नज़री आवांगा। तेरा वेखां जगत हट्ट, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलावांगा। तेरा लेखा होए सति, नौ दर काया पटका लाहवांगा। तेरा वेख चलदा रथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमावांगा। शब्द सुत तूं मंगी भीख, भिख्या प्रभू देवे वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा रूप करन उडीक, निज नेत्र नैण लैण उठाईआ। कलयुग अन्तिम बण के कातब चिट्टे उते काली मार गए लीक, तस्वीर बेनज़ीर ना सके कोए समझाईआ। पारब्रह्म पीर पैगम्बरां सांझा यार प्रगट होवे ठीक, निरवैर पुरख आपणा नूर करे रुशनाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त ब्रह्मण्ड खण्ड देवत सुर सारे लए जीत, विष्न ब्रह्मा शिव सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त साचे भगत चरण कँवल करन प्रीत, धुर प्रीती इक जणाईआ। निरवैर पुरख नर निरँकार साचा नाम इक्को वार करे बख्शीश, बख्शश आपणी तेरी झोली पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी इक्को दस्से सच्ची रीत, चार वरन अठारां बरन ज़ात पात दीन मज़्हब कोई समझ ना सके राईआ। लेखा जाणे शिवदुआले गुरुदुआर मट्ठ मन्दिर मसीत, परखणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर
आत्म परमात्म दस्सणहारा सच्चा गीत, गीत गोबिन्द इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्तिम आपणा वेस वटाईआ। शब्द सुत सद कर तैयारी, त्रैगुण अतीता हरि जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी वारी, अन्तिम आपणा हुक्म वरताइंदा। चार युग गुर अवतार पीर पैगम्बर बणन खिलाड़ी, साची खेड आप खडाइंदा। धुर दा संदेस नर नरेश लिखावे बण लिखारी, कातब इक्को कलम चलाइंदा। हरि का नाम हट्ट खुल्ल्हा दो जहान बणाए व्यपारी, गुरमुख विरला सौदा लैण आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हउमे भरे नाल बीमारी, कूड़ी यारी नाल लगाइंदा। ओसे घर विच ओसे दर विच ओसे मन्दिर वड़ के निरगुण जोत करे उज्यारी, नूरो नूर डगमगाइंदा। पारब्रह्म दी समझ ना सके कोए होश्यिारी, मन मति बुध भेव कोए ना आइंदा। लख चुरासी वेखे दर भिखारी, करता आपणी कार कमाइंदा। सुत लाडले शब्द तेरा खेल अपर अपारी, हरि अपरम्पर आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम तेरी आसा पूरी करे आप प्रगट होए सिरजणहारी, घट घट अन्दर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा सुण लै बाल, प्रभ ठाकर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे तेरा हाल, हालत आपणी झोली पाईआ। गुर अवतार तेरे नाल, पीर पैगम्बर तेरा संग निभाईआ। अन्तिम सारे दोए जोड़ प्रभ अगे मंग के जाण दान, दाता दानी तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त होणा प्रधान, आ के वेखणा आपणा जहान, दो जहानां वाली आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सुत शब्द तेरा चौकड़ी जुग ज्ञान, सिमरन पूजा पाठ अभ्यास रूप वखाईआ। जगत सरोवर अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जल पाणी अशनान, जीव जंत मार्ग इक दरसाईआ। सिफ्ती ढोला नाम निधान रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नौ दुआर हरि करतार जगत वासना खोल्ह दुकान, वस्त अमोलक माया ममता तृष्ना विच समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा खेल होए महान, जगत व्यपारी, जीव जंत हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम इक्को इक सुणाईआ। अन्तिम सच संदेस सुणाउँदा ए। सुत शब्द तेरी रचना आदि रचाउँदा ए। जुग चौकड़ी खेल कराउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विच्चों अन्तिम आपणा भेव चुकाउँदा ए। शब्दी सुत दुलारे तेरा खेल कर अपार, अपरम्पर धार वखाउँदा ए। सुत दुलारा कहे प्यारा गोबिन्द सूरा इक उठाल, डंका शब्द ताल वजाउँदा ए। खण्डा खण्डग धर कटार, सीस जगदीश सुहाए दस्तार, कल्गी तोड़ा नाल मिलाउँदा ए। साचा घोड़ा अगम्म अपार, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मण्डां खण्डां
हुक्म वरताउँदा ए। साची सिख्या सिख संसार, अमृत आत्म जाम दए प्याल, वरन बरन ऊँच नीच राउ रंक डेरा ढाउँदा ए। दो जहानां वज्जे ताल, ब्रह्मण्ड खण्ड वसे धर्मसाल, सच्चा मन्दिर इक वखाउँदा ए। सेवा कर जगत कमाल, विद्याले बिनां पुच्छां स्वाल, वरभण्डी भेंट चढ़ाउँदा ए। कलयुग कूड़ी जड़्ह उखाड़, त्रैगुण अग्नी देवां साड़, कूड़े बिरहों देवां झाड़, धुर दा हुक्मी हुक्म मनाउँदा ए। कलयुग आयू देवां गाल, नाता तुट्टे लख चार, बणया रहे ना बत्ती हज़ार, हज़ारी रूप आप वखाउँदा ए। साचा खेल करां अपार, निरगुण रूप करां उज्यार, कल कल्की लै अवतार, डंका इक्को नाम सुणाउँदा ए। वसां साचे धाम न्यार, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तों बाहर, ना कोई घाड़त घड़े बण ठठयार, बाढी आपे नज़री आउँदा ए। दीआ बाती जोत जगे निरँकार, शब्द अनाद वज्जे धुनकार, धुर दा राग इक दृढ़ाउँदा ए। तेरा लेखा लवां संभाल, वेख खेल शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक आपणा हुक्म वरताउँदा ए। निरगुण हो के आवां दलाल, भगतां लवां भाल, साचे सन्तां चलां नाल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाउँदा ए। आ के सुणां मुरीदां हाल, मुर्शद हो के बणां दलाल, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी कार कमाउँदा ए। दो जहानां तोड़ ज़ंजीर, अक्खीं वेखां शाह हकीर, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक अलाउँदा ए। सुत दुलारा चरण दुआर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सो पुरख निरँजण तेरा प्यार, हरि पुरख निरँजण भुल्ल कदे ना जाईआ। एकँकार तेरा सहार, दो जहान तेरी शरनाईआ। आदि निरँजण तेरा उज्यार, जुग चौकड़ी नूर वखाईआ। अबिनाशी करता तेरी धार, शब्दी ढोला राग सुणाईआ। श्री भगवान तेरा निशान दए हुलार, ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को लहर वखाईआ। पारब्रह्म तेरी साची कार, ब्रह्म तेरी अंस रूप वटाईआ। लख चुरासी तेरा पसार, घट घट नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे करतार, हरि करता बेपरवाहीआ। लोकमात प्रगट हो निरगुण रूप आप निरँकार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सम्बल धाम बणा के सच्चा दरबार, दर दरवाज़ा आप लगाईआ। सन्त सुहेले विच बठाल, गुर चेले मेल मिलाईआ। भगत सज्जण रख ख्याल, सम्मत इकीसा दे वड्याईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, शब्दी तन्द डोर बंधाईआ। पूरब जन्म बैठे जो घालण घाल, तिन्हां लेखा लेखे लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए इक धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वड्याईआ। दो जहानां राउ रंकां फ़कीर हकीरां करे प्रितपाल, प्रितपालक हथ्थ वड्याईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर तेरे दुआर वसण नाल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी आत्म आ के वेख हाल, हालत सब दी फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे इक अरज़ोईआ। प्रभ जिस वेले अन्तिम आवेंगा। मेरा लेखा पूर करावेंगा। पिछला चेता चेते रखावेंगा। नेता इक्को नज़री आवेंगा। लेखा साचा सच कमावेंगा। भेता आपणा आप बुझावेंगा। लेखा लिख्या पूर करावेंगा। सच भिच्छया इक्को पावेंगा। दहि दिशा नज़री आवेंगा। अनडिठया खेल वरतावेंगा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहान जिस ने जितया, उस दा रूप धरावेंगा। लख चुरासी बण के मात पितया, पिता पूत गोद उठावेंगा। दे वड्याई छोटे पुत बाल निक्कया, गोबिन्द सुत इक जगावेंगा। जिस ने जगत जहान रस जाता फिकया, तिस अमृत हथ्थ फड़ावेंगा। गोबिन्द सूरा सतिगुर स्वामी कदी ना जावे भिटया, भिट जगत विच्चों बाहर कढ्ढावेंगा। ओस लेखा अगम्मी लिख्या, कलयुग अन्तिम पूर करावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण वेला आपणा मेल मिलावेंगा। सुत शब्द जिस वेले अन्तिम आवांगा। निरगुण आपणा नूर धरावांगा। जोती जामा पावांगा। शब्दी नाद वजावांगा। ब्रह्म ब्रह्माद वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठावांगा। धुर समाज इक समझावांगा। लख चुरासी वेख पिछला काज, अगला रंग आप रंगावांगा। साचा बेड़ा बन्न्ह चलावांगा। सति धर्म दा बख्शां इक्को राज, चारों कुण्ट हुक्म समझावांगा। साचा कलमा सच निमाज़, रोज़ा इक्को इक जणावांगा। साचा नाम सच आवाज़, साचा राग इक सुणावांगा। साचा दे के धुर दाज, वस्त अमोलक झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण हो के आपणी खेल रचावांगा। निरगुण हो के खेल रचावांगा। सच साचा मार्ग लावांगा। काया काअबा फोल फोलावांगा। जगत तमाशा इक वखावांगा। निरगुण सरगुण पाए रासा, गोपी काहन नाच नचावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरी कर आसा, आसा आपणे नाल मिलावांगा। करवट लै बदल के पासा, दो जहान शब्द फ़रमान नाल उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द तेरी इच्छया पूर वखावांगा। तेरा लेखा इक चुकावांगा। अन्तिम तेरे नैण वखावांगा। साक सैण रूप वटावांगा। लहिण देण ज़रूर चुकावांगा। साक सज्जण सैण बण के साचा संग निभावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक समझावांगा। साची वस्त प्रभ समझाउँदा ए। आदि दा लेखा पूर कराउँदा ए। धुर दी धार आप समझाउँदा ए। निरगुण कार निरँकार कमाउँदा ए। लोकमात अगम्मी धार, धुरदरगाही आप वखाउँदा ए। रच के सच सच्चा दरबार, दरगाह साची रूप वटाउँदा ए। तख्त निवासी बण करतार, करता पुरख हुक्म वरताउँदा ए। दर सद्द गुरू अवतार, पीर पैगम्बर कोल बहाउँदा ए। भगत अठारां कर विचार, चरण कँवल इक समझाउँदा ए। कल कल्की लै अवतार, कूड़ी क्रिया डेरा ढाउँदा
ए। निहकलंक खेल अपार, नाम डंक इक सुणाउँदा ए। सृष्ट सबाई दए आधार, दूई द्वैत डेरा ढाउँदा ए। साची खेल करे विच संसार, सतिजुग साची नींह रखाउँदा ए। वीह सौ वीह बिक्रमी बणी भिखार, ख़ाली झोली आप भराउँदा ए। धरनी रोवे ज़ारो ज़ार, नीर हन्झू साफ़ कराउँदा ए। सूरज चन्द होए शरमसार, सब दी नेत्र अक्ख खुलाउँदा ए। आओ रल मिल सारे दो जहान लोकमात करो दीदार, श्री भगवान रूप वटाउँदा ए। जिस नूं लभ्भदे रहे जुग चार, सो करता खेल रचाउँदा ए। बिन नेत्र दए दीदार, निज नेत्र इक खुल्हाउँदा ए। चौदां कलीआं कर शृंगार, साचा आसण इक सुहाउँदा ए। अस्व घोड़े हो अस्वार, लोआं पुरीआं पार कराउँदा ए। पहलों थोड़ा थोड़ा दस्सदा रिहा विहार, हुण आपणा हुक्म वरताउँदा ए। वेखो कलयुग पैंदी सख्त मार, सतिगुर शब्द खण्डा हथ्थ चमकाउँदा ए। कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों करनी बाहर, जूठ झूठ डेरा ढाउँदा ए। ऊँचां नीचां करे प्यार, नवां कारज इक रचाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाउँदा ए। साची खेल करे समरथ, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। सदी बीसवीं नौ खण्ड पृथ्मी घर घर खोल्हे अक्ख, गूढ़ी नींद ना कोए सवाईआ। उच्ची कूक देवे दस्स, शब्द नगारा रिहा वजाईआ। अग्गे किसे दा रहिणा नहीं कोई वस, करता करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दरबार बैठ बोध अगाध भेव खुल्हाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म दीन दयाल, दो जहानां आप जणाइंदा। चरण छुहा के पक्खोवाल, ग़रीब निमाणयां पक्ख निभाइंदा। राज राजानां करे कंगाल, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। चार वरनां इक वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा आप उपजाइंदा । सुक्के हरे करे डाल्ह, अमृत रूप आप प्रगटाइंदा। सतिजुग चले अवल्लड़ी चाल, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। नौ खण्ड झुल्लदे वेखो निशान, धुर निशाने आप बणाइंदा। नौ दर झूठी लुट्टी दी वेखो दुकान, गुरमुख साचे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची नींह इक धराइंदा। साची नींह जाए रख, इक्की अस्सू मिले वड्याईआ। वरन बरन लोकमात विच्चों जाए नट्ठ, प्रभ धक्का देवे लाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर सारे करो इकट्ठ, दूई द्वैती दयो ढाहीआ। अन्तर आत्म लओ सच्चा रस, कूड़ा रस दयो तजाईआ । आत्म करो परमात्म वस, काम क्रोध लोभ मोह हँकार कम्म किसे ना आईआ। घर प्रकाश करो लट लट, कूड़ अन्धेरा लओ गंवाईआ। साहिब सतिगुर कोलों क्यों पिच्छे गए हट, अग्गे हो के मिलो वाहो दाहीआ। सतिगुर पूरा दुरमति मैल देवे कट, अमृत आत्म सीर प्याईआ। नेत्र वेख ना भुल्लो जट्ट, निरगुण दाता अन्तर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी इक्को मति, गुर अवतार पीर
पैगम्बर सारे रहे प्रनाईआ। तिस दा लेखा कोई ना सके लख, लिख्त लेख ना कोए समझाईआ। जुग चौकड़ी बैठा रिहा वक्ख, कलयुग अन्तिम अक्ख आप खुल्हाईआ। जन भगत दुआरे गया ढट्ठ, नौ गृह देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा मार्ग घर ग़रीबां दए लगाईआ। जगत ग़रीब निमाणे उठ गए जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण उच्ची आवाज़, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरी सरनाईआ। सच समग्री सब नूं दित्ता दाज, आत्म परमात्म वस्त झोली पाईआ । दो जहानां रच के काज, नव खण्ड पृथ्मी मार्ग इक दरसाईआ। नौ दर कूड़ा तोड़ समाज, नव चार पिण्ड ब्रह्मण्ड दए समझाईआ। शब्द गुरू सब दी रखे लाज, अन्तिम अन्त लहिणा देणा झोली देवे पाईआ। सतिजुग सच बणा जहाज़, बेड़े आपणे लए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल रिहा कराईआ। साची खेल करे करतार, इक्की अस्सू दए वड्याईआ। पक्खोवाल दा पक्ख पाल, पाखर घोड़े ज़ीन रखाईआ। दाते दानी वेख वखाल, जलवा नूर दए जमाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निशाना नौ खण्ड इक्को वार झुलाईआ। नौ खण्ड दे नौ निशान, गुरमुखां हथ्थ वड्याईआ । नौ दर दे नौ मकान, गुरसिखां दए जणाईआ। नौ घर दे हो मेहरवान, हरिजन झोली देवे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। हरि करता सतिगुर गहर गम्भीर, गुणवन्त भेव ना आइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट ज़ाहरा पीर, दस्तगीर आपणी कार कमाइंदा। कलयुग कूड़ी माया करे लीर, सतिजुग चन्न चमकाइंदा। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, लाशरीक खोल्ह वखाइंदा। सति धर्म दी इक तदबीर, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती नूर सच तस्वीर, बिन रूप रेख रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सच दुआरा भगत जन, गुरमुख मिली वड्याईआ। जिन्हां सरसे लग्गा लेखा तन, सो सदी बीसवीं हथ्थ निशान रहे झुलाईआ। दूर दुराडा आया चल, बण माही बेपरवाहीआ। निरगुण हो के गया रल, सरगुण मेल मिलाईआ। कलयुग वड़या डूंग्घी झल्ल, झल आपणी रिहा जणाईआ। जन भगतां मेट सल, पट्टी इक्को नाम बंधाईआ। सृष्ट सबाई जाए हल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। हरि का भाणा ना जाए टल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा मेरा जाण भगवान, तेरे अग्गे अरज़ोईआ। की होया मैं घोड़ा अस्व बणया विच जहान, चार पाउँ मुख मिली वड्याईआ। कर किरपा मेरा पिछला लेखा पछाण, बाल्मीक
रिहा वखाईआ। राम मेरे तेरी निगह वखाए निगहबान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। रणभूमी कीती इक प्रणाम, निउँ के सीस झुकाईआ। अमृत प्याया इक्को जाम, भर कटोरा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देदे मेरे घर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। घोड़ा कहे सुण पुकार, मैं पिछला हाल सुणाईआ। मेरा लहिणा दे विच संसार, क्यों लेखा झोली पाईआ। राम ने किहा जिस वेले मेरा राम लए अवतार, तैनूं आराम देवे पुचाईआ। जो रण भूमी सुत्ते पैर पसार, ऐस वेले तेरे चारों कुण्ट ख़ुशीआं ढोले गीत गाईआ। तूं इक्को कूके हिणकें बोल जैकार, दो जहान वेखण जस ख़ुशी रहे मनाईआ। तेरी वाग पकड़े त्रेते जुग दा कुशू तेरा बाल, जिस दे सिर उते बाल नज़र कोई ना आईआ। जुग चौकड़ी मैं बौहड़ी तेरी करदा रिहा भाल, क्यों मेरे राम सुत्ता मुख छुपाईआ। श्री भगवान कहे मैं नहीं अणजाण, सब कुछ जाणां अभुल्ल भुल्ल कदी ना जाईआ। मैं तैनूं दित्ता दान, दाता हो के तेरी झोली इक भराईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले तेरे नाल करां परवान, जिन्हां तेरा संग निभाईआ। तूं अन्तिम कलयुग कुद्दणा विच मैदान, सुम्ब पैर इक हिलाईआ। तेरे उपर निरगुण रूप बहे भगवान, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। राम हो के हउँ तेरे नाल नाल, अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे सेव कमाईआ । जिस वेले वड़ें विच पंडाल, दो जहानां पैंडा पन्ध मुकाईआ। मैं खुशीआं नाल वजावां ताल, तबला ढोलक हथ्थ ना कोए रखाईआ। वाह वा मेरी मेरे शहिनशाह कीती पूरी घाल, घालण आपणे लेखे लाईआ। अग्गे रिहा ग़रीबां दा स्वाल, स्वाल सुणन धुरदरगाही आईआ। मेरी वेख अगम्मी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर खुशीआं रहे मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाह वा बांके घोड़े, तैनूं मिली वड्याईआ। तेरे नाल प्रभू प्रीती जोड़े, जोड़ी आपणे नाल मिलाईआ। बाकी सब नूं दए स्वाल कोरे, चिट्टा काग़ज़ भगत दुआरे नीहां हेठ दबाईआ। दूर दुराडे सस्से उपर लाए होड़े, होके नाल रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा दए मुकाईआ। साचा लेखा सब दा मुके, मुकावणहार अन्त चुकाईआ। जुग चौकड़ी भगत भगवान गोदी चुक्के, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। निरगुण निरवैर हो के आपणी धारों उठे, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दीन दयाल हो के तुठे, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नौ दुआर नौ रस आपे पुच्छे, पुच्छणहारा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरी सच्ची नींह लोकमात दए धराईआ। रखी नींह चार वरन, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। पुरख अकाल दी इक्को सरन, दूजा इष्ट ना कोए मनाया। नाम डोरी सारे फड़न, तन्दी तार इक जणाया। काया मन्दिर साचे चढ़न,
हौली हौली कदम उठाया। सोहँ ढोला इक्को पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा संग रखाया। लेखा चुक्के डरन मरन, आवण जावण पन्ध मुकाया। सच मिले प्रभ की सरन, सरनगति इक समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ खण्ड निशान रिहा वखाया । नौ खण्ड वेख के पए हस्स, वाहवा वज्जी मात वधाईआ। श्री भगवान भगतां होए वस, लोकमात फेरा पाईआ। सम्बल बहि के साचा मार्ग रिहा दस्स, साचा राह रिहा जणाईआ। कूड़ा बुरज रिहा ढट्ठ, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। जन भगतां अन्दर रिहा वस, निज घर बैठा डेरा लाईआ । अमृत देवे सच्चा रस, झिरना निझर इक झिराईआ। कर किरपा खोल्ह अक्ख, आपणा पड़दा दित्ता उठाईआ। कूड़ी क्रिया नालों करे वक्ख, साचा नाता इक जुड़ाईआ। पक्खोवाल चार वरन दा करन आया पक्ख, पुख़ता आपणा हुक्म मनाईआ। कूड़ी क्रिया जड़ देवे पट्ट, शौह दरिया देवे रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक वरताईआ। नौ दुआरे रोवण मारन धाह, बौहड़ी बौहड़ी रहे कुरलाईआ। गुरमुखां कोलों असीं पल्ला गए छुडा, मुख अक्ख नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर बेपरवाह, साची बख्श इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। नौ दुआरे करो झाक, हरि झाकी इक जणाईआ। भगतां नालों तोड़ो साक, आपणी इच्छया आपणे विच छुपाईआ। साहिब सतिगुर खोल्हे ताक, अक्ख इक्को इक जणाईआ । सच सुणाए पूजा पाठ, नाम इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक लगाईआ । साचा मार्ग ला प्रभ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगत दुआरे छड्डी हद्द, अग्गे लँघ कोए ना जाईआ। धुर दरबारा तेरा गया सज, जिथ्थे वज्जे नाम वधाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आवण भज्ज भज्ज, ऊँच नीच धक्का कोए ना लाईआ। निज नेत्र स्वामी तेरा दर्शन करन रज्ज रज्ज, दोए लोचण बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। ग़रीब निमाणे करन पुकार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। प्रभ तेरे हथ्थ धुर तलवार, गुरमुख प्रेम भेंट चढ़ाईआ। साडा दुखड़ा दे निवार, दुखियां दर्द वंडाईआ । लोकमात ना आवे हार, माणस जन्म ना मिले सज़ाईआ। अन्तिम मिले सच दीदार, दरस इक्को शहिनशाहीआ। साडा कर्ज़ा दे उधार, दर खलो के मंगां तेरे माहीआ। तेरा नाउँ कल कल्की अवतार, कल कलेश दे गंवाईआ। जे हुण छुपया रिहों विच संसार, तेरा नाम ना कोए ध्याईआ । आपणी लज्जया आपे रख सिरजणहार, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रिहा जणाईआ। हरिजन साचे पड़दा लौंहदा ए। सति सरूप प्रगटाउँदा ए। जोत नूर चमकाउँदा
ए। शब्दी ढोला गाथ सुणाउँदा ए। दो जहान हुक्म वरताउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप उठाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाउँदा ए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण फोल फोलाउँदा ए। गीता ज्ञान अञ्जील कुरान भेव मुकाउँदा ए। खाणी बाणी धुर दा सच संदेस, सृष्ट सबाई याद कराउँदा ए। कलयुग अन्तिम प्रगटे इक नरेश, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउँदा ए। फिरे दरोही देस परदेस, नव नौ आपणा हुक्म वरताउँदा ए। लेखा चुक्के मुल्ला शेख़, मसायक पीर डेरा ढाउँदा ए। चार वरन इक्को टेक, अठारां बरन राह वखाउँदा ए। पुरख अकाल आदि जुगादि इक्को एक, लख चुरासी जीव जंत गेड़ भवाउँदा ए। जन भगतां करे बुध विवेक, अमृत आत्म जाम प्याउँदा ए। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत कूड़ा नाता तुड़ाउँदा ए। जोती जामा धर के भेख, धुर दा हुक्म आप मनाउँदा ए। निरगुण सरगुण कर के हेत, आत्म परमात्म गंढ्ढ पवाउँदा ए। कूड़ी क्रिया करे खेत, नाम खण्डा इक चमकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक वरताउँदा ए। धुर दा हुक्म इक वरतावेगा। श्री भगवान खेल रचावेगा। कलयुग कूड़ा मेट मिटावेगा। सतिजुग गुरमुखां रंग चढ़ावेगा। जन भगतां धूढ़ी टिक्का मस्तक लावेगा। नूरी नूरा जोत चमकावेगा। हाज़र हज़ूर दरस दिखावेगा। बचन पूरा खेल वरतावेगा। जो ग़रीब निमाणा बण के रहे मज़दूरा, तिन्हां मज़दूरी झोली पावेगा। साचा नाम होए मशहूरा, सोहँ ढोला राग सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को रंग रंगावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी रंग रंगाएगा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाएगा। नूरी चन्द इक चमकाएगा। गीत सुहागी छन्द सोहला गाएगा। जन भगतां परमानंद वखाएगा। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाएगा। नाता तोड़ दुहागण रंड, कन्त सुहागी मेल मिलाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण तू ही बख्शंद, तुध बिन नज़र कोए ना आएगा। निरगुण सरगुण खेल वखाए विच वरभण्ड, नेत्र नैण आप खुल्हाएगा। उठो वेखो चार कुण्ट दहि दिशा भेख पखण्ड, गुर का शब्द नज़र कोए ना आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप चुकाएगा। धुर दा लेखा गुर अवतार, पीर पैगम्बरां लए मनाईआ। कलयुग अन्तिम हो तैयार, श्री भगवन्त वेस वटाईआ। जोती जामा विच संसार, साचा रामा रूप वखाईआ। अगम्मी काहना हो तैयार, निरगुण निरगुण नूर धराईआ। शब्द निशाना अपर अपार, दो जहानां इक लगाईआ। राग तराना धुर दी धार, हरि करता आप सुणाईआ। भगत सुहेले लए उठाल, गुर चेले मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साची नींव धराईआ। सतिजुग साची नींव धर, धरत धवल सुहाईआ। चार वरन वखा इक्को घर, देवे माण वड्याईआ।
निरभउ चुका भय डर, धीरज धीर इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग इक वखाईआ। साचा रंग वेख गोपाल, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो दयाल, फूलन बरखा रहे बरसाईआ। शाह पातशाह तेरा खेल कमाल, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। सब दी विगड़ी सिध्धी करदे चाल, चाल निराली इक समझाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, सरगुण साची बूझ बुझाईआ। आपणा जलवा दे जलाल, नूरी नूर कर रुशनाईआ। भगत सन्त घर बहाल, त्रैगुण माया बन्धन कटाईआ। भाग लगा काया साची माटी खाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, दर तेरे इक सरनाईआ। श्री भगवान कहे खेल कराउँदा हां। कूड़ी क्रिया मेट मिटाउँदा हां। धर्म दुआरा इक सुहाउँदा हां। शब्द जैकारा इक अलाउँदा हां। नाम नगारा सच वजाउँदा हां। भेव न्यारा आप खुल्हाउँदा हां। महल मनारा सोभा पाउँदा हां। अगम्म अथाह राग सलौंहदा हां। बण मलाह बेड़ा पार लगाउँदा हां। दे सलाह मार्ग लाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आपणे कोल मंगाउँदा हां। पीर पैगम्बर आए कोल, दर बैठे सीस झुकाईआ। भाग लग्गा उपर धौल, दो जहान वज्जी वधाईआ। पूरा करन आया कौल, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। चुकाए पड़दा आपणा उहल, मुख नक़ाब ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे गीत, ख़ुशीआं नाल ढोले गाईआ। वाहवा प्रभ तेरी रीत, पारब्रह्म प्रभ साचे तोहे भाईआ। कलयुग जीव जंत लभ्भदे फिरदे ठाकर दुआरे मन्दिर मसीत, तूं हर घट बैठा डेरा लाईआ। सर्ब जीआं समझावें इक्को गीत, आओ मिलो घर सच्चे मिले माहीआ। सदा सदा सद वसे चीत, घर बैठा सोभा पाईआ। लेखा जाण हस्त कीट, नीच ऊँच भेव चुकाईआ। तेरे छत्र झुल्ले सीस, जगदीश तेरा नूर सोभा पाईआ। तेरी सिफ्त करन राग छतीस, तीस बतीस ढोला गाईआ। भाग लग्गा अस्सू इकीस, अस्सू तेरा आवे वाहो दाहीआ। सदी बीसवीं रही बीत, सृष्ट सबाई नेत्र रही नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नेत्र नैणां रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण ढोले, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी तूं लुक्या रिहों ओहले, आप आपणा मुख छुपाईआ। लोकमात असीं सेवा कर के आए बण के गोले, दर तेरा इक्को वेख वखाईआ। बिन तेरे सारे पोले, तुध बिन वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर बण विचोले, जगत नाता आए जुड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ग्रन्थ बाणी बोध अगाध भेव खोल्हे, तेरी सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। सेवा कर के आए पंज तत चोले,
अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। अन्तिम बैठे तेरे कोले, चरण कँवल ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो सच्चा दरबार, पक्खोवाल प्रभू लगाईआ। जिस दा लेखा रहे सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नेत्र नैणां करो दीदार, अक्ख प्रतख दए समझाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं मिली वड्याई प्रभ मेरे विछड़े मेले यार, गुरमुख साचे नज़री आईआ। मुहम्मद कहे मेरे परवरदिगार, चार यारी तेरे दर बैठी सीस झुकाईआ। ईसा मूसा कहे मेरे नूरी सरदार, जलवागर तेरी सरनाईआ। राम कहे मेरे राम प्यार, तेरा प्यार दो जहान इक्को रंग रंगाईआ। अस्सू कहे मैं हो तैयार, वेले सिर ढुका आईआ। जे कोई लभ्भे धुर दी धार, समझ कोए ना पाईआ। तेई अवतार मुखों बोल जैकार, इक्को वार कहिण राम राम तेरी वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण परवरदिगार, लाशरीक तेरी शिरकत रूप ना कोए वटाईआ। नानक गोबिन्द कहे पुरख अकाल, अक्ल कलधारी आदि जुगादि तेरी खेल दो जहान रचन रचाईआ। कलयुग अन्तिम हो दयाल, निरवैर आपणा वेस वटाईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह धर्मसाल, चार वरनां दिती वड्याईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, साची सिख्या इक समझाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख गुरसिख लए मिलाईआ। आ के वेख्या मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नाउँ रखा के सिँघ पाल, सीस धड़ लेखे लाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, पिता पूत नाम रखाईआ। डंका वज्जे दो जहान, दोहरी सट्ट ताल लगाईआ। कलयुग अन्त चुक्के काण, सतिजुग आवे वाहो दाहीआ। अस्सू इक्की तेरा दिवस होए प्रधान, लोकमात मिले वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक इकीआं सिखां मिले दान, ब्रह्म ज्ञान झोली पाईआ। साची सीस दस्तार बन्न्हे भगवान, जिस अन्दर लुक्के सर्ब लोकाईआ। एथे ओथे दो जहानां देवे माण, पंच परवान पंच प्रधान अग्गे बैठे राह तकाईआ । कवण वेला पंचां सोहे इक्को दर राजान, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। जिस दे निरगुण हो के झुकीए आण, सरगुण संदेस इक सुणाईआ । जिस नूं सचखण्ड मन्नीए भगवान, सो मातलोक बेपहचान फेरा पाईआ। चरणी ढह के सारे मंगीए दान, तेरा विछोड़ा दो जहान कदे ना आईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव अभेद दस्स के गए थोड़ा थोड़ा, सदा सदा भेव पाईए दर घर जाईआ। की होया जे कलयुग अन्तिम आया सतिजुग दौड़ा, दो जहान लख चुरासी क्यों प्या लोहड़ा, नेत्र रोवे क्यों जगत लोकाईआ। आत्म परमात्म दा नानक गाया दोहरा, एका दूआ भेव चुकाईआ। गोबिन्द गुरू पुरख अकाल दा बणया बांका छोहरा, सो शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग जीव ना हो ढोरा, सरवण कन्न रिहा सुणाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी ब्रह्मण्डां खण्डां अन्दर फिरे घोड़ा, निरगुण निरगुण रिहा दौड़ाईआ। तिस दा रूप ना
जाणो वांग चोरां, पारब्रह्म कलयुग अन्त चोरी ना कोई कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे घर ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल हस्सण, गीत गहर गम्भीर गाईआ। वड वड्याई प्रभ आया मार्ग दस्सण, दहि दिशा दए समझाईआ। सृष्ट सबाई हिरदे आया वसण, घट घट डेरा लाईआ। धुर संदेसा देवण आया लखण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दरबार इक वखाईआ। सच दरबार लग्गा ग़रीबी, पुरख अकाल लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण आए खेल अजीबी, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। कवण बिध प्रभ देवे अग्गे तरतीबी, नौ खण्ड पृथ्मी दए समझाईआ। दूर दुराडा नज़री आए क़रीबी, घर घर फेरा पाईआ। हउमें रोग मिटाए बण तबीबी, नाम दारू साचा जाम प्याईआ । अल्ला राणी ईसा मूसा मुहम्मद संग कोल ना फिरे भतीजी, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक सुहाईआ। सच दरबार वेखण दी ख़ातर, विष्न ब्रह्मा शिव आईआ। वेखो ग़रीब निमणयां प्रभ जू बणया चाकर, लोकमात सेव कमाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख लिख देंदे गए पात्र, सो पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जिस नूं कहिन्दे जलवा नूर देवे बातन, सो ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस नूं निहकलंक आखण, सो निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक जिस दे चरणां वल झाकण, सो झाकी रिहा जणाईआ। दो जहान जिस दा स्नेहड़ा भाखण, नित बैठे ध्यान लगाईआ। जिस नूं कहिन्दे सच रसूल पाकन, पाकी पाक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दरबार इक सुहाईआ। गुर अवतार कहिण तेरा ठांडा दरबार, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। सो पुरख निरँजण तेरी धार, गुर अवतार वेख रहे जस गाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरा प्यार, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भुल्ल कोए ना जाईआ। एकँकार तेरा सहार, विष्न ब्रह्मा शिव ओट तकाईआ। आदि निरँजण तेरा उज्यार, दो जहान सदा रुशनाईआ। श्री भगवान तेरा निशान, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म तेरा नाउँ प्रधान, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म वरताईआ। लख चुरासी तेरी करे कल्याण, आत्म कूके दए दुहाईआ। धन्न वड्याई प्रभ मिल्या आण, जुग जन्म दी आस मुकाईआ। सच वखाया इक मकान, लाशरीक बेपरवाहीआ। जिस दा नज़र ना आए कोई निशान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सो साहिब होया मेहरवान, सच प्रधानगी रिहा कमाईआ। सदी बीसवीं वेखे मार ध्यान, चौदां लोक कुण्डा लाहीआ। चौदां तबक वेखे मकान, निरगुण सौदा हट्ट विकाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। भगत दुआर होया प्रधान, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। सतिजुग तेरा
सच विधान, सति सतिवादी दए बणाईआ। पंचम पंच करे परवान, नौ दर दरवेश दरबान दए समझाईआ। सम्मत वीह सौ पन्द्रां नौ दुआरे कीता खेल महान, गुरमुख नौ नौ दए वड्याईआ। तिस दा लेखा वीह सौ वीह पन्द्रां कत्तक चुक्के आण, सतिगुर दाता आप चुकाईआ। सोच समझ ना कोई जाण पछाण, मन मति सार कोए ना आईआ। धुर दा लेखा जाणे नौजवान, नौबत जिस ने हथ्थ उठाईआ। सचखण्ड दुआरे पहलों आपणा पूरा करे विधान, पंचम दे माण वड्याईआ। नौ खण्ड वेखे फेर मार ध्यान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी बण के हुक्मरान, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिन्दे, इक्की अस्सू मिली वड्याईआ। धन्न गुरमुख जो पक्खोवाल विच रहिंदे, जिन्हां प्रेम प्रीती इक समझाईआ। हरिसंगत विच रल के बहिंदे, पुरख अकाल ध्यान लगाईआ। नींवें हो के सतिगुर सरनाई ढहिंदे, माण अभिमान ना कोए जणाईआ। धुर दा भाणा सिर ते सहिंदे, लख लख शुकर मनाईआ। धूढ़ी मस्तक संगत थींदे, टिक्का नाम लगाईआ। दूई द्वैत नाल कदे ना खहिंदे, जिन्हां सतिगुर मिल्या गोसाईंआ। धन्न परमेश्वर धन्न परमात्म धन्न वाहिगुरू सारे कहिन्दे, धन्न अल्ला धन्न ख़ुदा परवरदिगार तेरी धन्न वड्याईआ। तेरे चरणां हेठां सारे बहिंदे, लख चुरासी जीव जंत तेरी सरनाईआ। तेरा नाम निधान अमृत रस जो जन पींदे, तिन्हां गोबिन्द मिलदा सच्चा माहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरमुख सदा जीउदे, जन्म मरन विच ना आईआ। साचा बीज भगती नाम बींदे, फुल फलवाड़ी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा सच जोग, जोग जोगीशर ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम किरपा कर के कीता आप संजोग, बण संजोगी मेल मिलाईआ। मेहर नज़र नाल कटया रोग, हउमें ममता डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म दिती चोग, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। दर दुआर आ के देवें दरस अमोघ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। भाग लगाया साचे कोट, नौ दर वज्जे वधाईआ। नौ बंद लग्गे चोट, नौ खण्ड लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता सर्ब वर, जीव जंत जगत समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आखण, वेखो इक्को वज्जे नाम वधाईआ। अग्गे कोई ना देवे दूजा भाषन, भाषा सब नूं इक्को दए समझाईआ। करे खेल सर्ब गुण तासन, गुणवन्ता वड वड्याईआ। लख चुरासी बन्न्हे नातन, नाता बिधाता आप रखाईआ। लेखा चुक्के ज़ात पातन, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। चारे वरन इक्को ढोला आखण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म बणे साथन,
साचा संग निभाईआ। सोहँ शब्द अगम्मी गाथन, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। लख चुरासी वरोले माखण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । शहिनशाह प्रभ कलयुग आए, एकँकार वड्डी वड्याईआ। निरगुण हो के रूप वटाए, निरवैर बेपरवाहीआ। शब्दी हो के डंक वजाए, दो जहानां रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव हो इकट्ठे, दर आए सीस झुकाईआ । भगत दुआरे वेखो ढट्ठे, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा कर चार वरन बणा भाई भैण सके, दूजा रूप ना कोए वखाईआ । इक्को बाटे सब ने अमृत छके, क्यों बैठे मुख भवाईआ। सतिगुर कोलों कलयुग जीव सारे अक्के, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। लोक लज्जया वासते टेकदे मथ्थे, अन्दरों मैल ना कोए धवाईआ। जा जा थक्के मदीने मक्के, काया मकबरा साफ़ ना कोए वखाईआ। मन्दिर शिवदुआले मट्ठ फिरदे नट्ठे, काया मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ धुरदरगाह दे दस्सदे पते, आपणी समझ किसे ना आईआ। जे कोई गुरुदुआरे माया रखे, ग्रन्थी पन्थी झोलीआं रहे भराईआ। कोई ना जाणे प्रभ दा साचा हक़े, हक़ हकीकत समझ कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी दस्स दस्स थक्के, अन्तिम बैठे मुख भवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सब दे चीथड़ पाटे, काया ओढन नाम नज़र कोए ना आईआ। सदी बीसवीं कोए ना करे पूरे घाटे, साचे कंडे ना कोए तुलाईआ। अल्ला राणी नट्ठी फिरे खुल्हे झाटे, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। लाल मैंहदी घुली रहि गई बाटे, लाल रंग ना कोए चढ़ाईआ। चौदां तबक ते पुट्टे खाते, प्रभ दा डूंग्घा खाता नज़र किसे ना आईआ। ममता घेरे आ गई खूह निक्के एहाते, जिस घर गुरमुख बैठा डेरा लाईआ। पीर पैगम्बर कटणे पए फाके, पीर फ़कीर देण दुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दे गा के गए साके, सो साख्यात फेरा पाईआ। उस दे अग्गे कोई ना रहे आके, आका सब दा इक अख्वाईआ। पीर पैगम्बर जिस दे निक्के काके, सो पिता बाप वेखे चाईं चाईंआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दे इशारयां नाल दस्सदे रहे ख़ाके, नक्शा सके ना कोए बणाईआ। सो लहिणा देणा वेखे सब दे बाके, बाकी नवीस बेपरवाहीआ। निरगुण हो के खोल्हे ताके, पड़दा दो जहान उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण जन भगतो असीं तुहाढ्ढे चाचे, पिता पुरख अकाल इक्को इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो सब दी साजण साजे, साजणहारा इक अख्वाईआ। नित नवित्त असीं आए उहदे निवाजे, उहदी निवाज़श मिले वड्याईआ। लोकमात नाम संदेस दे दे गए भाजे, अन्तिम आपणा पन्ध मुकाईआ। दस्स के गए पुरख अकाल कलयुग अन्तिम आवे ग़रीब निवाजे, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। सब दे
लई खुल्ले रखे दरवाज़े, बंद कवाड़ ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा रहे जस गाईआ। त्रैगुण माया पंज तत दर आए नट्ठ, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ मिले दर तेरे वड्याईआ। जुग चौकड़ी हो गई अत, कलयुग बैठा भट्ठ तपाईआ। नाड़ बहत्तर उबली रत्त, सीतल धार ना कोए वहाईआ। साधां सन्तां छड्डया धीरज जत, सति धर्म ना कोए रखाईआ। जीव जंत चलाई मनमति, गुरमति हथ्थ ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ बण सवान भाण्डे रहे लक्क, अमृत रस रसन ना कोए लगाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार ओट लई तक्क, पुरख अकाल तेरा नाउँ गए भुलाईआ। सब दा खेड़ा होया भट्ठ, कलयुग लम्बू रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दे हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। नौ दुआरे पए कूक, नाअरा इक लगाईआ। कूड़ी तृष्ना सानूं दित्ता फूक, ठांडी धार ना कोए वहाईआ। कलयुग अन्तिम साडी चुक्के चूक, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। नेत्र खोल्ह वेख चारे कूट, जगत लोकाई मारे धाहींआ। घर घर वड़ी दूख भूख, सुख नज़र कोए ना आईआ। सफल दिसे ना माई कुख्ख, भगत जन ना कोए जाईआ। कर किरपा पतिपरमेश्वर साचे उठ, तेरी इक्को ओट तकाईआ। जो तेरे नालों गए रुट्ठ, तिन्हां कर किरपा लै मिलाईआ। लख चुरासी तेरी दिसे पुत्त, तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। नौ खण्ड करन पुकार, हाहाकार देण दुहाईआ। किरपा कर आप निरँकार, दर तेरे मिले वड्याईआ। साडे विच भरया हँकार, हउमें हंगता करे लड़ाईआ। सति रिहा ना कोए प्यार, प्रीती सच ना कोए कमाईआ। गुरसिख गुरू गुरु गुरसिख देवे ना कोए आधार, सगला संग ना कोए निभाईआ। चार वरन होए ख्वार, चौथे पद ना कोए समाईआ। चारे खाणी करे गिरयाज़ार, चारे बाणी दए दुहाईआ। कलयुग जीव भुल्ले अन्त गंवार, तेरा नाउँ ना कोए ध्याईआ। कूड़ी क्रिया करन प्यार, माया ममता लई प्रनाईआ। साडा लहिणा देणा क़र्ज़ दे उतार, मक़रूज़ आपणा लेखा दे मुकाईआ। असीं होए शरमसार, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जो साडे अन्दर वड़या सो दिसे बेज़ार, सीतल सति ना कोए कराईआ। कर किरपा प्रभ बख्श अवगुणहार, अवगुण तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरी इक सरनाईआ। नौवां खण्डां विच्चों नौ पिण्ड, उठ के देण दुहाईआ। प्रभ सुणी ना जाए तेरी निन्द, निन्दक नव खण्ड पृथ्मी बैठे रौला पाईआ। किरपा कर गहर गम्भीर सागर सिन्ध, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। लख चुरासी तेरी बिंद, क्यों बैठी तैथों मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर,
हथ्थ तेरे वड्याईआ। नौ पिण्ड कहिण वेख नव सिख, नावां तेरे घर लगाईआ । जुग चौकड़ी मंगदे भिख, बण स्वाली अलख जगाईआ। बिन कलम दवातों लेखा दे लिख, तेरा लेख ना कोए मिटाईआ। चारों कुण्ट आवें दिस, दहि दिशा रूप वटाईआ। जे कोई सानूं पुच्छे तुहाढ्ढा केहड़ा पित, असीं कहीए पुरख अकाल पिता माईआ। गुर शब्द करीए साचा हित, दूजा संग ना कोए वखाईआ। तूं वसणा घर निज, मन्दिर इक्को डेरा लाईआ। तेरे मिलण दी किथों मिले बिध, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप दृढ़ाईआ। सिखां वेखो उठे निशान, नौवें आपणा बल रखाईआ। गुरमुखो गुरसिखो तुहाढ्ढे बिनां ना होए कोई प्रधान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस घर झुल्ले ना सच निशान, सो मन्दिर ना सोभा पाईआ। जिस भगत ना मिले भगवान, सो भगत कम्म किसे ना आईआ। नेत्र खोल्हो वेखो जीव जहान, जागरत जोत इक रुशनाईआ। जिस नूं सारे मन्नदे काहन, शाह सुल्तान वड्डी वड्याईआ। जिस दा महल अटल उच्च मकान, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जिस दा सच्चा निशान, नौ निशान रहे जणाईआ। सत्तां दीपां अन्दर इक ज्ञान, सत्ते रंग मंज़ल मक़सूद देण चढ़ाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान सूफ़ी दे के गए ज्ञान, सिफ्त नाल ढोला जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दी आसा पूर कराईआ। निशान वेख सिँघासण होया तैयार, कहे मेरी इक वड्याईआ। जिस उपर बहे आप निरँकार, निरगुण निरगुण आसण लाईआ। जिस दा सचखण्ड सोहे दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जिस दा नज़र ना आए कोई चोबदार, दर दरबान ना कोए रखाईआ। जिस दा हुक्म समझ ना सके कोई हुक्मरान, भेव अभेद समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण वेख वखाईआ। सच सिँघासण वेख पुरख अकाल, सब नूं रिहा जणाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दयानिध भेव खुल्हाईआ। सारे वेख मार ध्यान, पुरख पुरखोतम रिहा दृढ़ाईआ। सब नूं इक्को मेरी आण, इक्को हुक्म समझाईआ। सुण तख्त जे तेरे उते बहे ना आप भगवान, तेरी सोभा कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। निरगुण शाहो शाहो भूप अख्वाउँदा ए। सीस जगदीश ताज सुहाउँदा ए। निरगुण रूप अनूप वटाउँदा ए। सच सिँघासण सोभा पाउँदा ए। साचा आसण इक लगाउँदा ए। दरगाह साची आप वडयाउँदा ए। सचखण्ड दुआर आप बणाउँदा ए। धर्म निशान इक झुलाउँदा ए। हुक्म आप फेर वरताउँदा ए। नौ दुआर खोज खोजाउँदा ए। नौ खण्ड पड़दा लौंहदा ए। नौ दुआर गुरमुख आप उठाउँदा ए। पैज स्वार वक्त
सुहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, आपणे नाल आदि जुगादि सब कुछ श्री भगवान लिआउँदा ए। जे आए श्री भगवान, लोकमात फेरा पाईआ। तिस नाल सिँघासण विच जहान, लोकमात सोभा पाईआ। तिस गृह झुल्ले निशान, सत्त नव रूप वटाईआ। नौ खण्ड होए प्रधान, नौ दर सोझी पाईआ। नौ पुरख कर परवान, पुरख पुरखोतम आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरी धार चलाईआ। सतिजुग तेरी धार चलावेगा। प्रभ सच दरबार लगावेगा। सत्त रंग निशान झुलावेगा। खेल अगम्म वखावेगा। चार वरन मेल मिलावेगा। साची सरन इक समझावेगा। नौ खण्ड रूप प्रगटावेगा। नौ दुआर वेख वखावेगा। नौ घर माण दिवावेगा। जिस घर अन्दर वड़ के आपणा पड़दा लाहवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा। सचखण्ड दुआर सुहाएगा। पुरख अकाल सोभा पाएगा। नौ निशाने नौ खण्ड वखाएगा। नौ दर भगत परवाने, परवाना आपणा नाम फड़ाएगा। नौ गुरमुख खेल महाने, गुर गुर की गोद वखाएगा। लेखा जाण निगहबाने, लोकमात वडयाएगा। बण प्रबंधक बण वड प्रधाने, सच प्रधानगी आप कमाएगा। जिस दे दस्सदे गए निशाने, सो मार्ग इक्को लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे लेखे आप लिखाएगा। साचे लेखे सच दरबार, हरि साचा सच जणाईआ। वज्जी वधाई विच संसार, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। देवत सुर गाउँदे अपार, गीत गोबिन्द ढोले अल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशीआं इज़हार, वाह वा तेरी खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार जाण बलिहार, पीर पैगम्बर सदके घोल घुमाईआ। भगत वेखण नैण उठाल, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। भगत भगवन्त पुरख परमात्म होया दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। करया खेल इक कमाल, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। सच दुआरा खोल्ह सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा दए वड्याईआ। राउ रंक एका धाम बहाल, वरन गोत दए गंवाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को भोजन दए खवाल, जुग जुग सांझी सांझ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां वेख वखाईआ। साचा पक्ख पक्खोवाल, पारब्रह्म प्रभ आप जणाइंदा। सो नगरी होई निहाल, जिस नगर खेड़े माण दिवाइंदा। जो जन्मया सो उतरे पार, जो इस वेले दर्शन पाइंदा। किरपा करे आप कृपाल, मेहर नज़र उठाइंदा। लेखा जाणे बिरध बाल जवान, वड्डा छोटा भेव ना कोए रखाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को जिहा माण, श्री भगवान सब उते दया कमाइंदा। आवण जावण लख चुरासी चुकाए काण, जो दोवें नेत्र तक्क के ख़ुशी नाल दर्शन पाइंदा। मरन तों पहलों ढाई घड़ी मिले आण, अज दा लिख्या लेखा पूर कराइंदा। गुरमुख मनमुख दोवें होए परवान, जो ग़रीब दुआरे
मेल मिलाइंदा। जे कोई गाली कढ्ढे आण, तिस दी गाली कढ्ढी अग्गे लेखे पाइंदा। ऐस वेले किसे नाल कोई फ़र्क ना रखे भगवान, कोझे कमले पार कराइंदा। झूठ सच दोवें करे परवान, सच झूठ आपणी खेल रचाइंदा। जिन्हां देवे ज्ञान, तिन्हां सच नज़री आइंदा। जिन्हां बख्शे अज्ञान, सो झूठ विच समाइंदा। इक्की अस्सू सारे होए परवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। जन्म मरन दु:ख सब दे मिट जाण, राए धर्म ना लेखा मंग मंगाइंदा। दरगाह साची देवे माण, जीव मरदा मरदा आप बचाइंदा। साचा देवे धुर फ़रमान, गल्लां नाल नहीं भरमाइंदा। भुल्ल ना जाणा जीव अञ्याण, सतिगुर सब दा पिर अख्वाइंदा। जो चरणी डिगे आण, तिस दा बेड़ा पार कराइंदा। आदि जुगादि करनहार कल्याण, कलमा कायनात समझाइंदा। जिस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्ले महमान, सो महिमानख़ाना वेखण आइंदा। कवण अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के मेरा करे ध्यान, कवण गूढ़ी नींद सौ के वक्त लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पार कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणे बंदे, तेरी बंदगी गए भुलाईआ। तेरी माया कीते गंदे, तेरी कूड़ी वासना डेरा रही ढाहीआ। असीं दस्स के आए सदी बीसवीं कलयुग आए आपणे कन्ढ्ढे, पिछला पन्ध मुकाईआ। गुरमुख विरला जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढे, प्रभ डोरी तन्द बंधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो तेई अवतारां भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द धारा नाल हंढ्ढे, सो अन्तिम कट्ठे कीते आईआ। जिन्हां नूं जीव जहान कहिण गंदे, सो प्रभ किरपा कर के कीते चंगे, चंगी तरा आपणे नाल रलाईआ । बण तरखाण सोहँ रंदे रंदे, रंदा मारे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मजलस लेखे लाईआ। साची मजलस वेख मख़लूक, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। सारे वेखो आपणा अरूज, घर मुर्शद डेरा लाईआ। चढ़ के भगतां वाली पाओ मंज़ल मकसूद, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। आपणा आप जाए सूझ, कूड़ी सोच रहे ना राईआ। जगत इक्की जाए बुझ, ततव तत ना कोए तपाईआ। सतिगुर प्रीती अन्दर जाओ रुझ, जे गुर मिले दया कमाईआ। कबीर जुलाहे कोलों लओ पुच्छ, जो सब नूं गया समझाईआ। बेशक मैं ताणी विच चलावां कुच, आपणा साढे तिन्न करोड़ रोम साफ़ कराईआ। जीहनूं जगत लोकाई समझे तुछ, मेरा भगवान सद गोदी रिहा उठाईआ। सारे उठ के ओस प्रभू नूं जावो झुक, जो सचखण्ड वसे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच दरबार विच संसार, ग़रीब निमाणयां कर प्यार, देवणहारा सच सहार, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। पक्खोवाल कहे क्यों कीता पक्ख, प्रभू मेरा भेव दे समझाईआ। कलयुग अन्त क्यों मेरा होया जस, की मेरी वड्याईआ। मैं आपणा आप वेखां ख़ाली हथ्थ, वस्त
कोई नज़र ना आईआ। किरपा करके सच दस्स, दर तेरे इक अरज़ोईआ। श्री भगवान कहे मैं देवां मत्त, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। त्रेता सतिजुग द्वापर बीते जग, कलयुग अन्तिम आईआ। बल राजा इस धरनी उते आ के ऐस धाम ते गया थक्क, घोड़ा बाहर वार दित्ता बंधाईआ। किहा भगवान तक्क, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। मेरे नाल आ के हस्स, ख़ुशी ख़ुशीआं नाल मिलाईआ। थल्लउँ धरनी रोई नेत्र अथ्थ, नैणां नीर वहाईआ। मेरा भगवान किथे रिहा वस, मैनूं दे रिहा जुदाईआ। मैं उहदे अग्गे डाहवां हथ्थ, ख़ाली झोली रही वखाईआ। मेरे नक्क ना सोंहदी नथ्थ, मींढी सीस ना सोभा पाईआ। मेरा नज़र ना आवे जत, मेरी धीर ना कोए धराईआ। जिन्ना चिर प्रभ मेरे उते चरण ना देवे रख, मेरी शांत ना कोए कराईआ। कवण वेला प्रभ देवे मेरा हक़, मैं मंगां वाहो दाहीआ। उह सब दा पिता मात, वड दाता वड्डी वड्याईआ। उस दे कोलों मंग दात, देवणहार सहिज सुखदाईआ। धरत मात दोए जोड़ के हाथ, ढह पई सरनाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, आपणी दया कमाईआ। सच स्नेहड़ा जावां आख, जुग चौकड़ी ना देणा भुलाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो के आवां पुरख समराथ, निरगुण नूर जोत चमकाईआ। तेरे उते लावां भाग, तेरे आंढ गवांढ गुरमुख देणे जगाईआ। फेर तेरा जगावां चिराग़, आप आपणे हथ्थ टिकाईआ। सदी बीसवीं लावां भाग, भागां भरी दिसे सब दी माईआ। धरत मात तेरी खुल्हे आंख, पड़दा तेरा दए खुल्हाईआ। जिन्ना चिर ना कहें बस, ओनां चिर देवे दरस बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। धरनी कहे प्रभू जिस वेले आवेंगा। आपणी दया कमावेंगा। सन्त सुहेले नाल रलावेंगा। गुर चेले गंढ्ढ वखावेंगा। साचे मेलें सत्त रंग, मेला इक बणावेंगा। सज्जण सुहेला नज़री आवेंगा। लख चुरासी नालों हो के वेहला, मेरी तोड़ निभावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, किस बिध आपणा दरस दिखावेंगा। जिस वेले प्रभ आवेंगा। मेरे उते चरण टिकावेंगा। सज्जा अंगूठा मैनूं लावेंगा। मेरा रुठड़ा भाग मनावेंगा। घर सुखड़ा इक उपजावेंगा। मेरा जग दा दुखड़ा अन्त मिटावेंगा। मेरा मुखड़ा उजल करावेंगा। मैं वेखां तेरयां सोहणयां पुत्रां, जिन्हां नूं आपणे नाल रलावेंगा। एथे कोई ना दिसे नाशुकरा, जो तेरा दर्शन पावेगा। तूं कर के बचन कदे ना मुकरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, किस वेले मेरे सीस हथ्थ टिकावेंगा। जिस वेले दया कमाएगा। पुरख अबिनाशी फेरा पाएगा। तेरे वल ध्यान लगाएगा। पिछला लेखा झोली पाएगा। सिर तेरे हथ्थ टिकाएगा। समरथ वेख वखाएगा। फड़ गोदी आप बहाएगा। तेरा कट के धुर दा मस्तक रोग, धुर संजोगी मेल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, सच तेरा लेख लिखाएगा। की प्रभू तूं मेरा पक्ख करेंगा। प्रतख रूप धरेंगा। समरथ लोकमात वड़ेंगा। महिमा अकथ ढोला पड़ं्हेगा। जन भगतां अन्दर साचे मन्दिर चढ़ेंगा। गुर चेले विछड़े फड़ेंगा। चरण कँवल आपणे धरेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण करनी हरि जू करेंगा। तेरा अन्त करांगा पक्ख, हरि सतिगुर आप जणाईआ। निरगुण धार रूप समरथ, शाह पातशाह वेस वटाईआ। लेख चुका नौ खण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खोजाईआ। जन भगत वंडां तेरी वंड, तेरा संग रखाईआ। सदी सदीवी आवां लँघ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। तैनूं चाढ़्ह अगम्मा रंग, रंग साचा दयां वखाईआ । तेरी पूरी करां मंग, आसा आसा नाल रलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त जाए हंढ्ढ, प्रभ सब दी औध मुकाईआ। तूं पल्ले बन्न्ह गंढ्ढ, तेरा लेखा वेखे बेपरवाहीआ। दर आ के पावे ठंड, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पक्ख करेंगा बण के वाली, दो जहान तेरी वड्याईआ। मेरी गोद ना रखीं ख़ाली, हरिजन देणे नाल मिलाईआ। कलयुग मेटणी रैण अन्धेरी काली, साचा नूर कर रुशनाईआ। मैं तेरी घाल घाली, बैठी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। तेरा पक्ख करां इक्को वार, एकँकार रिहा जणाईआ। प्रगट हो के वाली दो जहान, दोहरी तेरी धार बंधाईआ। गुरमुख गुरसिख कर तैयार, हरिजन हरिभगत दए वड्याईआ। चार कुण्ट वेख विचार, दहि दिशा भेव खुल्हाईआ। हरिसंगत साची कर तैयार, सोहणा इकट्ठ बणाईआ। हुक्म दए आप निरँकार, धुर संदेसा दए समझाईआ। नौ पिण्ड दा इक दुआर, नौ खण्ड दए समझाईआ। नौ खण्ड दा इक निशान, नौ निशान दए झुलाईआ। नौ निशान दा इक हुक्मरान, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार सदा वड्याईआ। सुण धरनी धुर दी बात, सो सतिगुर आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे पुरख अबिनाश, निरगुण आपणी दया कमाईआ। हरिसंगत रखे आपणे साथ, सगला संग निभाईआ। चल के आए तेरी पूरी करे ख्वाहिश, तृष्ना मेटे सहिज सुखदाईआ। तेरे उते बहि के तेरे नाल रहि के तैनूं सच कह के जन भगतां नाल करे सच बलास, सोहला ढोला राग सुणाईआ। गुर अवतार चल के वेखण आवण खेल तमाश, हरि जू की की खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को करे तेरा पक्ख, निरगुण रूप हो प्रतख, वाली वारस आप हो जाईआ। धरनी तेरा हिस्सा पक्खोवाल, प्रभ पक्ख पालण आईआ। खोल्ह अक्ख वक्त संभाल, सुहञ्जणी रुत्त वधाईआ। किरपा करी दीन दयाल, दीनन गले लगाईआ। सतिजुग
बणे सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। एथे चल के औण शाह कंगाल, ऊँच नीच मिल मिल हरि का ढोला गाईआ। बाकी लेखा देवे आप भगवान, भरम भुलेखा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धन्न भाग प्रभ आया ठाकुर, मेरे वज्जी घर वधाईआ। मोहे निमाणी दित्ता आदर, मेहर नज़र उठाईआ। बेड़ा करया पार डूंग्घे सागर, भँवरी भँवर ना कोए रुढ़ाईआ। मैं नेत्र तक्कां भगतां देवे आदर, गुरमुखां माण वड्याईआ। इक्को मौला निरगुण नज़री आए करीम कादर, करता बेपरवाहीआ। पड़दा लाह के वेखां चादर, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। जे अग्गे हो के वेखां नज़री आए बेटा तेग़ बहादुर, जिस दा रूप रंग समझ कोए ना पाईआ। जे नीवीं बहि के वेखां सब रूहां दे उते आशिक, माअशूक वेखे सर्ब लोकाईआ। जे नेत्र उतांह चुक्क के वेखां इस दे हुक्मे अन्दर लग्गी आतश, दो जहान ना कोए बुझाईआ। जे चरणी डिग के वेखां श्री भगवान नज़री आए ख़ालस, दूजा रला ना कोए रलाईआ। जिस मेरी निंद्रा लाही आलस, गुरसिख मेरी छाती बहाईआ। वेखो सिखो आया बण के सालस, प्रभ मेरा सच्चा माहीआ। एथे किसे दी चले ना कोए सफ़ारश, जो सिर निवावे सो पार लँघ लँघ जाईआ । इस दी लिखी कोई ना मेटे इबारत, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। आपणा आप करे तुआरफ़, दूजा समझ कोए ना पाईआ। जिस भाग लगाया भारत, सो नौ खण्ड करे रुशनाईआ। इस दी कोई ना करे आड़्हत, नाम सौदे हट्ट ना कोए तुलाईआ। मैं ख़ुशी होई निमाणी मेरी मन्नी जुग जन्म दी ढारस, शरधा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी लज्जया लई रखाईआ। धरनी तेरी लज्जया नहीं लज्जया भगत, भगत भगवान वड्याईआ। तूं किसे कम्म ना आवें बिन मेरे भगत, बिन भगतां भगवान तेरे उते कदी ना आईआ। जे तूं समझें कम्म मेरा फ़कत, श्री भगवान इक्को हुक्म नाल समझाईआ। बिनां गुरमुखां गुरसिखां धरनी तेरी कोई ना होवे बरकत, तेरी गोद ना कोए सुहाईआ। कलयुग कूड़ी दुनिया करदे ऐशो इशर्त, वेसवा रूप वटाईआ। जिन्हां आपणी मेटी फ़ितरत, तेरा फ़ातया रहे पढ़ाईआ। तूं वेख चोटी चढ़ के सिखर, कलयुग चारों कुण्ट रिहा आपणा पल्लू फैलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए ज़िकर, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सो पुरख अकाल नानक शब्द दा गाया आपणी धारों आया उतर, उतर पूरब दक्खण पच्छिम समझ कोए ना आईआ। नाल लै के आया गोबिन्द पुत्तर, शब्दी रूप अनूप वटाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दोहां कोलों कोई ना जावे मुक्कर, खण्डा नाल रिहा चमकाईआ। कलयुग विच कोई रहिण ना देवे बुच्चढ़, जो जीव हत्या रहे कमाईआ। ग़रीब निमाणयां अग्गे कोई ना जावे नुच्चढ़, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। कोझयां कमलयां निताणयां निमाणयां
चुक्के कुच्छड़, फड़ बांहों गले लगाईआ। कोई दिसे चार कुण्ट ना भिटड़, आत्म ब्रह्म सर्ब समझाईआ। गल लावे भरीआं चिकड़, दुरमति मैल धो वखाईआ। जन भगतो गुरमुखो प्रभ नूं तुहाढ्ढा फ़िकर, गूढ़ी नींद डेरे लाईआ। सूरबीर योद्धा बलवान सदी बीसवीं धर्म मुकामे आवे नितर, पड़दा उहला दए उठाईआ। जिस दा किसे ना चित्रया चित्र, सो चित्रकार सब दा लेखा दए वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत सारे वेंहदे रहि जाण बिटर बिटर, कलयुग नैण अक्ख वेले अन्त शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन तेरा धाम वड्याईआ। चार वरन तेरा वज्जणा डंका, प्रभ साचा आप वजाईआ। चार वरन तेरा मुक्कणा शंका, संसा रहे ना राईआ। चार वरन तेरा इक्को पत्तणा, गऊ ग़रीब ऊँच नीच सोभा पाईआ। चार वरन तेरा इक्को कन्ता, पुरख अकाल नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहड़ा इक सुणाईआ। सच स्नेहुणा सुण लै जग, जग जीवण दाता दए सुणाईआ। करे खेल सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई लग्गी बुझावे अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जन भगतां बन्न्हे भगती तग, तन्द नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लोकमात वेख वखाईआ। चार वरन जाणा जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। सतिजुग साचे लग्गणा भाग, कलयुग भज्जणा वाहो दाहीआ। सति धर्म दा दीपक जगे चिराग़, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। चार वरनां बणना सज्जण साक, नाता इक्को इक रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे इक जमात, इक्को पट्टी दए पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को एक पुरख अबिनाश, दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। आत्म परमात्म सब ने गौणी गाथ, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरी रात, धुर दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार वरन रिहा समझाईआ। चार वरन तेरा नाता, दो जहानां वाली आप बंधाइंदा। ख़ुशी मनाए धरती माता, जिस उपर बहि के हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार कहिण शाह पातशाह, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाइंदा। भगत भगवान अग्गे करन अरदासा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, धरनी तेरा पूरा करे वर, कीता कौल पूरा आप कराइंदा। तेरा कौल पूरा करन आया, हरि सतिगुर फेरा पाईआ। हरिसंगत साचा जोड़ जुड़ाया, वज्जी नाम वधाईआ। माण ताण इक रखाया, चार वरन सरनाईआ। सच निशान जिस धाम झुलाया, सो भूमिका सोभा पाईआ। सतिजुग साचे मिले वडयाया, वढ्ढी ख़ोर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा देणा देवे वर, वर दाता वेस वटाया। लहिणा देणा वर होया पूरा,
मुक्की जगत जुदाईआ। पाया दरस प्रभ हाज़र हज़ूरा, घर मिल्या बेपरवाहीआ। बल वेखे दूर दुराडा सचखण्ड की प्रभ बचन कीता पूरा, जो मेरे नाल कौल गया निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। बल कहे वाहवा मेरे भगवान, वड्डी तेरी वड्याईआ। तूं भूमी लई मैथों दान, आपणी झोली पाईआ। उह भूमी मंगे तैथों दान, आपणी मंग मंगाईआ। मैं वेखां मार ध्यान, नेत्र नैण उठाईआ। प्रभ तूं पूरा बचन कीता आण, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। किरपा कर के मैनूं दरगाह दित्ता माण, सिँघ गुरदयाल मिली वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक असीं सारे रल के तेरे अग्गे करना इक स्वाल, चार जुग जो बैठे झोली पाईआ। तूं सानूं ख़ुशीआं नाल देवीं जवाब, असीं मंगणा चाईं चाईंआ। जिस वस्त दा लैंदे रहे ख्वाब, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। की उस दा लेखा देवें हिसाब, पिछला खाता फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बल सच दए जणाईआ। पंजे मिल के करो बेनन्ती, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। वेखो आपणी बीहवीं सम्मती, सम्मत गया वक्त लँघाईआ। अग्गे बणे अगम्मी बणती, बनावट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दी आसा पूर कराईआ। सब दी आसा पूर करावांगा। निराशा रूप ना कोए वखावांगा। पुरख अबिनाशा धार चलावांगा। राखा बण के निरगुण हो के मात आवांगा। साका धुर दा फोल फोलावांगा। दाता देवणहार आप अख्वावांगा। ख़ाली कोई ना दर तों मुड़दा, जिस नूं आपणे दर बुलावांगा। सच प्रीती नाल जुड़दा, जिस नूं आपणी रीत जणावांगा। सतिगुर दर्शन सौदा नहीं थुड़ दा, थोड़ीउँ बहुती कर वखावांगा। एह रस मिट्ठा नहीं कौड़ दा, अमृत रस चुआवांगा। सतिगुर बंदा नहीं फिरदा तुरदा, निरगुण नूर चमकावांगा। किसे कुक्खों कदे प्रभू नहीं जम्मदा, हरख़ सोग ना कोए रखावांगा। आपणी करनीउँ कदे ना मुड़दा, करनी करता कार कमावांगा। कलयुग वेखो बेड़ा रुढ़दा, जन भगतां पार लँघावांगा। कूड़ी क्रिया वेखो हुन्दी मुर्दा, सच सुच आप प्रगटवांगा। बचन पूरा होवे गोबिन्द गुर का, हरि का नाम इक सालावांगा। लख चुरासी फ़ुरना इक्को फ़ुरदा, आत्म परमात्म बोल पढ़ावांगा। लेखा जाणा अगम्मी धुर दा, धुर मस्तक वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मेल इक मिलावांगा। अचरज खेल वखावांगा। सज्जण सुहेल बण के आवांगा। धाम नवेल डेरा लावांगा। गुर चेल पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पावांगा। प्रभू साचा कवण घर सुहाएंगा। जिस वेले मात आएंगा। निरगुण रूप वटाएंगा। हाज़र हज़ूर नज़री आएंगा। मनसूर वांग फेर ना सूली चढ़ाएंगा। शमस तबरेज़
वांग ना खल्ल लुहाएंगा। कबीर वांग ना जल रुढ़ाएंगा। प्रहिलाद वांग ना थम्म तपाएंगा। ध्रू वांग ना जंगल घलाएंगा। की कर किरपा, आपणी मेहर नज़र नाल तराएंगा। की फेर वी पाएंगा बिपता, कलयुग अन्त अन्त रुलाएंगा। सानूं पूरा करा निश्चा, दर तेरा इक्को नज़री आएगा। जे तेरे हो के जूनी पईए कीट विश्टा, प्रभ तेरा नाम ना कोए ध्याएगा। सानूं नहीं लोड़ स्वर्ग बहिश्ता, बहिश्त स्वर्ग तेरा भगत कदी ना जाएगा। जिन्ह रख्या तेरा इष्टा, सो अन्त तेरी जोत मिल जाएगा। इक्की अस्सू दा सच्चा परविश्टा, पतिपरमेश्वर सब उते दया कमाएगा। एह धुर दी कराए लिख्ता, गुरमुख लेखक कलयुग अन्त वखाएगा। बाणी बोध दा बण के बकता, बख़तावर आपणा हुक्म मनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मनसा सब दी पूर वखाएगा। धरनी कहे मेरी आसा पूरी, नव नौ चार वज्जी वधाईआ। मैं दोए जोड़ खड़ी हजूरी, हरि दर्शन इक्को पाईआ। प्रभ मेरी कट दिती मज़बूरी, मुश्किल कोई रहिण ना पाईआ। मेरे उते संगत बहि के मैनूं दिती धूढ़ी, मेरी ख़ाक ख़ाक लेखे लाईआ। ना माण रिहा मग़रूरी, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ । मेरा लेखा लेखे लहिणा पा, मेरे मेहरवान मेहरवाना। मैं दर निमाणी बैठी सीस झुका, मेरे सूरबीर मर्द मर्दाना। मेरी देणी तकदीर मिटा, मेरे कातब कलम मारनहार निशाना। मेरा ज़ंजीर देणा तुड़ा, लेखा चुक्का शरअ छुरी ईमाना। मेरा मन्दिर देणा सुहा, चार वरनां मेल मिलाना। मेरा खण्डर देणा वसा, गुरमुख साचे नाल रलाना। मेरा अन्धेरा देणा चुका, निरगुण नूर जोत प्रकाश कर भाना। मैनूं मेरा तेरा भुल्ले ना नाँ, तूं मेरा मैं तेरा नाता जुड़या श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आ के दित्ता वर, मेरी मनसा मिटया निशाना। मनसा पूरी करी धौल, धरनी धरत दए वड्याईआ। नूर इलाही एको अवल्ल, एकँकार फेरा पाईआ। पूरा कीता कौल कँवल, बेपरवाह सहिज सुखदाईआ। जन भगतां अन्दर जाए मवल, मौला रूप वटाईआ। पार करे भवजल, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। पावे सार जल थल, महीअल खोज खोजाईआ। घर वखाए अबचल, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। गुरमुख वड्याई तेरी बल, बल तेरा इक्को नज़री आईआ। इक्की अस्सू सब दा स्वाल होया हल्ल, जगत चुरासी कटी फाहीआ। प्रभ मिलण दा इक्को फल, आवण जावण रहिण ना पाईआ। रल मिल ढोला गाओ श्री भगवन, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा दान, जै जै जैकार दो जहान गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव दर दुआर आ के जस जस जस नाल मिल के रहे गाईआ।