२२ अस्सू २०२० बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सतिजुग कहे प्रभ बख्श दात, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। सच प्रीती दे नात, बिधाते आपणी दया कमाईआ। चार वरन बणा सज्जण साक, साचा संग रखाईआ। घट अन्धेरा खोल्ह ताक, मेहर नज़र उठाईआ। पूरा कर भविक्ख्त वाक, भेव अभेद जणाईआ। कलयुग अन्तिम मुक्के वाट, मार्ग साचा इक समझाईआ। सच प्रीती जुड़े साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। साचा नाता जोड़ प्रभ, हरि जू तेरे हथ्थ वड्याईआ। चार वरन मेल झब्ब, झगड़ा जगत द्वैत मिटाईआ। अमृत झिरना दे नभ, रस इक्को इक वखाईआ। जगत बन्धन तुट्टे हद्द, घर तेरा नज़री आईआ। आत्म परमात्म काया मन्दिर अन्दर गाए छन्द, अनहद रागी राग अल्हाईआ। सुरती शब्दी मिल के मिले सच्चा अनन्द, रस इक्को झोली पाईआ। करवट लै स्वामी बदल आपणी कंड, बेनज़ीर नज़र नैण उठाईआ। जुग चौकड़ी गई हंढ्ढ, तेरा वेला गया आईआ। फिरी दरोही नौ खण्ड, नव नौ चार रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दीन दयाल, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। कर किरपा मन्न मेरा स्वाल, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जिस घर मंगण शाह कंगाल, राज राजान ध्यान लगाईआ। सो दर वेख श्री भगवान, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत नित तेरा राह तकान, निज नेत्र नैण उठाईआ। तूं वेख प्रभ जू आण, मेहरवान दया कमाईआ। साचा दे इक ज्ञान, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। कूड़ा लहिणा चुक्के जगत जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरी साची धार बंधाईआ। सतिजुग कहे मेरी धार बन्न्ह, प्रभ वड्डे तेरी वड वड्याईआ। साचा राग सुणा कन्न, धुर दी बाणी बोध अगाध समझाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्न्ह, निज नेत्र दे खुल्हाईआ। आप बणा आपणे जन, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। तेरे अग्गे मन तन, तन मन तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, मेरी आसा पूर कराईआ। सतिजुग कहे मैं तेरा बच्चा, प्रभ मिले चरण सरनाईआ। इक्को बचन करना सच्चा, साची सिख्या दे दृढ़ाईआ। हरि भगत तेरा कोई ना रहे कच्चा, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जगत ज़ंजीरी लाह रस्सा, शरअ शरीअती डेरा ढाहीआ। तेरा किला कोट इक्को सस्सा, होड़ा निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। हाहा कहे तैनूं हच्छा, टिप्पी हँ ब्रह्म समझाईआ। दोहां मिल के आत्म परमात्म नाता जुड़े सका, साचा बन्धन इक्को पाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साची सिख्या इक वखाईआ। साची सिख्या दे ज्ञान, चार वरन मिले वड्याईआ। साचा मन्दिर वखा मकान, दर घर साचे ख़ुशी वखाईआ। साचा नाद शब्द वज्जे धुन्कान, धुन अनादी राग अल्हाईआ। साचा पूजा पाठ दे ईमान, सिमरन सच्चा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साचा मार्ग जगत जणाईआ। साचा मार्ग दस्स प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। नित नवित्त रहे तेरा साथ, सगला संग निभाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द इक चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरी ज़ात, निरगुण निरगुण अंस बंस सरबंस रूप वटाईआ। मेल मिला कमलापात, नाता साचा संग निभाईआ। सतिजुग साची दे दात, दातार तेरी वड्याईआ। चार वरन बणे इक जमात, चारों कुण्ट ख़ुशी वखाईआ। सृष्ट सबाई नारी पुरुष बन्न्ह नात, नाता तन नाल मिलाईआ। अन्दर खोल्ह बंद ताक, दोहां देणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिजुग तेरी धार चलावांगा। निरगुण निरवैर रूप वटावांगा। चार वरन गंढ्ढ पवावांगा। साचा संग आप निभावांगा। नाम मृदंग शब्द सुणावांगा। कारज अनन्द इक वखावांगा। सुरती शब्दी बेड़ा बन्न, खेवट खेटा रूप वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई देवां इक्को छन्द, सोहला साचा राग अलावांगा। सोहँ साचा राग प्रभ अल्हाएगा। महाराज आपणी दया कमाएगा। शेर सिँघ रूप बण के, दो जहानां भय वखाएगा। विष्नूं विश्व भण्डार भर के, दो जहानां आप वरताएगा। भगवान साचे तख्त चढ़ के, जै जैकार सर्ब कराएगा। सतिजुग तेरा मार्ग धरत उपर धर के, धरनी धवल आप समझाएगा। चार वरन जगत नाता करन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जै कर के, सच विहारा इक वखाईआ। साचा ढोला इक्को पढ़ के, दर तेरे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग रीती आप चलाए बिन मन्दिर मसीती, आत्म परमात्म साची बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म दस्स के पती, पतिपरमेश्वर दए जणाईआ। सुरत सवाणी जणाए नार सती, धीरज जत इक दृढ़ाईआ। दोहां खेल करे पुरख समर्थी, समरथ आपणी धार चलाईआ। नाम गाना बन्न्हे हथ्थीं, डोरी तन्द ना कोए तुड़ाईआ। पीआ प्रेम मिल के ख़ुशी वखाए सख़ी, साचा मंगल इक्को गाईआ। दोहां वा लग्गे कदे ना तत्ती, जो पुरख अकाल चरण ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैगम्बर साची दे के गए मती, शब्द संदेसे जगत सुणाईआ। घर विच घर मिलाओ अक्खी, आख़र आपणा भेव मिटाईआ। दौलत धन दाज सच्चा लओ नाम हट्टी, दूजी वस्त कम्म कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती अन्दर खट्टो खट्टी, खटका मुक्के जगत लोकाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा मार्ग श्री भगवान आप लगाईआ। तेरा मार्ग लग्गे जग्ग, जग जीवण दाता आप लगाईआ। सृष्ट सबाई इक्को बन्न्हे तग, तन्दन तन्द इक वखाईआ। चार वरन इक सुणाए छंद, छन्द इक्को इक समझाईआ। चार कुण्ट इक वखाए हद्द, हदूद अवर ना कोए समझाईआ। मेल मिलाए जो पूरब जन्म कर्म होए अड्ड, नाता जगत जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाण रत्ती रत्त, रत्ती रत्त सोभा पाईआ। सतिजुग तेरी ब्रह्म मति, पारब्रह्म दए समझाईआ। चार वरन अठारां बरन चले सच्चा रथ, रथ रथवाही आप आपणी सेव कमाईआ। रल मिल सारे आत्म परमात्म सोहँ ढोला गाउणा गथ, गा गा शुकर मनाईआ। जगत विवहार विच संसार पुरख नार इक्को नाम करे वस, वास्ता पुरख अकाल आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग लोकमात मार झात शब्द अगम्मी दए दात, दाता दानी आप वखाईआ।
२२ अस्सू २०२० बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सति धर्म होए प्रकाश, सच सुच देवे प्रभ वड्याईआ। कूड़ा अन्ध जाए विनास, अबिनाशी करता डेरा ढाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पाए साची रास, निरगुण गोपी काहन उपाईआ। जन भगतां वसे सदा पास, निराकार निरवैर आपणा संग रखाईआ। जन्म जन्म कर्म कर्म दी पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। आत्म परमात्म देवे साथ, घर सज्जण संग निभाईआ। साची पूजा दस्से इक्को पाठ, मन्त्र अन्तर इक जणाईआ। सरोवर नुहाए साचे ताट, घाट इक्को इक चढ़ाईआ। आवण जावण मुकावे वाट, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साची देवे दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सोहँ नाम वड करामात, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। चार वरन बणाए इक जमात, इक्को नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक लगाईआ। साचा मार्ग सच सन्तोख, सति सतिवादी आप लगाईआ। जन भगतां मेले धुर संजोग, घर मेला सहिज सुभाईआ। नाम अगम्मी देवे चोग, सोहँ हँसा माणक मोती रूप वटाईआ। जन्म कर्म दा कटे रोग, दुरमति मैल धवाईआ। लेख चुकाए हरख़ सोग, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। हो सहाई लोक परलोक, दो जहानां वेख वखाईआ। सच लगाए नगारे चोट, शब्द अनादी धुन उपजाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, कूड़ अँध्यारा दए गंवाईआ । सृष्ट सबाई कढ्ढ खोट, सच सुच इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम जणाए धुर श्लोक, धुर दी बाणी बाण निराला तीर लगाईआ। सति धर्म देवे सतिवाद,
सति सतिवादी दया कमाइंदा। वेखे खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड भेव चुकाइंदा। जिस रचना रची आदि, सो जुग चौकड़ी हुक्म वरताइंदा। दो जहान सुणाए धुर दा नाद, शब्द संदेसा राग अल्हाइंदा। सन्त सुहेले सज्जण काढ, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म काया मन्दिर अन्दर करे लाड, प्रेम प्रीती साची रीती इक समझाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप वटाइंदा। सुरती शब्दी रच के काज, घर सुअम्बर इक वखाइंदा। दोहां मिल के बणे धर्म समाज, साचा मंगल सोहला इक्को राग सुणाइंदा। तेरा मेरा बणया साथ, जगत विछोड़ा पन्ध कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक देवे दात, सतिजुग साची धार आप जणाइंदा। सति सन्तोख धीरज देवे दान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धर्म झुलाए इक निशान, बरन वरन सरनाईआ । मन्दिर वखाए धुर मकान, सचखण्ड साचे होए रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सीस झुकाण, दर बैठे अलख जगाईआ। दरवेश हो के मंगण दान, भगत सन्त ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। दाता दानी वड मेहरवान, देवणहार इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण खेल कर महान, महिमा अकथ कथ दए प्रगटाईआ। सतिजुग साचे तेरा लेखा देवे आण, अनडिठड़ी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त मिले सतिगुर मति, मन मति कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। धीरज जत सति धर्म, धर्म आत्मा आप जणाइंदा। निहकर्मी करे आपणा कर्म, काया कपड़ वेख वखाइंदा। जन भगतां खोल्ह हरन फरन, नेत्र नैण अक्ख जणाइंदा। अन्दर वड़ के आए फड़न, बाहरों रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। साहिब सतिगुर तरनी तरन, तारनहारा एकँकारा आपणी दया कमाइंदा। नाता तोड़ बरन वरन, ज़ात पात डेरा ढाइंदा। सर्ब जीवां देवे इक्को सरन, सांझा पीर हरि अख्वाइंदा। मूर्ख मूढ़्हे झूठे धंदे मरन, गुरमुख गुरसिख इक्को बूझ बुझाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सद मंगो इक्को सरन, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो जन चरण कँवल कँवल चरण इक्को रंग वखाइंदा।
काया अन्दर ख्वाहिश दो, घर घर विच डेरा लाईआ। इक बन्धन जगत मोह, अट्ठे पहर संग निभाईआ। इक ख्वाहिश बण निरमोह, राह तक्के बेपरवाहीआ। किरपा कर जिस नाल आपणी ख्वाहिश देवे छोह, सो ख्वाहिश ख़ालस रूप वटाईआ। दर आ के सुणन अगम्मी सो, अक्ख प्रतख भेव चुकाईआ। कवण धार काया मन्दिर अन्दर करे टोह, वेखे अनडिठड़ा थाईंआ । जिस प्रेम प्रीती विच मिले लो, लोकाई प्रकाश बैठण सीस झुकाईआ। सो ख्वाहिश वेखे उह, जिस काया अन्दर ख्वाहिश ख्वाहिश विच प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर इच्छया इक जणाईआ। अन्तर इच्छया मंज़ल महिबूब, महिदूद नज़री आईआ। नज़री आए साबत सबूत, सिदक सबूरी दए निभाईआ। भाग लगाए
काया कलबूत, कलमा इक जणाईआ। नज़री आए नक्शा अरूज, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। चढ़ के पेखत मंज़ल मकसूद, मक़सद आपणा हल कराईआ। साची ख्वाहिश देवे आपणा इक सबूत, अन्तर अन्तर इक लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा डूंग्घी भँवरी गहर गवरी खाईआ। अन्तर ख्वाहिश सच पुरख, पेखत जगत लोकाईआ। नेत्र ख्वाहिश हरि दरस, सरवण सुणन जस बेपरवाहीआ। मन ख्वाहिश होए हरन फरन, इक्को इक बुझाईआ। कवण खेल करे करनी करन, करता आपणा भेव चुकाईआ। किस मन्दिर किस दुआर किस घर किस गृह आए वड़न, दरवाज़ा कवण खुल्हाईआ। कवण नाम कवण राम कवण शाम कवण अक्खर वक्खर आए पढ़न, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। हरिजन आसा लेखा चुक्के मरन डरन, पारब्रह्म प्रभ श्री भगवान इक्को नज़री आईआ। जगत आसा गुरमुख कदे ना सड़न, माया ममता मोह ना कोए रखाईआ। हरिजन आशा खेल वेख करनी करन, कुदरत कादर वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आशा ख्वाहिश ख्वाहिश ख़ालस ख़ालस सालस दए समझाईआ। ख्वाहिश सालस देवे दलील, इशारा इक लगाईआ। चल के वेख कवण वकील, धुर कानून समझाईआ। जिस दी एथे ओथे सदा मंज़ूर अपील, बरीख़ाना दए प्रगटाईआ। उह साँवल सुन्दर छैल छबील, किस ख्वाहिश विच लोकमात फिरे वाहो दाहीआ। ख्वाहिश कहे नज़र नहीं आउँदा वस्त्र नील, नीला नीली धारों पार ना कोए वखाईआ। ख्वाहिश कहे नहीं उह जिस मारे भील, मुक्ट बैण कँवल नैण बेपरवाहीआ। ख्वाहिश कहे नहीं उह जिन रावण मारया नाल सैन, सैनापति राम रूप वटाईआ। सच ख्वाहिश वेखे आपणे नैण, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। भगत आशा सन्त ख्वाहिश रल मिल दर साचे मंगण बहिण, घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। अगम्मी ख्वाहिश रसना कोई ना सके कहिण, नकम्मी ख्वाहिश जीव जंत सारे ढोला गाईआ। साची ख्वाहिश चुकावे लहिण देण, पूरब जन्म लेखा झोली पाईआ। जो ख्वाहिश सच वस्त आए लैण, तिस लाल अमोलक लभ्भे नाम निधान, बिन कीमत हथ्थीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तर ख्वाहिश अन्तष्करन शुद्ध विशेष, सति गुण सति मंग मंगाईआ।
२२ अस्सू २०२० बिक्रमी बीबी भगवान कौर दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
जन भगतां प्रभ देवे माण, अन्तर आशा पूर कराईआ। अनमंगया देवे धुर दा दान, नाम अमोलक वस्त झोली पाईआ। अनाशक्ति देवे शब्द ज्ञान, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। दर घर साचे कर परवान, मेहर नज़र नैण तकाईआ। जन्म
कर्म कट जहान, जीवण आपणे लेखे पाईआ। सच दुआर सचखण्ड अन्तिम खड़े आण, बण सेवक सेव कमाईआ। जिस जन रसना जिह्वा बत्ती दन्द अन्तर आत्म ध्यान रख गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्हां एथे ओथे वेले अन्त दु:ख ना लागे राईआ।
२२ अस्सू २०२० बिक्रमी साधू सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
हरिसंगत लेखे लग्गी सेवा, पूरब लेखा नाल मिलाईआ। अमृत फल देवे मेवा, रस मिट्ठा चरण प्रीत जणाईआ। गुरसिख बच्चयां पुच्छे कर के हेवा, गुर दाता आया फेरी पाईआ। जिस सिफ्त करदी रही रसना जिह्वा, जुग चौकड़ी सिफ्त सालाहीआ। प्रगट हो अलख अभेदा, भेव अन्तर रिहा जणाईआ। गुरमुख वड्डा देवी देवा, देवत सुर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेखे विच लगाईआ। हरिसंगत तेरी सेवा अपार, अपर अपारी वेख वखाईआ। जिस दी मिसल ना मिले विच संसार, मिसाल दे सके ना कोए समझाईआ। इक इक सिख विच धुर दा धरया आप प्यार, रोम रोम ख़ुशी मनाईआ। पलक अक्ख प्रतख कर दीदार, दीद ईद ख़ुशी मनाईआ। कट के मंज़ल आया परवरदिगार, हरदिल अज़ीज़ बण के फेरा पाईआ। आउँदे जांदे वेखे गुरसिख मीत मुरार, नट्ठे फिरदे वाहो दाहीआ। इक्को आस प्रभ मिले मीत मुरार, मित्र प्यारा नज़री आईआ। पुरख अकाल कहे मैं दर आयां सब दी करां संभाल, आप आपणी गोद उठाईआ। शाह हो के दर भगतां बणां कंगाल, कंगालों शाह रूप वखाईआ। निरगुण मेला सरगुण कर परवान, नाम परवाना इक जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बिनां अठारां भगत किसे ना मिल्या भगवान, लख चुरासी आई गई उठ उठ लोकमात फेरा पाईआ। जिन्हां मिल्या सो कूक गए पुकार, उच्ची उच्ची राग अल्हाईआ। कलयुग वेला अन्तिम रखो याद, याददाशत गए समझाईआ। निरगुण हो के निरवैर निरँकार सच सुणे फ़रयाद, अदालत इक्को घर लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिन्हां थोड़ी थोड़ी देंदा रिहा दाद, कलयुग अन्तिम सारे भाण्डे पूरे दए कराईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, काढ आपणी दए समझाईआ। निर्धन हो के करे लाड, सरधन रूप वखाईआ। खेवट बण चलाए जहाज़, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सेवक बण मारे आवाज़, गुरमुख आप जगाईआ। आओ वेखो धुर समाज, सच समग्री दए जणाईआ। जिस गृह जिस घर जिस मन्दिर इक्को आत्म परमात्म होवे काज, दूजा सगन ना कोए मनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां नाल इक रवाज, रीती बदल कदे ना जाईआ। सच दुआरा वेखो भाज, बण के सच्चे पांधी राहीआ। जिस गृह मन्दिर अन्दर गुर अवतार
पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल करन नाच, ढोला गीत अगम्म गाईआ। ओस घर दा साचे दर दा नरायण नर दा लओ स्वाद, अनरस आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत लहिणा लैणा लेखे लए लगाईआ। हरिसंगत आसा मनसा पूर, पूरी इच्छा आप कराईआ। जन्म मरन दु:ख होया दूर, जम डण्ड सीस ना कोए लगाईआ। प्रभ ठाकर पाया हाज़र हज़ूर, भव सागर लए तराईआ। नाम प्याला दे करे मख़मूर, ख़ुमारी इक्को इक चढ़ाईआ। जन भगतां नाम करे मशहूर, मशहूरी आपणे नाम नाल कराईआ। चार कुण्ट बख्शे सच्चा नूर, नूर नुराना बेपरवाहीआ। दर आयां पिछले बख्शे सर्ब कसूर, अग्गे भरम ना कोए भुलाईआ । जन भगतो कलयुग अन्तिम वेला पारब्रह्म प्रभ बणया आप मज़दूर, बण चाकर सेवक सेव कमाईआ। तुहाढ्ढे अन्दरों कूड़ा किरकट रिहा हूंझ, नाम बहारा हथ्थ उठाईआ। फड़ फड़ चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, साची विद्या इक समझाईआ। माया ममता कढ्ढे हउमें ग़रूर, नाम सरूर इक चढ़ाईआ। सब दी आसा मनसा करे पूर, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत होए सहाईआ। हरिसंगत तेरी आसा पुन्नी, प्रभ पूरन आशा आप कराईआ। जिस दा कोई भेव ना पावे सुन्न समाधी सुन्नी, अन्दर वड़ नज़र किसे ना आईआ। जीहनूं लभ्भदे फिरदे वड वड गुणी, ज्ञान शास्त्र रहे दृढ़ाईआ। सो गुरमुख दुआरे साफ़ करन आया काया कुंनी, माटी हाण्डी पोच पुचाईआ। मेहरवान हो के सुंञे घर सुणाए धुनी, धुन आपणा नाम जणाईआ। सुरत सवाणी ना रहे बुन्ही, होछी मति दए गंवाईआ। प्रेम पटोला सिर ते देवे चुन्नी, ओढण इक्को इक रखाईआ। गुरमुख गुरसिख तेरी चोटी कदे ना जाए मुंनी, सीस जगदीश आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सोहणा घर, प्रभ साची बणत बणाईआ। जिस गृह आ के जाए वड़, आपणा फेरा पाईआ। प्रेम प्रीती अक्खर लए पढ़, सच्चा नाम जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन तेरा लेखा लेखे पाईआ। लेखा लेखे पाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सर्ब जीआं बण माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। सच संदेसा इक्को आख, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। निरगुण नूर कर प्रतख, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाईआ। हरिसंगत होया प्रभ वस, गुरमुख गुरसिख बैठे घेरा पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बिन ढाहयों गया ढट्ठ, आप आपणा बल गंवाईआ। अन्दर वड़ के सच प्यार दी लाए सट्ट, ठोकर इक्को नाम रखाईआ। सो गुरमुख गुरसिख चरणीं जाए ढट्ठ, जिस अन्दर मन्दिर बहि के आपणा हुक्म जणाईआ। बिन खाध्यां पीत्तयां बिन रसना जिह्वा देवे सच्चा रस, रस अमृत इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, जगत विसूरे देवे मथ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हरिसंगत सेवा होई क़बूल, सो सतिगुर दया कमाईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक लाए धूल, धुर दी रेख दए वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदा आया सूलीउँ सूल, कलयुग अन्तिम सूल कंडा कोए रहिण ना पाईआ। अग्गे राए धर्म मंगे ना कोए मसूल, लेखा लैण कोए ना आईआ। नज़री आए आप महिबूब, मुहब्बत आपणे नाल निभाईआ। पंजां दित्ता आण सबूत, जो सचखण्ड बैठे सोभा पाईआ। बेशक साडा नहीं रिहा कलबूत, काया माटी जगत मिलाईआ । घर मिल्या उच्च अरूज, महल अटल होई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत सेवा आपणी झोली पाईआ। हरिसंगत सेवा होई परवान, प्रभ पूरन परमात्मा आप जणाइंदा। हरिसंगत मेला नहीं कोई जगत दीवान, दीवानयां कमलयां रमलयां मिलावा मेल आप मिलाइंदा। आत्म परमात्म दए अहिवाल, हाल आपणा आप समझाइंदा। रल मिल जिन्हां घाली घाल, तिन्हां गुरमुखां उत्तों घोली घोल घुमाइंदा। कर किरपा हल कीता स्वाल, ज़ेर ज़बर रूप ना कोए रखाइंदा। आपे वेख मुरीदां हाल, ख़ुशी ख़ुशी नाल वडियाइंदा। दिवस रैण प्रेम प्रीती वजदा रिहा ताल, डौरु डंका शब्द नाल रखाइंदा। आत्म परमात्म कहिन्दी रही दीन दयाल, वाह वा तेरा भेव समझ कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जगत निमाणयां वेख्या हाल, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। लभ्भयां कोई ना सके भाल, चारों कुण्ट दहि दिशा संग नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुरसिख लाए लड़, चेतन जड़्ह दोवेंं फड़ आपणे घर बहाइंदा।
२२ अस्सू २०२० बिक्रमी सुरजण सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सतिगुर किरपा गुरमुख तरदा, दो जहान मिले वड्याईआ। लेखा चुक्के जन्म मरन दा, आवण जावण रहिण ना पाईआ। लहिणा देवे पूरब जन्म दा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एहो फल साची सरन दा, दो जहान होए सहाईआ। माणस जन्म साचा वेला पौड़े चढ़न दा, नाम डण्डा हरि जू हथ्थ फड़ाईआ। वक्त सुहञ्जणा आत्म परमात्म मिलण दा, बिन जगदीश मिलणी ना कोए कराईआ। लेखा चुक्के चुरासी जून फिरन दा, मात गर्भ ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शणहार इक सरनाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना मिलदा, मिलणी हरि ना कोए कराईआ। गुर सतिगुर भेव जाणे साचे दिल दा, दिलबर दाता वड वड्याईआ। वरते खेल अगम्मी तिल दा, तिलक इक्को मस्तक लाईआ। गुरमुख प्रीत सिदक सबूरी उत्तों कदे ना हिलदा, लख चुरासी नईया डोले सर्ब लोकाईआ। श्री
भगवान साहिब सुल्तान मेहरवान जिस नूं मिलदा, सो जगत नाता दए तुड़ाईआ। लेखा चुक्के अन्दर लग्गी सिल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए सरनाईआ। बिन सतिगुर पूरे मिले ना मन्दिर, घर वज्जे ना नाम वधाईआ। अन्धेरा चुक्के ना डूंग्घे कन्दर, साचा दीप ना कोए रुशनाईआ। भाग लग्गे ना अन्धेरे खण्डर, सति नज़र कोए ना आईआ। मन बन्न्हे ना कोई बन्दर, वासना जगत ना कोए मुकाईआ। नैण शरमाए ना कोए सूर्या चन्द्र, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा सदा सहाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना रखे लाज, लाजवन्त ना को अख्वाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना बदले समाज, साची धार ना कोए प्रगटाईआ। बिन सतिगुर पूरे धुर दा कोई ना करे राज, गुरमुख रय्यत ना कोए बणाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना बणे सच्चा साध, सच्ची साधना हथ्थ किसे ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे काज, करनी करता आपणी आपे दए जणाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना मारे आवाज़, पूरब जन्म दे सोए आप उठाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे मजन माघ, चरण धूढ़ अशनान वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी हरिजन देवे माण वड्याईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे सेवा, चाकर रूप ना कोए वटाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना लाए मस्तक थेवा, जोत ललाट ना कोए रुशनाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना खोल्हे भेद अभेवा, अनभव प्रकाश ना कोए कराईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना लावे लेखे गाया रसना जिह्वा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आदि जुगादी इक्को नर, नर नरायण शाह पातशाह शहिनशाह पुरख अकाल अख्वाईआ।
२२ अस्सू २०२० बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
धर्म समागम प्या भोग, वज्जी जगत वधाईआ। कर्म समागम चुक्कया रोग, दीनन दया कमाईआ। सच समागम दस्सया जोग, चार वरन समझाईआ। हरि समागम धुर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। नर समागम दरस अमोघ, नर हरि नरायण कराईआ। नाम समागम शब्द चोट, सो सतिगुर आप लगाईआ। मनमुख समागम कूड़ी क्रिया खोट, पंज तत हल्काईआ। गुरसिख समागम लोक परलोक, विष्न ब्रह्मा शिव गण गंधर्ब सुरप्त इन्द रहे जस गाईआ। भगत समागम धुर श्लोक, साचा ढोला नाम सुणाईआ। भगत भगवान समागम जन भगत दुआरे आपे पहुंच, जग विछड़े मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म समागम सारे रहे लोच, बिन सतिगुर पूरे लोकमात ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत समागम कर परवान, मेहरवान दे दान, कर ध्यान हरिसंगत दर आई धुर दे लेखे आपणे घर लगाईआ।