पुस्तकालयभाग १५

२२ अस्सू २०२० बिक्रमी अदालत सिँघ दे गृह आंडलू ज़िला लुधियाणा

कलयुग कहे प्रभ साचे पिता, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। चौथा जुग मैं बाल निक्का, निउँ निउँ लागां पाईंआ। तेरे हुक्म दा कीता साचा हिता, बण हितकारी सेव कमाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया लाया टिक्का, मस्तक आपणा रंग रंगाईआ। तेरा नाम साहिब कीता फिका, कूड़ कुड़यारा रसना नाल लगाईआ। सच सुच नालों सब दा बदलया चिता, आपणी धार दिती वरताईआ। करया खेल इक अनडिठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जीव जंत रस कोई ना जाणे मिट्ठा, कौड़ा रीठा सर्ब लोकाईआ। मेरा प्रभ जी मैनूं दे दे हिस्सा, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरी मनसा पूर कराईआ। साहिब सतिगुर मेरे दीन दयाल, हरि ठाकर तेरी सरनाईआ। मैं छोटा नढ्ढा बाल नादान, बाली बुध अख्वाईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, दो जहान संदेस सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, नित नवित्त बैठे ध्यान लगाईआ। गुर अवतार देण ज्ञान, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। लेखा लिख शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान भेव खुल्हाईआ। खाणी बाणी धुर फ़रमान, सच संदेसा मात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू तेरी ओट रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ मैं तेरा सच्चा सेवादार, जग साची सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई कीती ख्वार, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। नाता तुट्टा मीत मुरार, यारी यार ना कोए निभाईआ। नव नौ चार कीता धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ, साध सन्त रोवण धाहां मार, साची मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। घर घर अन्दर वाड़ दित्ता हँकार, काम क्रोध लोभ मोह नाल रलाईआ। आसा तृष्ना कर शृंगार, माया ममता करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मैं साची सेव कमाईआ। वेख प्रभ मेरा ज़ोर, तेरे हुक्मे अन्दर खेल कराइंदा। लख चुरासी कीती ठग्ग चोर, घर घर ठग्गी इक वखाइंदा। पंच विकारा पावे शोर, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। भाग ना लग्गे काया गोर, दीपक जोत ना कोए जगाइंदा। तेरे नाल सुरती सके ना कोई जोड़, मैं अद्धविचकार खड़ के सब दा पन्ध मुकाइंदा। साची सिख्या काया घर विच्चों देवां होड़, कूड़ा खेल इक वखाइंदा। आसा तृष्ना बन्न्ह के डोर, साची तन्दी तन्द बंधाइंदा। करया

खेल होर दा होर, हरि जू तेरा हुक्म सीस टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा एहो साचा वर, तेरा छोटा पुत्त मंग मंगाइंदा। कलयुग कहे प्रभ वेख मेरी फुलवाड़ी, कलयुग अन्त महकाईआ। धीरज तुटा नर नारी, नर नरायण नज़र किसे ना आईआ। सत दिसे ना जगत कुँवारी, मनमति दए दुहाईआ। जीव जंत होए विभचारी, कूड़ा नाता जोड़ जुड़ाईआ। माया ममता ला उडारी, भज्जण वाहो दाहीआ। जगत विद्या वड ज्ञान बणी संसारी, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म लाए ना कोई यारी, जगत याराने रहे हंढ्ढाईआ। घर दीपक जोत नूर ना कोए उज्यारी, मन्दिर सच ना कोए रुशनाईआ। मिल्या मेल ना हरि निरँकारी, निरगुण सरगुण लेखा पूर ना कोए कराईआ। नौ खण्ड सत्त दीप आप वहाई वैंहदी धारी, भवजल पार ना कोए कराईआ। उठ वेख प्रभ मेरी वड्डी तैयारी, त्रैगुण माया रिहा जणाईआ। पंजां तत्तां लुट्ट दिन दिहाढ़ी, दिवस रैण इक्को रंग वखाईआ। तेरे चरण ना कोई छुहाए दाढ़ी, मस्तक टिक्का धूढ़ ना कोए लाईआ। मनमति सब नूं करे ख्वारी, गुरमति हथ्थ किसे ना आईआ। होए प्रकाश ना बहत्तर नाड़ी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मैं तेरा हुक्म संदेसा पूर कराईआ। वेख प्रभ आ के आपणा छोटा पुत्त बलवान, जिस नूं कलयुग कहे लोकाईआ। मैं आपणा झुलाया निशान, लख चुरासी हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे के गए ज्ञान, मैं सब नूं दित्ता भुलाईआ। सर सरोवर तीर्थ तट जो कर के औण अशनान, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा करे ना कोए ध्यान, अन्तर आत्म लिव साची ना कोए लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरा हुक्म मैं हुक्मरान, तेरे हुक्म नाल सोभा पाईआ। कोई समझ ना सके मसला अञ्जील कुरान, काया काअबा खोज कोए ना पाईआ। उठ वेख मेरे दीन दयाल, साबत रहिण ना दित्ता कोई ईमान, अमल सच ना कोए कमाईआ। घर घर वड़या दिसे हराम, जगत शैतान करे लड़ाईआ। कूड़ी क्रिया कीता नज़ाम, हुक्म इक्को इक वरताईआ। साधां सन्तां दे के मुख लगाम, चारों कुण्ट रिहा भवाईआ। तेरा नूर नज़र किसे ना आए भगवान, भरम भुलाई जगत लोकाईआ। वाहवा मेरे साहिब तूं मैनूं दित्ता दान, मैं जगत जीवां दित्ता वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैनूं तेरी ओट, तेरे सहारे खेल कराईआ। घर घर अन्दर भरया खोट, खोटी बुध सर्ब वखाईआ। किसे तन ना लग्गे नाम चोट, शब्द नगारा नाद ना कोए सुणाईआ। बेशक रसना बाहरों गाउँदे बंती दन्द होंट, अन्तर आत्म राम नज़र किसे ना आईआ। सुंन समाधी ला के बैठे रहिण ख़ामोश, पड़दा दूई ना कोए चुकाईआ। दोए बंद करके वेखण लोच, लोचा पूरी नज़र कोए ना आईआ। सब दे अन्दर साची रहिण

ना दिती सोच, समझ समझ दी दिती गंवाईआ। वेख प्रभ हुण ना रहीं ख़ामोश, तेरे अग्गे फ़रयाद सुणाईआ। उठ के वेख चौदां लोक, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। चौदां तबक होणी मौत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। साहिब सतिगुर मेरे दीन दयाल, वड वड्डे ठाकर तेरी शरनाईआ। लोकमात वेख जगत धर्मसाल, कूड़ा डंका वज्जे वाहो दाहीआ। नेत्र रोवण शाह कंगाल, ऊँच नीच रहे कुरलाईआ। साचा मित्र मिले ना कोई जहान, जगत चलित्र सोभा पाईआ। चारों कुण्ट दिसे बियाबान, नव नौ वैरानी इक्को छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, मैं तेरा हुक्म पूरा देवां कराईआ। हुक्म दे मेरे भगवान, वड सच्चे भूप सुल्ताना। चारों कुण्ट वेख झुल्ले निशान, कूड़ी क्रिया होई मर्द मर्दाना। सिदक सबूरी सति धर्म रिहा ना कोए ईमान, चारों कुण्ट गृह गृह घर घर होए हरामा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, मैं कीता खेल महाना। खेल महान प्रभ कीता आ, तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। नव नौ चार खेड़ा दित्ता ढाह, जत बुरज कोए रहिण ना पाईआ। अन्दरे अन्दर झगड़ा दित्ता वखा, फ़ैसला हक़ ना कोए कराईआ। सब दा बदला दित्ता चुका, चौकन्ना हो के सेव कमाईआ । अक्खां हुंदयां जगत अन्धा दित्ता बणा, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात विच बन्नां दित्ता रखा, हद्द तेरी पार ना कोए कराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ छप्पर छन्नां हेठ तेरा नाउँ दित्ता धरा, काया मन्दिर अन्दर खोल्हण कोए ना आईआ। साचा डंका कूड़ प्रधान करके दित्ता वजा, नौ खण्ड इक्को हुक्म वरताईआ। धरत धवल बंका दित्ता सुहा, साख्यात तेरी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेरा लहिणा मेरी झोली पाईआ। लहिणा दे अबिनाशी अचुत, देवणहार इक अख्वाईआ। उठ वेख मेरी सुहञ्जणी रुत्त, चारों कुण्ट कूड़ी फुल फलवाड़ी रही महकाईआ। शाबाश कहु वाहवा मेरे पुत्त, दे माण वड्याईआ। मैं नेत्र खोल्ह अक्ख लवां पुट्ट, श्री भगवान तेरा दर्शन पाईआ। अमृत जाम देणा आ के घुट्ट, रस इक्को मंग मंगाईआ। मेरा लेखा जावे लोकमात विच्चों मुक्क, मुक्के खेल पराईआ। आपणी गोदी लैणा चुक्क, घर साचे सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, छोटा बाला सीस झुकाईआ। सुण बाले छोटे लाल, सो साहिब आप जणाईआ। तेरा लेखा वेखे दीन दयाल, दयानिध फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा लवे भाल, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। त्रैगुण माया वेखणहार जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। तेरी करनी वेख कमाल, सिर थपकी देवे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम

वेखे बेपरवाहीआ। अन्तिम लहिणा तेरा चुकावांगा। नेत्र नैणां आप वखावांगा। धुर दा देणा झोली पावांगा। साचा गीत इक सुणावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग तेरा लेखा आपणी बिध नाल मुकावांगा। तेरा लेखा प्रभ मुकाएगा। हिसाब किताब सब तों मंग मंगाएगा। चार जुग दी धार आपणे हथ्थ रखाएगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी जो करदे रहे कार, करता कीमत आपे पाएगा। शब्द संदेसा जो सुणाउँदे रहे वारो वार, सो साहिब सतिगुर वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग तेरी आई अन्तिम वार, हरि जू लेखा दए मुकाईआ। तेरा वेख खेल जगत संसार, देवे वेले अन्त वड्याईआ। पहलों गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नेत्र नैणा दए वखाल, वेखो जगत लोकाईआ। साचे नाम करे ना कोई भाल, शब्दी गुरू ना कोए मनाईआ। अन्तर आत्म वज्जे ना कोए ताल, शब्द अनाद ना कोए सुणाईआ। त्रैगुण माया तोड़े ना कोई जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। मुरीदां मुर्शद पुच्छे ना कोई हाल, हालत देवे ना कोए बदलाईआ। सरगुण बणे ना कोए दलाल, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। कलयुग तेरे नाल रल के डौरु डंका वज्जे ताल, हथ्थ नगारा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा नर नरेशा एकँकार इक इकल्ला एका वार जणाईआ। कलयुग तेरी आए वारी, अन्तिम अन्त सच जणाईआ । भेव खुल्हाए गुर अवतारी, पीर पैगम्बर बूझ बुझाईआ। उठो वेखो जगत संसारी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा मीत ना कोए वणजारी, नाम हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। काम क्रोध दे बण व्यपारी, कूड़ी क्रिया रहे कमाईआ। साचे मन्दिर चढ़े ना कोए अटारी, महल अटल सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग तेरा अन्तिम लेखा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नेत्र नैणां दए वखाईआ। नेत्र नैण वेखण आण, गुर अवतार पन्ध मुकाईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान, सच फुलवाड़ी नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे वल करन ध्यान, नेत्र नैण अक्ख मिलाईआ। वेखो मात दिसे ना कोई ज्ञान, साचा ध्यान ना कोए रखाईआ। साचे मन्दिर कोई ना मिले आण, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गाण गाण, गा गा जीवां जंतां रहे सुणाईआ । साधां सन्तां अन्दर वड़या इक शैतान, अट्ठे पहर करे लड़ाईआ। हउमें हंगता बणी दुकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग तेरा लहिणा देवे बेपरवाहीआ। कलयुग तेरा अन्त वेखण आउणगे। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर सच्चे सोभा पाउणगे। जो लोकमात

दे के गए वर, सो आपणा लेखा अन्त चुकाउणगे। जिन्हां जीवां जंतां दित्ता भउ डर, सो भय भ्यानक आपणे घर वखाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा अन्त चुकाउणगे। लेखा अन्त चुकाए आप, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवण साथ, बण साथी संग निभाईआ। जो संदेसा प्रभ दित्ता आख, सो कलयुग पूर कराईआ। अन्तिम तुट्टे एस दा नात, लोकमात रहिण ना पाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरी रास, मण्डल मण्डप नाच वखाईआ। सब दी पूरी कर आस, आसावंद तेरी शरनाईआ। जन्म कर्म दी मेट प्यास, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। दाते दानी सरबगुण तास, शाह पातशाह तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को वार सुणाईआ। श्री भगवान कहे करो सलाह, सो साहिब आप जणाईआ। कलयुग छोटा पुत्त झोली रिहा डाह, मंग आपणी रिहा मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हस्स के कहिण पारब्रह्म तेरा छोटा पुत्त गोबिन्द इक मलाह, कलयुग बेड़ा वेख वखाईआ। बाकी सारे कर गए नांह, हां विच हां ना कोए मिलाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान पुरख अकाल अग्गे सीस झुका, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। तेरा हुक्म सच्चे शहिनशाह, दो जहानां आपणे सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे आख, प्रभ इक गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। सिँघ रूप साख्यात, लोकमात आया फेरा पाईआ। चार वरन बणा के आया इक जमात, अमृत आत्म जाम प्याईआ। कूड़ी क्रिया करके आया घात, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। मेट के आया अन्धेरी रात, साचा नूर चन्द वखाईआ। धुर दस्स के आया गाथ, पुरख अकाल तेरी पढ़ाईआ। लेख लिख के आया भविक्ख्त वाक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग अन्तिम उतरे आपणे घाट, पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। प्रगट होए पुरख समराथ, निरगुण दाता जोत रुशनाईआ । लख चुरासी जीव जंत वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक भेव चुकाईआ। सच रूप बणाए ख़ालस ख़ास, ख़ालसा आपणा नाउँ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बिन गोबिन्द योद्धा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण गोबिन्द सच्चा सूरबीर, पुरख अकाल तेरा पुत्त अख्वाईआ। कलयुग कूड़े एहो कटे जंजीर, एहदे हथ्थ साहिब इक किरपान फड़ाईआ। सब दी बदल देवे तदबीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। एहदी सब तों निराली तस्वीर, मुसवर कोई समझ ना सके राईआ। ओसे वेले उठ खलोते ईसा मूसा मुहम्मद पीर, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। मुहम्मद नेत्र रो होया दलगीर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरी हड्डीं लग्गी पीड़, मेरा अंग अंग दु:ख सहि ना सके राईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हथ्थ प्रभ वड्याईआ। मुहम्मद कहे मार धाह, बौहड़ी बौहड़ी मेरे ख़ुदाया। मैं भुल्ला विच जहां, दो जहानां वाली तेरी सरनाया। मैं गोबिन्द अग्गे झोली देवां डाह, ख़ाली पल्लू इक रखाया। मेरी उम्मत ज़ुल्म कहर दित्ता कमा, सितम इक कराया। छोटे बाले नीहां हेठां दित्ते दबा, एसे कारण कलयुग आपणी जड़्ह रिहा उखड़ाया। मैनूं बिन गोबिन्द कोई ना सके बचा, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस झुकाया। उच्ची कूकी कहिण वाह वा, गोबिन्द गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आया। जो आउँदी वार विच संसार फ़तहि डंका आया वजा, जै जैकार इक कराया। उस दे हथ्थ लेखा देणा फड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बैठे सीस झुकाया। श्री भगवान कहे मैं दया कमवांगा। सूरबीर इक उठावांगा। योद्धा दो जहान जणावांगा। इक परलो काल वखावांगा। सच श्लोका इक्को राग सुणावांगा। किसे नाल ना करे धोखा, कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। कलयुग नूं इक्को देवे आपणा मौका, मुकम्मल हाल सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी इक करावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुण संदेस, कलयुग उठ के भज्जा वाहो दाहीआ। दोए जोड़ प्रभ अग्गे होया पेश, दूर दुराडा बैठा सीस झुकाईआ। मैनूं डर आवे ओस कोलों जिस दे सिर ते रखे साहिब ने केस, नाम दस्मेश दहि दिशा भय रिहा जणाईआ। जिस दे भय विच फिरदे मुल्लां शेख़, मसायक नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम फिरे दरोही चौदां लोक, मसला हक़ ना कोए पढ़ाईआ। उस दा लेखा इक्को ठीक, वध्ध घट्ट ना कोए कराईआ। उह काले उते पा के गया लीक, लेखा लेख ना कोए मिटाईआ। गोबिन्द सब दा सांझा पीर लाशरीक, ज़ात पात भेव ना कोए वखाईआ। इक्को मंगे सच प्रीत, नीचां ऊँचां गया समझाईआ। कलयुग अन्तिम मेरा खेल होए अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द लेखा इक्को हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग कहे मेरे प्रभ मीत, पुनह पुनह मेरी निमस्कारया। चार कुण्ट मैं फिर के वेख्या मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ खोज खोजाईआ। बिन गोबिन्द गुरमुख गुरसिख साची दिसी ना किसे नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल तेरे नाल हरिजन विरला करे प्रीत, बाकी बैठे ढेरीआं ढाहीआ। इक्को साहिब तेरी उडीक, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वेले अन्त मंग मंगाईआ। कलयुग तेरी आसा मनसा करां पूर, पूरी इच्छया आप कराईआ। जोती जलवा धर के नूर, गोबिन्द शब्द दयां वड्याईआ। शब्द गोबिन्द हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा नाम रखाईआ। तेरा हूंझे कूड़ा किरकट कूड़, चार कुण्ट करे सफ़ाईआ। माण

ताण तोड़े ग़रूर, ग़ुरबत अन्तिम दए खपाईआ। मुहम्मद दा मुआफ़ ना करे कसूर, जिन्ना चिर चौदां तबक नाल लै के चौदां वार ना सीस झुकाईआ। रसना बोल कहे मैं ओहो पढ़ां सबक, जो गोबिन्द दए समझाईआ । उम्मत वल पिच्छा फेर ना वेखां परत, प्रतिनिध नज़र ना आईआ। अग्गे कोई ना रहे फ़र्क, फिरका मेरा सदी चौधवीं लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। मुहम्मद कहे सुण परवरदिगार, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर खेल कीता करतार, कुदरत चार कुण्ट नचाईआ। कलयुग नाल नाता जोड़ विच संसार, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। सृष्ट सबाई कर के धूंआँधार, दीन इस्लाम इक्को डंक वजाईआ। सारे बरदे कर ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर गल पवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नज़री आए इक इस्लाम, राम कृष्न नज़र कोए ना आईआ। कलमा पढ़ाओ इक कलाम, कायनात इक्को रंग रंगाईआ। धुर संदेसा दयो पैग़ाम, ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील इज़राईल भज्जो वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हुक्मे अन्दर जगत सेव कमाईआ। सुण मुहम्मद सच संदेस, सो साहिब आप जणाइंदा। तेरा कीता तेरी करनी लई वेख, तेरा लेखा तेरी झोली पाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पिछला पूरा करे लेख, अग्गे आपणा हुक्म वरताइंदा। निरवैर पुरख पुरख अकाल दीन दयाल निरपक्ष खेले खेड, चार वरन इक्को रंग रंगाइंदा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई अन्दर वड़ के देवे आपणा भेत, पड़दा दूई द्वैत चुकाइंदा। जिस ने आपणे लख़ते जिगर कीते भेंट, सो तेरी उम्मत लेखा ना मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची ला दरबार, साची करनी आप कमाइंदा। कलयुग कहे प्रभ मेरी नाल मुहम्मद यारी, यारी यारी नाल निभाईआ। एहदी उम्मत लग्गे मैनूं प्यारी, जो छुरी करद हथ्थ उठाईआ। ज़िबह करे तेरे जीव तन मन होए दुख्यारी, दुखी कूक देण दुहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर क्यों सुत्ता पैर पसारी, तेरी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे बेनन्ती दोए जोड़ सुणाईआ। श्री भगवान प्या हस्स, ख़ुशी नाल सुणाइंदा। मुहम्मद एथे तेरा मेरा कोई ना चले वस, गोबिन्द लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। उस दी चरणी जा के ढट्ठ, सनमुख तेरे नज़री आइंदा। जिस ने तेरे पिच्छे बंस सरबंस लाई रत्त, रत्ती रत्त वेख वखाइंदा। उस दे खण्डा खडग चमके हथ्थ, दो जहान सीस ना कोए उठाइंदा। पुरख अकाल पहलों दे लई आपणी वथ, हुण दिती वथ मंगण कदे ना जाइंदा। साचा मार्ग दित्ता दस्स, एकँकारा आप समझाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया जड़्ह देणी पट्ट, लोकमात खेड़ा झूठा ढाइंदा। जन भगत सुहेले लए रख, गुर चेले मेल मिलाइंदा। दीन दयाल

हो के खोल्हे अक्ख, नेत्र लोचण पड़दा लाहइंदा । नज़री नूर आए प्रतख, साख्यात भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे धुर दरबारे साची करनी करता पुरख आपणी कार कमाइंदा। कलयुग कहे मुहम्मद उठ, क्यों बैठा ढेरीआं ढाहीआ। गोबिन्द कोलों जा के पुच्छ, की लेखा तेरा लिखाईआ। जे तेरे उपर जावे तुठ, मेहर नज़र टिकाईआ। तेरा मेरा दोहां दा पैंडा जावे मुक्क, झगड़ा चुक्के जगत लोकाईआ । असीं चरणां हेठां जाईए लुक, जिथ्थे आदि जुगादि मिले सरनाईआ। सानूं कोई ना सके पुच्छ, लेखा मंगण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा सब नूं रिहा सुणाईआ। कलयुग सुण अन्त संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। मुहम्मद तेरा वेखे लेखा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक वीह सौ वीह बिक्रमी नूं भगत दुआर कढ्ढे भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी जोत प्रकाशी साचे धाम सोहे वड नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान दर सद्द के करे हेता, हितकारी वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कीता कौल करो चेता, चेतन सब नूं आप कराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ठाकर स्वामी परवरदिगार सब दा बणे नेता, दो जहान श्री भगवान शाह सुल्तान राज राजान नौजवान हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। धुर दा भेव खोल्हे भगवान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सम्मत सम्मती हो प्रधान, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ धरनी धरत आकाश प्रकाश वेख वखाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा एकँकार एका देवे सो, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव हँ ब्रह्म भेव खुल्हाए आपे अन्दर हो, होका इक्को नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, चौथे जुग लहिणा देणा नेत्र नैणां साहिब सतिगुर सच स्वामी आदि जुगादी अन्तरजामी पुरख अकाल आप जणाईआ। सब दा लेखा मुक्के मात, सति सतिवादी आप मुकाईआ। लेखा मंगे हिसाब किताब, वही खाता फोल फोलाईआ। हकीकत जाणे हक़ जनाब, लाशरीक वेस वटाईआ। सब दी वेखे सर्ब आदाब, नमो सीस कवण झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी हो मेहरवान, लेखा देवे हर घट आण, बचया कोए रहिण ना पाईआ।

२३ अस्सू २०२० बिक्रमी गुलाब कौर दे गृह बुरज हकीमां ज़िला लुधियाणा

शब्द गुरू सदा सच एक, आदि जुगादि खेल खलाइंदा। जुग चौकड़ी बख्शे टेक, दो जहानां ओट जणाइंदा। जन भगतां करे बुध विवेक, दुरमति मैल धवाइंदा। जन सन्तां त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए वखाइंदा। गुरमुखां निज नेत्र लए पेख, पड़दा दूई द्वैत चुकाइंदा। गुरसिखां लहिणा देवे पूरब लेख, जन्म कर्म झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर शब्दी इक्को इक साची सेव कमाइंदा। शब्द गुरू वड बलवान, वड्डा वड वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे जीव जहान, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा निरगुण धार देवे आण, सरगुण करे सच पढ़ाईआ। भाग लगाए काया मन्दिर अन्दर काया माटी तत मकान, भगत दुआरे सोभा पाईआ। निर्मल दीआ बाती जोत जगा महान, घट प्रकाश करे रुशनाईआ। शब्द धुन सुणाए सच्ची धुन्कान, अनहद नादी राग अल्हाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सन्त सुहेले लभ्भे आण, गुर चेले मेल मिलाईआ। कर किरपा बख्शे इक ध्यान, इष्ट देव स्वामी इक्को नज़री आईआ। सुरती शब्दी मेला साचे काहन, घर बंसुरी नाम सुणाईआ। सच संदेसा देवे धुर पैग़ाम, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ। भेव चुकाए सच अमाम, लाशरीक वड्डी वड्याईआ। मन मति बदल देवे नज़ाम, गुरमति साची दए प्रगटाईआ। लेखा जाणे काया खेड़ा नगर ग्राम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। साची वस्त नाम दात, सतिगुर शब्दी झोली पाइंदा। जन भगतां मेट अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द चमकाइंदा। अन्तर अन्तर सुणाए गाथ, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। किरपा कर पुरख समराथ, साचा मार्ग इक जणाइंदा। बण सहायक अनाथां नाथ, दासी दास रूप वटाइंदा। पार उतारे साचा घाट, पत्तण इक्को इक वखाइंदा। गुरमुखां गुरसिखां चरण प्रीती बंधाए सच्चा नात, सगला संग आप हो जाइंदा। जन्म कर्म दी पूरी करे आस, लेखा धुर दा झोली पाइंदा। आवण जावण लख चुरासी कट फास, फाँसी गल ना कोए लटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी हरिजन साचे वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। नित नवित्त खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्त करन विच संसारा, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान साचा सोहला ढोला खाणी बाणी रही सुणाईआ। भगत भगवान करे प्यारा, अन्तर आत्म देवे सहारा, शब्दी वज्जे इक नगारा, नौबत आपणे नाम सुणाईआ। गृह मन्दिर करे उज्यारा, अमृत बख्शे ठांडा ठारा, कूड़ा मेटे अन्ध अँध्यारा,

दीआ बाती कमलापाती इक्को इक जगाईआ। दरस दिखाए नूरी धारा, नज़री आए एकँकारा, रूप रंग ना कोई दिसे ज़ाहरा, अनभव आपणा भेव चुकाईआ। सतिगुर शब्द समझ ना सके जीव गंवारा, सृष्ट सबाई मन वासना कूड़ी क्रिया होया हँकारा, सच सुच सति सतिवाद नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन वेखे बाल, बिरध जवान अवस्था जोबन इक्को रंग रंगाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर मेहरवान वसे नाल, निरगुण सरगुण सगला संग निभाईआ। लख चुरासी विच्चों कर कर भाल, हरिजन साचे लए जगाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्याल, रस मिट्ठा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मेला इक इकेला काया मन्दिर साचे अन्दर हरी दुआर आप कराईआ। हरी दुआर साचा खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। नज़री आए प्रभ नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया चुकाए झेड़ा, झगड़ा अन्त रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म खुल्ल्हा वखाए वेहड़ा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो गुरमुख कहे पारब्रह्म तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव कोए ना आईआ। साचे मन्दिर सच सिँघासण सच स्वामी तेरा डेरा, हउँ चरण कँवल बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन तेरी वड्याई वड, सो सतिगुर आप जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे तेरी यद्द, विश्व रूप इक समझाईआ। जगत कूड़ कुड़यार जूठ झूठ मुक्के हद्द, साचा मार्ग इक्को नज़री आईआ। शब्द अनाद बोध अगाध घर घर विच सुणे नद, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। तेरे अन्तर पुरख समरथ, हरि जू डेरा बैठा लाईआ। पूरी करनहारा आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। दीपक जोत कर प्रकाश, अन्ध अँध्यार दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए फड़, काया मन्दिर अन्दर घर पौड़े चढ़, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन इक्को एक एकँकार सोभा पाईआ। सतिगुर नानक हर घट प्रगट, खेड़ा ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर पूरा कदे ना जाए मरघट, मसाण मढ़ी गोर डेरा नज़र ना आईआ। मनसूर सईयाद नहीं कोट ब्रह्मण्ड सतिगुर हट्ट, बण हटवाणा जगत चलाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, समरथ आपणी धार जणाईआ। नित नवित्त अन्तर आत्म प्रेम प्रीती रंगो रत्त, साची मिले सति वड्याईआ। तिस साहिब अग्गे कर डण्डावत जोड़ो हथ्थ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। घर बैठयां दूर रहिंदयां ध्यान लगाउँदयां सब दी पूरी करे आस, आसा तृष्ना पूर कराईआ। सतिगुर पूरा मन्नण मनौण दी कोई ना रखे प्यास, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को प्रीती प्रीतम मंग मंगाईआ। नेत्र खोल्ह गुरमुख वेखो सदा वसे तुहाढ्ढे साथ, अन्दर बाहर सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जो गुरमुख हिरदे ध्याए, तिस रातीं सुत्यां जगाए, जागदयां अग्गे हो के फेरा पाए, रूप अनेक वेस अनन्त वटाईआ। साचा चशमा साचे नगर, घर काया आप जणाईआ। साध सन्त जिस दे भज्जे फिरदे मगर, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ । बिन सतिगुर पूरे दे करिश्मा कोई ना करे पूरी सधर, आसा मनसा पूर ना कोए कराईआ। पिछली कहाणी वेखे ग़रीब निमाणे तारे बिदर, जगत सुदामे दए वड्याईआ। जो गुरमुख चल के आए इधर उधर, बैठयां पूरन कार कराईआ। निरगुण धार निरवैर पुरख अकाल त्रैगुण माया विच्चों बाहर आए नितर, पंज तत भेव अभेद खुल्हाईआ। सर्ब स्वामी सब दा मित्र, सांझा यार वड्डी वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख तेरी चोटी चढ़ के बैठा सिख़र, घर घर विच डेरा लाईआ। गुरमुखां नालों सतिगुर नूं बहुता फिकर, हर घट हर थाँ तारनहारा आवे जावे वाहो दाहीआ। रसना जिह्वा जिस दा कीता ज़िकर, सो ज़ाहर ज़हूर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे धाम साचा चरण साचा कँवल साचा रूप सति सरूप एको एक दए जणाईआ। साचा नगर खेड़ा सच प्यार, प्रेम प्रीती हरि हरि भाईआ। वेखणहारा धुर दी धार, काया मण्डल ब्रह्मण्ड खोज खोजाईआ। सति सतिवादी वजावणहारा अगम्म सतार, सुर ताल आपणे हथ्थ रखाईआ। देवणहारा गोझ ज्ञान, भेव अभेदा आप समझाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत रखण सच ध्यान, तिन्हां मेला मिले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समें अनुसार चरण टिकाए आण, शब्द झुलाए निशान, मृदंग वजाए नाम महान, महिमा अकथ पुरख समरथ दे वथ, लेखा हथ्थो हथ्थ लहिणा देणा सब दा झोली पाईआ। सतिगुर सति पुरख अकाल, एकँकार वड्डी वड्याईआ। गुरू रूप पंज तत जलाल, सतिगुर जिस नूं हुक्मे विच फिराईआ। लोकमात आ के देवे धुर दा इक ज्ञान, सच संदेसा गीत सुणाईआ। निष्अक्खर कर प्रधान, जीवां जंतां दए वखाईआ। मन मनसा गुर गुरू कोए ना होवे प्रधान, पंज तत चोला कम्म किसे ना आईआ। काया माटी जिस दे अन्दर वड़े शैतान, नाल शरअ करे लड़ाईआ। सतिगुर साचा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सदा मेहरवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश जीव जंत खाणी बाणी इक्को नज़र नैण वेख वखाईआ। सति सरूप सति शब्द, शाह पातशाह हुक्म मनाईआ। जिस पंज तत अन्दर आ के वड़े उस दा होवे अदब, गुरू रूप वटाईआ। शब्द जिस अन्दर रखे कदम, सो तन तत सोभा पाईआ।