पुस्तकालयभाग १५

२३ अस्सू २०२० बिक्रमी धन्ना सिँघ दे गृह ढै पई ज़िला लुधियाणा

आदि जोत नुरानी इक, एकँकारा हरि अख्वाइंदा। आदि शाह सुल्तानी इक, शाह पातशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आदि हुक्मरानी इक, धुर फ़रमाना सच प्रगटाइंदा। आदि सच मकानी इक, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। आदि शब्द धुन बाणी इक, अनरागी राग सुणाइंदा। आदि विष्न ब्रह्मा शिव दानी इक, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आदि त्रैगुण माया पंज तत निशानी इक, नर निरँकारा भेव चुकाइंदा। आदि चारे खाणी रचना रचे इक, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। आदि चारों कुण्ट खेल करे प्रभ इक, चारे बाणी राग अल्हाइंदा। आदि रवि ससि सूर्या चन्न करे प्रकाश इक, मण्डल मण्डप सोभा पाइंदा। आदि धरनी धरत धवल ज़िमीं असमान प्रगट करे इक, अक्ल कलधारी आपणी खेल वखाइंदा। आदि लख चुरासी जीव जंत भेस वटाए इक, भेद आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि हुक्म संदेस नर नरेश देवे इक, नाम निधाना इक जणाईआ। आदि निरगुण सरगुण लेखा दित्ता लिख, अपरम्पर आपणा खेल कराईआ। आदि त्रैगुण माया पंज तत मन्दिर अन्दर जोती नूर धरया भेख, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। आदि निरगुण निरगुण कीता हित, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड वंडाईआ। आदि बिन कलम दवात लेखा दित्ता लिख, ईश जीव जोड़ जुड़ाईआ। आदि धुर दा नाम शास्त्र सिमरत वेद पुराण दित्ता लिख, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। आदि जुग चौकड़ी करे हित, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। आदि गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बणे मित, साचा मित्र इक अख्वाईआ। आदि दो जहानां बण के सच्चा पित, पिता पुरख अकाल आपणा नाउँ दए समझाईआ। आदि निरवैर हो के हर घट वसया चित, दर दर घर घर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि करनी आप कमाईआ। आदि खेल वड ब्रह्माद, ब्रह्मांड रूप वटाईआ। आदि हुक्म शब्द नाद, धुन राग इक जणाईआ। आदि रूप सदा विस्माद, बिस्मिल बेपरवाहीआ। आदि नाम बोध अगाध, कलमा सच सच समझाईआ। आदि खेल सन्त साध, सच संदेसा इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वंड आप वंडाईआ। आदि पुरख वंडे वंड, वड दाता बेपरवाहीआ। आदि पुरख खेल ब्रह्मण्ड, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। आदि पुरख निवासी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। आदि पुरख नूर रव चन्द, अन्ध अन्धेर आपणी धार वखाईआ। आदि पुरख सूरा सरबँग, राज राजान बेपरवाहीआ। आदि पुरख धुर दा अनन्द, निज रस रूप जणाईआ। आदि पुरख अगम्मी छन्द, साचा ढोला गाईआ। आदि पुरख दो जहान होए सदा बख्शंद, बख्शश सब दी झोली पाईआ। आदि पुरख रचना रच हँ ब्रह्म, लख चुरासी रंग रंगाईआ।

आदि पुरख निरगुण हो के गुर अवतार पीर पैगम्बर रूप हो के पए जम्म, पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाईआ। आदि पुरख शब्द धार देवे बन्न्ह, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। आदि पुरख सद बलिहारी कहे धन्न धन्न, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आपणी रचना आप रचाईआ। आदि पुरख सच स्वामी सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। आदि पुरख अन्तरयामी, घट घट वेखे बेपरवाहीआ। आदि पुरख अगम्मी बाणी, ढोला सोहला शब्द करे शनवाईआ। आदि पुरख शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। आदि पुरख नौजवानी, नव जोबन आपणा रूप वटाईआ। आदि पुरख खेल महानी, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। आदि पुरख निरगुण नूर जोत नुरानी, साचा चन्द इक चमकाईआ। आदि पुरख लेखा जाणे चारे खाणी, ख़ालस आपणी धार विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। आदि पुरख पारस रूप, कंचन सोना आप बणाइंदा। आदि पुरख सति सरूप, सतिवादी रंग रंगाइंदा। आदि पुरख बण के भूप, हुक्मरान इक्को हुक्म मनाइंदा। आदि पुरख गृह मन्दिर वेखे दहि दिशा चार कूट, घर अन्धेरा दूर कराइंदा। आदि पुरख नाता तोड़ जूठ झूठ, सच सुच संजम इक्को राह वखाइंदा। आदि पुरख कृपाल हो के जिस उपर जाए तुठ, तिस लोकमात भगत रूप वखाइंदा। अन्दर वड़ के आदि पुरख लए पुच्छ, मंज़ल साची सोभा पाइंदा। जन्म कर्म मेट दुःख, सुख आत्म इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। मेहर नज़र रख करतार, हरि करता वेख वखाईआ। आदि पुरख भेव न्यार, समझ सके ना कोए राईआ। जुग जुग करदे गए सर्ब विचार, ऊँचो ऊँच ध्यान लगाईआ। लेखा लिख के गए बण लिखार, लेख अंक कोई कर ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप कराईआ। आदि पुरख पुरख आदि आदि नाद अनाद, अनहद शब्द धुनी धुन राग इक उपजाइंदा। रसना जिह्वा बिन बत्ती दन्द दए स्वाद, स्वास स्वास आसा मनसा पूर कराइंदा। धर्म दुआर रच रच काज, वेख वखाए धुर समाज, सच समग्री इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि अन्त अन्त आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लेखे लाइंदा। आदि पुरख प्रभ बणाए बणत, घड़न भंनणहार वड्डी वड्याईआ। देवे वड्याई साचे सन्त, सति सरूप इक समझाईआ। वज्जे वधाई गुरमुख भगत, भगवन आपणा राग सुणाईआ। नाता तुट्टे कूड़ कुड़यार जगत, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। आसा तृष्ना मिटे हरस, मर्ज़ तबीब दए गंवाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, खेले खेल हरि रघराईआ। खेले खेल हरि करतारा, हरि करता भेव चुकाइंदा। आदि पुरख कर पसारा, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। गुर अवतार सेवादारा, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। शब्द सरूपी शाहो भूपी छोटा छोटा थोड़ा थोड़ा सब नूं देंदा रिहा लारा, वाक भविक्ख्त बिन आपणी लिख्त सर्ब जणाइंदा। कलयुग अन्त नव नौ चार होए धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, हरि पुरख अपरम्पर स्वामी आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरतावे मात, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जन भगतां देवे साची दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म परमात्म गौणी गाथ, दरगाह साची सच पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द इक्को जोती दा जलवा गए आख, आत्म सोहला ढोला इक्को इक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस जन खोल्हे आपणा ताक, तकवा इक्को इक जणाईआ। बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, ताकत गुरमुख दए जणाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे हालात, हल आपणा स्वाल कराईआ। गुरमुख गुरसिख प्रभ मिलण नूं रहिण बेताब, प्रेम प्याला जाम प्याईआ। हरिजन गुरू जिन्हां होवे आफ्ताब, सच तलूअ रूप वटाईआ। करे रोशन इक महिराब, जिस हुजरे वसे साईंआ। नज़री आए इक नवाब, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जिस नूं सजदा करके पीर पैगम्बर करन आदाब, गुर अवतार नमो नमो सीस झुकाईआ। सो साहिब सब दा आप जनाब, जवाब तलबी सब तों मंग मंगाईआ। आपणा आप लेखा दयो हिसाब, गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ चल सरनाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बंद कीती खोल्हो किताब, कुतबख़ाना इक्को दए समझाईआ। लिख के दस्सो कलयुग अन्तिम किस किस दी रखो तुसीं लाज, कवण गुरमुख लए प्रनाईआ। देवे हुक्म शाह नवाब, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। धुर फ़रमाना सुण के इक एक, रूप नज़र ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सारे रहे वेख, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ धरया आपणा भेख, जोती नूर करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम खेलणहारा खेड, बण खलाड़ी फेरा पाईआ। जन भगतां देवे आपणा भेत, बाकी समझ किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकारा दस्से खेत, मन वासना भज्जे वाहो दाहीआ । बिन गुरमुख किसे पत डाल्ही फुल मौले ना बसन्ती चेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब साहिब तेरी सरनाईआ। आदि पुरख तेरा खेल अपारा, जुग चौकड़ी नाच नचाईआ। गुर अवतार सेवादारा, पीर पैगम्बर बण मलंग, एका घुमर रहे पाईआ। हथ्थ मतैहरा पीवण भंग, सुनेहड़ा इक्को इक जणाईआ। ग़फ्लत

विच वेखण तारे चन्द, कहिण मिल्या बेपरवाहीआ। मंज़ल चढ़ ना मुकया पन्ध, घर नज़र कोए ना आईआ। जगत वासना होई गंद, सति सरूप ना कोए वखाईआ। बिन वेख्यां बिन पेख्यां ऐवें पाउँदे डण्ड, पुरख अकाल दीन दयाल नज़र किसे ना आईआ। अन्दरों सुरत सवाणी दिसे सब दी रंड, बाहर जगत कन्त सारे रहे हंढ्ढाईआ। बिन सतिगुर पूरे निज आत्म ना देवे कोए अनन्द, सति सरूप विच ना कोए समाईआ। तेरे दर स्वाली इक्को मंग रहे मंग, मांगत बण के झोली डाहीआ। आदि वजाया इक नद, ब्रह्माद करी शनवाईआ। कलयुग अन्तिम वेला रिहा लँघ, भज्जा जाए वाहो दाहीआ। सच लभ्भे ना किसे पलँघ, सुख आसण सोभा कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट हँकार विकार दिसे हँ, ब्रह्म रूप नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर श्री भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां देवां साचा दान, लख चुरासी ख़ाली हथ्थ फिराईआ। जिन्हां अन्तर देवां धुर निशान, सोहँ सति सरूप समझाईआ। सो गुरमुख सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै सारे गाण, तिन्हां सचखण्ड मिले वड्याईआ। खाण पीण भोग पशू पंछी जीव जंत सर्ब करन कमाण, एथे ओथे देवे माण ना कोए वड्याईआ। साहिब सतिगुर तुठ जिस देवे आपणा ज्ञान, सो जीअ होए परवान, जीव साचे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जुग जन्म दा लेखा पूरब सर्ब चुकाए आण, अरब खरब जन्म जन्म आत्म आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाईआ।

२३ अस्सू २०२० बिक्रमी बलवन्त सिँघ दे गृह गुजरवाल ज़िला लुधियाणा

आदि पुरख समरथ इक, हरि करता वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। नाम निधान दे के वथ, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। धुर दी देवे अगम्मी मति, गुर शब्द करे पढ़ाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रगट, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अमृत आत्म दे के रस, रसना रस सर्ब तजाईआ। नाद सुणा सच्चा अनहद, साची धुन इक उपजाईआ। जाम प्याए इक्को मध, अट्ठे पहर ख़ुमार रखाईआ। किरपा कर दे वर पंज तत रूप बणाए भगत, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। देवे माण उपर जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। जन भगत हरि सज्जण एक, एकँकार दया कमाइंदा। नित नवित्त बख्शे साची टेक, चरण प्रीती इक समझाइंदा। आत्म परमात्म करो सच्चा हेत, साचा संग रखाइंदा । निज नेत्र लोचण लए पेख, दोए नैण अक्ख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि भगत सुहेले

आप उठाइंदा। हरि भगत सुहेले देवे माण, साहिब सतिगुर वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, निरगुण सरगुण लए प्रगटाईआ। अन्तर आत्म दे ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। धर्म वखाए धुर निशान, सचखण्ड निवासी आप झुलाईआ। किरपा कर वड मेहरबान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मार्ग इक्को इक वखाईआ। जन भगतां मार्ग देवे सच, सच सुच देवे समझाईआ। भाग लगाए काया माटी कच्च, तन ततव तत वेख वखाईआ। प्रेम प्यार अगम्मी देवे रस, रस इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन वेखे पारब्रह्म, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। निहकर्मी करे सच कर्म, कूड़ी क्रिया कर्म कांड डेरा ढाइंदा। सच वखाए इक्को धर्म, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ वरन बरन, ज़ात पात ऊँच नीच दीन मज़्हब ना कोए वखाइंदा। सति सतिवादी देवे इक्को साची सरन, सरनगति इक हो जाइंदा। लेख चुकावे आवण जावण मरन डरन, भय भउ सर्ब गवाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिसन्त श्री भगवन्त आपे आए वरन, नर नरायण आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या श्री भगवन्त, जन भगतां आप जणाईआ। इक्को नाम साचा मंत, मन्त्र इक्को इक दरसाईआ। इक्को साहिब सुल्तान साचा कन्त, लख चुरासी जीव जंत रिहा प्रनाईआ। इक्को धाम सुहाए सोभावन्त, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी महिमा अगणत, दो जहान रहे जस गाईआ। सो हरिजन बणाए साची बणत, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म सोहँ रूप सति सरूप साचा भूप इक्को नूर ज़ाहर ज़हूर गहर गम्भीर बेनज़ीर निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा रंग वखाईआ।

२३ अस्सू २०२० बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह मैहमां सिँघ वाला ज़िला लुधियाणा

सतिगुर किरपा गुरसिख माण, दो जहान मिले वड्याईआ। गुर किरपा जग देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सतिगुर किरपा मिले शब्द निशान, धुर दी धार बूझ बुझाईआ। गुर किरपा आत्म परमात्म लए पहचान, पर्दा दूई द्वैत चुकाईआ। सतिगुर किरपा सति सतिगुर मिले आण, सति सतिवादी फेरा पाईआ। गुर किरपा गुरमुख मिले चरण ध्यान, सरन सच सरनाईआ। निरगुण सरगुण बण विचोला खेल करे मेहरवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। गुरसिख गुरमुख कर पहचान, लख

चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तर अन्तर दे ज्ञान, सुरती सुरत शब्द मिलाईआ। राग सुणा अगम्मी धुन्कान, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। अमृत सच कराए पान, निझर झिरना इक झिराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख इक्को रंग वखाईआ। सतिगुर किरपा गुरसिख रंग, गुरमुख नाम वज्जे वधाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, सुहञ्जणी डेरा लाईआ। अनहद नाद वजाए मृदंग, अनरागी राग अल्हाईआ। सति सरोवर अमृत धार वखाए गंग, अमृत इक्को इक चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख अन्दर जावे लँघ, जगत दुआर पन्ध मुकाईआ। गुरसिख अन्दर सतिगुर लँघे, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच प्रीती इक्को मंगे, प्रेम रीती रिहा जणाईआ। साचा देवे परमानंदे, निजानंद करे रसाईआ। आत्म सुणाए साचा छन्दे, परमात्म सोहँ रूप समझाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढे, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण निरगुण वसे संगे, सरगुण सरगुण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्महीण करे चंगे, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर पूरा गुरसिख मीत, सज्जण इक अख्वाईआ। गुरसिख सच्चा बणाए सतिगुर रीत, साची सेव कमाईआ। दोहां मिल के काया मन्दिर अन्दर काअबा बणे मसीत, गुरुदुआर मन्दिर रूप वटाईआ। गुरसिख गुर दोवें मिल के अन्तर गावण गीत, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। सिफ्त सालाही इक दूजे नूं कहिण ठीक, गुरसिख कहे वाहवा गुरू तेरी वड्याईआ। सतिगुर कहे गुरसिख तेरी प्रीत, प्रेम डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे आपणे संग रखाईआ। सतिगुर रखे गुरमुख संग, सद आपणे अंग लगाईआ। गुरसिख मंगे धूढ़ी मंग, घर साचे झोली डाहीआ। सतिगुर देवे शब्द अनन्द, अनरस अगम्म वखाईआ। गुरमुख कहे मेरा मुक्का पन्ध, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। सतिगुर कहे मेरा चढ़या चन्द, लोकमात करे रुशनाईआ। दोहां मिल के बणे सोहँ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। दोहां मिल के सति धर्म दी बज्झे इक्को गंढ्ढ, लोकमात सके ना कोए खुल्हाईआ । गुरसिख कहे प्रभ मेरे सीने पाई ठंड, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सतिगुर कहे मेरे अंगीकार होया अंग, अंगण मेरा दित्ता सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत भगवान सन्त सज्जण कर परवान, गुरमुख गुरसिख दे दे दान, वस्त अमोलक काया गोलक झोली नाम सदा अनडिठ भराईआ।

२३ अस्सू २०२० बिक्रमी बाबू सिँघ दे गृह पिण्ड डेहलों ज़िला लुधियाणा

गुर अवतार पीर पैगम्बर दे भरवासा, लख चुरासी जीव जंत गए समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दे दिलासा, धुर दी साची सच आवाज़ सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी खेल कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर पावे रासा, दो जहान भेव चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत दस्सणहारा भेव ख़ुलासा, अनभव आपणी कार कमाईआ। दो जहान नौजवान मर्द मर्दान साची पावे रासा, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण गोपी काहन नचाईआ। साचा नूरी चन्द जोती जोत करे प्रकाशा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जन भगत दुआर हरि निरँकार किरपा धार साचे गृह करे वासा, हरि मन्दिर रूप वटाईआ। जुग जन्म कर्म धर्म वरन बरन जो रिहा प्यासा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणाउँदे गए गीत, जीव जंत जगत पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत दस्सदे रहे रीत, धुर संदेसा इक समझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार कुण्ट दहि दिशा लभ्भदे रहे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ खोज खोजाईआ। साहिब सतिगुर शब्द स्वामी आदि जुगादि नित नवित्त वसे धाम अनडीठ, महल अटल उच्च मनार इक्को इक जणाईआ। कृपानिधान ठाकर स्वामी हो मेहरबान जन भगत काया करे ठांडी सीत, निझर धार अमृत रस बूँद स्वांती इक चुआईआ। निरगुण सरगुण वसणहारा ऊँच नीच राउ रंक हस्त कीट, चारे खाणी बैठा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त लए जीत, शाह पातशाह शहिनशाह धुर दे हुक्म नाल राज राजानां शाह सुल्तानां देवणहारा धुर दी भीख, भिच्छया इच्छया झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए दस्स, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप आए नस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। करे खेल प्रगट हो समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। नव नौ चार खेड़ा करे भट्ठ, जोती अग्नी लम्बू एका लाईआ। आत्म परमात्म मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा करे सच पढ़ाईआ। जन भगतां अन्दर काया मन्दिर डूंग्घी भँवरी जाए वस, बजर कपाटी कुण्डा तोड़ तुड़ाईआ। साचे सन्तां देवे अमृत रस, बूँद स्वांती जाम प्याईआ। गुरमुखां बख्शे सति धीरज जत, जोग इक जणाईआ । गुरसिखां लेखे लाए रत्त, रत्ती रत आपणी झोली पाईआ। नव नौ चार वरन चार देवे इक्को मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता देवे कढ्ढ, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। नौ दुआर कर प्यार हरिजन पार कराए हद्द, घर दसवां बूझ बुझाईआ । धुन अनाद बोध अगाध शब्दी

राग सुणाए अनहद, धुन आत्मक इक उपजाईआ। अमृत आत्म सति सरोवर विच्चों प्याए अगम्मी मध, अट्ठे पहर ख़ुमार रखाईआ। मेहरवान मेहर नज़र नाल घर आपणे लए सद्द, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। सुरती शब्दी मेल मिला के इक सुणाए छन्द, सोहँ ढोला नाउँ जणाईआ। निरगुण निरगुण बैठे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म वसे संग, सगला संग निभाईआ । सच दुआर चरण कँवल हरि सरनाई बहिण सज, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। बिन मकक्यों काअब्यो हो जाए हज्ज, बिन मन्दिर मसीत ठाकुर परवरदिगार नज़री आईआ। बिन कपड़ ओढण पड़दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए बोल, दो जहानां नाद सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे आप अडोल, सृष्ट सबाई दए डुलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दा वेखे आण घोल, चार कुण्ट दहि दिशा वेखे लड़ाईआ। नाम निधान श्री भगवान जीव जंत साध सन्त नाम कंडे देवे तोल, जगत तराज़ू नज़र कोए ना आईआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के जन भगतां कुण्डा देवे खोल्ह, बंद दरवाज़ा पड़दा आप उठाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणा रूप वखाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल कीता कौल, सो साहिब सतिगुर अन्तिम तोड़ निभाईआ। देवे वड्याई धरनी धरत धौल, चरण कँवल उपर आप टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए सुणा, धुर दी धार जगत जणाईआ। कलयुग अन्तिम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जावे आ, निरवैर पुरख फेरा पाईआ। शब्द सरूपी शाहो भूपी चारों कुण्ट बणे मलाह, दहि दिशा बेड़ा आप तराईआ। जन भगतां साचे सन्तां देवे इक सलाह, ढोला गाओ बेपरवाहीआ। खाणी बाणी धुर संदेसा दए जणा, बोध अगाध इक पढ़ाईआ। कुदरत कादर वेखे वेखणहारा दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा गए लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। कलयुग अन्तिम पतिपरमेश्वर किसे ना पए दिस, नेत्रहीण होए लोकाईआ। घर घर प्रगट होवे कूड़ी विस, अमृत रस ना कोए चखाईआ। घर विच सुत्ता करवट बदले मुख भवा के आपणी पिठ, नेत्र नैण ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए जोग, जगत जोगीशर इक जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल धुर संजोग, परवरदिगार सच्ची सरनाईआ। जिस दा कलमा नबी रसूल गुर अवतार पीर पैगम्बर गायण श्लोक, सोहला ढोला राग अल्हाईआ। सो स्वामी सच तिस साहिब दी

रखो ओट, ओड़क इक्को नज़री आईआ। साचा नाम दो जहान लगाए चोट, नगारा आपणे हथ्थ उठाईआ। राह तक्कण लोक परलोक, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। गुरमुख विरले भगत जन प्रभ मिलण दा रखण शौक, कलयुग अन्त जगत लोकाई नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोल सच, सच साजण गए जणाईआ। कलयुग अन्तिम आवे नट्ठ, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखे भट्ठ, लख चुरासी ध्यान लगाईआ। फोल फोलाए मन्दिर मट्ठ, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। चौदां लोक वेखे हट्ट, चौदां तबकां पड़दा दए चुकाईआ। चौदां विद्या वेखे नट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम दस्सण, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल जन भगतां आए रखण, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। साचा मार्ग चार वरनां आए दस्सण, बरन अठारां करे पढ़ाईआ। खेले खेल उतर पूरब पच्छिम दक्खण, दहि दिशा आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी विच्चों वरोले मक्खण, गुरमुख सच्चे बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर आपणी दया कमाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल, अक्ल कलधारी खेल खलाईआ। रूप धर अकाल दयाल, मेहरवान नज़र इक उठाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। दो जहानां पाए आण, सीस सके ना कोए उठाईआ। शब्द संदेसा देवे धुर फ़रमान, नाम निधाना इक जणाईआ। सृष्ट सबाई नज़री आए इक्को काहन, बंसुरी नाम धुन सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरि वड्डा सतिगुर पुरख अकाल, दो जहान रहे जस गाईआ। जोती नूर जलवा जलाल, ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि बणे दलाल, जुग चौकड़ी शब्दी रूप वटाईआ। जन भगतां वसे सदा नाल, साचे सन्तां विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुखां लेखे लाए कीती घाल, कीती घाल थांएँ पाईआ। गुरसिखां त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, जीवण जुगत जगत जणाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए इक्को इक सच्ची धर्मसाल, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन अन्तिम वेखणहारा, हरि जू वड्डा वड अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम लै अवतारा, वड अवतारी वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार इक्को इक सुणाइंदा। दो जहानां सच भण्डारा, नाम निधान आप वरताइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे प्यारा, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो देंदा रिहा लारा, सो अन्तिम

वेख वखाइंदा। लोक परलोक लगावणहारा अखाड़ा, दो जहान नाच नचाइंदा। वेखे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां देवे इक सहारा, चरण कँवल कँवल जणाइंदा। साचे सन्तां देवे इक अधारा, सिदक सबूरी झोली पाइंदा। गुरमुखां खोल्ह बंद कवाड़ा, निज नेत्र दरस कराइंदा। गुरसिखां इक जणाए पार किनारा, मझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, कल अन्त दया कमाईआ। लेखा जाण सर्ब संसार, सृष्टी इष्ट फोल फोलाईआ। दृष्ट होई गुनाहगार, विशेष रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निरँकार आपणी कार कमाईआ। आपणी कार करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सति धर्म दा सच निशान, साहिब सुल्तान इक झुलाइंदा। बोध अगाध ब्रह्म ज्ञान, बण पंडत आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म जीआ दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। मिलण को गुर एको एक, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंच विकार ना कोए हल्काईआ। निज नेत्र काया अन्तर लए वेख, तन मन्दिर सोभा पाईआ। दो जहानां बण के खेवट खेट, बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। नाता जोड़ पिता बेट, पूत सपूता गोद सुहाईआ। सति सतिवादी करे सच्चा हेत, आप आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि जू हरिजन लए तराईआ। तारन को प्रभ ठाकर स्वामी, आदि जुगादी इक अख्वाइंदा। नर निरँकारा अन्तरजामी, अन्तरगत सब दी फोल फोलाइंदा। जुग चौकड़ी शब्द अनाद बोलणहारा बाणी, आदि जुगादि गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप पढ़ाइंदा। सर सरोवर अमृत रस निझर देवणहारा ठंडा पाणी, बूँद स्वांती आप टपकाइंदा। शब्द सुरत नौजवान मेल मिलावे शब्द हाणी, दर घर साचे सगन आप मनाइंदा। आत्म परमात्म पद निरबाणी, आप वखाए सच मकानी, महल अटल इक्को इक रुशनाइंदा। जिस घर वसे शाह सुल्तानी, दो जहानां हुक्मरानी, डंका नौबत नाम इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत बणाए धुर दरगाह दी पटराणी, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाइंदा। रंग रंगावण को प्रभ एका, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अन्दर वड़ के दस्से आपणा भेता, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। मन हँकारी जो लै के बैठा ठेका, तिस दा डेरा देवे ढाहीआ। मात गर्भ दा गुरमुख कराए चेता, पिछला लेखा दए समझाईआ। कर्म कांड दा कढ्ढ भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। आपणे मिलण दी दस्से साची वेंता, बिध इक्को इक जणाईआ। नर नरायण वेखो नेतन आपणा

नेता, घर भूपत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भूपत वेखो आपणा राजा, घर मन्दिर सोभा पाईआ। खेले खेल ग़रीब निवाजा, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। अस्व घोड़ा अगम्मी ताजा, शाह सवारा हरि निरँकारा दो जहानां रिहा दौड़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रच के काजा, सच सुअम्बर वड अडम्बर लोकमात आप कराईआ। भूपत बण के शाह नवाबा, वेखणहारा पुन्न सवाबा, जीव जंत काया अन्तर लेखा सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठाए ठाकर, प्रभ आपणी दया कमाईआ। पार कराए भवजल भव सागर, भय भउ रूप नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां देवे दर घर सच्चे आदर, आदत पिछली दए बदलाईआ। सो गुरमुख गुरसिख सूरबीर बहादुर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए जगाईआ। जगावणहारा आदि पुरख, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। ना कोई सोग ना जाणे हरख़, दु:ख रोग संताप नेड़ कोए ना आईआ। ना नारी ना दिसे मर्द, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ना ठंडा ना तत्ता ना होवे सर्द, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। ना खण्डा खड़ग ना रूप वटाए करद, छुरी कंठ ना कोए चलाईआ। प्रभ का खेल सदा असचरज, बिन हरि समझ कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल सृष्ट सबाई गया वर्ज, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जीव जंत साध सन्त बिन सतिगुर पूरे जरम कर्म दा लाहे ना कोई कर्ज़, लहिणा सके ना कोए चुकाईआ। जिस वेले प्रभ मिले दोए जोड़ करो अर्ज़, अर्ज़ी आरज़ू अग्गे इक रखाईआ। सदा स्वामी वंडणहारा दर्द, दुखियां दु:ख वेख वखाईआ। नित नवित्त किसे दा होण ना देवे हर्ज, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। जन भगतां मिलण दी प्रभ नूं ग़रज़, नित नित आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची फ़रद फोल फोलाईआ। साची फ़रद फोल के तक्के, बिन अक्खरां अक्खर रिहा पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम नव खण्ड पृथ्मी जीवां जंतां पैंदे धक्के, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कोई रसूल नबी मिले ना मदीने मक्के, मगरों मक़बरयां मुड़ के फेर कोए ना आईआ। कोई ठाकर मन्दिर मसीत लभ्भे, मसला हल ना कोए कराईआ। कोई अठ सठ तीर्थ फिरदे भज्जे, दिवस रैण वाहो दाहीआ। कोई डूंग्घी कन्दर वड़ के सजे, आप आपणा भेख वटाईआ। कोई रसना जिह्वा पढ़ पढ़ उच्ची उच्ची गज्जे, अन्तर समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, नव नौ चार फोल फोलाईआ। नव नौ चार फोलणहारा, एकँकार इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि जिस पसारा, जुग चौकड़ी धार बंधाइंदा। लेखा जाणे तेई

अवतारा, भगत अठारां हुक्म वरताइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद खोल्ह कवाड़ा, साचा नग़मा इक जणाइंदा। नानक गोबिन्द बोल जैकारा, शब्दी डंका फ़तहि इक सुणाइंदा। रसना जिह्वा सारे करन तेरा विसथारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी करनी आप कमाइंदा। करनी करनहार गोबिन्द, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। हरिजन मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। वस्त अमोलक देवे गहर गम्भीर गुणी गहिंद, नाम खण्डा झोली पाईआ। माण तुटे सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभू बख्शंद, बख्शश आपणी इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस भय रहिण कोए ना पाईआ। भय भ्यानक होवे दूर, भावी नेड़ कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर जिस नज़र आए हज़ूर, घर विच घर मेल मिलाईआ। सद ख़ुशीआं नाल आखे मेरा पैंडा मुका नेड़े दूर, पांधी रूप ना कोए वटाईआ। चरण कँवल ढह के आखे मेरा मुआफ़ होया कसूर, धर्म राए ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाईआ। वेखण को प्रभ आया ठाकर, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ। कलयुग टोहवे डूंग्घा सागर, जगत खाई फोल फोलाईआ। योद्धा सूरबीर बण बहादर, बलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। सिदक सबूरी आप निभा साबर, सच भरोसा इक वखाईआ। धुरदरगाही वड बेपरवाह शब्द अगम्मी बण के जाबर, जगत ज़ुल्म दए मिटाईआ। आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं कहिन्दे काबल, काबलीअत सब दी वेख वखाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण जिस नूं मन्नया बाबल, सो बाबल निरगुण नूर नूर इलाहीआ। बेसमझ मूर्ख मूढ़्ह मुग्ध अञ्याण जिस नूं कहिन्दे पाग़ल, सो सतिगुर सच्चा आपणा खेल रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। देवण को हरि एका माण, मेहरवान अख्वाईआ। जन भगतां बख्शे चरण ध्यान, चरण चरणोदक मस्तक टिक्का इक वखाईआ। शब्द अगम्मी दए बबाण, साचे पौड़े लए चढ़ाईआ। काया मन्दिर धुर मकान, मुकामे हक़ दए समझाईआ। जिस गृह मिले मेहरवान, सो मकान सोभा पाईआ। दरस करे सच महिबूब आण, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। नूरी जलवा वेख भगवान, भगत सज्जण लए अंगड़ाईआ। दरगाह साची मिले काहन, बंसुरी आपणा नाम सुणाईआ। विछड़ी सीता मिले राम, सुरती मंगलाचार जणाईआ। साचा झुल्ले छत्र निशान, सति सतिवादी आप वखाईआ। साचा ढोला भगत भगवान दोवें मिल के गाण, सोहँ सो जै जैकार कराईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ के इक दूजे दी करन पहचान, दोवें रल के अक्ख इक्को इक खुल्हाईआ। इक मंगे इक बणे निधान, इक खोल्हे इक देवे ज्ञान, ज्ञान गुरू आपणी दया कमाईआ। इक बोले नाल

ज़बान, इक बोले शब्द नाद धुन्कान, दोहां मिल के घर साचे वज्जे वधाईआ। इक चरणी डिग के मंगे दान, इक देवणहारा नौजवान, दोहां मिल के वस्त अमोलक आपणा रंग वटाईआ। इक कहे तूं श्री भगवान, इक कहे तूं मेरा भगत चतुर सुजान, दोहां मिल के आपणी धार बंधाईआ। इक कहे तूं मेरा मेहरवान, इक कहे तूं मेरा निशान, सन्त कन्त इकट्ठे हो के आपणी ख़ुशी वखाईआ। इक कहे मैनूं तेरा माण, इक कहे तूं मेरी जान, दोहां रल मिल पंज तत काया बुत्त दित्ता बणाईआ। इक कहे मैनूं तेरी आण, इक कहे मैं देवां फ़रमान, दोवें मिल के कहिण आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत भगवान झुलदा रहे निशान, दूजा रहिण ना कोए पाईआ। सो साहिब कलयुग अन्त साचा देवे अगम्मी दान, काया मन्दिर अन्दर आप टिकाईआ। जे कोई लभ्भण जाए विच्चों जहान, नौ खण्ड पृथ्मी हथ्थ किसे ना आईआ। प्रभ का खेल सदा महान, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। हरि भगत सुहेले लभ्भे आण, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जन भगत देवे नाम वर, वस्त अपार किरपा धार एकँकार इक्को इक झोली पाईआ।