२४ अस्सू २०२० बिक्रमी सरवण सिँघ दे गृह पिण्ड राम गढ़ सरदारां ज़िला लुधियाणा
सचखण्ड दुआरे सच सुल्तान, शाह पातशाह आपणा खेल कराईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। एकँकार बण बलवान, आदि निरँजण नूर धराईआ। अबिनाशी करता हुक्मरान, श्री भगवान निशान झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधान, निरगुण निरवैर आपणी कार कमाईआ। महल अटल उच्च मकान, दरगाह साची शोभा पाईआ। शाहो भूप बण राज राजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, सति सतिवादी आप कराइंदा। निरगुण नूर नूर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। खेले खेल उच्च मनारा, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। बोलणहार शब्द जैकारा, जै जैकार इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर इक दरबार सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। सचखण्ड लगाए हरि दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी बैठ एकँकार, अक्ल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव संदेसा देवे धुर ज्ञान, नाम पात्र इक जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सच सिँघासण
पुरख अबिनाशन सचखण्ड दुआर इक सुहाईआ। सच दरबार लग्गा अगम्म, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। करे खेल श्री भगवन, बेअन्त बेपरवाहीआ। भूपत भूप बण राज राजान, शाह पातशाह आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण निरगुण बण हुक्मरान, सरगुण सरगुण रय्यत वखाईआ। आदि जुगादि बण के काहन, जुग जुगादी वेख वखाईआ। सति सतिवादी सति निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। करे खेल नौजवान मर्द मर्दान, योद्धा सूरबीर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड धुर दरबारा इक सुहाईआ। धुर दरबारा गया लग्ग, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी सूरा सरबग्ग, शहिनशाह सच्चा आसण लाईआ। दो जहान वेखे नट्ठ नट्ठ, निरगुण पांधी पन्ध मुकाईआ। साचा मार्ग जुग चौकड़ी गया दस्स, धुर संदेसा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, भेव अभेदा समझ कोए ना पाईआ। शाहो भूप सच्चा सिक्दारा, धुर दी धार आप जणाईआ। शब्द अगम्म बोल जैकारा, साचा नाद इक उपजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदारा, लोक परलोक नैण अक्ख खुल्हाईआ। नव नौ चार देवे इक सहारा, बेपरवाह आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप जणाईआ। धुर दी धार जाणे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, अन्तिम कोए रहिण ना पाईआ। सेवा कर गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म सीस टिकाईआ। लेखा लिख लिख गए विच संसार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान जगत दृढ़ाईआ। पीर पैगम्बर अञ्जील कुरान दे के गए ब्यान, भेव अभेदा जगत खुल्हाईआ। खाणी बाणी तीर अणयाला मार के गए बाण, आर पार किनारा समझ कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल के गए ज़बान, आत्म परमात्म सच संदेस सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा सच पसारा, तख्त निवासी एकँकारा, अक्ल कलधारी इक्को सोभा पाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त चढ़, सो पुरख निरँजण हुक्म सुणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच्चा ढोला नाउँ लैणा पढ़, सो मेरा निष्अक्खर रूप वटाइंदा। उच्च मनार खेल अपार करनी करता रिहा कर, कुदरत कादर आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। साचा मन्दिर सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे इक वधाईआ। आप सुहाए श्री भगवन्त, भगवन बैठा आसण लाईआ। आदि जुगादी बण के कन्त, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाईआ। देवणहारा साचा मंत, मन्त्र आपणा नाम जणाईआ। लख चुरासी बणावणहारा बणत, घट घट बैठा सोभा पाईआ। बोध अगाध महिमा अगणत, नित नवित्त करे पढ़ाईआ। देवे माण साचे
भगत सन्त, कन्त लए मिलाईआ। गढ़ तोड़नहारा हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दए दरसाईआ। लेखा मुकाए माया ममत, मोह विकार कोए रहिण ना पाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोई आदि अन्त, सो पुरख बिधाता सचखण्ड साचे बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर आपणी धार वखाईआ। निरवैर पुरख सदा निराकार, निरँकार वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल करे अपार, करता करनी आपणी दए जणाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुनकार, अनादी नाद सुणाईआ। दीआ बाती कमालापाती इक्को बाल, पीर पैगम्बर गुर अवतार दए वड्याईआ। अमृत आत्म सच प्याला देवे प्याल, जाम इक्को इक वखाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर नित नवित्त चले नाल, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाण सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वखाईआ। मेहरवान हो दयाल, एका बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जिस दा खेल बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तिस दा देण अहिवाल, मार्ग जीव जंत जणाईआ। जिस दे पिच्छे कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर घालण गए घाल, विष्न ब्रह्म शिव दर सीस झुकाइंदा। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल मर्द मर्दाना खेल करे कमाल, करनी करता आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड दुआर एकँकार प्रगट हो सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा सच्चा राणा शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी दो जहानां इक तराना बिन रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सृष्ट सबाई दा इक्को कन्त श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार मूर्त अकाल अक्ल कल आपणी खेल वखाइंदा। अक्ल कलधारी बेऐब नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। मुकामे हक़ कर ज़हूर, जलवा इक्को इक वखाईआ। आदि जुगादि साची तूर, कायनात करे पढ़ाईआ। एका नाम रस रहे मख़मूर, मंज़ल मक़सूद इक्को डेरा लाईआ। नित नवित्त मुरीद मुर्शद सदा हज़ूर, हज़रत आपणा नूर रुशनाईआ। सर्ब कला प्रभ भरपूर, दूजे दर मंगण कदे ना जाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साचे तख्त बैठा रहे ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। हरि करता वड मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, निरगुण सरगुण साचा राह चलाइंदा। शब्द अगम्मी दे के दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। अन्तर आत्म वेखे आण, गृह मन्दिर खोज खोजाइंदा। धर्म वखाए इक निशान, सति निशाना हथ्थ उठाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ वखाए इक मकान, काया कपड़ सोभा पाइंदा। जिस
गृह वसे श्री भगवान, निज नेत्र नज़री आइंदा। सृष्ट सबाई इक्को दस्से सच ईमान, आमल सच्चा नाम कराइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवणहारा माण, ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचे तख्त बैठ श्री भगवान, साची रचना आप रचाईआ। आपणी इच्छया कर बलवान, सुत दुलारा शब्दी जाईआ। इक्को घर खोल्ह अगम्म दुकान, पूत सपूते दए वड्याईआ। पूत सपूता कर प्रधान, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, त्रैगुण माया झोली पाईआ। त्रैगुण खेल करे नौजवान, पंज तत करे कुड़माईआ। पंज तत कर प्रधान, चारे खाणी वंड वंडाईआ। चारे खाणी जगत निशान, लख चुरासी रूप धराईआ। लख चुरासी दे ज्ञान, शब्द बोध अगाध धुन आपणी इक समझाईआ। साची धुन धुर फ़रमाण, चारे बाणी रही गाईआ। चारे कुण्ट होए प्रधान, चारे जुग वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण सरगुण हो के कर कर गए खेल महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। अन्तिम कूक पुकार कह के गए सर्ब जीआं दा इक भगवान, पुरख अकाल परवरदिगार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड वसे साचा मन्दिर सति सतिवादी इक सुहाईआ। सति सतिवादी साचा बंक, बंक दुआरी आप सुहाइंदा। ना कोई राउ ना कोई रंक, राज राजान ना कोई वेस वटाइंदा। ना कोई आदि ना कोई अन्त, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। ना कोई पांधा ना कोई पंडत, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबार हरि निरँकार, जोती धार नूर नुराना वड मेहरवाना धुर तराना इक्को राग सुणाइंदा। धुर तराना शब्दी राग, अनरागी आप सुणाईआ। दो जहान उपजे सब नूं वैराग, वैरागी रूप लए वटाईआ। सोई सवाणी जाए जाग, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। लोक परलोक बुझावणहारा आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। आत्म परमात्म बणावणहारा साक, सज्जण इक्को इक दरसाईआ। दुरमति मैल धोवणहारा दाग़, सतिगुर पूरा शब्द वड्डी वड्याईआ। घर जोत दीप जलावणहारा चिराग़, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। डूंग्घी भँवरों लए काढ, सुरती शब्द नाल बदलाईआ। आत्म सेजा करनहारा लाड, सेज सुहञ्जणी इक वखाईआ। नित नवित्त सदा सुहेला सब दी रखणहारा याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जन भगतां सुणनहार फ़रयाद, सच अदालत इक वखाईआ। लेखा जाण ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खोजाईआ। जिस रचना रची आदि, सो करता करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सच सुल्तान वड मेहरवान निरगुण निरवैर स्वांगी वरते आपणा स्वांग, समझ सके ना कोए राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी रखदे गए तांघ, निज नेत्र ध्यान लगाईआ।
नौ खण्ड सत्त दीप सति धर्म सच सच जगाए इक चिराग़, कूड़ अन्धेरा दए गंवाईआ। लहिणा देणा चुकाए वरन बरन गोत ज़ात पात, दीन मज़्हब इक्को रंग वखाईआ। चार वरन अठारां बरन सरन सरनाई बन्न्हे साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। धुर संदेसा नर नरेसा सर्ब जीआं सुणाए इक्को गाथ, हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई करे सच पढ़ाईआ। अन्तर आत्म परमात्म सति गुरदेव देवे शब्दी दात, अन्तरजामी आपणी बूझ बुझाईआ। जिस दा लेखा जुग चौकड़ी लिख के गए नाल कलम दवात, शाही काग़ज़ गंढ्ढ पवाईआ । सो साहिब सुल्तान सचखण्ड साचे बैठा खेल करे तमाश, सतिगुर आपणा स्वांग वरतााईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। भगतां मीता ठांडा सीता सद वसे पास, घर मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे आपणा खेल कराईआ। सचखण्ड दुआरे खेल भगवान, हरि करता आप कराइंदा। सति धर्म दा इक निशान सति सतिवादी आप उठाइंदा। धुर संदेसा दए ज्ञान, एकँकार इक्को वार सर्ब समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करो ध्यान, वड ध्यानी नैण तकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकट्ठे हो के वेखो आण, पतिपरमेश्वर आपणी धार चलाइंदा। निउँ निउँ सजदा सीस करो सलाम, जगदीश जगदीशर इक्को घर सोभा पाइंदा। जिस नूं कहिन्दे गए वड अमाम, सो मेहरवान आपणी कार कमाइंदा। जिस दा आदि जुगादि मन्त्र सतिनाम, फ़तहि डंका जगत वजाइंदा। जिस दे गृह मन्दिर अन्दर एका नूर जोत चमके भान, सूरज चन्द रूप ना कोए वटाइंदा। जो लख चुरासी सदा सदा बण के रहे सच्चा काहन, बंसुरी आपणे नाम सुणाइंदा। जो हर घट वसया राम, बैठा सच सिँघासण कर बिसराम, आपणी खेल वखाइंदा। जिस नूं नानक निरगुण कहिन्दे सतिगुर प्रधान, सो सतिगुर आपणी कार कमाइंदा। जिस नूं गुर गोबिन्द सिँघ किहा पुरख अकाल, सो जोती शब्दी आपणा तेज वरताइंदा। तिस दा लेखा कोई समझ ना सके विच जहान, कोटन कोटि ध्यानी पढ़ गए वेद पुराण, शास्त्र अञ्जील कुरान खाणी बाणी कहिण कोए ना आइंदा। मति होई हैरान, अन्तर आत्म कुफ़ल तोड़ पड़दा लाह, वेख साचा रंग ना कोए रंगाईआ। मन वासना सारे मारन धाह, ममता रही कुरला, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। नौ दुआरे सत्थर बैठे वछा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्का, आसा तृष्ना डैण रही खा, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। आत्म परमात्म मिल के नाता ना ल्या जुड़ा, शब्दी गुर ना बणया मलाह, शहादत देण कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई होई बेवफ़ा, जलवा नूर भुल्लया ख़ुदा, रहमत करे ना कोए अदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन, सच दुआर इक इकल्ला आप सुहाईआ। इक इकल्ला सुहाए दुआरे, वज्जे इक्को नाम वधाईआ।
अलख अगोचर अगम्म अथाह हुक्म देवे पुरख अकाल, दो जहान आप सुणाईआ। इकट्ठे हो गुरू अवतार, पीर पैगम्बर नेड़े आओ वाहो दाहीआ। लोकमात नेत्र नैणां कलयुग करनी दयां वखाल, चारों कुण्ट होई बेहाल, सति सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। जूठ झूठ शिवदुआले मट्ठ मन्दिर गुरुदुआरे वज्जे ताल, सति धर्म बैठा मुख छुपाईआ। गुर का शब्द किसे ना दिसे नाल, ख़ाली बुत्त रहे कुरलाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़दे सुणदे दिसण नाम, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। काया खेड़ा बणया काम ग्राम, सति सतिवाद ना कोए सालाहीआ। त्रै पंज नौ दर बदलण वाला नज़ाम, कूड़ राजा कूड़ी प्रजा आसा तृष्ना मन रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार पीर पैगम्बरां हुक्म इशारे नाल रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हो अक्ख, श्री भगवान आप जणाइंदा। लोकमात कलयुग जीव वेखो प्रतख, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। पिता पूत तुटा नत्त, भैण भाई संग ना कोए निभाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा सियासत रही नच्च, गुरमुख सच ना कोए प्रनाइंदा। धुर दा नाम बण ग़ुलाम बोल कलाम जो कलयुग जीवां आए दस्स, सो मन चित ध्यान ना कोए लगाइंदा। माया ममता हउमें हंगता घर घर खुल्ल्हया हट्ट, बण वणजारा कलयुग आपणी हट्ट चलाइंदा। साची दिसे ना ब्रह्ममत, राजा प्रजा नाता सति ना कोए जणाइंदा। लेखा चुक्कया तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दूर दुराडी रही नट्ठ, कलयुग जीव नंगा हो के अन्दर तारीआं लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लोकमात राह इक वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मारो झात, हरि झाकी आप जणाईआ। नव खण्ड पृथ्मी वेखो कायनात, कलमा नबी ना कोए ध्याईआ। किसे मिले ना आबेहयात, अमृत रस भर प्याला जाम ना कोए प्याईआ। मन्दिर अन्दर काया अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। साचे पत्तण मिले ना माही घाट, नईया नौका पार ना कोए कराईआ। दुरमति मैल देवे ना कोई काट, निर्मल सीर ना कोए प्याईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पात, सच्ची ज़ात समझ किसे ना आईआ। मेरा नाउँ लभ्भदे विच्चों अलिफ़ ये लुग़ात, साचा पड़दा खोल्ह, दरस कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करन बात, बातन नूर ज़हूर समझ कोए ना जाईआ। आओ वेखो नेत्र खोल्ह जगत तमाश, कलयुग आपणा नाच रिहा नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, कलयुग रासी रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख होए हैरान, नेत्र नैण सर्ब शरमाईआ। सब नूं भुल्लया धुर फ़रमान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, प्राणी प्राण ना कोए सालाहीआ। चार वरन होए हैरान, अठ दस पन्ध ना कोए चुकाईआ। आलम उल्मा कर कर थक्के ज्ञान,
काया कुर्हा काअबा सच महल्ला नज़र किसे ना आईआ। बाणी तीर निराला मारे बाण, बजर कपाटी सके ना कोए तुड़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच्चा हरिमन्दिर सके ना कोए पछाण, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। साचा रिहा ना किसे ईमान, सिदक सबूरी धर्म ना कोए रखाईआ। गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ कूड़ा पीण खाण, ख़ालस रंग ना कोए वखाईआ। अन्तिम भस्म होणा विच जहान, मिट्टी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब नूं रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सच सुच, जगत झोली आए पाईआ। कलयुग अन्तिम होई पुछ, करनी करता सारे गए भुलाईआ। धर्म दुआरयों गए रुस्स, कूड़ी क्रिया नाता ल्या जुड़ाईआ। माँ पुत्तर सके ना कोई पुच्छ, विभचार करे लड़ाईआ। अमृत पीवे ना कोई घुट्ट, जाम रस हथ्थ किसे ना आईआ। निर्मल जगे ना कोई जोत, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा खेल समझ कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन विचार, दर घर साचे मता पकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ होया प्रधान, डौरु डंका आपणा नाम वजाईआ। दर दर घर घर नच्चदा फिरे शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। साबत दिसे ना कोए ईमान, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मसला भुल्लया हक़ कुरान, बाणी गुरू ना कोए प्रनाईआ। आत्म अन्तर ना कोए ज्ञान, चौदां विद्या फिरे वाहो दाहीआ। चौदां तबक सच ना दिसे कोई निशान, चौदां लोक वज्जे ना सच वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण ना उपर उठाण, लोचण बैठे बंद कराईआ। तेरा खेल श्री भगवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। विष्न कहे मैं दे दे थक्का दान, ब्रह्मा कहे जुग चौकड़ी तेरा खेल समझ सके ना कोई राईआ। शंकर कहे मैं हथ्थ त्रिसूल लै के सब दी करदा रिहा कल्याण, चारों कुण्ट डौरु वाहीआ। काल कहे मैंनूं तेरा हुक्म परवान, मौत लाड़ी कहे मैं नार रकान, लख चुरासी रही प्रनाईआ। धर्म राज कहे मैं लेखा मंगां आण, बचया कोई रहिण ना पाईआ। चित्रगुप्त कहे मैं वेखदा रिहा दो जहान, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन तेरे भगतां कोई ना मिल्या तैनूं आण, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कर किरपा वड सतिगुर मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी अग्न बले जहान, पंज तत रही जलाईआ। हर घट वासी पुरख अबिनाशी शब्द सरूपी दे इक ज्ञान, रीती सब दी दे बदलाईआ। नीती करा दे चतुर सुघड़ सुजान, काया ठांडी सीती सोभा पाईआ। ऊँच नीच झगड़े सर्ब मिट जाण, आत्म ब्रह्म हर घट नज़री आईआ। निज नेत्र सब नूं दे ध्यान, जगत लोचण लेखा दे मुकाईआ। तेरे अमृत सरोवर घर घर विच करन अशनान, दुरमति मैल धवाईआ। वेस अनेका तेरा गोपी काहन, सीता राम ईसा मूसा मुहम्मद बण पैग़ाम सुणाईआ। नानक गोबिन्द तेरी शान,
साहिब सतिगुर वाली दो जहान, तेरा आदि जुगादी किला इक निशान, दो जहानां दए वड्याईआ। कलयुग लेख मुकाउणा आण, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत चरण कँवल देणा माण, जूठ झूठ रहे ना कोए अभिमान, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब स्वामी सर्ब जीआं दा इक भगवान, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरी ख़लकत तेरी मख़लूक, तेरे हथ्थ सर्ब सलूक, दुविधा रोग दूई द्वैत झगड़ा दे मिटाईआ। आपणे नाम धर्म कर्म दा दे संजोग, कूड़ी क्रिया मिटे विजोग, सुखी होए मातलोक, भूमी धरनी धरत धवल घर साचे ख़ुशी मनाईआ। नित नवित्त तेरे उते सदा माण, पतिपरमेश्वर मेहरवान, जन भगत तैथों मंगदे गए दान, नानक निरगुण सतिगुर कह के गया पंज तत ज़बान, सुरप्त दा पीर बेनज़ीर वेखणहारा शाह हकीर, जिस दी नज़र ना आए किसे तस्वीर, सो तसबी माला नाम निधान काया मन्दिर अन्दर मकान सच शब्द दे ज्ञान, अंकत अंक अंकश अक्षर निष्अक्खर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लख चुरासी दे वर, सरन सरनाई तेरी सर्ब जाइण पड़, अट्ठे पहर दिवस रैण अन्तर आत्म परमात्म तेरा ध्यान लगाईआ।
२४ अस्सू २०२० बिक्रमी श्री राम दे गृह मकसूदड़ा ज़िला लुधियाणा
सचखण्ड निवासी पुरख समरथ, सो सतिगुर आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे लओ तक्क, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सिख्या दे दे गए थक्क, धुर संदेसा नाम जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलयुग रैण अन्धेरी मस्स, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। वस्त अमोलक सति सतिवादी चलाए कोई ना हट्ट, धर्म वणजारा नज़र कोए ना आईआ। माणस मानुख मानुष नाड़ बहत्तर उबले रत्त, रत्ती नाम रत्त ना कोए रंगाईआ। आत्म परमात्म किसे नज़र ना आए ब्रह्म मति, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत वासना रही नट्ठ, मनमति दए दुहाईआ। अमृत आत्म घर सरोवर साचा रस देवे ना कोई झट्ट, निझर धार ना कोए वहाईआ। जोत निरँजण सच प्रकाश काया मन्दिर ना जगे लट लट, अज्ञान अन्धेर ना कोए चुकाईआ। सुरती शब्दी बणे ना कोई साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। आवण जावण लख चुरासी किसे ना मुक्के वाट, चल चल थक्के पांधी राहीआ। धर्म किनारा नज़र ना आवे कोई घाट, पत्तण बैठे चारों कुण्ट डेरा लाईआ। गुर का शब्द वसे ना किसे साथ, ख़ाली बुत्त काया दए दुहाईआ। साचे मण्डल नज़र ना आए रास, घर गोपी काहन नाच ना कोए नचाईआ। निज आत्म कोई ना करे वास,
जगत दुआरे ढूंडण नूर ख़ुदाईआ। साची जोत ना नूर कोई आफ्ताब, महिबूब रंग ना कोए रंगाईआ। मध प्याला ना देवे कोई आबेहयात, आबरू सारे बैठे मिटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा लैंदे गए ख्वाब, सो ख़ालस रूप परवरदिगार सांझा यार हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा दो जहान लेखा दस्सदे गए हिसाब, बेअन्त कह के दोए जोड़ पए सरनाईआ। सो दीन दयाल पुरख अकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब उठाल, नेत्र नैणां कलयुग धार वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करो विचार, श्री भगवान आप जणाइंदा। लख चुरासी अन्दर वेखो मार ध्यान, सच सुच रूप नज़र ना कोए वखाइंदा। गुर का शब्द मिले ना किसे ज्ञान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। सच धर्म महल अटल झुल्ले ना कोए निशान, जगत निशाना चारों कुण्ट नज़री आइंदा। आत्म परमात्म कोई ना मेले आण, दूई द्वैती पड़दा मात ना कोए उठाइंदा। साचा नाद सुणाए ना कोए धुन्कान, धुन आत्मक राग ना कोए अल्हाइंदा। तीर अणयाला मारे ना कोई बाण, साचा चिल्ला हथ्थ ना कोए उठाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शरअ शरीअत होई शैतान, जीव जंत जगत कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर गुर अवतार पीर पैगम्बर इशारे नाल दए सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लओ तक्क, हरि ताकत आप जणाईआ । वेखो भगतां कोई ना देवे हक़, जगत जीव करन लड़ाईआ। मंज़ल चढ़दे गए थक्क, मिले साहिब ना बेपरवाहीआ। उच्ची कूक पुकार करन नाल हथ्थ, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। तेरे चरण कँवल बहि के वेखीए तेरे नैण, लोकमात ध्यान लगाईआ। चार वरन दिसे ना कोई साक सज्जण सैण, सगला संग ना कोए निभाईआ। नाता तुट्टा भाई भैण, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। कूड़ महल अन्दर जूठी झूठी क्रिया विच रहिण, सच सुच संग ना कोए रखाईआ। शौह दरयाए आपणी करनी वहण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, तेरे हथ्थ प्रभू वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो हैरान, हरि जू सच सच जणाईआ। लोकमात असीं दस्स के आए शरअ सच ईमान, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। काग़ज़ कलम शाही लिख के आए ब्यान, शहादत तेरा नाम रखाईआ। बिन साहिब सतिगुर गुर शब्द स्वामी साचे ना कोई कल्याण, कायनात बेड़ा कोए ना पार कराईआ। कलयुग अन्त दिसे कूड़ तूफ़ान, तोहफ़ा घर घर रिहा पुचाईआ। माया ममता हउमें हंगता नाल मिला शैतान, उठ उठ भज्जे वाहो दाहीआ। मन मनुआ बणया बली
बलवान, बल आपणा रिहा वखाईआ। बुद्धी विचारी होई अणजाण, बैठी सीस झुकाईआ। बिन साहिब सतिगुर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी किरपा कोई ना करे ध्यान, अन्तर आत्म लिव कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ । श्री भगवान रिहा दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बरां आप जणाईआ। वेखो कलयुग जीवां ख़ाली हथ्थ, साची वस्त नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता बुर्ज अन्तिम जाणा ढट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोल जैकार, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। तूं साहिब सतिगुर परवरदिगार, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। हउँ बालक बरख़ुरदार, सेवादार याचक तेरी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त लोकमात लै अवतार, हुक्म संदेसा नाम निधान लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। तूं साहिब सुल्ताना वड मेहरवाना हुक्मरान, तेरा हुक्म ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा खेल महान, ख़ालक ख़लक सद वखाईआ। धुर संदेसा देंदे रहे तेरे नाम भगवान, भगवन तेरी ओट जणाईआ। मुकामे हक़ वसे नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। सचखण्ड वसे वड भूपत भूप राज राजान, सीस जगदीश ताज इक टिकाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर खेल होए महान, शब्दी सुत सुत दुलारा दो जहानां आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी इक सरनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल, दर तेरे इक अरज़ोईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल कमाल, समझ समझ विच कदे ना आईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रहें दलाल, नित नवित्त वेस वटाईआ। भाग लगाउँदा रहें काया धर्मसाल, नाड़ बहत्तर कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म बणाए आपणा लाल, लालन साचा रंग चढ़ाईआ। दीपक दीआ बाती जोती इक्को बाल, जोत निरँजण आदि निरँजण नाल मिलाईआ । अमृत आत्म ठांडा सीर दएं प्याल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शब्द सरूपी साची सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आखण, वाहवा प्रभू तेरी वड्याईआ। तेरे हुक्मे अन्दर तेरा दे के आए भाषण, धुर संदेसा नाम सुणाईआ। भउ जणाया पारब्रह्म पुरख अबिनाशन, देवत देव तेरी महिमा जस सुणाईआ। खेलया खेल पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल तेरा रंग रंगाईआ। लहिणा देणा चुका ज़ात पातन, आत्म परमात्म इक्को नूर समझाईआ। दरस दिखा ज़ाहर बातन, गुफ़त शुनीद धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल लोकमात वेख आपणी
धर्मसाल, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। पुरख अकाल साहिब समरथ, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जोड़ो इक्को अग्गे हथ्थ, साची बन्दना इक समझाइंदा। रसना कहो प्रभू साडा नहीं कोई वस, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा मस, तेरा नाउँ चन्द ना कोए चमकाइंदा। साधां सन्तां रिहा ना धीरज जत, सति सन्तोख धीर ना कोए धराइंदा। फिरी दरोही तीर्थ तट, अठसठ साचा नीर ना कोए जणाइंदा। नाम ना दिसे कोई हट, कूड़ी क्रिया दुआरा सोभा पाइंदा। सृष्ट सबाई आत्म ज्ञान मिले ना कोई मति, गुर का शब्द अंग संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा वर, साची खेल आप समझाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सो, सो पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। तुध बिन लोकमात करे ना कोई लो, अन्धेरा अन्ध ना कोए गंवाईआ। सच आत्म परमात्म जाए ना कोई छोह, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। बिन तेरी किरपा दुरमति मैल कोई ना लवे धो, निर्मल रूप ना कोए वखाईआ। तेरी मेहर नज़र साची वस्त अमोलक ढोआ देवे ढो, नाम भण्डार इक वरताईआ। काया मन्दिर अन्दर लख चुरासी लै जोह, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी मति जूठ झूठ माया ममता हउमें हंगता लै खोह, फड़ शौंह दरया दे रुढ़ाईआ। निझर अमृत झिरना साचा रस दे चो, बूँद बूँद आप टपकाईआ। तेरे जोगा तुध बिन कोई ना जाए हो, गुर अवतार गए सुणाईआ। कलयुग अन्तिम उठ ग़रीब निमाणयां कर मोह, जो तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पीर पैगम्बर मारन नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सच ख़ुदाए परवरदिगारा, लाशरीक तेरी सरनाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला तेरा उच्च मनारा, महिफ़ल इक्को नज़री आईआ। सच पैगम्बर नूरी ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। तोबा तोबा करे सर्ब संसारा, ईसा मूसा मुहम्मद सारे बैठे भुलाईआ। शरअ शरीअत जगत ईमान बिन तेरे दिसे कुँवारा, चौदां तबक संग ना कोए निभाईआ। बिन साचे हुक्मे काया तत होया अँध्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचे भगत रहे कूक, दरगाह साची कूक सुणाईआ। पारब्रह्म क्यों सुत्ता घूक, गूढ़ी नींद अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग माया रही फूक, जीवां जंतां रही जलाईआ। फिरे दरोही पंज भूत, घर घर रोवे नेत्र मारन धाहींआ। कोई ना दिसे सच सपूत, पिता गोद ना कोए सुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वरती भूख, आसा तृष्ना ना कोए मेट मिटाईआ। हउमे हंगता लग्गा दूख, दु:ख भंजन तेरी इक सरनाईआ । साची दिसे ना कोई कुक्ख, जो जननी हरिजन सच्चा जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । साचे
सन्त मारन ताअना, इक्को इक जणाईआ। किथे लुक्यों श्री भगवाना, आपणा मुख छुपाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होई प्रधाना, चारों कुण्ट आपणा डंक वजाईआ। सति धर्म ना कोई निशाना, परमगत तेरी कोई ना पाईआ। नव नौ चार होया शैताना, चार कुण्ट लड़ाईआ । उठ जोद्धे सूरबीर मर्द मर्दाना, प्रभ तेरी इक्को ओट रखाईआ। तेरा मन्त्र आत्म कोई ना गाए गाणा, अजपा जाप सिमरन सके ना कोए बणाईआ। धुन आत्मक किसे ना उपजे तराना, धुनी नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरा ध्यान लगाईआ। गुरमुख सारे रहे आख, दोए जोड़ तेरी सरनाईआ। प्रभ प्रगट हो साख्यात, नर हरि आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट नूर नज़र कोए ना आईआ। दहि दिशा दिसे डूंग्घा खात, फड़ बांहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। साची मिले ना कोई जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पन्ध ना कोए मुकाईआ। सच प्रीती कोई ना बन्न्हे नात, नाता बिधाता तेरा ना कोए जुड़ाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे करदे बात, हिरदे हरि जू नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरी मिले सरनाईआ। गुरसिख साचे मारन धाह, बौहड़ी बौहड़ी रहे कुरलाईआ। क्यों सतिगुर बैठों मुख छुपा, तुध बिन सुख ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्त बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। चार वरनां दे इक सलाह, साची सिख्या धुर इक समझाईआ। नानक निरगुण तेरा इक्को मन्त्र गया गा, चारों कुण्ट सर्ब समझाईआ। गोबिन्द इक्को फ़तहि डंका गया वजा, दो जहानां हुक्म वरताईआ। कलयुग जीव भुल्ले पुरख अकाल तेरा राह, रहबर बण के फेरा पाईआ। डुब्बदे पाथर दे तरा, पाहन आपणा चरण छुहाईआ । अन्तिम वेला रिहा आ, आत्म परमात्म विछोड़ा दे कटाईआ। सुरती शब्दी जोड़ जुड़ा, तुटी गंढ्ढ आप पवाईआ। साचे घोड़े लै चढ़ा, अस्व इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुरसिख मंगण तेरी चरण सरनाईआ। मनमुख सारे पावण रौला, नव नौ चार ख़ुशी मनाईआ। जूठ झूठ काम क्रोध कलयुग अन्तिम वेखे होला, रंगण आपणा रंग रंगाईआ। रसना फिक्का बोलण बोला, सतिगुर नाम ना कोए ध्याईआ। कूड़ी क्रिया पंज तत काया जल भरन डोला, सच लुक्या रहे संग ना कोए निभाईआ। नज़र ना आए किसे मौला, बिन मौला ख़ुशी मनाईआ। रसना कहिण चंगा होया प्रभ कीता हरि जू उहला, सानूं समझ दिती ना राईआ। काम क्रोध साडा बणे विचोला, मुड़ मुड़ जूनी जून भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम तेरा नाउँ भुल्ली जगत लोकाईआ। मनमुख बहि ख़ुशी मनौण, रसना जिह्वा आपणा राग अल्हाईआ। अग्गे सानूं पुच्छण वाला कौण, सतिगुर गुरू नज़र कोए ना आईआ। जे कोई सन्त भगत लग्गे
समझौण, अग्गों देण डराईआ। उठ साधा तेरी भंनांगे धौण, प्रभ दित्ता बल बेपरवाहीआ। जगत वासना कूड़ी वगी पौण, सुगंधी सति नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा मेहरवान पुरख स्वामी आप आए समझौण, बेसमझां समझ दए पाईआ। जो तेरे नालों भुल्ले अन्तिम तेरे होण, मिले साहिब सच्ची सरनाईआ। सतिगुर गोदी ठांडी नींद सौण, अग्नी तत ना लागे राईआ। मन नूं देण ना भौण, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र दे उठाईआ। जे राम बण के मारया रौण, तेरा घट कुछ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तूं साहिब सर्ब गोसाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कर इकट्ठ, प्रभ साचे सच जणाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिउँ भावे तिउँ लवें रख, लख चुरासी तेरी जगत लोकाईआ। जे तैनूं पिच्छा दे के गए नट्ठ, मुख भवा भज्जण वाहो दाहीआ। तूं मेहरबान हो के एन्हां दे आपणी अक्ख, जो तैनूं रहे भुलाईआ। हिरदे हो के हरि जू वस, हरि मन्दिर दे वखाईआ। अमृत झिरना दे रस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। पारब्रह्म तेरी किरपा उह सारे तेरे चरणी जाण ढट्ठ, हउमें हंगता कोए रहिण ना पाईआ। नानक निरगुण सर्ब जीआं दे के गया इक्को मत्त, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन बणो भाई भाईआ। गोबिन्द अमृत आत्म गया झट्ट, दूई द्वैती दूर कराईआ। सर्ब जीआं दी इक्को मति, श्री भगवान मिलो चाईं चाईंआ। दिवस रैण अट्ठे पहर गहर गम्भीर गावो जस, जिस जन तेरी बणत बणाईआ। कर किरपा पुरख समरथ, तेरी अक्ख दए खुल्हाईआ। तेरे नालों ना होवे वक्ख, घर साचे सोभा पाईआ। इके मन्दिर गुरमुख गुरसिख सतिगुर नाल जाणा वस, सतिगुर शब्द दूजा होर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार कुण्ट दहि दिशा सृष्ट सबाई इक्को नाद जणाईआ। सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, पंज तत कम्म किसे ना आईआ। बिन सतिगुर शब्द ना दूजा कोई ध्यान, सतिगुर स्वामी इक्को नज़री आईआ। सतिगुर शब्द सहाई होवे दो जहान, एथे ओथे लए तराईआ। लहिणा देणा चुकावे आवण जाण, लख चुरासी फंद कटाईआ। सिमरो सिमरो सिमरन इक भगवान, सिमरत रोग सोग दु:ख मिटाईआ। घर ठाकर मिले आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ठाकुर मिलयां रूप भगत बणे भगवान, भगवान भगत इक्को घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। दोवें मिल के साचा गीत अगम्मी गाण, सोहला ढोला इक सुणाईआ। तूं मेरा तेरा दूजा दिसे ना कोए निशान, निशाना सोहँ रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई देवणहारा सच्चा वर, गुर का शब्द वसाओ घर विच घर, भय भ्यानक दूजा चुकाओ डर, भ्यानक नज़र कोए ना आईआ।
२४ अस्सू २०२० बिक्रमी बाबू राम दे गृह मकसूदड़ा ज़िला लुधियाणा
जगत विवहार रिहा बीत, माण अभिमान नज़र कोए ना आइंदा। जिन्हां मिले प्रभ सज्जण सतिगुर मीत, श्री भगवान दया कमाइंदा। तिन्हां भगतां अन्तर आत्म होए ठंडा सीत, अग्नी तत ना कोए जलाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त साची रीत, पतिपरमेश्वर दुखियां दर्द दु:ख वंडाइंदा। हरिजन काया हरिमन्दिर बहि के गाए गीत, सच मसीत इक्को इक सुहाइंदा। पतिपरमेश्वर तिस बख्शे अगम्मी प्रीत, नाता बिधाता इक जुड़ाइंदा। लेखा चुकाए हस्त कीट, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। छत्र झुलाए शब्दी सीस, जगदीश सोभा पाइंदा। पिछला जीवण पिछली आयू जो पिच्छे गई बीत, अग्गे सुख सागर रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा।