पुस्तकालयभाग १५

२४ अस्सू २०२० बिक्रमी बिशन सिँघ दे नाल गुरदुआरा राड़े वाला ज़िला लुधियाणा

अमृत दयो नाम शरदाई, जिस पीत्तयां तृष्ना रहे ना राईआ। आत्म परमात्म विछोड़ा चुक्के जुदाई, घर मेला सहिज सुभाईआ। रस पी वज्जे वधाई, धुन आत्मक अनादी राग अल्हाईआ। मिले मेल शाह पातशाह सच्चे शहिनशाही, निरगुण निरवैर निराकार जोड़ जुड़ाईआ। माया ममता हउमें हंगता होवे तबाही, पंच विकार रहिण ना पाईआ। दुरमति मैल धुपे छाही, निर्मल सति सरूप नज़री आईआ। सो जाम सन्त सुहेले देणा प्याई, जिस पीत्तयां अन्तर आत्म सुख इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां देंदा नाम शरदाई, ठांडा सीर इक्को इक जाम, प्याइंदा। नाम शरदाई दयो चंगी, वस्त झोली इक पाईआ। पंज तत काया जाए रंगी, रंग चलूल इक्को नज़री आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणे संगी, घर साचा संग निभाईआ। शब्द अनाद वज्जे मृदंगी, अनहद धुन उपजाईआ। जगत दुआरा पार जाए लँघी, नौ दुआर डेरा ढाहीआ। जोत प्रकाश होवे नंगी, पड़दा कोए रहिण ना पाईआ। अमृत धार मिले अनमंगी, निझर झिरना इक झिराईआ। शब्द सुहेला बणे सच्चा सतिसंगी, सुरती आपणे नाल मिलाईआ। ठांडी धार वहाए अगम्मी गंगी, जगत सुरस्ती नैण शरमाईआ। पी प्याला मन मति बुध रहे ना अन्धी, अज्ञान अन्धेर दूर कराईआ। इक्को सुणे सुणाए साचा छन्दी, ढोला अगम्म इलाहीआ। अग्गे रहे ना कोई पाबंदी, लेखा मंगण कोए ना आईआ। साची मिले इक सुगंधी, दुरमति मैल डेरा ढाहीआ। अमृत जाम सन्त सहेली सज्जण इक पलंदी, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, घर सच्चे इक्को आस रखाईआ। नाम शरदाई मिले अतुट, तोट रहिण ना पाईआ। अमृत जाम रस आवे घुट्ट, अनरस आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ विकार कढ्ढे कुट्ट, तिक्खी धार इक जणाईआ। सच प्रकाश अन्दरों पए फुट्ट, जोती नूर ज़हूर रुशनाईआ। साहिब सतिगुर वखाए मुख, जो बैठा मुख छुपाईआ। सांतक सति कर मेटे दुःख, दर्द दु:ख भय भंजन दया कमाईआ। अमृत जाम पी बोलण सुणन दी हो जाए चुप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा सच वर, वस्त इक्को इक मंग मंगाईआ। नाम शरदाई दयो दान, वस्त अमोलक इक वखाइंदा। जिस पीत्तयां अन्तर आत्म होए ज्ञान, जगत अन्धेर दूर कराइंदा। सच सरोवर सर अशनान, काग हँस रूप वटाइंदा। निरगुण दीआ बाती जोत जगे महान, घर मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। तिस गृह अमृत रस मिले महान, सो रस साहिब सतिगुर शहिनशाह हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा मंगो अगम्मी वर, जिस मिलयां सुख सागर रूप वटाइंदा। सच प्रेम सच्ची शरदाई, शरधा पूर इक जणाइंदा। जिस पीत्तयां ना मन रहे शदाई, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। घर विच घर वज्जे वधाई, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। नूर ज़हूर करे रुशनाई, कमलापाती खेल खलाइंदा। सो प्याला सच देणा प्याई, जिस पीत्तयां रस मुक्क कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा सच्चा वर, सच प्याला इक्को इक वखाइंदा। नाम शरदाई साची मध, मधुर धुन दए उपजाईआ। कूड़ी क्रिया पार करे हद्द, सच मन्दिर दए वखाईआ। जिथ्थे गुरसिख सतिगुर दोवें रहे सज, ख़ुशीआं गीत गोबिन्द अल्हाईआ। सो गृह बिन मक्कयों काअब्यो कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा इक वर, साचा रस बिन रसना देणा वरताईआ। साचा रस अमृत अपार, हरि सन्तन हथ्थ फड़ाईआ। गहर गम्भीर भर भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। साचे सन्त सदा करन प्यार, मेहर नज़र नैण उठाईआ। भुल्ला भटका जे कोई आए दुआर, तिस आसा मनसा पूर कराईआ। फिरदा तुरदा जोती धारा दर आया भिखार, मंगे मंग बेपरवाहीआ। किरपा कर सन्त प्यार, सज्जण देणी इक वड्याईआ। राड़े वाला गुरू गुरुदुआर, गुर वेखे शहिनशाहीआ। अन्तर अन्तर दयो आधार, मन्त्र मन्त्र शब्द जणाईआ। दूजी रसना करो विचार, बत्ती दन्द नाल मिलाईआ। घरों प्याला अमृत शरदाई देणा प्याल, बाहरों मंगण कोए ना जाईआ। बंक दुआर सोहे सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। दर मांगत फिरे कंगाल, भिखक आपणी झोली डाहीआ। सन्त सतिगुर सदा दयाल, दयावान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा सच वर, वस्त अमोलक इक्को मंग मंगाईआ।

२४ अस्सू २०२० बिक्रमी भजन सिँघ दे गृह पिण्ड जीरख ज़िला लुधियाणा

गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, सचखण्ड निवासी पुरख अकाल रिहा जणाईआ। लोकमात वेखो झेड़े, धरत धवल दए दुहाईआ। कूड़ी क्रिया वसदे खेड़े, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। कलयुग देवे आपणे गेड़े, चार कुण्ट रिहा भवाईआ। जूठ झूठ लग्गे डेरे, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई त्रैगुण माया आई घेरे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। सति असति ना कोई नखेड़े, ब्रह्म मति ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवो कोल, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। कलयुग वेखो वज्जदा ढोल, डंका डौरु कूड़ सुणाईआ। सच दुआर जो आए खोल्ह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। धुर दी बाणी शब्द अगम्म जो आए बोल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान शब्दी शब्द लिखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्ट सबाई करे ना कोई अडोल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो आ, निरगुण निरगुण रिहा जणाईआ। नेत्र लोचण नैण लओ खुल्हा, पर्दा रूप ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम साचा दिसे ना कोए मलाह, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट अन्धेरा रिहा छा, चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। कोई ना जपे हरि का नाँ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कोई खावे सूर कोई खावे गां, ज़िबह छुरी हथ्थ उठाईआ। आपणा आप सके ना कोई पछाण, ब्रह्म पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। राज राजान शाह सुल्तान सच करे ना कोए न्याँ, अदल हथ्थ किसे ना आईआ। मावां पुत्रां प्रीती दिसे कोई ना, झगड़ा प्या जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ घर, सो साहिब आप जणाईआ। मन्दिर अन्दर वेखो चढ़, गृह आपणा फेरा पाईआ। साचा नाम बिन जगत तृष्ना कोई ना रिहा पढ़, मन वासना चारों कुण्ट दए दुहाईआ। साध सन्त जीव जंत अद्धविचकारे सारे रहे अड़, पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मिले मेल ना कोए नरायण नर, नर हरि अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पड़दा लैणा चुक, परवरदिगार बेपरवाह आप जणाईआ। नव नौ चार अन्धेरा घुप्प, सति प्रकाश ना कोए वखाईआ। जगत ज्ञान धर्म निशान सृष्ट सबाई गया छुप, सति सतिवाद नज़र कोए ना आईआ। ग़रीब निमाणयां जगत निताणयां सके ना कोई पुच्छ, शाह सुल्तान सच सुच हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मीत, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। लख चुरासी साफ़ दिसे ना कोए नीत, नीतीवान संग ना कोए रखाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गाउँदे गीत, अन्तर आत्म प्रेम ना कोए लगाइंदा। अमृत रस कौड़ा होया मीठ, दुरमति मैल दूर ना कोए कराइंदा। सति स्वामी अन्तरजामी हरि सतिगुर वसे ना किसे चीत, चित वित ठगौरी सर्ब रखाइंदा। दर दर घर घर जगत भण्डार मंगदे सारे भीख वस्त अमोलक नाम झोली कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम सारे वेखो चौथे जुग नेड़े आई तारीख, वार थित सर्ब देण गवाहीआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी रखदे गए उडीक, सो मेहरवान हुक्म वरताईआ। आपणी हथ्थीं निरवैर पुरख करे आप तस्दीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे वेखण जग्ग, सदी बीसवीं ध्यान लगाईआ। नव खण्ड पृथ्मी जगत विकार लग्गी अग्ग, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। किसे मुर्शद ना मिले मक्के काअबे कराउणा हज्ज, हज़रत नूर ना कोए रुशनाईआ। किसे राम ना मिले मन्दिर शिवदुआले मट्ठ, काहना बंसुरी सच ना कोए वजाईआ। नानक गोबिन्द चार कुण्ट दहि दिशा किसे ना आवे हथ्थ, सनमुख रूप ना कोए वखाईआ। नेत्र रोवण तीर्थ अठ सठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वाहो दाही रहे नट्ठ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। नेत्र रो आपणा हाल रहे दस्स, पारब्रह्म प्रभ सीस झुकाईआ। श्री भगवान साडे कुछ नहीं वस, कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। जगत जीवां कूड़ी पाई नथ्थ, फड़ डोरी तन्द हिलाईआ। अन्तर रहिण ना दित्ता तेरे नाम रस, कूड़ी विख इक भराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो सच्चा मार्ग आए दस्स, जीव जंत गए भुलाईआ। जगत प्रीती करन इकट्ठ, आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। बण वणजारे खोल्हण हट्ट, सौदा नाम ना कोए विकाईआ। रसना जिह्वा गा गा गाथ, जगत जीव करन पढ़ाईआ। मिले मेल ना पुरख समराथ, साची समझ ना कोए समझाईआ। सारे होए अन्त बेवस, बेपरवाह तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बेअन्त तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख जगत विहार, सचखण्ड बैठे सारे देण दुहाईआ। सदी चौधवीं आई हार, हरि हरि हिरदे नाम ना कोए वसाईआ। बीस बीसे होण ख्वार, जगत ख्वारी पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। साचा मित्र मिले ना मीत मुरार, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म दए ना कोए आधार, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। आत्म बी कोई ना वेखे सच विहार, फुल फलवाड़ी पत डाली साचे नाम ना कोए महकाईआ। गुलशन खिड़े ना कोए गुलज़ार, कली कली ना कोए महकाईआ। नौ खण्ड

पृथ्मी कूड़ी क्रिया रही झक्ख मार, साचा मन्त्र समझ कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट दिसे विभचार, नर हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर तेरे झोली डाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर झोली रहे अड्ड, सचखण्ड दुआरे सीस झुकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। दरोही ख़ुदाए साडे ख़ाली हथ्थ, वस्त संग ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेड़ा हुन्दा दिसे भट्ठ, अग्नी लम्बू पंज तत इक्को लाईआ। साची हथ्थ किसे ना आवे ब्रह्म मति, मनमति रहे प्रनाईआ। नाड़ बहत्तर सब दी उबले रत, अमृत मुख स्वांती बूँद अमिउँ रस ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ । कलयुग वेख प्रभू अन्ध घोर, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। उठो वेखो साध सन्त बणे चोर, कलयुग ठग्गी रहे कमाईआ। रसना जिह्वा पा पा शोर, जीवां जंतां रहे जणाईआ। आत्म परमात्म कोई ना सके जोड़, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। पंच विकारा कोई ना सके होड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना डेरा ढाहीआ। माणस पंखी पंछी होए ढोर, देवत रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो अग्ग लग्गी, त्रैगुण आपणा तत जणाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वैरागण फिरे भज्जी, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। मन वासना सृष्ट सबाई बद्धी, तृष्ना सके ना कोए बुझाईआ। कोटन कोटि गुरू बण बण कलयुग अन्त हंढ्ढावण गद्दी, शाह पातशाह सच सुल्ताना गद्दीदार नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बरां कलयुग अन्तिम रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लख चुरासी वेख हालत, होका दे दे गए सुणाईआ। पारब्रह्म तुध बिन कोई ना करे सच अदालत, दो जहान मार्ग कोई ना लाईआ। लोकमात दीन मज़्हब ज़ात पात पाई बग़ावत, झगड़ा करे सर्ब लोकाईआ। तेरा नाम किसे दर ना होए सख़ावत, मेहरवान मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। काया अन्तर मन वासना सब नूं लग्गी अलालत, गुर मन्त्र जाप ना कोए जपाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो हरि का नाम दे के आए अमानत, लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीती विच ख्यानत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, निरवैर आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह वेखो विस्माद, विस्मादी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेलया खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड रिहा जणाईआ। बोध अगाधा शब्द सुणाया विस्माद, खाणी बाणी रूप वखाईआ। आत्म परमात्म साची सिख्या दिती साध, साधना इक्को इक रखाईआ। बिन रसना जिह्वा मार अगम्मी आवाज़, सोई सुरती शब्द उठाईआ।

निरगुण सरगुण रच के काज, करनी करता आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वखाईआ। कलयुग वेखो कूड़ मृदंग, डंका इक्को इक वजाईआ। घर घर अन्दर बैठा लँघ, जगत दुआरे सोभा पाईआ। बिन हरि नामे सारे कीते नंग, शब्द दोशाला हथ्थ ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट नंगी दिसे कंड, मेहर नज़र कोए ना पाईआ। बिन हरि कन्त जगत दुहागण नार होई रंड, सुहाग नज़र कोए ना आईआ। नेत्र रोवे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। नीर वहाए खण्ड ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड दए दुहाईआ। प्रगट हो सूरे सरबँग, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। बिन तेरे कोई ना देवे अनन्द, अनन्द आत्म ना कोए वखाईआ। जगत जीवां तुटी गंढ्ढ, आप आपणा मेल मिलाईआ। लख चुरासी चुक्के पन्ध, आवण जावण रहिण ना पाईआ। धुर दा ढोला सुणा इक्को छन्द, चार वरन मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साचा रंग इक रंगाईआ। साचा रंग चाढ़्ह अगम्म, अगम्म अगम्मड़े तेरी सरनाईआ। भाग लग्गे काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। हरख़ सोग ना रहे ग़म, चिन्ता दु:ख ना कोए जणाईआ। भेव खुल्ल्हा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। करता पुरख करे आपणा कम्म, करनी करता आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले वेख जन, भगत भगवान लए उठाईआ। जो रसना जिह्वा कहिन्दे प्रभू धन्न धन्न, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। तिन्हां ठाकर हो के बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। वेले अन्त देवे ना कोई डंन, लेखा मंगे ना कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सारे बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेड़े आ के गए झुक, सजदा सीस जगदीश कराईआ। श्री भगवान पुरख अबिनाशी परवरदिगार साडा पैंडा गया मुक्क, वेला अन्तिम नेड़े आईआ। साडे कोलों कुछ ना पुछ, साडी चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग जीवां भाग गए निखुट्ट, जो प्रभ तैनूं गए भुलाईआ । इक्को प्रगट कर आपणा सुत, गोबिन्द शब्द रूप वटाईआ। दो जहानां शेर हो के बुक्क, भबक आपणा नाम लगाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान गोदी चुक्क, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी धारा बदल दे रुख़, सति सतिवादी साचा रुख़ जणाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार त्रैगुण माया दे कुठ, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। गुरमुख गुरसिख जो पूरब जन्म गए रुठ, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। अमृत जाम दे घुट्ट, निझर झिरना रस वखाईआ। तेरी धारों पैण उठ, नाता तोड़ पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम देणा वर, घर तेरे अलख जगाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दयानिध दया कमाईआ। सन्त सुहेले वेखां लाल, गुरमुख गुरसिख गोद उठाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत

जोत करां रुशनाईआ। लेख चुकावां शाह कंगाल, भूपत भूप इक सरनाईआ । गुर शब्द हो के बणां दलाल, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। भय चुकावां अन्तिम काल, महाकाल, ना कोए डराईआ। काया मन्दिर अन्दर घर विच घर वखावां सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक जणाईआ। जिस मन्दिर अट्ठे पहर वज्जे ताल, शब्द अनादी अनहद राग सुणाईआ। साचा अमृत जाम दयां प्याल, रस इक्को इक वखाईआ। दीआ दीपक जोती बाल, घर साचे कर रुशनाईआ। आपे पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां मन्ने आप स्वाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए मन्न, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम श्री भगवान दे डंन, डंका आपणे हथ्थ उठाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा दे भन्न, भय भउ इक वखाईआ। साचा राग सुणा कन्न, शब्द अनादी आप प्रगटाईआ । डुब्बदा बेड़ा दे बन्न्ह, साहिब आपणे कंध उठाईआ। नूरी चाढ़्ह इक्को चन्द, दो जहान करे रुशनाईआ। गीत सुणा अगम्मी छन्द, साचा ढोला इक दृढ़ाईआ। जिस सिमरत आवण जावण मुके पन्ध, लख चुरासी गेड़ रहिण ना पाईआ। प्रेम प्रीती अन्तर आत्म आए अनन्द, रस इक्को इक वखाईआ। सच दुआरे मंगी मंग, ख़ाली झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी वेखो लिख्त, धुर दा लेखा आप जणाईआ। सारे कह के आए वाक भविक्ख्त, भविश समझ कोए ना पाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड उडीकां करे नित, नवित्त बैठा ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ प्रगट होए अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाईआ। आप सुहाए बसन्ती रुत्त, पत डाली सर्ब महकाईआ। जन भगतां आ के लए पुच्छ, दुखियां दु:ख लए वंडाईआ। बिरहों वैराग जो गए सुक्क, तिन्हां अमृत मेघ बरसाईआ। जो ध्यान कर के बैठे माता कुक्ख, तिन्ह वेखे चाईं चाईंआ। जो रसना जिह्वा गाउँदे उजल करे मुख, दुरमति मैल दए धवाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गोदी लए चुक्क, आप आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख के दयो लेख, सो सतिगुर आप जणाईआ। लोकमात साडा सुञां होया देस, सांझीवाल संग ना कोए रखाईआ। किरपा करे नर नरेश, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । हुक्म सुणाए विष्न ब्रह्म शिव महेष, धुर दी धार आप जणाईआ। दो जहानां लए वेख, पुरी लोअ आकाश धरत धवल फोल फोलाईआ। जन भगतां कर कर साचा हेत, हितकारी दया कमाईआ। नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। बोध अगाधी शब्द अनादी दस्से अगम्मी खेड, अनभव आपणी कार जणाईआ।

चार जुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मात दित्ते भेज, धुर दा ढोला राग सुणाईआ । तिन्हां अन्तर वड़ के माणी सेज, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती नूर दित्ता तेज, शब्दी धार नाद सुणाईआ । सो साहिब सतिगुर आदि पुरख अपरम्पर स्वामी निरगुण सब नूं रिहा वेख, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ा रहिण ना देवे भेख, भेखाधारी दए मिटाईआ। विष्नूं ख़बरदार करे उते सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग दए हिलाईआ। ब्रह्मे अन्दर वड़ के देवे भेत, आपणा ब्रह्म लैणा जगाईआ। शंकर तेरी त्रिसूल करे रण खेत, भूमी बैठी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्ची सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दयो ब्यान, पुरख अकाल दीन दयाल आप जणाइंदा। कलयुग लोकमात छड्डी धर्मसाल, पिच्छे ध्यान ना कोए रखाइंदा । अबिनाशी करते आपणी चुरासी आप संभाल, डोरी आपणे हथ्थ उठाईआ। सदी बीसवीं सारे होए कंगाल, ग़रीबी घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे वखाल, लेख पेख तेरा सदा गुण गाईआ। श्री भगवान दस्से बोल, अनबोलत राग जणाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, ख़ाली भाण्डे नज़री आईआ। पारब्रह्म प्रभ तोलणहारा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़े बैठे अडोल, जिन्हां हरि जू रिहा भेव चुकाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर तूं मेरा मैं तेरा सदा वजाउँदे रहे ढोल, ढोला राग इक्को इक गाईआ। हरि का भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, रासी रुत्त विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर दा वर, शब्द दिलासा इक जणाईआ। शब्द दिलासा देवे आप, सर्ब रिहा जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख खेल तमाश, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा कलमा पढ़दे रहे जाप, रसना खोल्ह कहिन्दे रहे बाप, पिता नूरो नूर ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं सब नूं देवे जवाब, पिछला लेखा लहिणा झोली देवे पाईआ। अग्गे हो करे हिसाब, हासल ज़रब आपणे अंक बणाईआ। निरगुण निरवैर देवणहार सच ख़ताब, शब्द गुरू प्रसिद्ध इक कराईआ। जिस नूं निउँ निउँ सजदा सारे करन आदाब, नेत्र अक्ख सके ना कोए उठाईआ। शब्द अगम्म मारे आवाज़, दो जहानां दए जगाईआ। लख चुरासी वेखे रचया काज, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। जन भगतां जणाए इक समाज, धुर दी सिख्या सच दृढ़ाईआ। हरि सरनाई डिगणा भाज, कलयुग पैंडा पन्ध मुकाईआ। मिले वड्याई लोकमात, दरगाह साची रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेख निरँकार, निरगुण सरगुण रिहा समझाईआ। सृष्ट सबाई करो विचार, बुद्धिवान अक्ख खुल्हाईआ। ग़फ्लत आलस निंद्रा दयो उतार, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। मजलस करो सच

दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। कूड़ी ख़सलत दयो निवार, असलीअत विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा धाम इक समझाईआ। साचा धाम दस्से भगवन्त, कलयुग अन्त अन्त जणाईआ। सृष्ट सबाई इक्को कन्त, नर हरि नरायण अख्वाईआ। जुग चौकड़ी देवे मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाईआ । गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म मेल मिलाईआ। दूजे दर ना जावे मंगत, देवणहार सदा अख्वाईआ । जिस दा भेव ना पावे कोई मुल्ला पंडत, शेख़ मसायक अन्त कहिण ना आईआ। सो साहिब खेल खलावे जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वखाए खड़, लोकमात रीती नीती चारों कुण्ट सच सुच नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू साडी होई बस्स, इक्को तेरी ओट रखाईआ। आउँदे सारे मार्ग आए दस्स, धुर संदेसा इक सुणाईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त होए प्रगट, निरगुण निरवैर नूरी जोत करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी गावे गथ, बाणी बोध अगाध जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे मथ्थ, माया ममता डेरा ढाहीआ। जन भगतां खोल्ह निरगुण अक्ख, निज नेत्र नूर करे रुशनाईआ। अगला भेत जाए दस्स, पड़दा दूई द्वैत चुकाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जाओ फस, फ़ैसला करे हक़ ख़ुदाईआ। अमृत आत्म लवो रस, अठ सठ तीर्थ लभ्भण कोए ना जाईआ। घर पीर पैगम्बर वेखो समरथ, निज घर बैठा डेरा लाईआ। लहिणा चुकाओ तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध संग कदे ना जाईआ। इक्को लओ ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या शब्द पढ़ाईआ। सच प्रीती होणा वस, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला राग सुणाईआ। पतिपरमेश्वर सर्ब स्वामी बन्दन करो दोए जोड़ हथ्थ, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख हक़, हकीकत तेरी झोली पाईआ। बण पांधी राही मार्ग गए थक्क, सारे कहिण रहबर इक्को बेपरवाहीआ। आदि जुगादि करनी करता रखे आपणे हथ्थ, जुग चौकड़ी गेड़े अन्दर भवाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां साचा मार्ग देवे दस्स, डूंग्घी भँवरी काया कवरी पार कराईआ। घर निर्मल जोत कर प्रगट, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सति सरूपी दे रस, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। सुरत सवाणी पूरी आस, शब्द हाणी जोड़ जुड़ाईआ। लग्गे भाग काया प्रभास, पत डाली आप महकाईआ। लेखे लाए जन स्वास, जो हरि हरि नाम ध्याईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खोजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस बणाए आपणे दास, दासी दास साची सेव लगाईआ। सो खेले खेल पुरख समराथ, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्त श्री भगवन्त, गुर अवतार पीर पैगम्बर लेख चुकाए साचे सन्त, गुरमुख गुरसिख निरासा रहिण कोए ना पाईआ।

२५ अस्सू २०२० बिक्रमी नछत्र सिँघ दे गृह पिण्ड दबुरजी ज़िला लुधियाणा

हरिजन मिले प्रभ सज्जण साक, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। लोकमात वड्याई वड वड भाग, मेहरवान प्रभ मेहर नज़र उठाइंदा। अन्तर आत्म उपजावे इक वैराग, बिरहों चोट निराली आप लगाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। शब्द सुणाए साचा नाद, धुन अनादी आप उपजाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, दीपक दीआ डगमगाइंदा। जुग जन्म जगत पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निज नेत्र खोल्ह अक्ख, निरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। साचा मार्ग धुर दा दस्स, पांधी आपणे घर बणाइंदा। कूड़ी क्रिया खेड़ा करना भट्ठ, सच सुच इक समझाइंदा। आत्म परमात्म मिलाउणा पुरख समरथ, घर साचे ख़ुशी वखाइंदा। इक्को ढोला साचा नाम गौणी गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सदा सुहेला बण स्वामी वसे साथ, हरिजन साचा संग निभाइंदा। रैण अन्धेरी मेटे रात, घर साचा चन्द चमकाइंदा। नाम भण्डारा दे दात, माया ममता मोह मिटाइंदा। लेखा चुक्के ज़ात पात, जिस जन आपणा रंग रंगाइंदा। दीन मज़्हब सुट्टे डूंग्घे खात, भेव अभेदा जिस खुलाइंदा। चार वरन जणाए इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश घर साचे आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि नरायण नर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगतां मन्यां एकँकार, अक्ल कल वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बण सेवादार, साची सेवा आप कमाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। नाता तोड़ कूड़ा संसार, बिधाता आपणे नाल जुड़ाईआ। गाण सुणाए अगम्मी धार, साचा ढोला राग अल्हाईआ। अमृत आत्म जाम प्याल, अग्नी तत दए बुझाईआ। घर दीपक जोती इक्को बाल, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। घर विच घर वखा सच्ची धर्मसाल, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। लेखा जाण शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। सति सरूपी बण दलाल, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। भगत जनां हरि सच्चा सज्जण, आदि जुगादी इक अख्वाइंदा। चरण धूढ़ कराए अगम्मी मजन, दुरमति टिक्का मैल धवाइंदा। आत्म परमात्म सोहँ दस्से सच्चा भजन, सुरती शब्द मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी बेड़ा आए बन्न्हण, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। पंच विकारा करन आए खण्डन, खण्डा खड़ग नाम चमकाइंदा। तोड़न आए चुरासी बन्धन, बंदगी इक्को नाम समझाइंदा। देवण आए परमानंदन, निज आत्म रस चखाइंदा। दीन दयाल बण बख्शंदन, बख्शश आपणी आप वखाइंदा। जुग चौकड़ी दूजे दर ना जाए मंगण, शब्द भण्डारी आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे भेव चुकाइंदा। हरिजन मेला सच दर, घर साचे वज्जे वधाईआ। किरपा कर नरायण नर, नर हरि

इक्को अक्ख खुल्हाईआ। साचे मन्दिर आप वड़, घर घर विच बोल बोलाईआ। अगम्मी डण्डे जाए चढ़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। सच महल्ले सहिब खड़, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उपाईआ। हरिजन उपाए विच्चों लख चुरासी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जन्म कर्म कट जम दी फाँसी, फ़ैसला इक्को हक़ सुणाईआ। हरिजन हरिभगत सेव करे प्रभ बण के दास दासी, निरगुण निरवैर होए सहाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आसी, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठाए जन भगत, श्री भगवान दए वड्याईआ। लेखे ला बूँद रक्त, जोती नूर करे रुशनाईआ। पूरब लहिणा देवे कर्ज़, लेखा लोकमात चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई सदा जुग चार, जुग चौकड़ी ख़ुशी मनाईआ। भगतां भर भगती भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। धुर दा नाम दस्स गुफ़तार, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। रसना जिह्वा बोल जैकार, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। भेव खुल्हाए तूं मेरा मैं तेरा यार, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रूप वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर खोल्ह कवाड़, पड़दा दूई द्वैत चुकाईआ। कर प्रकाश धुर दी धार, बिन तेल बाती दीपक डगमगाईआ। अगम्मी बरख़े अमृत धार, झिरना निझर इक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखाए ख़ुशी बहार, ख़िज़ां रूप ना कोए वटाईआ। भगत जनां प्रभ बेपरवाहया, बेपरवाही विच रखाइंदा। नाता तोड़ त्रैगुण माया, माया ममता मोह मिटाइंदा। समरथ पुरख सिर देवे ठंडी छाया, मेहर हथ्थ उपर टिकाइंदा। जन्म जन्म विच्चों बदले काया, काया कूड़ी कंचन रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा भेव चुकाइंदा। हरिजन भेव खुल्हाए आप, घर मन्दिर सोभा पाईआ। सति जणाए इक्को जाप, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। नाता जुड़े पिता बाप, पूत सपूता गोद सुहाईआ। दोहां मिले इक्को ज़ात, अजाति रूप ना कोए वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बिन श्री भगवान कोई ना चले साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सर्ब जीआं इक रघनाथ, रघपत इक्को नज़री आईआ। देवणहारा धुर दी दात, नाम ख़ज़ाना झोली पाईआ। सुणावणहार अगम्मी बात, शब्द अनाद धुन करे शनवाईआ। पूरी करनहारा ख्वाहिश, ख़ालस रूप दए वखाईआ। लेखे लाए हड्ड मास, नाड़ी रत आपणी झोली पाईआ। इक जणाए अजपा जाप, बिन स्वास स्वास चलाईआ। साचा थापण जुग जुग थाप, जन भगत दए उठाईआ। कर खेल रसूल पाक, परवरदिगार होए सहाईआ। निरगुण निरवैर बण के सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। कर

किरपा जिस दा खोल्हे ताक, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। जन भगतां नित नवित्त देवणहारा दात, नाम निधान श्री भगवान साचा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन तारे दया कर, दयावान वड्डी वड्याईआ। वेख वखाए साचे घर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जन्म कर्म चुकाए डर, वरन बरन डेरा ढाहीआ। लेखे लाए सीस धड़, ततव तत आपणा रंग रंगाईआ। हुक्म सुणाए साचे पौड़े चढ़, चोटी इक्को डेरा लाईआ। हरि सन्त सुहेले गुरु गुर चेले आत्म परमात्म सोहँ शब्द लैणा पढ़, निरगुण सरगुण इक्को रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। हरि का नाम पढ़ना एक, आदि जुगादि हरि रखाइंदा। जुग चौकड़ी करे बुध विवेक, निर्मल रूप अनूप दरसाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत अग्न ना कोए तपाइंदा। सुंञां दिसे ना काया खेत, राखा हरि जू नज़री आइंदा। जन भगतां कर के आपणा हेत, प्रीतम प्रीती तोड़ निभाइंदा। कलयुग अन्तिम खेले खेड, ख़ालक ख़लक वेस वटाइंदा। जन भगतां करे साचा हेत, हितकारी फेरा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड रिहा वेख, नेत्र लोचण नैण इक प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान आप मिलाइंदा। भगत भगवान जाए मिल, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। धर्म दुआरयों ना जाए हिल, लख चुरासी नाता दए तुड़ाईआ। बजर कपाटी तोड़ सिल, सुख सागर रूप विच समाईआ। नज़री आए मस्तक तिल, जोत ललाट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मेला लए मिलाईआ। हरिजन मेल मिलाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बंद दुआरा खोल्ह दर, दरवाज़ा इक्को इक सुहाईआ। सन्त सज्जण लए फड़, फड़ बांहों गले लगाईआ। लेखा चुका सीस धड़, निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। अन्तिम लै के जाए आपणे घर, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे जाए वड़, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि जू आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन रंग रंगे अनमोला, करता कीमत कोए ना लाइंदा। साहिब सतिगुर सति सतिवादी बण के तोला, साचा कंडा नाम हथ्थ उठाइंदा। निरगुण निरगुण बण विचोला, जोती शब्दी मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म गा ढोला, सोहँ राग सुणाइंदा। पकड़ उठा पड़दा उहला, सनमुख आपणी धार जणाइंदा। प्रेम प्रीती खेले होला, लाल गुलाला रंग रंगाइंदा। देवे वड्याई हरिजन उपर धौला, धरनी धरत धवल आप सुहाइंदा। पंच विकार पाए कोई ना रौला, हाहाकार ना कोए अल्हाइंदा। जन भगतां साहिब स्वामी मिले आप मौला, हर घट मौलया लख चुरासी अन्दर नज़री आइंदा। सन्त सज्जण कदे ना पावण रौला, अन्तर

आत्म सुन्न समाध नैण मूंद सर्ब ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन हरिभगत हरीदुआर हरि करतार हरि मन्दिर आप बहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकर्मी निष्काम आपणा कर्म कमाइंदा।