२५ अस्सू २०२० बिक्रमी पिण्ड पद्दी ज़िला लुधियाणा
सचखण्ड सच दरबार, सो पुरख निरँजण सोभा पाईआ। सच दर गुरू अवतार, चरण कँवल मंगण सरनाईआ। सच दरगाह पीर पैगम्बर करन प्यार, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। उच्ची कूक करन पुकार, बिन रसना जिह्वा रहे सुणाईआ। किरपा कर सिरजणहार, बेअन्त बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरा आकार, करनी करते तेरी सच सरनाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। नित नवित्त करे खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड दुआरे सारे रहे सुणा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल कर ध्यान, बेपरवाह आपणी नज़र उठाईआ। सृष्ट सबाई दिसे ना कोई ज्ञान, हरि का नाम झोली कोई ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होए बेईमान, सिदक सबूरी नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी घट घट अन्दर वड़या कूड़ शैतान, शरअ करे इक लड़ाईआ। तेरा नूर ज़ाहर ज़हूर करे ना कोई पहचान, बेपहचान तेरी समझ किसे ना आईआ। माया ममता हउमे हंगता ढोले सारे गाण, सतिगुर शब्द राग ना कोए अल्हाईआ। अठसठ तीर्थ नहावण जगत जीव जहान, काया अन्तर सच सरोवर अशनान ना कोए कराईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ लभ्भदे फिरन भगवान, घर विच घर पड़दा चुक्क परमेश्वर दरस कोए ना पाईआ। तेल बाती लै के दीपक जगाउँदे फिरन विच शमशान, काया कवरी डूंग्घी भँवरी जोत निरँजण ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। पीर पैगम्बर करन सलाम, सुलहकुल तेरी शरनाईआ। शाह पातशाह वड अमाम, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी कलमा तेरा कलाम, नबी रसूल गए जस गाईआ। धुर संदेसा दे अवाम, चार कुण्ट कर जणाईआ। कलयुग अन्त चारों कुण्ट दिसे हराम, सति नज़र कोए ना आईआ। पंच विकार सारे बणे ग़ुलाम, मुल्लां शेख़ साबत नज़र कोए ना आईआ। धुर दा भुल्लया इक पैग़ाम, पैगम्बर भय सिर ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार दर
खलो, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। श्री भगवान प्रगट हो, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कलयुग साची दिसे ना कोई लो, नव नौ चार अन्धेरा छाईआ । दुरमति मैल सके ना कोई धो, सर सरोवर बैठे मुख भवाईआ। दरस दिखाए ना कोई अग्गे हो, बजर कपाटी पड़दा कोए ना लाहीआ। अमृत धारा निझर देवे ना कोई चो, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। आदि निरँजण तेरा नूर साची जोत दसाए ना कोई सो, सोभावन्त तेरा नाद ना कोए वजाईआ। माया ममता हउमें हंगता कूड़ी क्रिया जगत लोकाई मोह, मुहब्बत तेरी तोड़ ना कोए निभाईआ। आत्म परमात्म घर विच घर सके ना छोह, जगत विछोड़ा पा के दए दुहाईआ। श्री भगवान वड मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां जोगा हो, होका दे के रहे जणाईआ। पीर पैगम्बर सारे कहिण, बिन रसना राग अल्हाईआ। परवरदिगार वेख आपणे नैण बेनज़ीर नज़र उठाईआ । कूड़ी क्रिया कल वैंहदी झूठे वहण, साचा आत्म परमात्म नज़र किसे ना आईआ। अक्ख खुल्हे ना किसे ऐन, नुक़ता नून ना कोए मिटाईआ । हमज़ा सके ना कोए कहिण, अलिफ़ ये मुकी सर्ब पढ़ाईआ। नज़र ना आए कोई साक सैण, सज्जण बैठे मुख भवाईआ। अञ्जील कुरान कूक कूक नैतर नैणां पावे वैण, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। नाता तुटा भाई भैण, साचा मीत नज़र कोए ना आईआ। माया राणी घर घर वड़ गई डैण, साधां सन्तां रही खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे भाख, भाख्या आपणी रहे जणाईआ। प्रगट हो सर्ब गुणतास, बेअन्त तेरी वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान सारे रहे आख, आख़र तेरी ओट तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी निरगुण सरगुण तेरी चलदी रही शाख़, गुर गुर शब्दी रूप वटाईआ। सति मार्ग चलण दी दस्सदे रहे जाच, धुर संदेसा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे आपणा घर, घर अन्तिम फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर कहिण मेरे महिबूब, मुहब्बत तेरी नज़र किसे ना आईआ। चौदां तबकां दे के आए सच सबूत, साहिब सलाम इक्को आप बुलाईआ। उच्च महल्ला तेरा दस्स के आए अरूज, अर्श फर्श डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण निरवैर निराकार आपणी लोकमात वेख लोकाईआ। अवतार गुरू सारे कहिन्दे, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। परम पुरख तेरी चरणीं ढैंहदे, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। सच दुआरे कट्ठे हो के बैंहदे, घर इक्को मता पकाईआ। जुग जुग तेरा भाणा आए सहिंदे, लख लख शुकर मनाईआ। अन्तिम वेख कलयुग धार कलयुग जीव डूंग्घी वहण वैंहदे, बिन तेरे सके ना कोए बचाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ मुल्लां शेख़ मसायक पंडत पांधे कहिन्दे, अन्तर आत्म ज्ञान गोझ ना कोए जणाईआ।
अन्तिम सब दे मुक्कण वाले पैंडे, पांधी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतारां सुण के बात, पीर पैगम्बर ढोले गाईआ। नाल उठे भगत अठारां इक्को ज़ात, निरगुण नूर रूप प्रगटाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी शरनाईआ। हउँ बालक तेरे दास, बण याचक सेव कमाईआ। सच बेनन्ती इक अरदास, दरगाह साची इक अरज़ोईआ। उठ वेख खेल तमाश, ख़लक ख़ुदाए रही कुरलाईआ। सच वस्त किसे ना पास, ख़ाली हथ्थ दए दुहाईआ। पंज तत ख़ाली पुतला हड्ड नाड़ी मास, नौ दुआरे नौ रस कम्म किसे ना आईआ। साचे मन्दिर साचा दीप करे ना कोए प्रकाश, घट नूर ना कोए वखाईआ। उच्च महल्ल चढ़ के तेरे मन्दिर वड़ के दर्शन कर के सारे आए आख, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। उठ मेहरवान मार ध्यान कलयुग झात, बंद ताकी पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। भगतां वेख उठे सन्त, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म तूं इक्को कन्त, लख चुरासी रिहा प्रनाईआ। तेरी धार जीव जंत, चारे खाणी वज्जे वधाईआ। चारे बाणी तेरी बणत, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत सन्त सारे लिख के गए सनद, धुर दा लेखा लेख जणाईआ। श्री भगवान सब नूं देवे आत्म अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। दोए जोड़ निमस्कार करे बन्दना बंद, बंदगी डण्डौत इक्को इक जणाईआ। किरपा कर दूई द्वैत ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। पुरख अकाल इक सुणा साचा छन्द, दो जहान लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म तेरा राग अल्हाईआ। सन्तां वेख उठे गुरमुख, आपणा बल प्रगटाईआ। किरपा कर प्रभू असीं तेरे मानुख, मनुष जाति लख चुरासी विच्चों मिली वड्याईआ। लोकमात आ के सानूं पुच्छ, तेरे वैराग अन्दर बैठे ध्यान लगाईआ। भगती गुण नहीं साडे कोल कुछ, वस्त अमोलक हथ्थ ना कोए रखाईआ। मेहरवान श्री भगवान लोकमात साडे नाल ना रुस्स, करवट बदल मुखड़ा दे वखाईआ। निरवैर तेरा उजल वेखीए मुख, सति सरूपी तेरा नूर नज़री आईआ। आवण जावण मिटे दुःख, जन्म कर्म नज़र कोए ना आईआ। फेरा पा अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा रूप प्रगटाईआ। दयाल हो के स्वामी तुठ, मेहरवान मेहर नज़र तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे इक अरज़ोईआ। गुरमुखां वेख गुरसिख जागे, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हरि सरनाई आवण भागे, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। रसना गावण गीत सुहागे, साचा छन्द बंद बणाईआ। पारब्रह्म तुध बिन स्वारे कोई ना काजे, करते कीमत कोई ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां तू ही
निवाजें, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी साजण साजें, कलयुग अन्तिम लेखा दे मुकाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गे राजन राजे, सच सुल्तान सच धर्म ना कोए वखाईआ। अन्तिम सब दी रखे कोई ना लाजे, शरम हय्या घर घर बैठा डेरा लाईआ। बिन तेरे कोई ना पकड़े वागे, बेमुहारी फिरे लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाम दे वजा के गए वाजे, जुग चौकड़ी राग सुणाईआ। नाम निधान दे के गए दाजे, वस्त अमोलक इक वखाईआ। अन्तिम कह के गए कल अन्तिम प्रगट होवे शाह पातशाह वड महाराजे, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो साजण साजे, शब्दी सुत दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे हुक्मे अन्दर फिरन भाजे, नित नवित्त सेव कमाईआ। त्रैगुण माया पंज तत जिस बणाए भाण्डे, लख चुरासी घाड़त घड़ वखाईआ। जगत वासना खोल्ह वखाए नौ दरवाज़े, आसा तृष्ना माया ममता हउमें हंगता जगत प्रकृती बन्धन पाईआ। घर विच घर बहि के आपणा खेल करे बोध अगाधे, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाशे, दीआ बाती इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, सारे बैठे ध्यान लगाईआ। गुरसिखां वेख उठी धरनी, धरत धवल दए दुहाईआ। तुध बिन मेरी रक्षया किसे ना करनी, चारों कुण्ट होए ना कोए सहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ी क्रिया लड़नी, झगड़ा दीन मज़्हब वखाईआ। तेरी धार बेपरवाह साची सच किसे ना पढ़नी, माया ममता बेड़ा रही डुबाईआ। ग़रीब निवाज़ शाह सुल्तान मैं डिगां तेरे चरणीं, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। आपणयां भगतां खोल्ह अक्ख हरनी फरनी, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। धरनी वेख उठया सागर, साहिब सतिगुर तेरे अग्गे बेनन्ती आ। लख चुरासी तेरा रूप काया गागर, डूंग्घी भँवरी वेख वखाईआ। तेरे अमृत किते ना मिले आदर, तेरा नूर नूर ना कोए प्रगटाईआ। तूं करीम करता सच्चा कादर, कुदरत तेरे हथ्थ नज़री आईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान कलयुग अन्तिम दे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। तूं साहिब सुल्तान योद्धा सूरबीर वड बहादर, शहिनशाह तेरी वड्डी वड्याईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। सारे रल के तेरे नाम दे बणीए जगत सौदागर, वणज इक्को इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दूजी हाजत होर रहिण ना पाईआ। सागर वेख उठे लोक परलोक, दो जहान देण दुहाईआ। श्री भगवान तेरा भाणा सके ना कोई रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गा के गए श्लोक, सच संदेसा तेरा नाद अल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे आपणी मौज, मौजूदा भेव समझ कोए ना पाईआ। शब्द अगम्मी इक उठाए फ़ौज, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां
खण्डां जेरज अंड उत्भुज सेत्ज हुक्म मनाईआ। जिस दुआरे कोई ना सके पहुंच, तिस मन्दिर बहि के आपणा हुक्म जणाईआ। जिस दी कोई सोच ना सके सोच, सो साहिब सतिगुर आपणी कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, श्री भगवान तेरे चरण मिले सरनाईआ। लोक परलोक वेख, ब्रह्मण्ड खण्ड देण दुहाईआ। पारब्रह्म तेरा वेखीए भेख, नव नौ चार अक्ख खुल्हाईआ। कवण मन्दिर कवण घर कवण गृह कवण नगरी कवण दुआर वसें देस, कवण मंज़ल डेरा लाईआ। कवण शब्द कवण नाद कवण धुन कवण राग कवण कलमा दएं उपदेश, कवण कायनात दएं समझाईआ। कवण अमृत कवण जाम, कवण देवें सच्चा नाम, कवण रूप धुर पैग़ाम, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कवण धार प्रगट राम, कवण धार निरगुण शाम, कवण धार नूर इलाही परवरदिगार, कवण धार नानक गोबिन्द कर उज्यार, दो जहानां डंका इक सुणाईआ। कवण धार सांझा यार, कवण करें ख़बरदार, कवण खोल्ह कवाड़, नेत्र नैण अक्ख जणाईआ। कवण तेज़ कटार, कवण लख चुरासी करें सँघार, कवण गुरमुख विच्चों लएं उभार, मेहरवान मेहरवान प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। कवण कलयुग कूड़ी क्रिया करें पार, कवण जूठ झूठ मारें मार, कवण हउमे हंगता गढ़ दएं निवार, सच सुच इक्को मन्दिर नज़री आईआ। किरपा कर सिरजणहार, आ के वेख आपणा संसार, चारों कुण्ट हाहाकार, राउ रंक सारे देण दुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख विष्न ब्रह्मा शिव खलोते उठ, गल पल्लू वास्ता पाईआ। श्री भगवान ठाकर हो के तुठ, दयावान तेरी ओट तकाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी तेरी इष्टी तेरे नालों गई रुट्ठ, साडी चले ना कोए चतुराईआ। योद्धा सूरबीर बण के लोकमात जा के पुच्छ, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। चारों कुण्ट वेख अन्धेरा होया घुप्प, सूरज चन्द दोवें बैठे मुख शरमाईआ। मण्डल मण्डप सच सतार होए चुप्प, नूर ज़हूर नज़र कोए ना आईआ। सारे करन ध्यान कवण वेला प्रभ लोकमात करे आपणा रुख़, सति सतिवादी फेरा पाईआ। दूर दुराडा नेड़े जाए ढुक, नेरन नेर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख हाल, शब्द सूरा लए अंगड़ाईआ। इक्को बोले बोल कमाल, बिन रसना जिह्वा गाईआ। दो जहान प्रभू तेरी धर्मसाल, तेरी रचना तोहे भाईआ। मैं बाला नढ्ढा तेरा बाल, सद चलां हुक्म रज़ाईआ। जुग चौकड़ी हुक्मे अन्दर खाए काल, काल ग्रास इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण निरगुण हो सहाईआ। शब्द सुत कहे मेरे भगवान, पिता पुरख अकाल तूं इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी झुलाया तेरा निशान, दो जहान हुक्म मनाइंदा। धुर दा बण हुक्मरान, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। गुर अवातर कर
परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। पीर पैगम्बर दे कलाम, कलमा इक्को इक समझाइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, धुर दा लेखा आप वखाइंदा। अक्खर वक्खर कर ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद रूप जणाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द कर कल्याण, सृष्ट सबाई मात पढ़ाइंदा। जुग जुग सब नूं कह के आया विच जहान, पंज तत चोला तेरा हंढ्ढाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भगतां सन्तां दित्ता ब्यान, बचया कोई नज़र ना आइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे नौजवान, दो जहानां नौबत आपणे नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर शब्दी मंग मंगाइंदा। शब्द कहे मेरे पुरख अकाल, उठ सज्जण सच्चे माहीआ। मैं वी वसां तेरे नाल, नित नवित्त चरण ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा वेखां खेल कमाल, करता पुरख तेरी वड्याईआ। लोकमात बणा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जिस घर वसे शाह कंगाल, ऊँच नीच ज़ात पात कोई रहिण ना पाईआ। इक्को उपजे तेरा नाम, सिमरन अभ्यास सच दे समझाईआ। सब दी इच्छया पूरन काम, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। साचा नूर प्रकाश कर अगम्मी भान, जिस दा रेख रंग नज़र कोए ना आईआ। उठ वेख आपणा जहान, चारों कुण्ट कलयुग अग्न रिहा लाईआ। जूठ झूठ कूड़ी क्रिया चाढ़्ह तूफ़ान, साधां सन्तां रिहा डुबाईआ। सिदक सबूरी सच रहिण ना दित्ता किसे ईमान, धीरज जत ना कोए जणाईआ। कसमां खा खा बग़ले रख रख शरीअत विच कुरान, बग़लगीर दस्तयाब वस्त ना किसे मिलाईआ। तुध बिन कोए ना तोड़े शरअ ज़ंजीर, नेत्र रोवण शाह हकीर, हकीकत सके ना कोए समझाईआ। मेहरवान आपणी वखा इक तस्वीर, बेनज़ीर आपणा नूर कर रुशनाईआ। जिस दी माला तसबी फेरदे गए पीर फ़कीर, सो मन का मणका दे भवाईआ। चोटी चढ़ के मिल अख़ीर, आख़र आपणा मेल कराईआ। मेहर नज़र नाल बदल दे तकदीर, तदबीर इक्को वार समझाईआ। तेरे हथ्थ नाम शमशीर, जगत विकारा कूड़ा इक्को वार मार मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सब बैठे ध्यान लगाईआ। तेरे चरण ध्यान गया लग्ग, जो उपज्या सो तुझे रिहा ध्याईआ। किरपा कर सूरे सरबग्ग, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। कर कर थक्के मक्के काअबे हज्ज, हज़रत नज़र किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले फिर फिर थक्के मट्ठ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिन साहिब सतिगुर कोई ना देवे ब्रह्म मति, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, प्रगट आपणी धार वखाईआ। सच दुआरा खोल्ह हट्ट, सति सतिवादी आपणा राह जणाईआ। सर्ब जीवां दे इक्को मत्त, बुध मति विवेक कराईआ। आपणे वेखण दी दे अक्ख, निज लोचण कर रुशनाईआ। तेरे नाल मिल के तेरे गावण जस, सिफ्त सालाही ढोला गाईआ। तेरे प्रेम प्यार अन्दर तेरे चरण कँवल जावण वस, घर
मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सब तेरे दर बैठे सीस झुकाईआ। ठाकर स्वामी तेरे दर ते बोल अलख, मांगत भिक्खक ख़ाली झोली रहे डाहीआ। वस्त अमोलक दे समरथ, अतोट अतुट इक वरताईआ। जन भगतां लैणा तैथों हक़, पिछली कीती झोली दे भराईआ। तेरा नाम लै के तेरा गाईए जस, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरे नाल मिल के ख़ुशीआं नाल जाईए हस्स, सोहँ हँसा इक्को रूप वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म इक दूजे नूं दईए दस्स, भेव अभेदा रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा रस, बिन रस रसीए दोवें कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। साची वस्त दे अपार, अपरम्पर तेरी वड्याईआ। इक्को आदि जुगादि सच दुआर, जिस घर बैठे सीस झुकाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद धुर दी वस्त दे भण्डार, अट्ठे पहर दिवस रैण नाद धुन वज्जे इक शनवाईआ। महल अटल उच्च मनार दीआ दीपक जोती दे बाल, सोहे तेरी सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को सोभा पाईआ। सुरती शब्दी करे भाल, मिले सतिगुर दीन दयाल, अन्दर करे सच रखवाल, बण राखा ठग्गां चोरां देवे धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। मेहरवान मेहर नज़र उठाउँदा ए। शब्दी सुत आप समझाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाउँदा ए। त्रैगुण माया पंज तत नाल मिलाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप समझाउँदा ए। चारे खाणी वेख वखाउँदा ए। चारे बाणी फोल फोलाउँदा ए। चारे युग गेड़ चुकाउँदा ए। निरगुण सरगुण वेस वटाउँदा ए। शब्द नाद धुन उपजाउँदा ए। जगत वैराग इक वखाउँदा ए। अन्त त्याग आप कराउँदा ए। बण सुहाग कन्त हंढ्ढाउँदा ए। खोल्ह जाग नेत्र आपणे नाल मिलाउँदा ए। जुग चौकड़ी पकड़नहारा वाग, शाहसवार अस्व आपणा इक दौड़ाउँदा ए। कलयुग अन्तिम आवे भाग, निहकलंक रूप वटाउँदा ए। सम्बल नगर बणे इक समाज, जोती शब्दी आप प्रनाउँदा ए। सतिजुग सच बणाए जहाज़, बेड़ा आपणा नाम चलाउँदा ए। जन भगतां मारे आवाज़, लख चुरासी विच्चों आप उठाउँदा ए। किरपा कर ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणे कोझे कमले गले लगाउँदा ए। चार वरन बणा इक जमात, पट्टी साची नाम पढ़ाउँदा ए। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शाही काग़ज़ संग ना कोए रखाउँदा ए। कोटन कोटि जुग चौकड़ी जानणवाला हालात, हालत आपणी ना किसे समझाउँदा ए। एथे ओथे कदे ना पाए वफ़ात, फ़तवा सब दे उते लाउँदा ए। पीर पैगम्बरां देवणहारा आबेहयात, साचा रस इक चवाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार
कल अन्तिम वेस वटाउँदा ए। कल अन्तिम वेस वटाया ए। जोती जामा रूप धराया ए। रूप रंग ना कोए वखाया ए। औलीआ पीर शेख़ समझ कोई ना आया ए। निरवैर हो के खेले खेड, ख़ालक ख़लक रिहा समझाया ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस ने दित्ते भेज, सो अन्तिम वेखण आया ए। जोती जलवा इक्को तेज, शब्दी नाद धुन शनवाया ए। लख चुरासी घट घट अन्दर माणे सेज, आत्म परमात्म मेल मिलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा राह वखाया ए। निरगुण निरवैर राह जणाउँदा ए। दो जहानां आप समझाउँदा ए। धुर दा शब्द इक पढ़ाउँदा ए। लख चुरासी भेव खुल्हाउँदा ए। आत्म रास वंड वंडाउँदा ए। हँ ब्रह्म पड़दा लौंहदा ए। निहकर्मी कर्म कमाउँदा ए। धरनी धरत धवल सोभा पाउँदा ए। अर्श फर्श डेरा लाउँदा ए। मध धार खेल रचाउँदा ए। नेत्र नैण नज़र किसे ना आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दी इच्छया पूर कराउँदा ए। सब दी इच्छया पूर करावेगा। प्रभ दाता इक्को आवेगा। सर्ब ज्ञाता आप अख्वावेगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी आपणी धार दृढ़ावेगा। सतिजुग देवे सच ज्ञान, सति सतिवादी इक्को हुक्म वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले गुरमुख चेले सन्तां मेले गुरसिख आपणे नाल रलाएगा। नाल रला बणाए संग, हरिसंगत रूप वटाईआ। काया चोली चाढ़्ह अगम्मी रंग, दुरमति मैल दए धवाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां काया मन्दिर अन्दर जाए लँघ, आत्म सेजा चढ़ सोभा पाईआ। अट्ठे पहर वजा मृदंग, सुरती सतिगुर चरण लगाईआ। अमृत धार सरोवर इक्को वार नुहाए गंग, दूजी वार नहावण गुरमुख कोए ना जाईआ। आवण जावण लख चुरासी कटे पन्ध, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। घर आत्म परमात्म देवे इक अनन्द, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। दोवें मिल के गावण सोहँ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा निरगुण निरगुण होए ना कदे जुदाईआ। चार वरन अठारां बरन सतिजुग इक्को पए गंढ्ढ, डोरी तन्द नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि धुर दी आसा, पूरी करे पुरख अबिनासा, निरगुण सरगुण रहे ना कोई निरासा, निरिच्छत इच्छया सब दी पूर कराईआ। जन भगतां दे सच भरवासा, साचा नाता इक जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी दासी दासा, बण सेवक पालक दोवें धार विच संसार, गुरमुखां कर प्यार, आत्म परमात्म आपणा मेल मिलाईआ।
२५ अस्सू २०२० बिक्रमी बग्गा सिँघ दे गृह पिण्ड नत ज़िला लुधियाणा
सचखण्ड निवासी अदल करे करतार, शाह पातशाह इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी आदि जुगादि जिस दी धार, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। निरगुण सरगुण रूप जिस दा आकार, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। शब्द नाद बोध अगाध जिस जैकार, धुर दा नाअरा इक प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म जिस दा विहार, ततव तत खेल खलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा रूप संसार, लोकमात रंग रंगाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा करन जैकार, सोहला ढोला राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। साचा अदल करे निरँकार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। दो जहानां पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खोजाईआ। विष्न ब्रह्मा लए उठाल, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। त्रैगुण वेखे जगत जंजाल, दहि दिशा भेव चुकाईआ। पंज तत वेखे हाल बेहाल, नव नौ चार रिहा कुरलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखे दलाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाईआ। सच अदालत करे भगवान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धर्म निशाना वेखे विच जहान, कवण रिहा हथ्थ उठाईआ। सिदक सबूरी वेखे ईमान, धर्म जत कवण दृढ़ाईआ। शब्द धुन नाम बाणी कलमा वेखे कलाम, काया मन्दिर अन्दर बिन रसना जिह्वा कवण गाईआ। चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या वेखे दुकान, साची वस्त अमोलक नाम कवण वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेखे मार ध्यान, रवि ससि सूरज चन्द मण्डल मण्डप देवत सुर कवण बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सच अदालत करे भगवन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। लख चुरासी वेखे जीव जंत, साध सन्त पड़दा रिहा उठाईआ। कवण नार बण सुहागण हरि जू हंढ्ढाए इक्को कन्त, आत्म सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। कवण काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, दुरमति मैल धवाईआ। कवण तोड़े गढ़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रूप समाईआ। कवण मेल मिलावे साची संगत, चार वरन अठारां बरन डेरा ढाहीआ। कवण बणे बोध अगाधा पंडत, धुर संदेसा दए सुणाईआ। कवण करे कूड़ी क्रिया खण्डत, खण्डा खडग नाम चमकाईआ। कवण नाम चमकाए तेज़ प्रचण्डत, चिल्ला तीर कमान शस्त्र कवण उठाईआ। कवण दर दरवेश भिखारी बणे मंगत, दर दर घर घर अलख जगाईआ। कवण लेखा चुकाए दोज़ख़ बहिश्त जन्नत, नरक स्वर्ग लेखा कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी फोल फोलाईआ। सच अदालत करे पारब्रह्म, ब्रह्मवेता खेल खलाइंदा। कवण रसना जिह्वा गाए दमां दम,
कवण गूढ़ी नींद आलस निंद्रा विच समाइंदा। कवण शब्द हुलारे चढ़े अगम्मी पींघ, दो जहानां पार कराइंदा। कवण वजाए हँकारी बीन, माया ममता नाल रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर सोभा पाइंदा। सच अदालत करे मेहरवान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। चार कुण्ट वेखे मार ध्यान, नव सत्त फेरा पाईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक रखाईआ। सृष्ट सबाई अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर करनहारा पछाण, बंद ताकी पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग कूड़ी क्रिया वेख वखाईआ। सच अदालत राजन राजा, भूपत भूप आप कराईआ। खेले खेल ग़रीब निवाज़ा, भेव अभेदा समझ कोए ना पाईआ। शब्द अगम्मी अस्व रखे ताजा, सच सिँघासण आसण लाईआ। दो जहान वजाए आपणा नाम वाजा, धुन राग इक सुणाईआ। निरगुण सरगुण रच रच काजा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल तमाशा, नर नरायण वेखण आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी पैंदी रासा, जूठ झूठ गोपी काहन नचाईआ। साचा नूर ना कोए प्रकाशा, जोती जोत ना कोए चमकाईआ। निज घर मन्दिर करे कोई ना वासा, नौ दुआरे भज्जण वाहो दाहीआ। करवट लै बदले ना कोई पासा, गूढ़ी नींद सुत्ती सर्ब लोकाईआ। अन्तिम करे ना कोई बंद खुलासा, बंदीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। जगत विभचार बणया हासा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप जणाईआ। सच अदालत करे प्रभ मीता, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी वेखे रीता, मन्दिर मसीतां देण दुहाईआ। नाम निधान किसे ना पीता, मध प्याले सारे हथ्थ उठाईआ। हरि जू हरि ना वसया चीता, चेत्र रूप ना कोए वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़दे गीता, अठ दस पन्ध ना कोए मुकाईआ। अञ्जील कुरान कोई ना बदले नीता, आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। खाणी बाणी तन मन ठांडा कलयुग जीव कोई ना कीता, त्रैगुण अग्नी पंज तत रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेस इक सुणाईआ। सच अदालत करे गोबिन्द, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई वेखे सागर सिन्ध, चारों कुण्ट लहर लहराईआ। गुरमुख विरला नज़री आवे शब्द अनादी बिंद, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। जिस माणस हो के प्रभ दी विसरी चिन्द, तिस चिन्ता चिखा दए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच अदालत करे मर्द, मर्दाना मर्द बेअन्त बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया खोवे कर्द, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। ग़रीब निमाणयां जगत नताणयां वंडे दर्द, दुखियां दर्द झोली पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चार युग दी खोल्ह वखाए फ़रद, फ़र्ज़ सब नूं दए लगाईआ। कलयुग नेत्र खोल्ह
वेखो सब दा होया हर्ज, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सति धर्म ना कोए रखाईआ। बिन हरि नामे कूड़ी क्रिया रहे ग़रक, शौह दरया पार ना कोए कराईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच प्या फ़र्क, भेव सके ना कोए चुकाईआ। आपणे घर काया मन्दिर अन्दर कोई ना आवे परत, बाहरों लभ्भण नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप जणाईआ। सच अदालत करे ठांडे दरबार, धुरदरगाही खेल खलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, पुरख अकाल सच सिँघासण सोभा पाइंदा। हुक्म देवे एको वार, एकँकार आप समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे होवो आण, गृह मन्दिर इक सुहाइंदा। आपणा आपणा दयो अन्त ब्यान, कलयुग जीव क्यों कुरलाइंदा। साबत रिहा ना मात ईमान, धर्म जत ना कोए रखाइंदा। शब्द नालों वध्ध बल धरया शैतान, दर दर घर घर आपणा फेरा पाइंदा। कलयुग जीवां जंतां गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाढ्ढा भुल्लया ज्ञान, हिरदे इष्ट ना कोए वखाइंदा। जा के आपणे भगतां करो पहचान, गुरमुख केहड़ा नज़री आइंदा। उस दी शहादत दयो आण, श्री भगवान मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्म हाकम इक समझाइंदा। गुर अवतार कलयुग अन्तिम वेखण आउँदे, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया वेख सर्ब पछताउँदे, इक दूजे वल ध्यान लगाईआ। अञ्जील कुरान गीता ज्ञान इक दूजे नाल झगड़ा पाउँदे, ख़ालस रूप ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच महल्ल सोभा पाईआ। सच अदालत करे गहर गम्भीरा, बेअन्त बेअन्त बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदले चीरा, सच दस्तार सीस इक टिकाईआ। भगत भगवान आप प्रगटाए आपणा हीरा, करता कीमत आपे पाईआ। हरिजन हरिजन बदल देवे तकदीरा, तसबी माला नाम गल विच पाईआ। हथ्थ फड़ाए अगम्मी इक शमशीरा, खण्डा खड़ग रूप वटाईआ। इक्को हुक्म वरताए अमीर वज़ीरां, शाह हकीरां इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे इक अदालत बैठा सोभा पाईआ। सच अदालत करे सतिगुर पूरा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझे कूड़ा, नाम बहारा इक लगाईआ। पूरब कौल करे पूरा, लिख्त भविक्ख्त लेखे लाईआ। जन भगतां नज़री आए हाज़र हज़ूरा, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। साचे सन्तां देवे नाम नाद अगम्मी तूरा, तुरत आपणा राग सुणाईआ। गुरमुखां भाण्डा ख़ाली करे भरपूरा, साची वस्त दए टिकाईआ। गुरसिखां काया चोली चाढ़्हे रंग गूढ़ा, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। सच अदालत करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। कलयुग
कूड़ कुड़यारा कर के नास, सच सुच मार्ग देवे लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को पावे रास, निरगुण निरगुण गोपी काहन नचाईआ। सत्त दीप इक्को वस्त देवे रास, नर हरि आपणा नाम काया मन्दिर विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्त सच अदालत इक वखाईआ। सच अदालत लग्गे सचखण्ड, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। हरि पुरख निरँजण वेखे खेल ब्रह्मण्ड, एकँकारा वरभण्ड फोल फोलाईआ। आदि निरँजण चाढ़्ह नूर अगम्मी चन्द, अबिनाशी करता करे सच रुशनाईआ। श्री भगवान सूरा सरबँग, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। ब्रह्म दुआरे मंगे मंग, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी सारे गए लँघ, अन्तिम कलयुग वेला आईआ। त्रैगुण माया घर घर मारे डंग, डसनी बैठी रूप वटाईआ। सुरत सवाणी बिन शब्द हाणी सब दी होई रंड, सच करे ना कोए कुड़माईआ। फिरी दरोही भेख पखण्ड, अन्ध अन्धेरा इक्को छाईआ। साहिब सतिगुर तेरा कोई ना गावे छन्द, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। पांधी बण के किसे ना मुकया पन्ध, भज्जे फिरन वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साचा तख्त तोहे सुहाईआ। साचे तख्त चढ़ भगवान, चढ़दी कला आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत करो ध्यान, सब दा लेखा लेखे पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणो फ़रमान, अञ्जील कुरानां हुक्म मनाइंदा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सब नूं मन्नणा पए इक भगवान, इष्ट देव गुरदेव स्वामी परवरदिगार सदा नेहकर्मी इक्को नज़री आइंदा। बोध अगाध पढ़े बाणी, कलमा कलाम दए निशानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा अदल आप कमाइंदा। श्री भगवान करे प्रभ अदल, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कूड़ी क्रिया करे कतल, कातिल मकतूल रूप वटाईआ। कलयुग नज़ाम देवे बदल, बदला लवे थाउँ थाईंआ। जन भगत वखाए आपणी मज़ल, जगत दुआर पन्ध मुकाईआ। करे प्यारा हर दिल, अज़ीज़ आपणे रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर जाए मिल, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। श्री भगवान आपणे हुक्म विच करे ना ढिल, नाम नगारे साची चोट लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नौ चार करे रुशनाईआ। अदल करे प्रभ शाह नवाब, दस्तगीर वड्डी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया दए अज़ाब, फतवा सब दे उते सादर दए कराईआ। गुरमुख विरले मिले ख़ताब, जिस मुख़ातब हो के आपणा भेव चुकाईआ। साचा हुजरा वखाए इक महिराब, काया काअबा खोल्ह वखाईआ। तिस गृह मन्दिर सीस सजदा झुके जनाब, आहला आलीशान बैठा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी कोई ना जाणे बुनयाद, मुणयाद समझ कोए ना पाईआ। सो कलयुग अन्तिम
सर्ब सुणे फ़रयाद, जो दीन दुनी बैठ सर्ब रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म आप वरताईआ । अदल अदालत करे नेहकाम, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। पकड़ पछाड़े जो करन हराम, जगत शैतान रहिण कोए ना पाइंदा। शब्द अगम्मी तीर अणयाला मारे बाण, साचे चिल्ले आप चढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया शौह दरयाए रोड़्हे तूफ़ान, जूठ झूठ डेरा ढाइंदा। सच सुच करे प्रधान, लोकमात धरत धवल गोद बहाइंदा। साचे भगत कर परवान, भगवन आपणा भेव चुकाइंदा। धुर दा खेल दस्से महान, महिमा अकथ कथ समझाइंदा। जुग जन्म विछड़यां कर किरपा मेले आण, आवण जावण पतित पावण लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। सच अदालत विच किसे दा होण ना देवे नुक़सान, हक़ो हक़ हकीकत सब दी झोली पाइंदा। लुक्या रहे ना कोई बेईमान, जगत शतान सर्ब उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। सच तख्त अदालत बहि के, बहु भांती हुक्म सुणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जो अन्तिम आए कह के, सो लेखा पूर कराईआ। भगत बचण भगवान चरणी ढह के, एथे ओथे होए सहाईआ। लख चुरासी जीव जंत हउमे हौकयां नाल सहके, सति सति नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर सतिगुर सतिगुर साची खेल रचाए आप आपणे अग्गे ढह के, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सचखण्ड दुआरे अदालत इक लगाईआ। सचखण्ड दुआरे लग्गी अदालत, आलमीन आप लगाइंदा। कलयुग अन्तिम रहिण ना देवे कोई बग़ावत, झगड़ा जूठ झूठ मिटाइंदा। दीन मज़्हब करे ना कोई अदावत, धुर दी धार आप समझाइंदा। नाम भण्डार करे सख़ावत, सख़ी सरवर इक्को नज़री आइंदा। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे अलामत, सति सति वरताइंदा। इक्को पुरख अकाल परवरदिगार सच्चा राम वखाए सही सलामत, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। भगत सन्त गुरमुख गुरसिख हरिजन लोकमात कर आपणी अमानत, अन्तिम आपणे लेखे लाइंदा। मनमुखता कूड़ी क्रिया राए धर्म राह विच करे ममानत, अग्गे लँघ कोए ना जाइंदा। बिन सतिगुर पूरे शब्द गुर दाते कोई ना करे शांत, अग्नी तत बिरहों रोग जगत वजोग ना कोए मिटाइंदा। कर किरपा जिस जोड़े आपणा नात, समरथ पुरख देवे साथ, नाम जणाए अगम्मी गाथ, अन्तर आत्म पूजा पाठ घर सरोवर नुहाए साचे ताट, आन बाट लेखा कोई रहिण ना पाइंदा।