पुस्तकालयभाग १५

२५ अस्सू २०२० बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह पिण्ड अजनौद ज़िला लुधियाणा

पुरख अकाल तेरी ओट, गुर अवतार मंग मंगाईआ। निरवैर पुरख तेरी निर्मल जोत, आदि जुगादि सदा रुशनाईआ। तेरा खेल लोक परलोक, दो जहान तेरा रूप नज़री आईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा नाम श्लोक, धुर संदेसा इक समझाईआ। निरगुण सरगुण देवे सरोत, साचा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणा वेस वटाईआ। पीर पैगम्बर कहिण ख़ुदा, ख़ालक तेरा नूर नज़री आईआ। मेहरवान ना हो जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। जुग चौकड़ी मार्ग सिध्धा, दो जहान समझाईआ। आपणे मिलण दी दस्स अगम्मी बिधा, जगत रसूल कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर झुकाइण सीस, दर बरदा रूप वटाईआ। किरपा कर शहिनशाह जगदीश, जगत मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। चौथे जुग साडा लेखा गया बीत, बाकी नज़र कोई ना आईआ। ख़ाली होए मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ ना कोए वड्याईआ। मन वासना होई नीच, सच सुच ना कोए समझाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीट, वरन बरन धीर ना कोए धराईआ। सतिगुर शब्द रसना जिह्वा रहे घसीट, साची मंज़ल समझ कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गी प्रीत, प्रीतम नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। हिरदे वसे किसे ना चीत, चित वित ठगोरी सब नूं पाईआ। दर तेरे मंगदे इक्को भीख, बण भिखारी झोली डाहीआ। सदी चौधवीं तेरी उडीक, परवरदिगार हो सहाईआ। सदी बीसवीं आई तारीख़, गुर अवतार नैण उठाईआ। भेव खोल्ह लाशरीक, शिरकत पिछली दे गंवाईआ। दूर दुराडे नज़री आ नज़दीक, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। पीर पैगम्बर तोबा तोबा करन हाए, हौका इक्को इक रखाईआ। चार कुण्ट रहे कुरलाए, सांतक रूप ना कोए वटाईआ। कलमा नबी गए भुलाए, रसूल समझ कोए ना पाईआ। मुल्ला शेख़ रहे कुरलाए, काया काअबा खोज कोए ना पाईआ। उच्ची कूक अल्ला मीआं रहे बुलाए, नेत्र मूंद ध्यान लगाईआ। सच प्रीती कर कोई ना लागे पाए, हंगता गढ़ ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार कहिण वड प्रितपालक, निरगुण आपणी दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख ख़ालक, ख़ाली हथ्थ दए दुहाईआ। नज़र ना आवे कोई सालस, सच इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। बिन तेरे चार वरन कोई ना करे ख़ालस, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ी क्रिया मगर लग्गी आलस, निंद्रा अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना होई जहालत, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साची करे ना कोई इबादत, नूर नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम कीमत पाए ना कोई लिखी

इबादत, अञ्जील कुरान देण दुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सारे करन ना कोई सफ़ारश, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वधी नालश, नाअरा आपणा रही लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। गुर अवतार कहिण बोल, बोली तेरी समझ किसे ना आईआ। दो जहान वेख तोल, तोला बण के बेपरवाहीआ। सच वस्त ना किसे कोल, ख़ाली काया भाण्डे देण वखाईआ। कूड़ी क्रिया वज्जे ढोल, धुन राग ना कोई सुणाईआ। लख चुरासी काया गठड़ी वेख फोल, माया ममता पंड बंधाईआ। नाम मधाणे वेख वरोल, छाछ रूप नज़री आईआ। पड़दा लाह के वेख ओहल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। प्रेम प्रीती कर के वेख चोल्ह, मनमुख बैठे मुख भवाईआ। सृष्ट सबाई अन्त होई अनभोल, गफ्लत गूढ़ी नींद सुआईआ। मिले वड्याई किसे ना धौल, धरनी धरत दए दुहाईआ। गुर अवतार आखण प्रभ कर पूरा कोल, जो अन्तिम वेले दित्ता समझाईआ। तेरा भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, अक्षरी भाव ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा बल धराईआ । निरगुण बल धार, बौहड़ी बौहड़ी रहे कुरलाईआ। ख़ाली हथ्थ फिरन गुरू अवतार, दर तेरे वाहो दाहीआ। पंज तत नाता छुटया जगत संसार, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम लुक्या तेरे चरण दुआर, सच भूमका मिली इक सरनाईआ। निरवैर पुरख हो मददगार, हुक्म आपणा इक वरताईआ। अददां विच गिणती गुरू अवतार, शब्दां विच जगत पढ़ाईआ। मुशक़तां विच साध सन्त छड्डे डाल, धुर संदेसा हुक्म मनाईआ। किरपा कर दीन दयाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, डौरु डंका रिहा वजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख खेल बेपरवाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद करन याद, ज़ाहरा पीर ध्यान लगाईआ। परवरदिगार सुण फ़रयाद, बेनज़ीर तेरी शरनाईआ। साचा कलमा दे दाद, दौलत इक्को वार वरताईआ। कूड़ी क्रिया मिटे वाद विवाद, सच सुच होए रुशनाईआ। निरगुण सरगुण रख लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म रच काज, घर साचा सगन मनाईआ। अन्दर वड़ के मार आवाज़, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। तेरे दर ते आईए भाज, बण के पांधी राहीआ। कलयुग बदल दे रवाज, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सतिजुग रच दे सच्चा साज, साजण बण के हरि रघुराईआ। चार वरनां बणे इक समाज, समझ सब दी दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वाह वा हथ्थ तेरे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे लोच, प्रभू तेरी ओट तकाईआ। सोचयां किसे ना आवे सोच, आपणी सोच साडी झोली पाईआ। नित नवित्त दर्शन मंगीए रोज़, रोज़ा बांग कूक तेरे नाम शनवाईआ। मध प्याला दे कर मदहोश, बण

ख़ामोश सुन्न समाध समाईआ। अन्तिम तेरा वेखीए जोश, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक समझ कोए ना पाईआ। तेरी नज़र ना आवे पैंदी रासा, गोपी काहन नाच ना कोए नचाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ साचा दीप ना कोए प्रकाशा, नित नवित्त तेल बाती दीप करन रुशनाईआ। आपणा भेव खोल्ह पुरख समराथा, दर तेरे मंग मंगाईआ। काया मन्दिर बजर कपाटी तोड़ ताका, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहीआ। अमृत जाम प्या इक्को बाटा, जीवण मरन विच मुक कदे ना जाईआ। हो सहाई सगला साथा, एथे ओथे संग निभाईआ। निरगुण निरगुण जुड़े नाता, बिधाता आपणी गंढ्ढ पवाईआ। कर किरपा श्री भगवान मन अरज़ोई साडा आखा, आखर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे वज्जे नाम वधाईआ। गुर अवतार कहिण अडोल, अडुल तेरी सरनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कल सुत्ती पई अनभोल, भोला भाउ ना कोए जणाईआ। कर किरपा सतिगुर स्वामी आपणा दर खोल्ह, मन्दिर सच्चा दे वखाईआ। जिस घर बिन ढोलक छैणे वज्जे ढोल, बिन तन्द तन्दूर राग सुणाईआ। जिथ्थे बिन बाटिउँ मिले अमृत पौहल, रस सच्चा दे चखाईआ। जिस दवारे उलटा होवे नाभ कौल, कौल पूरा कर ख़ुदाईआ। मिले वड्याई उपर धौल, धरनी सच्ची सोभा पाईआ। तेरे बिरहों विछोड़े वज्जण अगम्मे बोल, तिक्खी मुखी धार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कल अन्तिम हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन अरदासे, गल पल्लू लए पाईआ। सजदा सीस झुका पढ़न निमाज़े, दर बरदा रूप वटाईआ। कवण वेला प्रभ संवारें काजे, कर आपणा फेरा पाईआ। कवण देस जिस नगर बहि के साजण साजें, सज्जण आपणा रंग रंगाईआ। कवण कूट फिरीए भाजे, दहि दिशा वेख वखाईआ। कवण मेलें वड वड राजे, बंधप कवण देवें पाईआ। कवण नगर साजण साजें, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जुग चौकड़ी मंगे तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी होई मांगत, दर भिखारी रूप वटाईआ। किरपा कर प्रभू अनजानत, अनभव आपणी धार वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लख चुरासी जीव जंत तेरे कोल रख के गए अमानत, दर तेरे ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सही सलामत आपणा फेरा पाईआ। फेरा पा प्रभू प्रभ आप, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। कर कर थक्के पूजा पाठ, सिमरन गायत्री मन्त्र नाल रलाईआ। फिर फिर थक्के आठ साठ, दहि दिशा वाहो दाहीआ। लभ्भ लभ्भ थक्के तेरी जोत ललाट, नूर नज़र कोए

ना आईआ। विक विक थक्के कलयुग हाट, तुध बिन कीमत कोए ना पाईआ। सौं सौं थक्के जगत रात, बिन तेरे शब्द अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। बहि बहि थक्के जगत जमात, साची पट्टी नाम ना कोए पढ़ाईआ। लिख लिख थक्के नाल कलम दवात, आपणा लेखा सके ना कोए गणाईआ। कलयुग अन्तिम साहिब सतिगुर कर इक हमायत, आमल मुर्शद फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कर किफ़ायत, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग तेरा वेखण सुअम्बर, किस बिध आपणी रास रचाईआ। श्री भगवान बोले एक, एकँकार आप जणाइंदा। सच दुआरे लओ वेख, बेपरवाह पड़दा लाहइंदा। निरगुण हो के धारे भेख, जोती जाता नूर चमकाइंदा। सच दुआरे करे हेत, सच प्रीती इक वखाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध चुकाइंदा। निरवैर पुरख धार भेख, वेस अवल्लड़ा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्त श्री भगवन्त आप बन्न्हे आपणे लड़, कन्नी छुट्ट कदे ना जाईआ। साची बन्न्हे प्रेम कन्नी, किरपा कर बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए आपणी वंनी, नार सुहञ्जणी रूप वखाईआ। सच शृंगार कराए सरवण कन्नी, सो साहिब दए वड्याईआ। नाम ख़ज़ाना देवे वड्डा धनी, धन दौलत झोली पाईआ। निरगुण नूर चाढ़्हे चन्नी, चन्द सूरज बैठण मुख शरमाईआ। करे प्रकाश नेत्रहीण अन्नी, निरगुण नूर इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र प्रभ लए तक्क, तक्कवा इक्को इक जणाइंदा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सब दा वेखां हक़, नाहक हुक्म ना कोए सुणाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि कदे ना जाए थक्क, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। करे खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जुग चौकड़ी जिस चलाया रथ, सो रथवाही आपणी चाल बदलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मार्ग गए दस्स, अन्तिम लेखा सब दा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, कल काती मेट मिटाइंदा। कलकाती वेख कसाई, कायनात खोज खोजाईआ। कूड़ी क्रिया हथ्थ छुरी रहे उठाई, तिक्खी करद रूप वटाईआ। आत्म परमात्म नालों होई जुदाई, जगत रंडेपा रूप वटाईआ। सज्जण मिले ना सच्चा माही, अंगीकार अंग ना कोए लगाईआ। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार नैण कुरलावण देण दुहाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आईआ। तुहाढ्ढी अर्ज़ करां मंज़ूर, मेहरवान आप जणाइंदा। कल्लू काल कीता मजबूर, मुश्कल सब दी हल्ल कराइंदा। आपणा बदल देवां दस्तूर, दस्त बदस्त साचा खेल

कराइंदा। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवां कोई मग़रूर, मफ़रूर हो के वेख वखाइंदा। नेत्र रोवण ग़रीब निमाणे मज़दूर, तिन्हां मुश्कल हल्ल ना कोए कराइंदा। जगत धनाढ भाण्डे कर भरपूर, घर माया ममता मोह ललचाइंदा। नाता जुड़या कूड़ो कूड़, साचा नाम वणज नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा वेख वखाइंदा। सब दा लेखा पूर करावांगा। भरम भुलेखा मेट मिटावांगा। साचा नेता बण के आवांगा। देस परदेसा खोज खोजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष उठावांगा। गणपति गणेश आप समझावांगा। कूड़ी क्रिया नेत्र पेख, लोचण नैण इक दृढ़ावांगा। जूठा झूठा डेरा ढाह के भेख, सच सुच महल्ल बणावांगा। जिस गृह इक्को नाम लैण चेत, चार कुण्ट इक्को राह वखावांगा। हरि सतिगुर करे साचा हेत, स्वामी बण के मेल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा सब दा हर घट झोली पावांगा। लहिणा देणा मुकाए प्रभ एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। धुर संदेसा लिख लिख लेख, शब्द तराना दए जणाईआ। उठो वेखो आपणा देश, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण सरन, सरनगति तेरी सरनाईआ। साहिब करता तूं करनी करन, बेअन्त तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्त सतिजुग घाड़न आएयों घड़न, बण बाढी सेव कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आएयों फड़न, नाम डोरी तन्द हथ्थ उठाईआ। जन भगतां अन्दर साचे पौड़े आएयों चढ़न, पड़दा विच्चों द्वैत उठाईआ। साचा ढोला आएयों पढ़न, सोहँ नाम सुणाईआ। खोल्हण आएयों हरन फरन, निज नेत्र कर रुशनाईआ। बख्शण आएयों प्रीत चरण, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। हाकम बण के सब दे अग्गे आएयों अड़न, तेरा सीस ना कोए निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणी माण वड्याईआ। माण वड्याई हरि का नाम, सो सतिगुर आप जणाईआ। इछत करे पूरा काम, मेहर नज़र उठाईआ। साची सिख्या देवे जीव जहान, लख चुरासी कर पढ़ाईआ। धीरज जत सति देवे ईमान, सन्तोख इक्को इक वखाईआ। कलमा नबी रसूल दए कल्याण, कलाम इक्को दए जणाईआ। धुर संदेसा दे पैग़ाम, पीर पैगम्बर हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम कवण दर झुक करीए सलाम, सीस जगदीश तेरी झोली पाईआ। तूं सर्ब जीआं दा इक भगवान, जोती जाता नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्तिम मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम सारे मंगदे, प्रभ दर तेरा इक्को नज़री आईआ। बण भिखारी अन्त ना संगदे, संगल शरअ रहे कटाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर चोली रंगदे, रंग चलूल इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच सुल्तान तेरा संदेस सच्चा भाईआ। सच संदेस दे प्रभ एक, अक्ल कलधारी आप जणाईआ। सच दुआरे लभ्भीए तेरा भेख, भविश तेरी झोली पाईआ। तेरा नूर मस्तक रेख, तेरा ज़हूर सच रुशनाईआ। तेरा ख़ज़ाना भरपूर सब दी टेक, टिकटिकी सारे बैठे लाईआ। तूं देवणहार वड नरेश, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। कर किरपा अन्दर वड़ के जन भगतां दे दे भेत, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। आपणी सुहा सुहञ्जणी सेज, आत्म जोती नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी दे भेज, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर मांगत मंग मंगाईआ। दर मांगत मंगे भिच्छया, भावना अन्दरे अन्दर छुपाईआ। साहिब सतिगुर पूरी करे इच्छया, बिन रसना जिह्वा बोले लेखे लाईआ। शब्द स्वामी धुर दी सिख्या, नाउँ निरँकार इक दृढ़ाईआ। हरि का नाम कदे ना जावे भिटया, ऊँच नीच इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया पाया ज़ोर, कलयुग डंका इक वजाईआ। सन्त साध बणे चोर, ठग्गी गुरुदुआर वखाईआ। मुल्लां शेख़ हरामख़ोर, धीआं भैणां नैण तकाईआ। काम क्रोध सब ने रखी लोड़, अन्तर आत्म राम गए भुलाईआ। बाहरों रसना जिह्वा अक्खीं मीट सुरती लैंदे जोड़, काया मन्दिर साचे पौड़े चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। बत्ती दन्द कहिन्दे शब्द फ़ुरना फुरे फोर, निज नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। भेखाधारी सेज बणाउँदे सूलां रोड़, आत्म सेजा सेज सुहञ्जणी पुरख अबिनाशी मेल ना कोए मिलाईआ। बण अस्वार चढ़दे घोड़, चक्रवरती रूप वटाईआ। शब्द अगम्मी अस्व चढ़ के कोई ना पए दौड़, दो जहानां मंज़ल पन्ध मुकाईआ। डूंग्घी कन्दर वड़ वड़ सुत्ते भँवरे भोर, भोरी नाम हथ्थ किसे ना आईआ। मूर्ख सुत्ते अन्ध घोर, मुग्ध अञ्याण समझ ना आईआ। किरपा करे जिस आप लेख चुकाए मोर तोर, तुरत आपणा मेल मिलाईआ। शब्द खण्डे पंच विकारा देवे होड़, नेरन नेर रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां मिलण दी रखी आपणी लोड़, बाकी छड्डी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे आप प्रभ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। पूजा पाठ सिमरन मुक्का सब, जिस साबत सतिगुर नज़री आईआ। जगत दुआर मुक्की हद्द, घर इक्को सोभा पाईआ। प्रभ सरनाई बहिणा सज, दरगाह साची देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जगाए जागरत जोत, जोती जाता दया कमाईआ। दूई द्वैत दुरमति मैल कढ्ढ खोट, अमृत रस इक भराईआ। आसा मनसा पूरी करे लोच, लोचण नैण अक्ख

खुल्हाईआ। आत्म परमात्म देवे इक्को मौज, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे आप स्वामी, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। शब्द सुणाए अगम्मी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे ना कोए पढ़ाईआ। शब्द मिलावा सुरती हाणी, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। अमृत देवे ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ डेरा ढाहीआ। घर दीपक जोत जगाए नूरानी, महल अटल करे रुशनाईआ। देवे सरनाई शाह सुल्तानी, शहिनशाह दर आपणे लए बहाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तेरी लिखण पढ़न दी मुक्के ग़ुलामी, साहिब सतिगुर आपणा मेल मिलाईआ। अन्दर वड़ के बोले सच्ची बाणी, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। दोहां मिली इक निशानी, भगत भगवान भगवान भगत इक्को रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ टिकाए नित नवित्त रोज़, राज राजान दया कमाईआ। शब्द अगम्मी आपे करे खोज, आपणी वस्त गुरमुखां झोली पाईआ। जन भगतां मिलण दा प्रभ जी रखे शौक, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम दीन दयाल कृपानिधान नगर खेड़े आ अजनौद, हरबंस अंस सरबंस लए प्रनाईआ। जिस दे अन्दर वड़ के माणे आपणी मौज, मुफ्त आपणा घर वसाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण प्रभ दा खेल कोई ना सके सोच, समझ विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह प्रभ एका ठाकर, ठोकर आपणा नाम लगाइंदा। पार कराए कलयुग सागर, डूंग्घी भँवरी पन्ध मुकाइंदा। एथे ओथे देवे आदर, दो जहान इक्को रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान वेख वखाइंदा। भगत भगवान कराए दरस, दीद इक्को इक जणाईआ। जन्म जन्म दी मेट हरस, हवस दए बुझाईआ। कर्म कर्म दा कर तरस, मेहर नज़र उठाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। गुरसिख तेरी मेटे तड़प, जगत विछोड़ा पिछली पीड़ रहिण ना पाईआ। सच प्रीती अन्दर रहिण ना देवे कोई फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। पिछला लेखा सारा कीता तरक, ताकत इक्को सतिगुरू शब्द समझाईआ। गुरमुख गुरसिख मंज़ल चढ़दा कदी ना जावे अटक, जिस पिठ उते सतिगुर पूरा हथ्थ टिकाईआ। अद्धविचकारों कदी ना आवे परत, अग्गे जाए वाहो दाहीआ। किरपा करे सूरबीर हरि सतिगुर मर्द, मर्दानगी इक्को इक रखाईआ। लोकमात जिस दी मंज़ूर कीती अर्ज़, अग्गे तर्ज़ सके ना कोए बदलाईआ। भगत भगवान दोवें मिल के इक दूजे दी पूरी करन ग़र्ज़, बिन भगत भगवान जगत मार्ग ना कोए समझाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख तेरा होण ना देवे हर्ज, जन्म जन्म दा हर्जाना दए चुकाईआ। पूरे सतिगुर दा एहो खेल असचर्ज, दीन दुनी दोवें पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दित्ता आत्म अन्तर इक्को दान, तिस वस्त ठग्ग चोर यार विच संसार लुट्ट कोई ना जाईआ।

२६ अस्सू २०२० बिक्रमी मदन लाल दे गृह विशकर्मा पुरी लुधियाणा

सतिगुर दाता वड पीरन पीर, श्री भगवान दया कमाईआ। जन भगतां कट शरअ ज़ंजीर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। हउमें हंगता कढ्ढ पीड़, सांतक सति सति वरताईआ। अमृत जाम प्याला बख्श नीर, रस इक्को इक चखाईआ। बजर कपाटी पड़दा चीर, घर घर विच मेल मिलाईआ। फड़ के चोटी चाढ़्ह अख़ीर, आख़र आपणे अंग लगाईआ। एथे ओथे ना होए दिलगीर, सुख सागर रूप समझाईआ। लहिणा देणा चुका शाह हकीर, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। मेहर नज़र कर बदली तकदीर, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। आवण जावण कटे भीड़, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां मार्ग इक्को दे, सच संदेसा नाम जणाईआ। आत्म परमात्म लगाए नेंह, प्रीती इक्को घर वखाईआ। अमृत बरसे धुर दा मेंह, मेघला बैठा मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। भगतां दस्से इष्ट इक, एकँकार कर पढ़ाईआ। हरिजन सिख्या लए सिख, घर साचे सीस झुकाईआ। निरगुण हो के सरगुण अन्दर वड़े विच, विचला पड़दा दए उठाईआ। धाम वखाए साचा निज, निज दुआरे सोभा पाईआ। प्रेम रस विच जाए भिज, भिनड़ा रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां मिलण नूं गया गिझ, आवे जावे वारो वार बेपरवाहीआ। सारे कारज इक्को वार कर दए सिध, लोकमात ना कोए तरसाईआ। आपणी अन्तर दस्स के बिध, शब्द अनाद दए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। भगतां दस्स इक सहारा, चरण कँवल देवे वड्याईआ। जगत जुग पार किनारा, नईया नौका नाम चढ़ाईआ। महल अटल वखाए उच्च मनारा, दरगाह साची आप सुहाईआ। दीवा बाती इक उज्यारा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। सदा वखाए ठांडा दरबारा, अग्नी तत ना लागे राईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान बण निरँकारा, मेहर नज़र इक उठाईआ। आवण जावण गेड़ निवारा, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे

माण वड्याईआ। हरिजन देवे इक्को माण, चरण सरन सच्ची सरनाईआ। दर्शन देवे इक ध्यान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। नाम समझाए इक ज्ञान, तूं मेरा मैं तेरा साचा सज्जण इक अख्वाईआ। मन्दिर वखाए इक मकान, जिस घर घर घर विच वसे माहीआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त जन भगतां मिले आण, बण पांधी सच्चा राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन देवे निष्अक्खर एक, तन अक्खर रूप वटाईआ। मन तन जणाए जगत टेक, आत्म परमात्म इष्ट इक बणाईआ। निरगुण निरगुण लए वेख, सरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। कर खेल अचन अचेत, चेतन सुरती आप कराईआ। अन्दर वड़ के दस्से भेत, बाहरों बोल ना कोए जणाईआ। पीआ प्रीतम करे प्रेम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत देवे वड्याईआ। हरि भगत तेरा मित्र मात, श्री भगवान इक अख्वाइंदा। जिस ने दिती धुर दी दात, नाम भण्डारा झोली पाइंदा। कूड़ी क्रिया छड्ड नात, साचा बन्धन इक्को पाइंदा। जन भगतां मिल सच जमात, दूजा पन्थ ना कोए वखाइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन दीन आपणे गले लगाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। आत्म सेजा आत्म परमात्म करे भोग बलास, साचा रस इक्को इक जणाइंदा। सर्ब गुणां प्रभ होए तास, गुणवन्ता आपणी कार कमाइंदा। राह तक्कण तेरा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ध्यान लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण शाबाश, जिस जन शहिनशाह आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणी गोद उठाइंदा। हरिजन गोदी लए चुक्क, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक्क, पांधी राही रहिण कोए ना पाईआ। घर सज्जण देवे सुख, दु:ख दर्द दए गंवाईआ। गुरमुख बाहरों माणस दिसे मनुख, अन्दर आत्म परमात्म रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन भय भउ भरम मिटाईआ। भय भउ होवे दूर, नेरन नेर रहिण ना पाईआ। जिस सतिगुर नज़री आए हाज़र हज़ूर, हज़रत दाता वड वड्याईआ। जन्म कर्म दा नाता तोड़ कूड़, सुच सच घर सच दए प्रनाईआ। प्रेम प्रीती अन्तर नूर, बख्शश बख्शीश विच्चों झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन हरि हरि आपणे घर वसाईआ। हरिजन वसणा घर अगम्म, जिस गृह मिले वड्याईआ। संग ना जाए काया माटी चम्म, ततव तत मेल ना कोए मिलाईआ। पवण स्वास ना कोई दम, रसना जिह्वा रूप ना कोए वखाईआ। हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मात पिता ना जननी जन, पुत्तर धी रूप ना कोए वटाईआ। दौलत माल ख़ज़ाना ना कोई धन, जगत जागीर वेख कोए ना पाईआ। महल अटल जगत मनार ना कोई छप्पर छन्न, चार दीवार

बणत ना कोए बणाईआ। बुध मति ना कोई मन, दहि दिशा उठ उठ भज्जे कोई ना वाहो दाहीआ। निर्मल निरवैर जोत प्रकाश श्री भगवन, सच दुआरे बैठा आसण लाईआ। सो पुरख अकाल जन भगत चढ़ाए साचा चन्न, दो जहान करे रुशनाईआ। अन्तिम बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। सचखण्ड दुआर बहि कहे धन्न धन्न, धन्न गुरमुख तेरी चतुराईआ। जिस साहिब सतिगुर शब्द स्वामी हर घट अन्तरजामी ल्या मन्न, जग मनसा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे इक वर, घर घर विच दिवस रैण रैण दिवस इक्को ख़ुशी वखाईआ।

२६ अस्सू २०२० बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे गृह लुधियाणा

सतिगुर शब्द सदा मलाह, बेड़ा पतण पार कराइंदा। जुग जन्म दा लहिणा दए चुका, नित नवित्त वेख वखाइंदा। साची सिख्या दए दृढ़ा, नाम निधान बूझ बुझाइंदा। साचे मार्ग देवे पा, राह इक्को इक वखाइंदा। दूई द्वैती पड़दा दए चुका, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाइंदा। साचे मन्दिर दए चढ़ा, जिस घर आपणा आसण लाइंदा। जन्म जन्म दी विछड़ी आत्मा लए मिला, परमात्म आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप वखाइंदा। जन्म कर्म दे विछड़े जग, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सन्त सुहेले किरपा कर धरनी उते लए लभ्भ, धवल देवे वड्याईआ। संसा रोग मेटे हब्ब, हरि आपणा भेव चुकाईआ। कूड़ कड़यारा मेट हद्द, घर इक्को इक वखाईआ। जिस घर वज्जे नाम नद, राग अनाद अल्हाईआ। सो महल्ले लए सद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच्चा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म धुर दी धार, हरि करता आप जणाइंदा। सब दा लेखा रिहा विचार, बिन हरि नैण नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग अन्तिम हो न्यार, निरगुण आपणा खेल खलाइंदा। हरिजन सच्चे पावे सार, पूरब लेख आप वरताइंदा। जगत दलिद्री देवे तार, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर गोबिन्द, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दी मेट चिन्द, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। अमृत धार दे के सिन्ध, सागर सोभा पाईआ। गुण दे गुणी गहिंद, गहर गम्भीर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेख जन्म अवधूत, ख़ाक धूढ़ी तन रमाईआ। लभ्भदा फिरया चार कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। वरोलदा रिहा सच झूठ, घर घर विच खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी कार कमाईआ।

अवधूत भस्मी ला आसण, आस इक रखाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशन, तन माटी लेखे पाईआ। निरगुण सरगुण बण साथन, सगला संग निभाईआ। इक्को टेकां तोहे माथन, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। घर मात पिता छड्डे साथण, सुख सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। आपणा आप कीता घातन, जीवत जन्म सुख ना कोए वखाईआ। इक्को वेखां तेरा पत्तण, जिस घर वसें बेपरवाईआ। किरपा कर आवें रखण, बण के पांधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिध रिहा समझाईआ। सुण सिध सिदक सच, हरि साबर आप जणाइंदा। काया माटी भाण्डा भंनीए कच्च, अन्त कोए रहिण ना पाइंदा। नानक तपा गल्लीं बातीं गया हस्स, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। चुक्क के भूरी गया नस्स, आप आपणा पन्ध मुकाइंदा। तूं बहिणा कर के हठ, निरगुण इक्को बूझ बुझाइंदा। तेरा जन्म जाए वट, वटा आपणा नाम लगाइंदा। पुरख अकाल कलयुग अन्तिम खोल्हे हट्ट, बण वणजारा सेव कमाइंदा। लोकमात विच्चों तेरी करनी लए लभ्भ, पिछली कीती झोली पाइंदा। पहली वार नानक प्यार अन्दर तैनूं जावे छड्ड, दर तेरे ना चरण टिकाइंदा। दूजी वार कर किरपा आवे भज्ज, श्री भगवान आपणा संग निभाइंदा। जगत भबूत पिछली तज, अग्गे नाम निधान झोली पाइंदा। चरण कँवल बहि के जाणा सज, सजदा इक्को सीस कराइंदा। अलख निरँजण पिच्छे बोलया गज्ज, अलख प्रतख आपणी धार वखाइंदा। मेहरवान हो के पार कराए हद्द, हद्द आत्म पद परमात्म परमात्म आत्म आत्म परमात्म आपणा रूप वखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरवैर निहकलंक लहिणा देणा पूरब जन्म किसे ना देवे छड्ड, सब दी मनसा आसा पूर कराइंदा।