२६ अस्सू २०२० बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह उच्ची आबादी लुधियाणा
शाह पातशाह हरि निरँकार, सचखण्ड तेरी वड्याईआ। हुक्मे अन्दर चल आए दरबार, दर तेरे फेरा पाईआ। शब्द सुत उठ कहे मेरे सिरजणहार, मेहरवान तेरी वड वड्याईआ। निरगुण निरगुण कर के सेवा अपर अपार, निरवैर तेरी सरन तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी मेहर नज़र उठाईआ। विष्नूं आया प्रभ हुक्म दुआर, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। नेत्र नैण रिहा उठाल, दो जहान वेख वखाईआ। चार कुण्ट दिसे कंगाल, साची वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। नीर वहा होए बेहाल, बिहबल हो रिहा जणाईआ। किरपा कर वड प्रितपाल, इक तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्रह्मा आए चल दुआर,
निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावार, हउँ मूर्ख कहिण किछ ना पाईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहा सेवादार, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। रच रच वेख्या जगत संसार, तेरी रचना तेरे विच समाईआ। दहि दिशा दिसे धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गृह मिले तेरे नाम वड्याईआ। शंकर कहे प्रभ तेरा कोई ना जाणे मूल, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मेरे हथ्थ सोभे त्रिसूल, त्रैलोक भेव कोए ना आईआ। नव नौ चार तेरा बदलया दिसे असूल, असलीअत रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह तेरी ओट रखाईआ। त्रैगुण माया आई नेड़े, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म प्रभ तुध बिन चुकाए ना कोई झेड़े, झगड़ा प्या सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सति धर्म ना किसे खेड़े, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पंज तत मारे धाह, दर इक्को कूक सुणाईआ। किरपा कर बेपरवाह, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी गए विहा, तेरी सेवा मात कमाईआ। कलयुग अन्तिम गया आ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा मिले ना कोए मलाह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भगत कहिण प्रभ आए पास, दर तेरे अलख जगाईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम सारे होए निरास, निरबल हो के तेरा ध्यान लगाईआ। तुध बिन जोती नूर ना मिले कोई प्रकाश, नव नौ चार अन्धेरा छाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। साची दिसे ना कोई जमात, चार वरन रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर आयां ख़ाली झोली दे भराईआ। सन्त जन दर आ मंगण, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सृष्ट सबाई होई नंगन, नाम ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। काया चोली चढ़े ना रंगण, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। अनहद नाद वज्जे ना कोई मृदंगन, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। गीत गोबिन्द कोई ना गावे छन्दन, आत्म परमात्म ढोला ना कोए सुणाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डन, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवे जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब सुल्तान तेरी आस रखाईआ। गुरमुख कहिण प्रभ तेरी ओट, तेरे दर मिले वड्याईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी भरया खोट, कूड़ा नाता ना कोए तुड़ाईआ। निर्मल नूर नज़र ना आए निरवैर तेरी जोत, जागरत नूर ना कोए रुशनाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सब दे पढ़दे दिसण होंट, अन्तर आत्म लिव
परमात्म सके ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंगण आईआ। गुरसिख कहिण प्रभ सुण पुकार, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर का शब्द सारे गए विसार, विसरया बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार लेखा लिख के गए बण लिखार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। चल के आए चार वेद, प्रभ रो रो हाल सुणाईआ। साडा कोई ना पावे भेद, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे खेड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। किरपा कर वड नरेश, नर नरायण तेरी सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दे दे थक्के संदेस, कलयुग जीव समझ कोए ना पाईआ। अन्तिम साडी चले कोई ना पेश, दर तेरे आ के अलख जगाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा वेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेहर नज़र उठाईआ। शास्त्र सिमरत घत वहीर, दर ठांडे बैठे आईआ। किरपा कर बेनज़ीर, नज़र नैण इक उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वज्झा ज़ंजीर, संगल सके ना कोए तुड़ाईआ। पढ़ पढ़ काग़ज़ कलम शाही वरके दित्ते चीर, बजर कपाटी पड़दा सके ना कोए तुड़ाईआ। रसना गा गा पंडत पांधे बाहरों देंदे धीर, अन्दर अमृत सीर ना कोए प्याईआ। कलयुग अन्त होए दिलगीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सदा सुहेले होणा सहाईआ। वेद पुराण कहे किताब, शास्त्र सिमरत नाल मिलाईआ। तोहे सतिगुर इक आदाब, सजदा सीस झुकाईआ। कलयुग साडा रिहा ना कोए ख़ताब, ख़ालस रूप ना कोए जणाईआ। अहिबाब बण के वजाए ना कोए रबाब, सच सितार ना कोए हिलाईआ। साडा लेखा रख आपणे कोल हिसाब, वही खाता फोल फोलाईआ। असीं कलयुग अन्त सारे देण आए जवाब, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिउँ भावे तिउँ आपणा खेल खलाईआ। गीता दुआरे आई नट्ठ, अठ दस रही समझाईआ। सृष्ट सबाई तुट्टा धीरज जत, सति नज़र कोए ना आईआ। हो हैरान मेरी मारी गई मति, प्रभू समझ कोई ना पाईआ । तेरा कोई ना गावे जस, तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। कूड़ी क्रिया प्रेम लगाया रस, निझर रस झिरना बूँद स्वांती मुख ना कोए चुआईआ। दरोही मेरी होई बस, मेरे राम मेरे काहन आपणे चरण बख्श इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। अञ्जील कुरान आई दौड़, मसला आपणा रही सुणाईआ। चौदां तबक रस मिट्ठा होया कौड़, चौधवीं चन्द ना कोए चमकाईआ। चोदां विद्या प्रभ तैनूं सकी ना बौहड़, नव नौ चार फिरे वाहो
दाहीआ। कर किरपा अन्तिम वेख कर के ग़ौर, कलयुग जगत अन्धेरा छाईआ। ठग्ग चोर यार मचावण शोर, हरामख़ोर बैठे डेरा लाईआ। सुरती शब्दी कोई ना बन्न्हे डोर, कलमा हक़ ना कोए दृढ़ाईआ । चारों कुण्ट अन्धेरा घोर, नूरी नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आपणा इस्म आअज़म अज़ीम परवरदिगार इक्को दे जणाईआ। शब्द बाणी दर गई आ, आ के हाल सुणाईआ। किरपा कर बेपरवाह, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। मैं सच संदेसा दयां सुणा, लोकमात भेव खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द मात आया टिका, टिक्का मस्तक इक्को लाईआ। सृष्ट सबाई आया समझा, गुर शब्द मन्नो इक्को जिस विच वड्डी वड्याईआ। कलयुग जीव हरि का नाम गए भुला, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कोटन कोटि मार्ग रहे लगा, बण बण पांधी जगत राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, घर तेरे मिले वड्याईआ। सच दुआर वेख आए गुर, नमो नमो सीस झुकाईआ। पुरख अकाल तेरा लेखा धुर, दो जहान तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा वेखे सुर, पत तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम चारों कुण्ट आई थुड़, दहि दिशा नाम भण्डार ना कोए वरताईआ। डूंग्घे वहण रहे रुढ़, मँझधार किशती पार ना कोए कराईआ। आपणयां कर्मां वल तक्के कोई ना मुड़, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ । पंजां तत्ता नाल गए जुड़, पंचम पंच करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब सतिगुर आपणा भेद जणाईआ। दर ठांडे आए अवतार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग प्रभ वेख्या तेरा संसार, तेरे हुक्मे अन्दर फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण करदे रहे प्यार, सच प्रीती इक समझाईआ। तेरा नाम शब्द बोल जैकार, धुर संदेसा आए सुणाईआ। शब्द अगम्मी बोध अगाधी बण लिखार, कातब हो के कलम चलाईआ। शहादत देवे खाणी बाणी अञ्जील कुरान, वेद पुराण गीता ज्ञान जगत दृढ़ाईआ। उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह तेरी दस्सदे आए शान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा कलमा सच कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। जिस दा दीन मज़्हब इस्लाम, ज़ात पात खेल महान, ऊँच नीच भेव वखाईआ। तेरे अग्गे करीए इक प्रणाम, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, घट घट वासी घर घर दिसें प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। सदी बीसवीं सारे होए हैरान, चौदां तबक नैण शरमाण, चौदां लोक तेरा ध्यान, चौदां विद्या लेख लिखे शैतान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट ना कोए तकाईआ। जोद्धे सूरबीर बलवान, निरगुण रूप वाली दो जहान, सति सरूप सदा मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। उठ प्रभ वेख सच्चे दरबार, तेरी रचना रची आई दुआर, निरगुण सरगुण कर विहार, दोए जोड़ करन निमस्कार, मंगण मंग बण भिखार, दर दरवेश
आपणा रूप वटाईआ। श्री भगवान दस्से एक, एकँकार रिहा जणाईआ। शब्द सुत सच साची टेक, विष्न ब्रह्मा शिव दे समझाईआ। त्रै पंज खोल्हां अन्तिम भेत, भेव अभेदा आप समझाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरा करां लेख, लिख्त भविक्ख्त जो गए लिखाईआ। भगत भगवान बण के लवां वेख, लोकमात वेस वटाईआ। साचे सन्तां वखावां अगम्मा देस, जिस घर दीवा बाती इक रुशनाईआ। गुरमुखां करां साचा हेत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। गुरसिखां नज़री आवां नेतन नेत, निज नेत्र नज़र खुल्हाईआ। सच स्वामी बण के खोल्हां भेत, अनभव आपणा भाव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। शब्द सुत मैं आउँदा हां। निरगुण नूर रूप प्रगटाउँदा हां। महल अटल इक सुहाउँदा हां। साचे मन्दिर डेरा लाउँदा हां। अन्दर दीप इक जगाउँदा हां। बण महीप खेल खलाउँदा हां। जिस दी रख के बैठे उडीक, सो आसा पूर कराउँदा हां। कलयुग अन्तिम आई तारीख़, तरीका सब नूं आप समझाउँदा हां। प्रभ दा मार्ग सदा बारीक, तिक्खी धारों आप प्रगटाउँदा हां। दूजा दिसे ना कोए शरीक, लाशरीक हो के खेल रचाउँदा हां। गुर अवतारां देवां भीख, साची भिच्छया नाम वरताउँदा हां। त्रैगुण पंज तत नाता जोड़ां ठीक, काया ठीकर रूप वखाउँदा हां। जन भगतां आत्म करां अतीत, त्रैगुण डेरा ढाउँदा हां। साचे सन्तां घर मन्दिर वखावां सीत, साचा हुजरा इक सुहाउँदा हां। गुरमुखां कर सच प्रीत, ऊँच नीच भेव चुकाउँदा हां। गुरसिखां काया कर के ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाउँदा हां। कलयुग अन्तिम बदलां रीत, रीतीवान आप सदाउँदा हां। किसे दर ना मंगां भीख, आपणी करनी आप कमाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा सब दी झोली पाउँदा हां। शब्दी सुत सच जणावांगा। विष्नूं लहिणा वेख वखावांगा। ब्रह्मे पड़दा आप चुकावांगा। शंकर हथ्थ त्रिसूल वखावांगा। त्रैगुण माया फोल फोलावांगा। पंज तत आपणा रंग वखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर संग रलावांगा। आदि जुगादि शब्दी ढोला वज्जे मृदंग, नाम निधान इक प्रगटावांगा। जन भगतां ला के अंग, अंगीकार आप हो जावांगा। सन्तां दे के निजानंद, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटावांगा। गुरमुखां आवण जावण चुका पन्ध, साचे मार्ग आप लगावांगा। गुरसिख गायण साचा छन्द, सोहँ राग इक समझावांगा। हुक्म वरतावां विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजावांगा। दो जहानां इक्को छन्द, तेरा मेरा लहिणा देण मुकावांगा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आप अख्वावांगा। सब दी आसा मनसा पूरी कर के मंग, मंगलाचार इक करावांगा। सचखण्ड दुआर वज्जे धुर मृदंग, ताल बेताल आप वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर आयां लेखे लावांगा। सचखण्ड जो आए दुआर, विष्न ब्रह्मा
शिव गुरू अवतार पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। त्रै पंज देवां इक आधार, भगत भगवन्त पैज स्वार, साचे सन्त पार उतार, गुरमुख मेल विच संसार, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर ख्वार, जूठ झूठ देवे मार, हउमे हंगता गढ़ देवे निवार, साची सिख्या देवे आप करतार, करता पुरख आप समझाईआ। जिस दा लेखा सदा रहे जुग चार, गुर अवतार सेवादार, पीर पैगम्बर बरख़ुरदार, बाले नढ्ढे आपणे हुक्म नित नवित्त रिहा घलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान करे खेल अगम्म अपार, योद्धा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। आसा तृष्ना सब दी दए निवार, अस्व घोड़े चढ़ शाह सवार, दो जहानां श्री भगवाना निरगुण जोत बिन वरन गोत शब्द अनाद विच ब्रह्माद धुन राग दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। दर ठांडे सारे बणो मीत, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को हुक्म मनाईआ। इक्को वेखो मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ मसीत, गुरुदुआर इक्को रूप वखाईआ। बिन रसना शब्दी धार बोलो ठीक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। दोए जोड़ कहो प्रभ तेरा वेला आया ठीक, कलयुग अन्तिम राह तकाईआ। चार युग एहो मंगदे रहे भीख, बण स्वाली दर करी अरज़ोईआ। सतिजुग साची दस्सणी इक प्रीत, चार वरन अठारां बरन ऊँच नीच इक्को इक कराईआ। सर्ब जीआं दा सांझा दस्स गीत, जिस विच हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई झगड़ा कोई रहिण ना पाईआ। प्रगट हो लाशरीक, साची शरअ दे दरसाईआ। रल मिल गाईए तेरा गीत, पीर पैगम्बर गुर अवतार इक्को नाम ध्याईआ। लेखा छुट्टे मन्दिर मसीत, काया मन्दिर सोभा पाईआ। जिस दुआरे अट्ठे पहर वसें चीत, सच सिँघासण सोभा पाईआ। घर सज्जण मिल मीत, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। जन भगतां दस्स रीत, साचे सन्तां दे समझाईआ। करवट लै बदल ला पीठ, आप आपणा मुख भवाईआ। तेरे दर तों मंगदे भीख, भिच्छया झोली दे पाईआ। प्रभ तेरी भेंटा पंज तत सीस, ततव तत नज़र कोए ना आईआ। निरगुण हो के निरगुण पढ़ीए तेरी हदीस, हज़रत तेरा नाम ध्याईआ। इक्को छत्र झुल्ले तेरे सीस, दूजा सानी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह सच सुल्तान साहिब सतिगुर पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ।
२६ अस्सू २०२० बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड हरदो फराला ज़िला जलन्धर
आदि जुगादि तेरा खेल निरँकार, निरगुण निरवैर समझ कोए ना पाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी धार, लोक परलोक तेरा राह तकाइंदा। दो जहान तेरा पसार, धरत धवल आकाश प्रकाश सोभा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, देवत
सुर सीस झुकाइंदा। निरगुण सरगुण खेल खेलें गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वेस वटाइंदा। भगत भगवान कर प्यार, नित नवित्त फेरा पाइंदा। बोध अगाध शब्द नाद दे दान, सन्त साजण मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, गुरमुख सज्जण आप उठाइंदा। सच प्रीती इक ज्ञान, गुरसिख सच्चे आप समझाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा वेखे आण, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड निवासी सच महल्ला, तेरा इक्को नज़री आइंदा। साहिब सुल्तान वसें सदा इकल्ला, आदि जुगादि सोभा पाइंदा। दीपक जोत धर प्रकाश आपे बला, दीआ बाती नज़र कोए ना आइंदा। सच दुआर पुरख अबिनाश सचखण्ड निवासी आपे मल्ला, शाह सुल्तान सच आपणा नाउँ रखाइंदा। धुर संदेस नर निरँकार एकँकार एका घल्ला, दो जहान ब्रह्मण्ड आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी करे खेल अछल अछल्ला, वल छलधारी भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोती शब्दी आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। कोटन कोटि धर धर रूप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणी धार चलाइंदा। सच सिँघासण एकँकार, पुरख अकाल इक सुहाईआ। तख्त निवासी हो उज्यार, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। जोत प्रकाशी निरगुण धार, ततव तत ना कोए वड्याईआ। मण्डल रासी खेल अपार, गोपी काहन नाच नचाईआ। शब्द स्वामी पवण हुलार, धुनी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे पुरख अगम्म, हरि अगम्मड़ी कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बेड़ा देवे बन्न्ह, नर हरि आपणे कंध उठाइंदा। धुर फ़रमान सच निशान शब्द ज्ञान देवे मन, मन आत्मा दोवें आप समझाइंदा। जोती नूर ज़ाहर ज़हूर चाढ़्हे आपणा चन्न, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। शब्द अगाध बोध सुणाए बिन कन्न, घर घर विच राग अल्हाइंदा। भाण्डा भरम दूई द्वैती कूड़ा ठीकर देवे भन्न, नाम खण्डा इक चमकाइंदा। करे प्रकाश नेत्र अन्न्ह, वेखणहारा जननी जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी कर करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। महल अटल उच्च मनार, रोशन ज़मीर इक्को इक दरसाईआ। तख्त निवासी परवरदिगार सांझा यार, लाशरीक बैठा डेरा लाईआ। हक़ हकीकत पावे सार, सच तौफ़ीक धुर दी धार, तुआरफ़ निरगुण निरगुण दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच महल्ला उच्च अटला इक्को इक वखाईआ। साची कार करे भगवन्त, भगवन आपणा खेल कराईआ। प्रगट हो जुगा जुगन्त, जुग करनी दए समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को मंत, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए
विछुंनी नार कन्त, घर सज्जण नज़री आईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, बसन बनवारी आप रंगाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हँ, ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, आत्म विद्या दए समझाईआ। लेखा जाण जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। वड्डा हरि गहर गम्भीर, भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी चोटी चढ़ कोई ना वेखे अख़ीर, चरण कँवल सर्ब ध्यान लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के गए हकीर, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। जिस दी खिच ना सके कोई तस्वीर, मुसव्वर हथ्थ कोए ना पाइंदा। जिस दी समझ सके ना कोए तदबीर, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। जिस दा जलवा बेनज़ीर, जगत नेत्र नैण दरस कोए ना पाइंदा। जिस दे हथ्थ नाम शमशीर, शाह सुल्तान खण्डा इक चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची दरगाह सोभा पाइंदा। सच महल्ले चढ़ भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। तख्त निवासी नौजवान, भूपत भूप वड्डी वड्याईआ। दो जहानां राज राजान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। सति सतिवादी गुण निधान, धुर संदेसा इक जणाईआ। पुरीआं लोआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड नेत्र रिहा उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए ज्ञान, साची सिख्या इक समझाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराईआ। कुदरत कादर देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। निरगुण बण के सच्चा काहन, लख चुरासी गोपी आप प्रनाईआ। निरवैर मिले सच्चा राम, हर घट सेजा रिहा हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। भेव अभेदा रखे हथ्थ भगवान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त सिफ्ती ढोले सारे गाण, गा गा शुकर मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ चरण करन ध्यान, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। ख़ाली झोली निहकलंक मंगण दान, दर दरवेश अलख जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीतया विच जहान, कलयुग अन्तिम जहालत बैठी डेरा लाईआ। चारों कुण्ट बेईमान, बेवा रूप नज़री आईआ। सिदक सबूरी ना कोए ईमान, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। माया ममता हउमे हंगता घर घर चढ़या तूफ़ान, नव नौ चार रिहा रुढ़ाईआ। नेत्र नैण अक्ख नज़र ना आए किसे भगवान, कलयुग गूढ़ी नींद सुआईआ। · आत्म परमात्म मिल के
कोई ना पए हस्स, सोहँ हँसा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या धुर दी इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या दस्से दस्से गीत, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी गई बीत, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। जन भगतां दस्से अगम्मी रीत, रीतीवान खेल खलाइंदा। जिस नूं जीव जंत
साध सन्त लभ्भदे शिवदुआले मट्ठ मन्दिर मसीत, सो सतिगुर सच्चा जन भगतां अन्दर डेरा लाइंदा। हरि प्रभ ठाकर करो इक प्रीत, निरगुण हो के वसे चीत, जगत ठगौरी कोई ना पाइंदा। नज़री आए सदा अतीत, आदि जुगादी ठांडा सीत, अग्नी तत आप बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहान आप पढ़ाइंदा। दो जहान सो पुरख नाउँ, हरि करता आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे रल के गाओ, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द नाल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शुकर मनाओ, घर वज्जे सच वधाईआ। लख चुरासी जीव जंत इष्ट गुरदेव स्वामी इक मनाओ, मनसा आसा पूर कराईआ। चार कुण्ट उठ उठ नस्सणा कूड़ी हरस मिटाओ, हवस सब दी दए समझाईआ। अर्श फर्श परम पुरख परमात्म एका पाओ, पारब्रह्म बेपरवाईआ। सर सरोवर तीर्थ चरण धूढ़ी सच नहाओ, दुरमति मैल दए धवाईआ। साचा ढोला रल मिल गृह मन्दिर अन्दर काया गाओ, घर घर वज्जे वधाईआ। नित नवित्त निज नेत्र दर्शन पाओ, दोए लोचण बंद वखाईआ। हँस रूप बणो काउँ, काग हँस रूप वटाईआ। सतिगुर साहिब सुल्तान कलयुग अन्तिम पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाईआ। एथे ओथे दो जहान करे सच न्याउँ, धर्म दुआरे अदालत इक लगाईआ। सदा सुहेला इक इकेला देवे ठंडी छाउँ, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, दरगाह साची देवे थाउँ, सचखण्ड साचे आप बहाईआ। तिस साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल लागो पाउँ, जिस मिलयां दूजी ओट रहिण कोए ना पाईआ। · उठो वेखो छेती वेख, एकँकार रिहा जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी प्रभ ने सिधी दिती आपणी
लिख्त लेख, दूजा विचोला ना कोए बणाईआ। जिस नूं नव नौ चार लभ्भदे फिरदे कोटन कोटि धर के भेख, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाईआ। सो साहिब स्वामी कलयुग अन्तिम करन आया हेत, हितकारी निरगुण आपणा नूर कर रुशनाईआ। जन भगतां अन्दर काया मन्दिर सच महल्ले वड़ के रिहा खेड, सुरती शब्दी जोड़ा इक जुड़ाईआ। जोती नूर देवे अगम्मी तेज, रवि ससि नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक दरसाईआ। साचा मार्ग रिहा दस्स, दहि दिशा रिहा समझाईआ। जीव जंत साध सन्त कलयुग अन्तिम खेल पुरख समरथ, चार कुंट समझ कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, बण रथवाही फेरा पाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद बाणी कहे अकथ, कथनी कथ कोए ना सके राईआ। सृष्ट सबाई वेखणहारा धीरज जत, सति सन्तोख पड़दा रिहा उठाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश साबत रही ना किसे मत्त, मनमति रही हल्काईआ। लग्गी अग्ग पंज तत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। वांग सवान चार कुण्ट दहि दिशा रहे नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। अमृत मिले ना किसे रस, बूँद स्वांती मुख ना कोए
चुआईआ। कूड़ी क्रिया गए फस, जगत जंजाल ना कोए कटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू छुडा गए नट्ठ, फड़यां हथ्थ किसे ना आईआ। लहिणा अन्त चुक्कया अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही मुख छुपाईआ। अल्ला राणी नक्क ना रही नथ्थ, कन्त सुहाग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह इक्को इक समझाईआ। सच्चा राह सुणो जग जगत, जुग करता आप जणाईआ। प्रभ मिलण दा इक्को वक्त, माणस जन्म सोभा पाईआ। श्री भगवान जुग जुग आप उधारे साचे भगत, भगवन आपणा वेस वटाईआ। लेखे लाए बूँद रक्त, नाड़ी हड्ड सोभा पाईआ। निरवैर हो के आवे परत, परम पुरख प्रभ आपणा खेल खलाईआ। अन्तर आत्म देवे दरस, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। पंच विकारा देवे झटक, नाम खण्डा इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रहबर फेरा पाईआ। साचा रहबर गया आ, परवरदिगार नूर इलाहीआ। लोक परलोक दो जहानां बण मलाह, साचा बेड़ा रिहा चलाईआ। लख चुरासी जीव जंत देवे इक सलाह, धुर दा नाम करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेला लओ मिला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। घर मन्दिर दीपक जोत लओ जगा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर अमृत मेघ लओ बरसा, निझर झिरना इक झिराईआ। घर पड़दा लओ उठा, मुख नक़ाब नज़र कोए ना आईआ। घर सज्जण लओ मना, गुस्सा गिला ना कोए वखाईआ। दोए जोड़ पओ सरना, सरनगति इक समझाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, बेअन्त वड वड्याईआ। चरणी डिगयां बख्शे सर्ब गुनाह, मेहर नज़र बख्शीश इक्को वार झोली पाईआ। डुबदयां तारे फड़ फड़ बांह, पार किनारे आप लगाईआ। करे कराए सच न्याँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह इक समझाईआ। सतिजुग राह दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। लख चुरासी जीव जंत उठ बाल अञ्याण, बाली बुध आप समझाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया नाता तुट्टे विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मंगण दान, श्री भगवान अग्गे झोली डाहइंदा। पतिपरमेश्वर देवणहारा नौजवान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। रल मिल सारे सचखण्ड दुआरे गाओ इक भगवान, दूजा नाउँ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा भेव आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गाओ नाम अपार, हरि करता आप जणाईआ। चार जुग दा पिछला लहिणा दयो विसार, अगला देणा दए जणाईआ। रल मिल सारे करो प्यार, दीन मज़्हब ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल परवरदिगार मन्नो सच्चा यार, जुग चौकड़ी यारी इक हंढ्ढाईआ। नित नवित्त बणे मददगार, दस्तगीर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दोए
जोड़ करो निमस्कार, सजदा इक्को पुरख कराईआ। देवे धुर दी अगम्मी सच्ची धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। एका नाअरा बोल जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। चरण प्रीती सच प्यार, साची रीती इक वखाईआ। खेल अनडीठी दस्से निरँकार, निरगुण आपणा पड़दा लाहीआ। पिछली बीती भुल्लो विच संसार, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड सारे रल मिल के बोलो सोहँ शब्द इक जैकार, लख चुरासी लोकमात आपे सारे गाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि तुहाढ्ढे कोलों चलाए विहार, अन्तिम तुहाढ्ढी नीती नाल दए बदलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे वल तक्कण, निउँ निउँ अक्ख उठाईआ। हौली हौली अग्गे पिच्छे भज्जण, भज्जयां राह नज़र कोए ना आईआ। जिध्धर वेखण पुरख अकाल खलोता सज्जण, बांह इक्को इक उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरा कौल करे जो कीता बचन, बचपन सब दा वेख वखाईआ। जिस काया पंज तत दिती कंचन, सो गढ़ तोड़नहार बेपरवाहीआ। आपणा आपणा पिछला सारे रल के दस्सो भजन, की गीत गोबिन्द लोकमात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं आखण, हौली हौली रहे सुणाईआ। आओ रल मिल सारे बणीए साथन, पिछला लेखा दए मुकाईआ। कोटन कोटि जुग पिच्छों प्रभ निरगुण हो के आया आखण, आखर आपणा हुक्म सुणाईआ। परम पुरख दे सारे बणो दासन, दर दरवेश रूप वटाईआ। दोए जोड़ नमो टेक माथन, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। इक्को नूर इलाही ज़ातन, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। जिस दा जलवा वेखो बातन, सो ज़ाहर ज़हूर ख़ुदाईआ। रल मिल सोहँ सति दयो भाषण, सति सतिवादी आप समझाईआ। पिछले चोले सब दे पाटण, कमली गल किसे रहिण ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खुल्हे झाटन, पट्टी सीस ना कोए गुंदाईआ। मिले मेल ना माही पातण, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। साचा वेखो इक्को घाटन, जिस दर बैठा बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बरो गुर अवतारो तुहाढ्ढे कोलों करावे उद्घाटन, साचा मार्ग नींह रखाईआ। आपणा आपणा देणा भाषण, भाषा इक्को इक समझाईआ। पिछला छड्डणा बोल बलासन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची खेल इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होए हैरान, हरि जू की खेल वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग थोड़ा थोड़ा दस्सदा रिहा निशान, इशारे मात्र इशारा लगाईआ। असीं दस्स के आए इक्को आख़र निहकलंक प्रगट होवे बली बलवान, भेव कहिण कोए ना पाईआ। वेखो सारे निक्के नढ्ढे बाले गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस इकट्ठे कीते आण, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। पिछला लेखा जुग चौकड़ी मंगे नौजवान, दो जहान मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सलाह, इक्को मता पकाईआ। रल मिल सारे सीस दयो झुका, निउँ निउँ लागो पाईंआ। पारब्रह्म तेरी मन्नीए सदा रज़ा, भाणा इक्को सीस टिकाईआ। जुग चौकड़ी सेवा आए कमा, बण सेवक सेव कमाईआ। तेरा नाम आए जपा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द गीत सुणाईआ। अन्त संदेसा आए सुणा, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। कल कल्की जावे आ, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। निहकलंक नाउँ लए धरा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। वड अमाम फेरा लए पा, महिफ़ल आपणी आप लगाईआ। पिता पुरख अकाल जोत लए जगा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। दो जहानां लेखा मंगे आ, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जिस दी धार समझ कोए ना पाईआ। हरि की धार समझ सके ना कोई, काग़ज़ कलम शाही रही कुरलाईआ। जगत जहान मिले ना ढोई, विद्वान रहे रुवाईआ। सोई सुरत उठाए ना कोई, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दुरमति मैल सके ना कोए धोई, निर्मल रूप अनूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिख्या इक दरसाईआ। साची सिख्या देवे भगवान, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधान, सच प्रधानगी इक वखाइंदा। सुत शब्द कर बलवान, चारों कुण्ट आप दौड़ाइंदा। हुक्म देवे हुक्मरान, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। गुरमुख गुरसिख कर परवान, जगत विछोड़ा दूर कराइंदा। साचे सन्तां दे ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। भगत भगवान इक्को मन्दिर बहि ख़ुशी मनाण, दूजा दर ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन उठाए आप प्रभ, ठाकर स्वामी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, मतलब आपणा हल कराईआ। मार्ग अगम्मी इक्को दस्स, दस्त आपणा हथ्थ मिलाईआ। हिरदे अन्तर आत्म वस, परमात्म बूझ बुझाईआ। प्रेम प्रीती इक्को रस, झिरना नाम झिराईआ। जगत विकार पिच्छे जाए सट्ट, बैठे मुख भवाईआ। गुरमुख गुर सतिगुर मिल पए हस्स, घर वज्जे नाम वधाईआ। प्रभ वेखण दी खुल्ले अक्ख, दोए लोचण कम्म कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग जीवां नालों कर के अड्ड, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। हरिजन मार्ग दस्सया आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जाप, सोहँ ढोला शब्द सुणाईआ। कोट जन्म दा दिसे ना कोई पाप, पूरब लहिणा दए मुकाईआ। अग्गे पुरख अकाल बणे सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। नाता तोड़ काया माटी ख़ाक, ख़ालक आपणे रंग रंगाईआ। बजर कपाटी तोड़ ताक, ताक़त आपणी दए समझाईआ। नज़री आए
साख्यात, सति सरूपी वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी करे बात, सच कहाणी इक जणाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द करे रुशनाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत अग्गे रहे ना मात कमज़ात, जगत सुहागण वड भागण आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाए इक घर, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जन भगत वखाए इक घर, घर घर विच मेल मिलाईआ। भय भउ चुका डर, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। निरगुण सरगुण पल्लू फड़, साचा जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। निराकार निराधार अन्दर जाए वड़, आप आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह जन भगतां इक वखाईआ। भगतां वखाए राह उह, जो हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग अन्त बिन श्री भगवान कोई ना सके टोह, काया टोकरी जगत खारी सिर ते सारे रहे उठाईआ। होका देंदे हो हो, हू हू रहे समझाईआ। माया राणी खोह खोह, ख़ालक ख़लक रहे सताईआ। आत्म परमात्म कोई ना जाए छोह, ख़ाली कीती सर्ब लोकाईआ। किरपा करे प्रभ जिस खेल रचाया छब्बी पोह, छहबर आपणे नाम लगाईआ। साधां सन्तां कोलों वस्त सारी लई खोह, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। जन भगत गुरमुख गुरसिख सन्त दे बांह सरहाणे जाण सौं, सुत्तयां मात ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुरख अबिनाशी तुहाढ्ढे जोगा गया हो, आपणा तन तुहाढ्ढी भेंट चढ़ाईआ। धुर दा नाम देवे ढोआ ढो, सति सतिवादी झोली आप भराईआ। इक्को दस्से आत्म परमात्म करना मोह, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए समझाईआ। हरिजन कहिण प्रभ तेरी वड्याई, मेहर नज़र इक उठाईआ। धन्न भाग साडी कटी जुदाई, जुज़ अड्ड कोए रहिण ना पाईआ। चरण कँवल उपर धवल दिती सरनाई, सचखण्ड जोती मेल मिलाईआ। तेरे नाम वज्जे इक वधाई, वाहद इक्को राग अल्हाईआ। तेरे नाल होवे कुड़माई, घर साचे सगन मनाईआ। काया मन्दिर अन्दर इक्को घर वसे धी जवाई, सौहरे पेईए इक्को दर सोभा पाईआ। नित नवित्त प्रभ तेरा दर्शन करीए चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। जे विछड़ें ते निकलण हाईं, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तूं पिता तूं सच्ची माई, हउँ बालक सदा गोसाईंआ। सदा सदा सद देवीं ठंडीआं छाईं, शहिनशाह मेहर नज़र उठाईआ। वेला रख याद जिस वेले गोबिन्द बूटा पुटया काही, नाल कलम दिती बणाईआ। धरनी धरत रो के दिती दुहाई, चरण चुम्मे चाईं चाईंआ। धन्न भाग तूं फिरदा आया मेरा माही, महिबूब इक्को नज़री आईआ । कलयुग मेरी दुरमति मैल धोवें छाही, शहिनशाह आपणे नाल लिआईआ। मेरी कट गल विच कूड़ी फाही, नाम खण्डा इक चलाईआ। गोबिन्द कलम फड़ के लिख्या बिन शाही, धरनी उते इक्को लेख पाईआ। तेरी मेटां अन्त जुदाई, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ।
तेरे नाल तेरे भगतां देवां सालाही, जो तेरी लज पति रखण थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह इक जणाईआ। धरनी कहे मेरा वड भाग, हरि वडभागी पाया। मेरी कोझी कमली दी रखे लाज, सिर मेहर हथ्थ टिकाया। कलयुग अन्तिम साजण लवे साज, शाह पातशाह बेपरवाहया। जन भगतां दे अमोलक दाज, नाम ख़ज़ाना अतुट वरताया। शब्द अगम्मी मार आवाज़, सोए सुत्ते लए जगाया। आपणे मिलण दी दस्से जाच, हिरदे आपणा नूर प्रगटाया। जो गुरमुख गुरसिख गुर का शब्द इक अक्खर लए वाच, तिस साचा वसल दए वखाया। सिख गुरू गुरू सिख दोहां दा इक्को जाप, भगत भगवान मिल के सोहँ रूप बणाया। हँ कहे प्रभ मेरा बाप, सो कहे हँ पूत इक उपजाया। बिनां हँ मेरा कोई ना करे जाप, नाउँ निरँकार ना कोए वडयाया। हँ कहे बिनां बाप मेरी कोई ना रखे पात, लज्यावान सिर हथ्थ ना कोए टिकाया। इक दूजे नूं दोवें देण साथ, इकल्ला कम्म किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल साचे हरि, साचा मन्त्र इक्को नाम पढ़ाया। सच मन्त्र सुण संदेस, दो जहान नैण अक्ख रहे खुल्हाईआ। राह तक्कण विष्न ब्रह्म महेष, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ दी अगम्मी खेड, समझ कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खोल्ह ना दस्सया भेत, हौली हौली रिहा समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट आपणी धारों अचन अचेत, छन्नयां बिनां पिता माईआ। इक गोबिन्द कीता हेत, बाकी छड्डी सर्ब लोकाईआ। सम्बल वड़ के रिहा खेड, साची खेल इक कराईआ। सच सुनेहड़ा रिहा भेज, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। जन भगतो सन्तो सुत्यां जागदयां तुहानूं लवां वेख, घट घट अन्दर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, राह आपणा इक दरसाईआ। जन भगत तेरी करां भाल, भालां सर्ब लोकाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, साची सेव कमाईआ। जलवा नूरी दे जलाल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। साचा अमल दस्स करावां आअमाल, उल्मा बण के करां हक़ पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी पूरा कर स्वाल, फिकरा इक्को नाम प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि भगतां भेव चुकाईआ। हरि भगत कहे मैं तेरा मीत, प्रभ तेरी सरन रखाईआ। श्री भगवान कहे मैं तेरा गुर अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। भगत कहे मैं लभ्भण ना जावां मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ ना फेरा पाईआ। सतिगुर कहे मैं तेरे घर आवां ठीक, दो जहानां बण के पांधी राहीआ। गुरसिख कहे मैं बिन तेरे करां ना कोए प्रीत, नाता तोड़ां सर्ब लोकाईआ। श्री भगवान कहे मैं तेरी चिट्टे उते पावां इक लीक, जुग चौकड़ी सके ना कोए मिटाईआ। भगत कहे प्रभ मैं वेखां तेरी रीत, रीतीवान तेरी ओट
तकाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत मैं पहलों तेरा गावां गीत, ख़ुशीआं ढोला इक सुणाईआ। भगत कहे प्रभ तेरे अग्गे मेरा सीस, तत तेरी भेंट चढ़ाईआ। भगवान कहे मैं सच जगदीश, नाता तेरे नाल रखाईआ। भगत भगवान दोवें मिल के बणया दूआ दूइउँ सिफ़र दूआ सिफ़रा मिल के होए बीस, बीस बीस रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जन भगत देवे वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरा वड्डा, उच्च अगम्म अथाह अख्वाइंदा। श्री भगवान कहे भगत मेरा बच्चा नढ्ढा, जिस बिन मेरा लोकमात राह ना कोए चलाइंदा। भगत कहे मेरा पिता पुरख अकाल सच्चा, सच कहाणी इक सुणाइंदा। श्री भगवान कहे मैं भगतां लूं लूं अन्दर रचा, बिन भगतां मैनूं अन्दर वड़न जाच ना कोए सिखाइंदा। भगत कहे प्रभ मैं तेरा बच्चा, बचपन तेरी झोली पाइंदा। श्री भगवान कहे पुत हच्छा, हच्छी तरा आप समझाइंदा। दोहां दा मिल के बणया सोहँ सच्चा, सति सरूप रूप वटाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जिस बोलया पुरख समरथा, सो समरथ दया कमाइंदा। कोट जन्म दी लेखे लग्गे पूजा पाठा, जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहार साचा मीत, भगत भगवान दस्से रीत, मेल मिलाए बिन मन्दिर मसीत, जिउँ कच्चे कोठे प्रभू परमात्मा मिल्या गुरमीत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ।