पुस्तकालयभाग १५

२७ अस्सू २०२० बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

हरिजन चोला पुरख अकाल रंगा, रंग अनडीठ चढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों कर के चंगा, चंगी तरा बणत बणाईआ। पंज तत बणाया सारंग सारंगा, घर नाद धुन उपजाईआ। बोध अगाध सुणाए मृदंगा, सुर ताल आप वजाईआ। आपणे मिलण दा दस्सया ढंगा, अन्तर बूझ इक बुझाईआ। चरण लगाया भुक्खा नंगा, जो चल आवे सरनाईआ। भेव चुकाया हँ ब्रह्मा, ब्रह्म एका वार वखाईआ। हरि सति दित्ता मंमां, रस इक्को मुख चुआईआ। कर प्यार मुखड़ा चुम्मां, मेहर नज़र उठाईआ। मिट्ठा कीता कौड़ा तुंमां, अमृत रूप प्रगटाईआ। दो जहान सब ने सुणा, श्री भगवान खेल रचाईआ। लख चुरासी जीव जंत पुणा, वेखे सर्ब लोकाईआ। जन भगत वड्याई जाणे गुणा, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। वेख वखाए विच चोली जना, निरगुण निरगुण पड़दा लाहीआ। नाम सुणाए सच सरवण कन्ना, सोहणी आवाज़ लगाईआ। मन का मणका फेरे मना, मन वासना डेरा ढाहीआ। भाग लगाए पंज तत तना, तन माटी सोभा पाईआ। गढ़ हँकार कूड़ा भंना, सच

देवे वड्याईआ। वेख हैरान होवे धन्ना, ध्रू प्रहिलाद ध्यान लगाईआ। श्री भगवान अछल अछल्ला, की असचरज खेल रचाईआ। कलयुग अन्त ग़रीब निमाणयां देवे भल्लां, भाल कर बेपरवाहीआ। मेल मिलाए कर के आपणा हल्ला, बिध अवर ना कोए समझाईआ। भगवान कदे रहे ना कल्ला, भगतां सदा संग निभाईआ। प्रभ वैरागी बण के फिरे झल्ला, झलक आपणी इक दरसाईआ। सन्त जन फड़ावे पल्ला, पल्लू आपणे गंढ्ढ पवाईआ। खज्जल होए विच जलां थलां, उच्चे पर्बत डूंग्घी खाई वेखण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। भगवान कहे मेरा रंग अनोखा, बिन भगतां समझ कोए ना पाइंदा। लख चुरासी विच्चों देवां मौका, मेहरवान हो मेहर नज़र उठाइंदा। निर्मल प्रकाश कर जोता, जोती नूर नूर डगमगाइंदा। भाग लगा काया चम्मड़ी पोशा, हड्ड नाड़ी लेखे लाइंदा। अन्दर वड़ के देवां होका, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जन भगत तेरे नाल प्रभ कदे ना करे धोखा, लख चुरासी भरम भुलाइंदा। इक वखाए आपणी ओटा, इष्ट गुरदेव इक्को नज़री आइंदा। कर किरपा अन्तर रहिण ना देवे कोई खोटा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाइंदा। नाम नगारे लाए चोटा, दोहरा धार वजाइंदा। रूप वखाए माणक मोता, मोती हीरा लाल जवाहर पंना मुख शरमाइंदा। खोल्ह वखाए आपणा गोशा, कुण्ट आपणा पड़दा लाहइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर हो मदहोशा, मधुर धुन राग सुणाइंदा। आसा मनसा पूर करे लोच लोचा, लोचण आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। दया कमा चाढ़्हे रंग, रंग रत्तड़ा रूप वटाइंदा। अन्दर बाहर वसे संग, सगला संग निभाइंदा। जन्म जन्म दी कट भुक्ख नंग, नाम वस्त झोली पाइंदा। माणस जन्म ना होए भंग, दरगाह साची लेखे लाइंदा। चरण प्रीती इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों समझाइंदा। गीत सुहागी इक्को छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। भगत भगवान दोवें मिल के दो जहान चमके इक्को सीतल चन्द, जिस चन्द विच अमावस रूप नज़र कदे ना आइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सदा बख्शंद, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा।

२७ अस्सू २०२० बिक्रमी बीबी चरण कौर दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

भगत कहे प्रभ तेरा सहारा, सच तेरी सरनाईआ। तुध बिन करे ना कोई प्यारा, जगत नाता कूड़ नज़री आईआ। सच दिसे ना कोई किनारा, नईया नौका पार ना कोए लँघाईआ। जगत वासना जगत अखाड़ा, कूड़ी क्रिया नाच नचाईआ। घर घर चोर पंचम धाड़ा, दिवस रैण लुट्टण वाहो दाहीआ। भरम भुलाए पुरख नारा, नार पुरख समझ कोए ना आईआ।

तेरा मंगे ना कोई दरस दीदारा, जगत प्यार पुत्तर धी रखाईआ। जिस किरपा कर जन्म दित्ता संसारा, तिस सतिगुर बैठे सर्ब आपणा मुख भवाईआ। जन भगत इक्को मंगे तेरा दुआरा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। तूं साहिब ठाकर मेलणहारा, मेहरवान बेपरवाहीआ। अन्दर बाहर सांझा यारा, सगला संग निभाईआ। कलयुग वेख धूंआँधारा, तेरे चरण मंगी सरनाईआ। हाव भाव दा इक नज़ारा, हरिमन्दिर दे वखाईआ। जिस घर दीवा बाती जगे न्यारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अमृत मिले ठंडा ठारा, सांतक सति कराईआ। शब्द अगम्मी दए हुलारा, सच झकोला इक जणाईआ। तेरे चरण कँवल सद बलिहारा, बलिहारी गुर गोसाईंआ। तेरा मेरा मेरा तेरा इक्को रूप अपारा, सति सरूप नज़री आईआ। जिस वेले गावां तेरा नाअरा, अन्तर आत्म धुन उपजाईआ। ओसे वेले तूं कहें तूं मेरा मैं तेरा प्यारा, सोहँ धार इक जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरा अन्त ना पारावारा, जिस अन्तष्करन अन्तरगत दित्ता बदलाईआ। सुण भगत एह तेरी वड्याई, प्रभ सेवक रूप वटाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा रिहा चुकाई, वस्त पिछली पराई झोली पाईआ। तेरे प्यार अन्दर झल्ली ना जाए जुदाई, दूर दुराडा आवे माहीआ। अन्दर वड़ के वजाए वधाई, वाहद आपणा राग सुणाईआ। ख़ुशी होवे बेपरवाही, पर्दा हरिजन आप उठाईआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के दर खड़ के मुख वेखे चाईं चाईं, नूर नुराना इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि भगत तेरा मन्दिर इक सुहाईआ। भगत कहे प्रभ मन्दिर तेरा, मेरे विच ना कोए चतुराईआ। मैं वेखां ते घुप्प अन्धेरा, तूं वेखें नूर नज़री आईआ। तेरी किरपा मेरा बज्झे बेड़ा, मेरी आसा तेरी सरनाईआ। धन्न भाग मेरा वसाएं खेड़ा, कक्खां कुली सोभा पाईआ। तेरे अग्गे बेनन्ती नहीं कोई झेड़ा, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। तेरा प्यार इक्को मेरा, मेरा प्यार तेरे विच समाईआ। बेपरवाह शहिनशाह तेरा वड जेरा, जुग चौकड़ी झल्लदा रहें जुदाईआ। कर किरपा जिस इक वार ल्याएं आपणे नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। सो गुरमुख कहे मैं आया विच घेरा, चार कुण्ट राह नज़र कोए ना आईआ। पहरेदार बणया मेरा सिँघ शेरा, शहिनशाह हो के चाकर रूप वखाईआ। जन्म कर्म दा चुकावे फेरा, फेरा कूड़ी क्रिया गुंझल दए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान कर साची मेहरा, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। सुण भगत की करां, करता पुरख जणाईआ। तेरे कोलो सदा डरां, डर के तेरी सेव इक कमाईआ। पहलों आपणा आप हरां, हरिजन देवां फेर वड्याईआ। जन भगतां पिच्छे आप मरां, मर के भगतां जीवण दयां बणाईआ। निरगुण हो के अन्दर वड़ां, सरगुण महल्ल सोभा पाईआ। सूरबीर हो के उपर चढ़ां, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। प्रेम प्यार अन्दर साचा ढोला पढ़ां, गुरमुख तेरा जस सुणाईआ। जे रुठें

अग्गों हो के फड़ां, पिच्छा मुख ना कदे भवाईआ। लेख चुका नौ दरां, दर दसवें खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिख्या इक समझाईआ। भगत कहे सुण भगवान, मैं सच सच जणाईआ। तूं पिता पुरख बलवान, की तेरी वड्याईआ। जे बालां मिलें आण, तेरा एहसान कोए नज़र ना आईआ। तेरा खेल सदा मेहरवान, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ । फड़ गोदी चुकें आण, कोझे कमले लएं उठाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर आपणा देवें ज्ञान, साची रीती इक समझाईआ। धर्म दुआर वखा निशान, सति सतिवादी इक झुलाईआ। जन भगतां नाल मिल के बणें भगवान, भगवान भगत रूप वटाईआ। इक दो इक निशान, सोहँ रूप अनूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेल करे साचा हरि, आपणी खेल आपणे विच्चों प्रगटाईआ।

२७ अस्सू २०२० बिक्रमी मनसा सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

भगवान कहे मैं भगतां वस, आपणा बल ना कोई रखाईआ। भगत कहे प्रभ तेरा रस, सांतक सति सरूप नज़री आईआ। निरगुण निरगुण खेल करे समरथ, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा दए समझाईआ। वस्त अमोलक देवे हथ्थ, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। कर वसेरा घट घट, नूर जोत कर रुशनाईआ। जन भगतां शब्द डोरी पा नथ्थ, तन्दी डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। नाम धुन बोल अलख, अलख निरँजण भेव चुकाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जन भगत कहे मेरा लेखे लग्गे स्वास, इक तेरा नाम ध्याईआ। जुग जन्म दी पूरी करनी आस, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। रल मिल करीए बचन बलास, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। काया चोला पहन लबास, पंज तत बंक दुआर सुहाईआ। जिस अन्दर खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रूप नज़री आईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, आप आपणा दे बुझाईआ। मेरे नाल मिल आ पा रास, गोपी काहन रूप धराईआ। सज्जण हो के गा गाथ, साचा ढोला राग अल्हाईआ। निरगुण निरगुण आवे इक आवाज़, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। कर खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। जन भगत रहे सद तेरे पास, जगत नाता ना कोए जणाईआ। सिमरन जाणे पूजा पाठ, इष्ट गुरदेव तू ही इक नज़री आईआ। तेरे नालों विछड़ी मिले तेरी ज़ात, अजाति रूप ना कोए रखाईआ। तू ही पिता तू ही मात, हउँ बालक मांगों इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरि जू तेरे चरण मिले सरनाईआ। जन भगतां देवे सच भरवास, भरवासा इक्को

इक जणाइंदा। वेख वखा दूर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभात, डूंग्घी कन्दर फोल फोलाइंदा। लेखे ला पवण स्वास, रसना जिह्वा कीमत पाइंदा। बण सहाई अनाथां नाथ, दीन दयाल दीनन आपणे गले लगाइंदा। जुग चौकड़ी पुच्छणहारा वात, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। मेट मिटाए अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द चमकाइंदा। जन भगत दुआरे होए दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। रातीं सुत्तयां जाए आख, बिन रसना जिह्वा कूक बुलाइंदा। गुरमुख उठ वेख खोल्ह ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। सति सरूप नज़री दिसे साथ, नदर निहाली दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत कहे सुण मेरे भूप, भूपत तेरी वड्याईआ। नित वेखां चारे कूट, दहि दिशा नज़री आईआ। तेरा मेरा ताणां पेटा सूत, सूत्रधारी तेरी शरनाईआ। आप बणा सच सपूत, कपूत रूप ना कोए वखाईआ। मैनूं तेरे मिलण दी भूख, दूजी तृसन ना कोए रखाईआ। घर आ के देवें सुख, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। जरम कर्म दा मेटें दुःख, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। आपणी गोदी लएं चुक्क, पिता पूत देणी वड्याईआ। मेरा उजल कर मुख, अमृत सीर इक चुआईआ। दरस दे क्यों बैठा लुक, पड़दा आपणा दे उठाईआ। मेहरवान हो के तुठ, मेहर नज़र नैण अक्ख खुल्हाईआ। अमृत जाम दे घुट्ट, निझर झिरना रस चुआईआ। होए प्रकाश साची जोत, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। तेरे नालों विछड़ी तैनूं मिले जोत, अन्त प्रभ तेरे विच समाईआ। सदा वसीए तेरे सचखण्ड दुआरे कोट, अवण गवण फेरा कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साडी मनसा पूरी कर लोच, लोचण नेत्र नैण सद तेरा दर्शन पाईआ। भगत जन तेरा सदा दरस, हरि दरसी आप जणाइंदा। कृपानिधान करे तरस, ठाकर स्वामी दया कमाइंदा। परवरदिगार मेटे हरस, हवस होर ना कोए रखाइंदा। इक्को राग सुणाए ताल तर्ज़, नाद धुन इक उपजाइंदा । जन्म मरन दी मेटे हरस, मुर्दा रूप ना कोए वखाइंदा। करे खेल आप असचरज, अचरज लीला आप रचाइंदा। प्रगट हो मर्दाना मर्द, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। जन भगतां वंडे दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन आपणा नाउँ धराइंदा। सब दा लेखा पूरब वेखे खोल्ह फ़रद, फ़रद ज़ुरम सब दे उपर लगाइंदा। जो जन सच दुआर हरि निरँकार अग्गे दोए जोड़ करन अर्ज़, तिन्हां आरज़ू कर मंज़ूर झोली पाइंदा। निरगुण सरगुण मिल के भगत भगवान दोहां पूरा होवे फ़र्ज़, दूर नेड़े फ़ासला विच कोए ना पाइंदा। जन भगतां होण ना देवे कदी हर्ज, हर्जाना आपणे खाते विच्चों पूरा कराइंदा। किसे कोलों लैण ना देवे कर्ज़, घरों भण्डारा नाम वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भगत भगवान जगत निशान दो जहान मेहरवान रूप वखाइंदा।

३० अस्सू २०२० बिक्रमी लक्षमण सिँघ (ललीआं वाला) दे गृह
सुल्तान विंड किते अमृतसर

सतिगुर दीपक सदा प्रकाश, आदि जुगादि रुशनाईआ। गुरसिख पतंगा सदा साथ, सगला संग निभाईआ। शमअ पतंगा दोवें कदे ना होवण नास, प्रेम प्रीती विच समाईआ। प्रेम प्रीती धुर दी ख़ाश, सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर सरन गुरसिख रहिरास, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सदा सदा सहाईआ। सतिगुर दीपक निर्मल जोत, नूर नुराना इक अख्वाइंदा। गुरसिख मेला साची गोत, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। दोहां मिल के बणे काया कोट, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। प्रेम प्यार दी वज्जे चोट, शब्द नगारा नाउँ रखाइंदा। लेखा खुल्हे लोक परलोक, भेव अभेद जणाइंदा। सच सुणा अगम्मी श्लोक, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सतिगुर दीपक एका एक, एकँकार आप प्रगटाईआ। गुरमुख पतंगा सदा टेक, आदि जुगादि शरनाईआ। दोहां मिल के बणे लेख, जगत जुग वड्याईआ। दो जहानां वसे देस, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म कहे आदेश, परमात्म आत्म सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर किरपा सति प्रकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड उज्यारया। गुरमुख सुहेला वेखे खेल तमाश, निरगुण सरगुण रंग रंगा रिहा। दोहां मिल के पए रास, बलास भोग सेज सुहञ्जणी आत्म आप सुहा रिहा। दो जहानां हुक्म ख़ास, ख़ालस आपणा नाम समझा रिहा। जगत विछोड़ा कर नास, धुर दा मेला मेल मिला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नूर डगमगा रिहा । सतिगुर दीपक मिटाए अन्ध, अन्धेर रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुख मिल के मुके पन्ध, पांधी रूप ना कोए वखाईआ। दोहां मिल के बणे छन्द, सोहँ रूप वटाईआ। खेले खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दीपक जोत नूर पतंग, शब्द शमअ बिन हरख़ सोग ग़मा आपणा आप दए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणे नाल रखाईआ। सतिगुर दीपक सदा नरालम, निराकार प्रगटाईआ। गुरमुख खेल वक्खरा आलम, उल्मा भेव कोए ना पाईआ। दोहां मिल के इक्को कामल, जगत विहार दए समझाईआ। नगर खेड़ा वसे ग्रामन, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। सच प्रीती पकड़े दामन, ज़ामन इक अख्वाईआ। रैण अन्धेरा मेट शामन, साचा चन्द नूर चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दीपक इक प्रगटाईआ। सतिगुर दीपक अगम्मी नूर, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। हरिजन मिल मिल होए भरपूर, आसा तृष्ना

मेट मिटाईआ। दोहां मिल के आए सरूर, रस इक्को इक वखाईआ। पैंडा मुके नेड़ा दूर, घर साचे वज्जे वधाईआ। जिस नूं मूसा लभ्भे उपर कोहतूर, सो गृह मन्दिर अन्दर पड़दा दए उठाईआ। जिस दे पिच्छे ईसा होया मजबूर, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा लभ्भे मुहम्मद ज़हूर, नेत्र लोचण नैण अक्ख उठाईआ। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, शमस तबरेज़ पुट्ठी खल्ल लुहाईआ। जिस दे पिच्छे गुर अवतार आ आ गए पूर, बेड़े लोकमात पार उतार कराईआ। जिस दे पिच्छे गुर गुर आपणा पंज तत नाता तोड़दे रहे कूड़, सच वस्त भेंट कराईआ। जिस दे पिच्छे बणदे रहे मज़दूर, लोकमात सेव कमाईआ। सो साहिब सतिगुर इक इकल्ला हाज़र हज़ूर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जन भगतां आसा करे पूर, संसा रोग रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर वज्जे नाम वधाईआ। सतिगुर दीपक बिन बाती तेल, नित नवित्त डगमगाइंदा। गुरसिख विछड़े लए मेल, मेल मिलावा इक्को घर जणाइंदा। दोहां मिल के रंग बणे गुरू चेल, चेला गुरू इक्को धार समाइंदा। मेहरवान सज्जण सुहेल, सगला संग आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नूर इक प्रगटाइंदा। सतिगुर दीपक अगम्म नूर, जुग चौकड़ी आप रखाइंदा। गुरसिख मेला होए ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर नज़री आइंदा। दोहां मिल के बेड़ा भरे पूर, दो जहानां इक्को रूप वेस वटाइंदा। सर्ब कला प्रभ भरपूर, ख़ाली भण्डारे आप भराइंदा। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, साचे धंदे आपे लाइंदा। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया शौह दरया सुटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दीप इक वखाइंदा। साचा दीप कर प्रकाश, सतिगुर वज्जे नाम वधाईआ। कर्म कांड रोग सोग चिन्ता दु:ख जाइण विनास, लेख आत्म इक वड्याईआ। मण्डल मण्डप गोपी काहन पाए रास, नट नटुआ स्वांगी स्वांग इक रचाईआ। शब्द सुरत आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म पूरी करे आस, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। निरगुण सरगुण वसे साथ, नाम जणाए अगम्मी गाथ, शब्दी बोध अगाध पढ़ाईआ। जिउँ भावे तिउँ लए राख, नेत्र खोल्ह वखाए आंख, अमृत देवे साचा रस, निझर झिरना इक झिराईआ। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, सगल विसूरे जाइण लथ्थ, किरपा करे पुरख समरथ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, वेख वखाए तीर्थ अठ सठ, जगत विकारा करे भट्ठ, दो जहानां वाली चारों कुण्ट वेख वखाईआ। हरिजन लेखे लाए रत, आत्म देवे ब्रह्म मति, सति सन्तोख धीरज जत घर इक्को इक वड्याईआ। बिन रसना देवे रस, हँस मुख पए हस्स, तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। दोहां मिल के बणे जस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सतिगुर दीपक धुर दी

लो, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। सतिगुर प्रेम गुरमुख जाए छोह, निरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। दोहां मिल के खेल करे सोहँ सो, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग वखाईआ । आपणे जिहा आपे हो, आपे वेखे चाईं चाईंआ। आपणा बीज आपे बो, पत डाली फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। आपे राखा बण के जाए सौं, आलस निंद्रा ग़फ्लत रूप आपे दए गंवाईआ। आपे लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लए जोह, बलधारी आप आपणा बल प्रगटाईआ । आपे नव खण्ड पृथ्मी वेखे भौं, धरनी धरत धवल खोज खोजाईआ। आपे हर घट अन्दर आत्म सेजा जाए सौं, करवट सके ना कोए बदलाईआ । आपे जन भगतां जोगा हो, होका आपणा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दीप इक जगाईआ। साचा दीप जगे जग एक, आदि पुरख दए जगाईआ। आदि जुगादि जिस दी टेक, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। सति नूर ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। सर्ब करे बुध विवेक, विवेकी रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आपणे रंग रंगाईआ। गुरसिख दीपक वेख प्रभ, आदि जुगादि रुशनाया। जुग चौकड़ी जिस नूं रहे लभ्भ, दो जहान ध्यान लगाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे कोई ना जाणे हद्द, हदूद समझ सके ना कोई राया। सारे ढोले गाउँदे छन्द, धुर दा राग अल्हाया। दर दरवेश मंगां रहे मंग, अलख निरँजण अग्गे अलख जगाया। श्री भगवान चाढ़्हनहारा रंग, रंग रंगीला बेपरवाहया। कलयुग अन्त खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह आप वखाया। गुरमुखां दे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाया । लहिणा चुका सूरज चन्द, चन्द नूर इक रुशनाया। भेव खुल्ल्हा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म गोद बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख इक्को नूर चमकाया। इक्को नूर चमके गुरदेव, हरि स्वामी वड्डी वड वड्याईआ। साहिब सतिगुर अलख अभेव, अनभव प्रकाश इक्को नूर करे रुशनाईआ। सो सतिगुर लेखे लाए सेव, जिस दा लेखा सके ना कोए मिटाईआ। बैठा रहे सदा धाम निहकेव, निहचल आपणा आसण इक सुहाईआ। देवणहारा अगम्मी मेव, फल इक्को इक वरताईआ। जिस खेल कीआ हेम, कुण्ट आपणी धार बंधाईआ। सो चुक के आया धुर दा नेम, गुरमुख विछड़े लए मिलाईआ। पिछला देवे देणा देण, अगला लेखा आपणी गोदी रिहा वखाईआ । दरस दिखाए नेत्र नैण, नैण मतिवाला इक्को इक जणाईआ। आत्म दरसी रसना कुछ ना सके कहिण, कहिण कथन विच सतिगुरू कदी ना आईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले सदा संग रहिण, आदि जुगादि विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दीप करे रुशनाईआ। साचा दीपक

जाए जग, घर वज्जे नाम वधाईआ। जन्म कर्म दी बुझे अग्ग, सांतक सति रूप वखाईआ। हँस रूप वटाए कग्ग, कागों हँस वटाईआ। सोहँ शब्द अगम्मी छन्द, गीत गोबिन्द आप सुणाईआ। बिन आत्म परमात्म दूजा अवर ना कोए अनन्द, अनन्द इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दीपक कर रुशनाईआ । सतिगुर दीपक ना होवे अलोप, हवा पवण ना कोए बुझाईआ। चिन्ता रोग ना हरख़ सोग, ग़म विच कदे ना आईआ। इक्को दरस पुरख अकाल ल्या लोच, लोचण नैण ध्यान लगाईआ। इक्को सोचे साची सोच, कवण वेला प्रभ मिले सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान दया कमाईआ। दीपक कहे मैं तेरा दीप, दीआ बाती कम्म कोए ना आईआ। आदि जुगादि तेरी सीख, सिख्या साहिब सतिगुर मोहे भाईआ। तेरे उते मैनूं परतीत, प्रतिनिध इक बणाईआ। तेरा ढोला गावां गीत, मैं मेरा विच्चों चुकाईआ। लेखा चुक्कया मन्दिर मसीत, गुरुदुआर मट्ठ तेरा घर नज़री आईआ। जिस घर वसें सदा अतीत, त्रैगुण बैठा डेरा ढाहीआ। तेरे छत्र झुल्ले सीस, जगदीश तेरी सरनाईआ। साचा कलमा इक हदीस, हज़रत नाम सिफ्त सालाहीआ। जिस दी करदे सारे उडीक, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। सो करन आया प्रीत, प्रीतम आपणा वेस वटाईआ। कोई समझ ना सके निक्की जिही झीत, जिस विच्चों आर पार आपणी धार जणाईआ। जो करनी करता सो होवे ठीक, दूजा सके ना कोए उलटाईआ। सच प्रकाश होए दीप, जोती नूर शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान बेपरवाहीआ। कवण दीपक जगे जग, अन्त अन्धेरा दए चुकाईआ। कवण दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ। कवण किनारा वेखे पार हद्द, कवण ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या शब्द गुर स्वामी, जोती जाता आप जणाइंदा। गुर का नाम अगम्मी बाणी, शब्द संदेसा राग अल्हाइंदा। धुर दा रस अमृत ठंडा पाणी, निझर झिरना सर्ब झिराइंदा। सति सतिवादी सति कहाणी, सति पुरख निरँजण आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। साहिब सतिगुर ठांडा ठार, अग्नी तत ना कोए वखाईआ। सर्ब जीआं करे प्यार, प्रीतम प्रीती इक समझाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पावे सार, सार पाए थाउँ थाईंआ। बीस बीसा हो तैयार, जगत जगदीश वेख वखाईआ। हरिजन साचे लए उभार, प्रेम उछाला इक वखाईआ। गृह मन्दिर घर बंक सोहे दुआर, जिस मन्दिर साहिब सतिगुर देवे चरण छुहाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत उधरे पार, जिस पारब्रह्म दए समझाईआ।

सतिगुर दीपक सदा उज्यार, दिवस रैण थित वार घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुख सच दीपक वेख होया निहाल, जिस दा नूर ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। शब्दी हो के बणे दलाल, घर घर आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्त अवल्लड़ी चाल, करता पुरख आप रखाईआ। जोत सरूप लभ्भयां कोई ना सके भाल, किरपा अन्दर गुरमुखां नज़री आईआ। पिछली देवे ना कोई मिसाल, मिसल आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को दीपक दित्ता बाल, चिराग़ चरागाह करे सर्ब रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां चरण वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस दर मस्तक लग्गे नाम टिक्का, दुरमति मैल मिटे छाहीआ।

३० अस्सू २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सोच, दरगाह साची सचखण्ड ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी ख़ुशीआं विच माणी मौज, मानुष माणस बैठे सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम बीतदी दिसे औध, वेला वक्त रिहा विहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी दस्सदे आए खोज, भेव कहिण कोए ना पाईआ। जिस दा कलमा निमाज़ रोज़ा रखदे रहे रोज़, राज़क रहीम वड्डी वड्याईआ। नित नवित्त जिस दर्शन पाए लोच, लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा मस्त प्याला पी हुन्दे रहे मदहोश, मुफ्त आपणा जाम वखाईआ। जिस दी याद अन्दर बैठे रहे ख़ामोश, आपणी दस्सी ना कोए चतुराईआ। जिस दे हुक्म अन्दर गुण अवगुण दस्स के आए दोष, निर्दोष जीव जंत जगत समझाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे साहिब सुल्तान रूपोश, पेशीनगोई समझ किसे ना आईआ। जिस दा खेल पंज तत काया अन्दर वेखदे रहे पोश, तन ख़ाकी माटी जगत हंढ्ढाईआ। जिस दा हुक्म वरतदा रिहा लोक परलोक, तबक सबक इक पढ़ाईआ। जिस दा नाम निधान पढ़दे रहे श्लोक, निष्अक्खर अक्खर रूप वटाईआ। जिस दे दुआरयों मंगदे रहे वस्त अमोलक मुक्ती मोख, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तिस दे हुक्मे अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण लेखा लिख लिख थक्के रिहा ना कोई जोश, जोशीलापन ना कोए जणाईआ। जिस दी धार अन्दर जगत विहार हुन्दा रहे बहुत, लोकमात खेल कराईआ। जिस दी नित नवित्त रखदे रहे ओट, अन्तर बाहर ध्यान लगाईआ। जिस दा नाम नगारा वज्जदी रही चोट, तन रबाब रूप बणाईआ। जिस दा नाम संदेसा देंदे रहे होक, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जिस दा भण्डारा इक थोक, बण गुर अवतार परचून हट्टी जगत चलाईआ। सो साहिब सच स्वामी सब दे उते लाए दोष, निर्दोष इक्को इक आप अख्वाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सब दी मारी होश, होश्यिारी

कोई रहिण ना पाईआ। इक्को प्रकाश पारब्रह्म प्रभ निर्मल जोत, जगत दीवाली डेरा ढाहीआ। राम कहे मेरा राम कोट, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। जिस राम बणाया बिन राम सोच, समझ आपणे विच समाईआ। सो पुरख अकाल हो दयाल कलयुग अन्त गुरमुख सन्त वेखे आपणे लोच, बिन नैणां लहिणा देण दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण राम दीवाली, राम नज़र ना आईआ। राम कहे वेख आपणे नैण मेरे हथ्थ ख़ाली, प्रभ आपणी वस्त आपणी झोली पाईआ। अचरज खेल करी निराली, निरँकार साकार दित्ता भुलाईआ। बिन भगत सच दीपक ना कोए दीवाली, दीवा बत्ती तेल कम्म किसे ना आईआ। अन्तिम सब दी होए चाली, चालाण फ़ारम बीस बीसा रिहा भराईआ। पन्द्रां कत्तक चार जुग दे राजे बणन भिखारी, गुर अवतार पेशवा नज़र कोए ना आईआ। सारे कहिण प्रभ इक अवतारी, दो जहान जिस दी दीवाली, बिन प्रकाश ख़ाली रूप नज़र कोए ना आईआ। सो सतिगुर साहिब सर्ब प्रितपाली, प्रितपालक आपणी धार जणाईआ। इक्को नूर जोत जगाए निराली, ज़हूर आपणा आप प्रगटाईआ। हरिजन हरिभगत इक्को वार बण स्वाली, दो जहानां भण्डार आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। राम कहे मेरा अयुध्या दीप, सतिगुर हथ्थ रुशनाईआ। पिछली कहाणी पिच्छे गई बीत, अग्गे समझ कोए ना आईआ। कवण खेल करे हरि जगदीश, जगदीशर आपणा हुक्म वरताईआ। मन मति बुध लोकमात भरम भुलाई बीस बीस, सब दी मुक्की माण वड्याईआ। साची सिख्या ना दस्से हदीस, हद्द हदूद डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नूर कर रुशनाईआ। साचा नूर दीप प्रकाश, प्रकाश हर घट नज़री आईआ। भगत भगवान वंडे रास, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सच राम जिस वसे पास, सो राम राम लभ्भण कदे ना जाईआ। कर किरपा जिस पूरी करे आस, सो निरासा रूप ना कोए वखाईआ। सतिगुर दीप सदा प्रकाश, अन्ध अन्धेर रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस नाम दीवाली वखाए आप, तिस दीवाने जगत दीवाली मूल ना भाईआ। राम कहे मैं वेखे दीवाने, दीवा बत्ती जिन्हां गुल कराया। इक नाम मस्त मस्ताने, घर आपणे रंग रंगाया। मंगण मंग दर भगवाने, दोए जोड़ वास्ता पाया। शाह पातशाह वाली दो जहाने, दर तेरा इक्को नज़री आया। नाता छुटे जगत याराने, साक सज्जण संग ना कोए निभाया। राग तेरा नाम तराने, तुरिया मुख शरमाया। नैण शरमाइण रवि ससि भाने, सूर्या चन्द मुख भवाया। कर किरपा जिस दित्ता दाने, दाता देव आप वरताया। सो तेरा खेल वेखे भाने, महिमा अकथ कथ दृढ़ाया। तेरा नूर इक पहचाने, बेपहचान नज़री आया। जन भगतां हो मेहरवाने, मेहर नज़र टिकाया। घर मेला शाह

सुल्ताने, शहिनशाह इक्को वेख वखाईआ। तिस गृह हरि दीप जगे महाने, जोती जोत जोत नूर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिन्हां दीवाली बिन दीपक दीआ काया माटी डगमगाया। जन्म कर्म बेनन्ती मंज़ूर, पूरब लेखा लेखे पाईआ। अग्गे बख्शे धुर दा नूर, घर सरूर ख़ुशी वखाईआ । घाटा कर के आप पूर, पूरी इच्छया पूर वखाईआ। साची भिच्छया दए ज़रूर, जो इच्छया इच्छया विच्चों प्रगटाईआ। साचा लेख धुर दा लिख्या हजूर, धुर दी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सुहञ्जणी ख़ुशी मनाईआ।