पहली कत्तक २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सतिगुर खेल सूरे सरबँग दा, शाहसवार शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। आर पार दो जहान जो सतिगुर लँघदा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार चलाईआ। सो मेहरवान धरती उते आ के कदे ना संगदा, दूर नेड़े मुरीद मुर्शद वेखे थाउँ थाईंआ। काया चोली कोटन जोजन दूर रंगदा, निज नेत्र नेरन नेर नज़री आईआ। जो मालक आत्म सेज पलँघ दा, अट्ठे पहर घर बैठा डेरा लाईआ। उह सतिगुर बिआस रावी झनाब पैरां नाल कदे ना लँघदा, सति सरूप रूप अनूप वखाईआ। एहो खेल सच्चे अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा लेख ब्यान कोई बंद ना बणावे छन्द दा, मुशंदगी अवर ना कोए रखाईआ। जुग जन्म कर्म मेहरवान मेहर निगह नाल गंढ्ढदा, हथ्थीं गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। खेल वखा सुहागी रंड दा, घर ख़ुशी इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द लँघया दो जहान, अद्धविचकार सके ना कोए अटकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जो अन्तर आत्म करे ध्यान, तिस मिले सहिज सुभाईआ। शाहसवारा नौजवान, जगत वेस पंज तत वखाईआ। अन्तर सति सरूप मेहरवान, शब्द रूप वटाईआ। दीवा बाती घर घर वेखे जोत जगा महान, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। बेऐब ख़ुदाई बण के परवरदिगार सांझा यार, दूर नेड़े सारे रिहा तराईआ। जगत बिआस ना कोई विचार, जगत सतलुज ना कोई प्यार, जगत रावी ना कोए आधार, सब दी भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा लेख इक्को वार होए मुसावी, मुसलसल रूप ना कोए वटाईआ। सतिगुर ना लवे ते ना देवे तकावी, तकवा इक्को इक जणाईआ। जिस दा लेख ना कोई लिखे कावी, बेअथाह सिफ्त सालाह बाहरा रूप वटाईआ। सो सतिगुर दूर दुराडा घर विच घर मिले जा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। अन्दरे
अन्दर आपणा लेखा दए लिखा, लेखा लिखे बिन कलम शाहीआ। सो सतिगुर पार किनारे सारे रिहा करा, तट आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द गुर गुरसिख गोबिन्द गोबिन्द गुरसिख रूप वटाईआ।
हुक्मरान सच हुक्म करदा, हरि करता वड वड्याईआ। हुक्मे अन्दर नूरी जोत धरदा, जोती जाता बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर शहिनशाह बणदा, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। हुक्मे अन्दर तख्त चढ़दा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। हुक्मे अन्दर सीस जगदीश ताज धरदा, तख्त निवासी इक हो जाईआ। हुक्मे अन्दर आदि जुगादि खेल करदा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्लदा, विष्न ब्रह्मा शिव समझाईआ। हुक्मे अन्दर लख चुरासी घाड़न घड़दा, त्रै पंज मेला सहिज सुभाईआ। हुक्मे अन्दर लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड रचदा, रचना आपणी आप रचाईआ। हुक्मे अन्दर घट घट निरगुण नूर धरदा, जलवागर वड्डी वड्याईआ। हुक्मे अन्दर जुग जुग वेस करे नर हरि दा, हरि करता भेव कोए ना पाईआ। हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए बरदा, दर ठांडा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मरान इक्को नज़री आईआ। हुक्मरान दा सुण के हुक्म, चार जुग दे हाकम भय रखाईआ। जिस दी निरगुण धारों बण के आए तुख्म, सो आपणी तासीर वेखे बेपरवाहीआ। चोला हंढ्ढाउँदे रहे पंज तत भूतन, सरगुण रूप अनूप वटाईआ। फिरदे रहे चार कुण्ट दहि दिश बहुरूपन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक वरताईआ। हुक्मे अन्दर आए दर, घर बैठे सीस झुकाईआ। हुक्मे अन्दर लए फड़, हुक्म इक्को इक रखाईआ। हुक्मे अन्दर गए मर, हुक्मे अन्दर जीवत रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। हुक्मे अन्दर आए दरवेश, दर बैठे अलख जगाईआ। हुक्मे अन्दर होए पेश, अदालत साची फेरा पाईआ। हुक्मे अन्दर वेख्या इक नरेश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर आवे डर, भय इक्को नज़री आईआ। हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर सलाहवां रहे कर, इक दूजे वल ध्यान लगाईआ। धुर दा डाकू चोर वड़या साडे घर, जिस दा खुरा खोज समझ सके ना कोई राईआ। सुत्तयां जागदयां सारे लए फड़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। चारों कुण्ट वेखो किधर जाईए चढ़, उपर थल्ले इक्को नज़री आईआ। आपणी करनी करतब सारे गए हर, हरि का भेव समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा रचाईआ। भेती हो के आया नेड़े, दुर दुराडा पन्ध मुकाईआ। वसणहारा साचे खेड़े, कुण्डी खिड़की सब दी रिहा खुल्हाईआ। वेखण आया चार जुग दे दुनी झेड़े, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। दीन मज़्हब केहड़े केहड़े, कलमा कलाम शब्द नाम कवण जणाईआ। कवण बन्न्ह बन्न्ह बैठे बेड़े, तुला चप्पू कवण हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे वल रहे तक्क, नींवीं नज़र ध्यान लगाईआ। साडा नबेड़ा करना एस ने हक़, हकीकत जिस दी ढोला गाईआ। चार जुग दी करनी कोलों करता पुरख गया अक्क, अक्ल कलधारी आपणी खेल वरताईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जो आए दस्स, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। सो कलयुग अन्त पल्लू छुडा सब तों गई नस्स, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग जीव साध सन्त जगत कुकर्म विच गए फस, फ़ैसला हक़ ना कोए कराईआ। माया ममता हउमें हंगता कूड़ी क्रिया पाई नथ्थ, चारों कुण्ट रही भवाईआ। सच सरनाई बेपरवाही हरि रघराई पुरख अकाल दीन दयाल कोई ना जाए ढट्ठ, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जगत विचार कूड़ विहार हो के बैठे अड्ड, सांझा रूप नज़र कोए ना आईआ। बण दुहागण कन्त सुहागी बैठे छड्ड, सेज सुहञ्जणी सोभा कोई ना पाईआ। अन्तिम सब दी मुक्की हद्द, हासल नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान नौजवान शब्द निशान पंज तत काया किसे लौण ना देणा अज पज, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं दस्सण, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। श्री भगवान किसे ना देवे नस्सण, दो जहान बैठा घेरा पाईआ। सब दे ख़ाली कीते हथ्थन, वस्त नज़र कोए ना आईआ। आपणा भाणा आया वरतण, पिछला लेखा लेख चुकाईआ। कलयुग अन्तिम आया परतण, प्रतिनिध इक हो जाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले आया परखण, नाम कसवट्टी हथ्थ उठाईआ। जन भगतां देण आया दर्शन, दीद ईद चन्द करे रुशनाईआ। जुग जन्म दी मेटण आया हरसन, हवस होर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण करो सलाह, वेला अन्तिम गया आईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जोती जामा ल्या पा, पारब्रह्म प्रभ आपणा नूर धराईआ। रल मिल सारे साचा सोहला गीत अगम्मी लवो गा, बिन रसना जिह्वा उच्ची कूक सुणाईआ। इक्को ढोला गाओ तू ही नूरी इक ख़ुदा, जलवागर बेनज़ीर तेरी सच सरनाईआ। · सरन सरनाई लागो पाउँ, पीर पैगम्बर फ़िदा हो कुरबान, जगत करबला जिस दी मिसाल
नज़र कोए ना आईआ। दोए जोड़ करो प्रणाम, सजदा इक्को इक सलाम, तेरा हुक्म मेहरवान, महिबूब तेरी ओट तकाईआ।
तेरा कलमा नबी कलाम, तेरा मन्दिर झुल्ले निशान, दो जहान वज्जे तेरी वधाईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, दर मंगीए इक्को दान, किरपा कर श्री भगवान, मेहर नज़र बिन नैण झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर सच मिले वड्याईआ। सारे दर ते मंगो मंग, मांगत बण भिखारी। साहिब सुल्तान सूरे सरबँग, तेरे चरण कँवल निमस्कारी। जुग चौकड़ी गई लँघ, आई कलयुग अन्तिम वारी। सृष्ट सबाई होई नंग, चारों कुण्ट कुड़यारी। सच ना वज्जे कोई मृदंग, साचा राग ना कोए धुनकारी। साचा नीर ना धारा गंग, अमृत सीर ना कोए फुहारी। साडी करनी सब दी होई बंद, तेरी जोत होई उज्यारी। तेरे दर गहर गम्भीर तेरा ढोला गाईए छन्द, सोहँ रूप सति जैकारी। निरवैर पुरख दे इक अनन्द, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शाह पातशाह तेरी सरदारी। साडा अगला मुकया पन्ध, पिछली तोड़ निभा यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे चरण कँवल बलिहारी। वर दे श्री भगवान, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं करता कादर मेहरवान, बेनज़ीर तेरी शहिनशाहीआ। बण याचक मंगे दान, पीर पैगम्बर गुर अवतार झोली डाहीआ। साडा लेखा मुके दो जहान, पांधी रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दा तेरा ज्ञान, प्रभ ठाकर तेरी झोली पाईआ। तेरी ख़लकत होए परवान, ख़ालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। सालस बण आप भगवान, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। ख़ालस रूप गुरमुख कर प्रधान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति सतिवादी दे निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। दो जहान करन प्रणाम, सजदा सीस इक झुकाईआ। तख्त निवासी नौजवान, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। साडा इक्को वार अख़ीरी लै ब्यान, कलम शाही लेखा दे मुकाईआ। तेरी लहर दा चढ़या इक तूफ़ान, तोबा तोबा सारे रहे सुणाईआ। असीं तेरे दर बाले बण के आए महमान, महमान निवाज़ी तेरे घर विच इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे मंग मंगाईआ। सब ने रल के मंगी मंग, मांगत रहे कुरलाईआ। लए अंगड़ाई सूरा सरबँग, शाह पातशाह रिहा सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब ने माणया अनन्द, इष्ट देव जगत मनाईआ। ढोले गा गा धुर दे छन्द, जीव जंत पढ़ाईआ। नाता जोड़ जीउ पिण्ड, पंज तत तन हंढ्ढाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेस इक सुणाईआ। धुर संदेस सुणो गुर अवतार, पीर पैगम्बर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे रहे विचार, अन्दर बाहर ध्यान लगाईआ। जिस नूं मन्नदे रहे निरगुण निरवैर निराकार, परवरदिगार बेपरवाहीआ । सो अन्तिम कल सब नूं लए संभाल, आपणी गोदी आप उठाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह करे आपणे भाल, हर घट वेखे थाईं थाईंआ। जगत दलाली करे ना कोई दलाल,
सालस इक्को इक वखाईआ। करे खेल प्रभू कमाल, काबलीअत सब दी आपणी झोली पाईआ। जिस दी अक्खरां नाल दे के आए मिसाल, सो निष्अक्खर आपणी सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तोहे तौफ़ीक, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। सीस झुल्ले छत्र तेरे जगदीश, जगदीश्र तेरी सरनाईआ। असीं दस्सया निशाना निक्का निक्का बीस बीस, भेव समझ कोए ना आईआ। जे पता हुन्दा तूं साडे ख़ाली करने खीस, लहिणा देणा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सोभा पाईआ। श्री भगवान कहे प्रभ एक, एकँकार आप जणाईआ। धन्न भाग तुहानूं दिती टेक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चार जुग नहीं कोटन जुग गुर अवतार पीर पैगम्बर दित्ते भेज, लोकमात सेव लगाईआ। नूरी निरगुण दे के तेज, तेज चमक धार मिलाईआ। घर मन्दिर बहि सुहाई सेज, आत्म परमात्म गंढ्ढ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठ खलोते, गल पल्लू इक्को पाईआ। प्रभू तेरा भेव ना कोई खोल्हे, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे पुत्त पोते, पिता पुरख अकाल तेरी समझ किसे ना आईआ। ना कोई जाणे वड्डे छोटे, चार जुग दी चौकड़ी इक्को वेर नज़री आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर बन्न्ह लंगोटे, लोकमात गए वाहो दाहीआ। तेरे नाम दे फड़ के सोटे, जगत जीवां जंतां भय जणाईआ। कूड़ी क्रिया करदे रहे टोटे, नाम खण्डा तेरा चमकाईआ। भाग लगाए पंज तत काया कोठे, घर मन्दिर सोभा पाईआ। तेरे दर्शन जुग चौकड़ी नैण लोचे, लोचण तेरा ध्यान रखाईआ। तेरे औण दे दस्सदे गए मौके, बीस बीसा इक जणाईआ। दो जहान कोई ना रहे विच धोखे, धुखदी कहाणी आए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो सुणो इक दलील, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सदी बीसवीं अन्तिम सब दी इक अपील, अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। इक्को निरगुण बणे वकील, वुकला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। श्री भगवान तेरा वेख दरबार, सब बैठे सीस झुकाईआ। पता नहीं की करे करतार, करता पुरख आपणी कल वरताईआ। जिस ने चार जुग दे कट्ठे कर गुर अवतार, इक्को डोरी तन्द बंधाईआ। सिर सके ना कोई उठाल, नेत्र नैण चरण ध्यान रखाईआ। भेस अवल्लड़ा कर गोपाल, बेमिसाल कार कमाईआ। चले अगम्म अवल्लड़ी चाल, समझ सके ना कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। दर घर साचे ख़ुशी मनाउँदा ए, परम पुरख प्रभ मेहरवान। धुर दा हुक्म इक सुणाउँदा ए, दो जहानां हुक्मरान।
नव नौ चार पिच्छों फेरा पाउँदा ए, जुग करता हो प्रधान। सब दा लहिणा मूल चुकाउँदा ए, देवणहार नौजवान। अगला मार्ग आप वखाउँदा ए, सृष्ट सबाई दे ज्ञान। धुर दा भाणा आप वरताउँदा ए, ना कोई मेटे विच जहान। गुर अवतार पीर पैगम्बरां आपणी गोद बहाउँदा ए, पिछला लेख चुकाए आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस वटाए श्री भगवान। श्री भगवान वेस वटाउँदा ए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। निरगुण नूर जोत धराउँदा ए, समरथ पुरख नज़र किसे ना आईआ। आपणा हुक्म आप वरताउँदा ए, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। धाम अवल्लड़े सोभा पाउँदा ए, तख्त निवासी इक शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर बुलाउँदा ए, धुर संदेसा देवे आण। कल कल्की आपणा नाउँ धराउँदा ए, योद्धा सूरबीर बलवान। डंका इक्को इक सुणाउँदा ए, सच झुलाए धुर निशान। थित वार इक वखाउँदा ए, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मंगया पूरा करे दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची कार आप कमाउँदा ए। साची कार कमाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जिस दी टेक, साहिब सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्त अवल्लड़ा भेस, वेस कोई समझ सके ना राईआ। रूप रंग ना कोई रेख, ततव तन ना कोए जणाईआ। निरवैर हो के खेले खेड, ख़ालक ख़लक फेरा पाईआ। गुर अवतार जिस दित्ते भेज, भजन बंदगी कलमा मात समझाईआ । सो आत्म अन्तर लए वेख, निज रूप पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा देवण जोग, वड जोगीशर दया कमाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा इक्को इक संजोग, दूजा नाता ना कोए बणाइंदा। पर्दानशीं दर बरदा मुख नक़ाब लाह देवे दरस अमोघ, जलवा नूर ज़हूर जोती जाता डगमगाइंदा। लेखा जाण लोक परलोक, नाम सुणा सच श्लोक, सोहला ढोला राग नाद धुन इक्को इक उपजाइंदा। जिस दा खेल कोई ना सके सोच, सोच समझ बाहर गुप्त ज़ाहर आपणी धार चलाइंदा। सो साहिब पुरख अकाल आपे जाणे आपणी मौज, मुफ़लस शाह आपणा खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रल के कहिण असीं लाईए ज़ोर, ज़ोरावर अग्गे इक्को अर्ज़ सुणाईआ। असीं उह जिन्हां लोकमात दित्ता तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। कलयुग अन्त नहीं होर, होका दे के दए सुणाईआ। की होया जे तेरी सृष्टी हो गई ठग्ग चोर, प्रभू तैनूं गई भुलाईआ। असीं अन्त एसे कारण तेरे हथ्थ विच दे के आए डोर, आपणे ज़ुमे बात ना कोए रखाईआ। तेरा मन्त्र फुरना दस्स के आए फोर, फ़ौरन तेरा हुक्म सीस जगदीश टिकाईआ। तेरा मन्दिर महल अटल दस्स के आए नाल ग़ौर, गहर गम्भीर अच्छी तरा समझाईआ।
तेरी सृष्टी दी तैनूं लोड़, असीं बैठे पल्लू छुडाईआ। उठ वेख जा चढ़ के घोड़, अस्व आपणा लै दौड़ाईआ। असीं एथे बैठे मार ताड़ी मचाईए शोर, तेरी करनी वेख ख़ुशी मनाईआ। आपणयां भगतां जाईं बौहड़, जो तेरा बैठे ध्यान लगाईआ। कूड़ विकार ओन्हां कोलों होड़, जा के सेवादार बण आपणी सेव कमाईआ। सानूं इक्को तेरे मिलण दी लोड़, तूं मिल प्या पिच्छा कोए याद ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। गुर अवतार किहा तुसां सच, प्रभ सज्जण सच्चे भाया। पहलों वखावां तुहानूं जो मार्ग आए दस्स, लोकमात जीव जंत राह चलाया। किधर गई तुहाढ्ढी पूजा पाठ, सिमरन ध्यान कवण लगाया। कवण कूटे लुक्या तीर्थ ताट, किनारा सरोवर सोभा कवण पाया। किधर गए शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान हट्ट, पंज तत त्रैगुण करके आए पढ़ाया। जे ओस वेले इक्को बेनन्ती करके नाम दस्सदे पुरख समरथ, झगड़ा कोई रहिण ना पाया। मैं आपणी चालाकी अन्दर तुहानूं इशारयां नाल दित्ता दस्स, तुहाढ्ढी समझ विच्चों आपणी समझ बाहर रखाया। हुण कट्ठे हो के कहिन्दे प्रभू तेरे वस, इक तेरा ध्यान लगाया। लोकमात वेखो दीन मज़्हब ज़ात पात अद्धविचकार मार के बैठे वट्ट, बन्नां बन्नां वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, अक्खीं वेख्या हाल, अक्खां नाल दए वखाया। प्रभू सानूं वेखण दी नहीं लोड़, सारे कूक कूक सुणाईआ। जिध्धर वेखीए माणस ढोर, चम्म दृष्टी ध्यान लगाईआ। दरोही ख़ुदाए दी होए चोर, ठग्गी तेरे नाल कमाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ हरामख़ोर, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। जगत वासना रहे लोड़, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। तेरे नाल प्रीती कोई ना सके जोड़, चरण मंगे ना कोए सरनाईआ। आपणा बेड़ा आपे रहे रोड़्ह, कलयुग पिच्छों धक्के रिहा लगाईआ। असीं नेत्र तक्क के वेख्या नाल ग़ोर, दहि दिशा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरी सच मिले सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सच सुणावांगा। पहलों करके तुहानूं वस, सब दा वास्ता आपणे नाल रखावांगा। पन्द्रां कत्तक सब ने वखौणे ख़ाली हथ्थ, ताल हथ्थां नाल वजावांगा। चरण कँवल इक्को जाणा ढट्ठ, इष्ट इक्को इक समझावांगा। इक्को नाम लैणा रट, रट्टा दो जहान चुकावांगा। इक्को खोल्ह धुर दा हट्ट, बण वणजारा हट्ट वखावांगा। पिछला लहिणा देणा कट, अग्गे मार्ग इक लगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल इक रचावांगा। साचा खेल इक रचावांगा। दर दरबार इक सुहावांगा। नर निरँकार इक अख्वावांगा। तन शृंगार इक जणावांगा। सीस ताज इक टिकावांगा। गुरू महाराज इक अख्वावांगा। रख लाज, पैज धरावांगा। मार आवाज़ भगत उठावांगा। साजण
साज वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पावांगा। घर साचा इक सुहावांगा। निरगुण नूर प्रगटावांगा। शहिनशाह आपणा रूप वखावांगा। सति सरूप भेव चुकावांगा। चारे कूट फोल फोलावांगा। सब दे ख़ाली कर ठूठ, भण्डारा इक्को इक भरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दरबार आप सुहावांगा। सच दरबार प्रभ लगाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बुलाएगा। पंच धार इक जणाएगा। पंचम मुख आप सालाहेगा। पंचम दु:ख आप गंवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लहिणा धुर दा आपणी झोली पाएगा। साचा लहिणा धुर दी धार, हरि करता आपणे लेखे लाईआ। पंजां प्यारयां दे प्यार, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात लए प्रगटाईआ। राष्ट्रपति जो दे के आया तलवार, तरा तरा समझाईआ। सो भगत सुहेला विछड़या यार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पन्द्रां कत्तक ढह के पए चरण दुआर, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। राजिन्दर प्रशाद कहे पुकार, पुनह पुनह तेरी सरनाईआ। त्रेते जुग दा लथ्था उधार, कलयुग अन्तिम ख़ुशी वखाईआ। किरपा कर हरि करतार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। सच धर्म दा तेरा राज, तेरे चरण मिली सरनाईआ। उच्ची कूक सुणावां आवाज़, प्रेम गीत इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा लेखा तेरे चरणां विच टिकाईआ। तेरा लेखा श्री भगवान, तेरे चरण भेंट कराईआ। पन्द्रां कत्तक दिवस महान, तेरा गीत ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। दोए जोड़ बन्दना करां आण, निरगुण निरगुण तेरे दर सीस निवाईआ। तेरे अग्गे धरां किरपान, कृपानिध तेरे हथ्थ फड़ाईआ। शाह भबीखण रख्या माण, तीखन तृखा जगत चुकाईआ। इक्को नज़री आएयों राम, राम राम रूप वखाईआ। पंज तत तेरी ना आई पहचान, जगत विहार समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले मेरे छुटे प्राण, प्राण आपणी झोली पाईआ। ढाई सकिंट पहलों दित्ता ज्ञान, सूझ समझ इक बुझाईआ। अक्खां मीटीआं मेरी इक्को वार होई तैनूं प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं इशारे नाल किहा बाल अञ्याण, उठ उंगली ल्या लगाईआ। लै के ग्यों सच मकान, सचखण्ड साचे बेपरवाहीआ। ओथे वेखे तेरे परवान, पंच बैठे सोभा पाईआ। मैं जा के करी प्रणाम, वाह वा तेरे नाम वज्जी वधाईआ। ओन्हां किहा बोल बिनां ज़बान, सच संदेस सुणाईआ। तेरा लेखा मुकया विच जहान, भाईआं नाल रलया भाईआ। पन्द्रां कत्तक असां निरगुण हो के लोकमात वेखण जाणा भगवान, निरवैर कवण धार खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लहिणा देणा झोली आपे पाईआ। पन्द्रां कत्तक बीस बीसा आवेगा। पुरख अबिनाशी अगला पिछला सब दा हाल
समझावेगा। घट घट वासी, साची मण्डल रासी रास रचावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड कर दासन दासी, हुक्म इक्को इक वरतावेगा। जन भगतां इक वार कर बंद ख़लासी, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ावेगा। अग्गे जा कोई ना करे बदमुआशी, नेकी बदी आपणा हुक्म वरतावेगा। निरगुण सरगुण बण के साथी, सगला संग रखावेगा। जिस नूं कोई समझ ना सके पूजा पाठी, सो इक्को नाम दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरिभगत लहिणा देणा दो जहान बिन कर्मी इक्को सरनी विच मुकावेगा। सरन विच मुक्के लहिणा, लेखा मंगे कोए ना राईआ। सतिगुर पूरे इक्को कहिणा, दो जहान वज्जे वधाईआ। बिन साकों बणे सज्जण सैणा, सगला संग रखाईआ। जन भगतां भगवान नाल रल के बहिणा, रल मिल इक्को दर सोभा पाईआ। एह वक्त नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग फेर नहीं रहिणा, कलयुग अन्त इक्को एका वार दया कमाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस ने कहिणा, तिस देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव सारे लागण पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची खेल इक रचाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों रयाइत, पुरख अकाल इक रखाईआ। जुग जुग गुर अवतार पीर पैगम्बरां कोलों करके किफ़ायत, जन भगतां झोली रिहा भराईआ। ना कोई शरअ ना शरायत, शरीअत अवर ना कोए वखाईआ। इक्को हुक्म इक्को नाम इक्को कलमा इक्को हदाइत, प्रभ लग्गो इक सरनाईआ। चार वरन अठारां बरन बणो इक जमाइत, ज़ामन होवे बेपरवाहीआ। जन भगतो भगत दुआरे विच तुहाढ्ढे उते करे अनाइत, आलम आलमीन समझ कोए ना आईआ। हरफ़ हरूफ़ तुलबा तालब ना करे कोई तराइफ़, तशरीह दे ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब मसाहिब इक्को नज़री आईआ। सतिगुर पूरा पुरख अकाल, अकाल पुरख दयावान अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दीन दयाल, दीनां निध सुख सागर रूप वटाइंदा। लोकमात सचखण्ड बणा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वखाइंदा। भगत भगवान वेख लाल, गुरमुख गुरसिख रंग रंगाइंदा। चौंह जुगां नालों वक्खरी चाल, अवल्लड़ी आप कराइंदा। इक्की अस्सू खेल पक्खोवाल, पक्ख धरती अस्व आप रखाइंदा। तिन्न कत्तक दे दान, पुरख नार भेव चुकाइंदा। नार पुरख इक भगवान, भगवन आपणा पड़दा लाहइंदा। पुरख नार इक ज्ञान, शब्द नाद इक सुणाइंदा। नार पुरख इक निशान, सतिगुर शब्द बिन हथ्थां हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा खेल कत्तक तिन्न, त्रै लोक लए जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दिन रहे गिण, अट्ठे पहर हिसाब लगाईआ। कवण वेला प्रभ प्रगटे आपणा चिन्ह, चानण करे नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार
सच वड्याईआ। सच वड्याई पुरख नार, घर साचे आप रखाइंदा। सतिजुग दा सति विहार, साची धार आप बंधाइंदा। धुर दरगाह दा धर्म निशान, स्त्री पुरख आप फड़ाइंदा। सज्जा खब्बा हथ्थ दोहां कर परवान, महिमां अकथ आप लिखाइंदा। आप रहे विच दरम्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक चार चार वंड वंडाइंदा। इक अग्गे चार सज्जे चार खब्बे। मेहरवान विच फबे। चार कुण्ट इक्को लभ्भे। दहि दिशा सब नूं सद्दे। दो जहान आपे भज्जे। शब्द रूप निरगुण गज्जे। शाहसवार सतिगुर सजे। कर निमस्कार गुरमुख दोए बद्धे। पंज प्यार प्रेम रस मधे। हरिसंगत प्यार जुग चार हद्दे। कल्गीधर निरगुण निरवैर अवतार, योद्धा सूरबीर साहिब सुल्तान इक्को फबे। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के सेवादार, हुक्मे अन्दर आवण बज्झे। करे खेल आप करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणी धार विच्चों आपे अग्गे वधे।