पुस्तकालयभाग १५

३ कत्तक २०२० बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर

साहिब सतिगुर वेख रंग, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। लोकमात सूरा सरबँग, शाह पातशाह वेस वटाईआ। जन भगत दुआर आपे लँघ, घर साचे सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख नच्चण वांग मलंग, आप आपणा ताल उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वजावण मृदंग, सद नाम ढोला गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दए अनन्द, अनन्द इक्को इक दरसाईआ। नैण शरमाइण सूरज चन्द, धरत धवल ध्यान लगाईआ। चार जुग कहिण साडी पूरी होई मंग, प्रभ लेखा रिहा लगाईआ। चार वेद कहिण सानूं पाए ठंड, अमृत मेघ बरसाईआ। चार वरन कहिण साडा मुक्के पन्ध, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। चार खाणी कहे मेरा मुके रंडेपा रंड, कन्त सुहागी इक हंढ्ढाईआ। चार बाणी कहे मेरा सोहे सच्चा छन्द, धुर दी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक सुहाईआ। सच दुआरा वेख मात, दो जहान ख़ुशी मनाइंदा। सचखण्ड दुआरा पड़दा लाह कनात, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। थिर घर वेखे इक प्रभात, शब्दी गुर सोभा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर उपर उठावण हाथ, बिन हथ्थां हथ्थां नाल समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उच्ची गायण गाथ, तू ही तू ही राग अल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल रहे भाग, बण बण पांधी पन्ध सर्ब मुकाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल सति स्वामी जगाए चिराग़, दीवा बाती कमलापाती इक्को नूर वखाइंदा। मेहरवान नौजवान श्री भगवान जन भगतां धोवे दाग़, दुरमति मैल दूर कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ज़िमीं असमान खेल महान, पुरख

पुरखोतम निरवैर आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप चढ़ाइंदा। साचा रंग वेख लोक, परलोक रहे जस गाईआ। रल मिल गावण इक सलोक, सोहला इक्को गाईआ। नज़री आए निर्मल जोत, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जिस दी इक्को गोत, वरन बरन ना कोए रखाईआ। नित नवित्त ना हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भोगे भोग, सच संजोग आपणा इक हंढ्ढाईआ। करे कराए बेपरवाहे देवे दरस अमोघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड वेख ब्रह्मण्ड, सारे ख़ुशी मनाईआ। नव नौ चार विच संसार अन्तिम वार अन्तिम गए लँघ, चौकड़ आपणा पन्ध मुकाईआ। निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गायण ढोला छन्द, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ। सो प्रगट होया सूरा सरबँग, जिस दा रूप रेख ना कोई रंग, जोती जाता पुरख बिधाता नूर इलाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खाणी बाणी जिस ने वंडी वंड, धुर दी धार शब्द अनाद आप समझाईआ। सो कलयुग अन्तिम प्रगट हो सूरा सरबँग, वजाए इक नाम मृदंग, दो जहानां सति निशाना वड मेहरवान झुलाईआ। दो जहान हो इकट्ठे, दर इक्को वेख वखाईआ। श्री भगवान खेल कोई ना जाणे समरथे, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। आपणी वंड विच ब्रह्मण्ड नव खण्ड आपे रखे, जीव जगत समझ कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी चारे कुण्ट रहे हक़े बक्के, हक़ हकीकत नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त जिस नूं लभ्भ लभ्भ थक्के, सो शाह पातशाह आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। जिस दी पूजा पंज तत काया करे मदीने मक्के, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ बैठे ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग साहिब सतिगुर जो निरगुण पत रखे, सरगुण सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। लोकमात दा वेख महल्ला, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, हरि करता आप कराईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल प्रेम प्रीती मन्दिर हो के झल्ला, हरिजन साचे वेखे थाउँ थाईंआ। निर्धन सरधन फड़ाए आपणा पल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी वेखो करे करतार, समझ कोए ना आईआ। पहली कत्तक हो तैयार, कदम आपणा इक उठाईआ। दो कत्तक निरगुण सरगुण धार, दो जहानां वेख वखाईआ। चार जुग दा पूरब लहिणा दए उधार, लेखा सब दी झोली पाईआ। सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सारे मंगदे गए दीदार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कर किरपा प्रभ बख्शणहार, बख्शिश तेरे हथ्थ वड्याईआ। निज नेत्र दे दीदार,

घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा भगत भगवान एकँकार, एका वार जणाईआ। सारे रहिणा ख़बरदार, बेख़बर ख़बर पुचाईआ। धरत होवे शरमसार, धरनी धवल नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बणन भिखार, दर दरवेश बैठण डेरा लाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी बीसवीं दए दीदार, दीदा दानिस्ता भेव अभेद पर्दानसीं आपणा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक वड्याईआ। देवणहार वड्याई आप, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। सन्त सुहेले रख के साथ, सगला संग निभाइंदा। जो निरगुण हो के चार युग अन्त गया आख, सो परमात्म आपणा भेव चुकाइंदा। कलयुग वेख अन्धेरी रात, पुरख अबिनाशी आपणा फेरा पाइंदा। सच प्रीती बंध नात, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। सच धर्म दा डूंग्घा खात, गृह मन्दिर आप वखाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लवे राख, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा आप जणाइंदा। आओ लेखा दस्सां एक, श्री भगवान आप जणाईआ। विष्न रखी पिछली टेक, प्रभ मिले तेरी सरनाईआ । ब्रह्मे मंगया आपणा हेत, ब्रह्म आपणी अंस बणाईआ। शंकर किहा मैं वेखां खेत, तेरा नाम शस्त्र इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए जणाईआ। आवो वेखो पंज तत्त, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ। जुग चौकड़ी गए लँघ, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी पूरी करो मंग, मांगत बचया कोए नज़र ना आईआ। प्रगट हो सूरा सरबँग, शाह पातशाह रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी सरन मिले सरनाईआ। शब्द कहे प्रभ दे दात, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। मेरी धारों निकली तिन्नां इक जमात, विष्न ब्रह्मा शिव रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया दित्ता साथ, रजो तमो सतो मेल मिलाईआ। त्रैगुण कहे त्रैलोकी खेल तमाश, मेहरवान तेरी सरनाईआ। त्रिलोकी कहे निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरी धार इक जमात, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। सारे कह कह गए आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पारब्रह्म तेरा खेल तमाश, समझ किसे ना आईआ। हर घट अन्दर रखें वास, लख चुरासी रिहा समाईआ। जुग चौकड़ी करें नास, हुक्मी हुक्म इक भवाईआ। दो जहान मण्डल मण्डप पृथ्मी आकाश पावें रास, गोपी काहन आप नचाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जन भगतां पूरी कर आस, आसा तेरे अग्गे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार सारे बोलण, शब्दी नाअरा इक लगाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी कलयुग अन्तिम पूरा तोल आएयों तोलण, बण तोला बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले आएयों मात वरोलण, आप आपणी सेव कमाईआ। सच दुआर हरि निरँकार निरगुण धार आएयों खोलण, ख़ालक ख़लक दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी करन दा इक्को वक्त, जुग चौकड़ी आप जणाया। मिले वड्याई विच जगत, जगजीवण दाता होए सहाया। कलयुग अन्तिम निरगुण रूप आवे परत, जोती जाता वेस वटाया। करे खेल बीसवें बरस, बरसी आपणे रंग रंगाया। देवे वड्याई उते धरनी माटी फ़र्श, ख़ाक कंचन रूप वटाया। जुग जन्म दी लाहे हरस, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कत्तक तिन्न कर के तरस, तार सितार इक हलाया। सब दी पूरी करे लिख्त पढ़त, बिन कलम शाही हिसाब जो आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाया। तिन्न कत्तक प्रभ की कुछ वाधा, गुर अवतार पुछ पुछाईआ। कोई ना दस्स के गया प्यो दादा, शास्त्र सिमरत वेद समझ किसे ना पाईआ। कोई ना गा के गया रागां नादां, रसना जिह्वा वंड ना कोए वंडाईआ। कोई ना सुणाए उच्ची आवाज़ा, रसना जिह्वा बोल अल्हाईआ। कलयुग अन्तिम किस बिध कत्तक तिन्न होवे दरस वड भागा, वड भागी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे पए बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साडे नाल क्यों मारया रोल, आपणा पड़दा आप छुपाईआ। असीं सुत्ते रहे अनभोल, चार जुग प्रभ तेरी समझ कोए ना आईआ। असीं काग़ज़ शाही कलम नाल तोलदे रहे तेरा तोल, बौहड़ी ख़ुदाए तेरा तराज़ू हथ्थ किसे ना आईआ। तूं निरगुण निरवैर पुरख अकाल सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बैठा रिहों अडोल, आपणी करनी आपणे विच छुपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शरअ शरीअत दीन मज़्हब ज़ात पात असीं करदे रहे घोल, तेरे चरणां घोली घोल ना कोए घुमाईआ। कलयुग अन्तिम वेख मार झात विच्चों सब दे पोल, आपणा भार ना सके कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। हथ्थ वड्याई तेरे प्रभ, दर तेरे आस रखाईआ। आपणा भेव दस्स सब, पड़दा उहला रहिण ना पाईआ। कवण कूट कवण किनारा कवण हद्द, कवण मन्दिर कवण दुआर डेरा लाईआ। कवण शब्द कवण नाम कवण नद जाए वज्ज, कवण राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। तिन्न कत्तक दा सुणो हाल, सो साहिब आप जणाईआ।

निरगुण सरगुण कीआ प्यार, निरगुण सरगुण आपणी धार वखाईआ। पहली कत्तक एकँकार, दूजे सृष्ट रची संसार, तीजे कर्म कांड कर प्यार, तिन्नां मेला सहिज सुभाईआ। तिन्ने डिगे दर दुआर, बिन अक्खां रोवण ज़ारो ज़ार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। किरपा कर आप निरँकार, साचा दस्स इक विहार, तेरे नाल होवे प्यार, नाता नज़र कोए ना आईआ। मार्ग इक्को दे सखाल, मेला होए दीन दयाल, झगड़ा चुके काल महाकाल, साची मिले इक सरनाईआ। तूं आपे सानूं लैणा भाल, ना वेखीं शाह कंगाल, ऊँच नीच समझ कोए ना पाईआ। मुर्शद हो के सुणें हाल, सतिगुर हो के बणें दलाल, करता हो के लएं संभाल, तेरे अग्गे इक्को अरदास सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तिन्नां देवां इक्को रंग, रंग राता दया कमाईआ। जोत शब्द पंज तत देवां नाल संग, सगला संग बणाईआ। निरगुण धार वजा मृदंग, ताल इक्को इक सुणाईआ। सच दुआरा आपे लँघ, नैण इक्को इक खुल्हाईआ। आपणे लोचण दोवें कर के बंद, तीजा लोचण गुरमुखां झोली पाईआ। चार जुग कोई समझ ना सके हरि का अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों रस वखाईआ। आदि पुरख प्रभ वंड के आपणी वंड, झोली आपणी विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोत शब्द तत कर विचार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। निंमां निंमां तेरा उज्यार, ईश जीव रूप अख्वाईआ। पारब्रह्म तेरा ब्रह्म पसार, जीव जंत वड्याईआ। परमात्म तेरा आत्म आधार, इक तेरी ओट रखाईआ। कर्म कांड नाल कर तैयार, प्रकृती बन्धन देवें पाईआ। नौ दुआर महल्ल उसार, नौ दर देवें जगत वखाईआ। आसा तृष्ना माया ममता हउमें हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार अन्दर देवें वाड़, हुक्म हाकम इक मनाईआ। सच दस्स प्रीतम प्यारे सज्जण किस गृह मन्दिर करें सानूं प्यार, आप आपणा दरस दिखाईआ। जिस घर वसण ठग्ग चोर यार, दूजी धार ओथे नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। मेहरवान प्रभ पुरख समरथ, दीन दयाल दया कमाइंदा। साची देवे अगम्मी वथ, नज़र किसे ना आइंदा। घर विच घर करां वख, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। तिस मन्दिर अन्दर जावां वस, जिस दा दरवाज़ा नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण नूर करां प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सच दस्स प्रभ केहड़ा घर, जिस घर वेखें चाईं चाईंआ। साडी झोली पा दे वर, वस्त अमुल आप वरताईआ। बाकी सब दा चुक्के डर, भय नज़र कोए ना आईआ। तेरी सरनी जाईए पड़, सरनगति इक रखाईआ। मेहरवान मेहरवान प्रभ किरपा कर, पुरख अबिनाशी तेरे

हथ्थ वड्याईआ। उच्चे टिल्ले वेखीए चढ़, घर दर्शन तेरा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या सुण लओ मीत, हरि सतिगुर आप जणाईआ। निरगुण सरगुण चलावां रीत, रीतीवान आप अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडां वंड ठीक, लख चुरासी नाल मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नाल देवां भीख, गुर अवतारां पैगम्बरां झोली पाईआ। भगतां सन्तां मेट अन्धेरा तारीक, निंमां नूर दयां चमकाईआ। थोड़ा थोड़ा हो के वेखां नज़दीक, बाकी आपणा आप छुपाईआ। निक्की निक्की दस्स के चरण प्रीत, दूर दुराडा बैठा मुख भवाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां विच करन मेरी उडीक, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। नक्कां नाल कढ्ढणे फिरन लीक, रो रो मंगण दर ते भीख, भिच्छया झोली ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। सच दस्स प्रभू आपणा भेव, दर बैठे मंग मंगाईआ। चार युग कवण करन तेरी सेव, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरा वेखण धाम निहचल निहकेव, महल अटल तेरे ख़ुशी मनाईआ। तेरा नाउँ गावण तेरे नाल मिल के रसना जिह्व, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सुणो भेव अगम्म अथाह, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। चार जुग दा लेख दयां समझा, बिन समझों समझ कराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दयां लिखा, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। अञ्जील कुरान खाणी बाणी मार्ग दयां लगा, लहिणा देणा झोली पाइंदा। लख चुरासी विच्चों चार जुग विच थोड़े लवां उठा, जिन्हां आपणा भेव जणाइंदा। तेई अवतार उंगल लवां ला, भगत अठारां इशारा इक वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जोती नूर दयां चमका, दूर निशाना इक वखाइंदा। नानक निरगुण मेला इक्को सहिज सुभा, गोबिन्द आपणा पूत बणाइंदा। शब्दी धार नाल मिला, इकावन बावन रंग चढ़ाइंदा। चार जुग विच बवन्जा देवां रख हथ्थ अक्ख खुल्हा, बाकी नज़र किसे ना आइंदा। जो आया सो गया गा, गावणहारा रूप ना कोए वखाइंदा। निक्की निक्की सेवा ला, त्रिलोकी नाथ आप बणा, चरणां हेठ आप दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। हाए प्रभू एह की कीता, दरोही तेरे नाम ख़ुदाईआ। लख चुरासी विच्चों बवन्जा नाल लाई प्रीता, बाकी छड्डी सर्ब लोकाईआ। कोटन कोटि जीव तेरे हस्त कीटा, ऊँच नीच जूनी जून रिहा भवाईआ। कलमा कलाम धुर नाम दे के शब्द हदीसा, हज़रत क्यों बैठा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आपणा भेव दे जणाईआ। सुणो भेव श्री भगवान, सो साचा आख जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण आपणा दान, देवां वस्त झोली पाईआ।

लोकमात बणा के जाण जगत निशान, पंज तत मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी इक्को वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी देवां जोग, साची वंड आप वंडाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। इक्को हुक्म लोक परलोक, दो जहानां आप सुणाईआ। इक्को नाम सच श्लोक, सोहला ढोला राग अल्हाईआ। इक्को नूर इक्को जोत, इक्को दीप करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । मेहर नज़र प्रभ तेरी की, सारे देण दुहाईआ। तुध बिन सके ना कोई जी, जीवण कम्म किसे ना आईआ। तेरे दुआरयों मेटणी असां लीह, लेखा कोई नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मिले वड्याईआ। दर घर साचे देवां माण, सो साहिब आप जणाया। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, नव नौ चार पन्ध मुकाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण भिखारी मंगण दान, दर दुआरे सीस झुकाया। कलयुग अन्तिम प्रगट हो श्री भगवान, पुरख अबिनासी फेरा पाया। सब दा मंगया करां परवान, मेहर नज़र नैण उठाया। बण के आवां वाली दो जहान, निरगुण नूर करां रुशनाया। बावन बावन कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाया। साची सिख्या समझाए एक, एकँकार मिले वड्याईआ। बवन्जा मिले धुर दी टेक, इकवंजा इकवंजा इक नाल तराईआ। इक इक दा इक्को देस, सचखण्ड साचे बैठा डेरा लाईआ। इक इक दा अवल्लड़ा भेस, समझ सोच सके ना कोई राईआ। इक इक धुर दा खेड, खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र इक उठावांगा, सो साहिब सच जणाईआ। निरगुण सरगुण दोवें धार तजावांगा, आप आपणा मूल चुकाईआ। अन्तिम इक्को रूप प्रगटावांगा, तीजे नैण करां रुशनाईआ। धुर दा नाम इक सुणावांगा, समझ सके कोई ना राईआ। थित वार इक वडयावांगा, वज्जे लोकमात वधाईआ। दूआ सिफ़रा पन्ध मुकावांगा, ज़ेर ज़बर दिसे कोई नाहींआ। मढ़ी गोर पन्ध मुकावांगा, कर के खेल बेपरवाहीआ। साचा ज़ोर इक जणावांगा, हथ्थ लै के दो जहानां शाहीआ। ठग्ग चोर इक्को मेहर नज़र नाल तरावांगा, जो आए चल सरनाईआ। पूजा पाठ ना कोई करावांगा, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। गुरमुख इक्को रूप बणावांगा, साचे घर कर कुड़माईआ। भगत भगवान हो प्रनावांगा, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। साची सेज इक हंढ्ढावांगा, घर बण के प्रभू माहीआ। निरवैर हो के वेख वखावांगा, पन्ध मुकावां बण के राहीआ। दूर दुराडा चल के आवांगा, सच संदेस सुणावां चाईं चाईंआ। कलयुग सुहञ्जणी रुत्त सुहावांगा, जिस दा लेखा समझ सके कोई नाहींआ। चार जुग

दे विछड़े मेल मिलावांगा, फड़ उठावां आपणी बांहींआ। अमृत जाम इक प्यावांगा, धुर दा बण के सच गोसाईंआ। पूरी इच्छया काम करावांगा, भिच्छया पा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कत्तक तिन्न तक्कण दो जहान, अग्गे पिच्छे ध्यान लगाईआ। दोहां विच वसे श्री भगवान, मेहरवान आपणा डेरा लाईआ। मातलोक विच्चों दोआबा कीता प्रधान, दो जहानां वाली आपणी गोद बहाईआ। सच महिराबा इक मकान, सच महिबूब इक्को रूप वखाईआ। भागा आया श्री भगवान, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। चिराग़ जगाया शमादान, गुरमुख नूर कर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणा बण के बणया आप महमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुण संदेस प्रभ का सच्चा, सारे ख़ुशी मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण अच्छा, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ जन भगत तेरा बच्चा, बचपन तेरी झोली पाईआ। जिन्हां पिच्छे लोकमात जावें भज्जा, निरवैर आपणा वेस वटाईआ। बिन मक्के काअब्यो कराएं हज्जा, करें कबूल हज्ज मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। खेल नहीं एह मेरी रीत, रीतीवान जणाइंदा। गुरमुख वेखो करदे प्रीत, जिन्हां अन्तिम अन्त लैण कोए ना जाइंदा। तुहाढ्ढी सिख्या गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सारे भुल्ल गए हो गए नीच, उत्तम ज़ात ना कोए वखाइंदा। कलयुग अन्तिम जन भगतां मेरे नाल गंढ्ढ पीच, पीची गंढ्ढ ना कोए खुलाइंदा। चार जुग जो निक्की जिही रहिंदी गई झीत, जिस पिच्छे कबीर जुलाहा कूक सुणाइंदा। इस दे विच प्रभ प्रेम प्यार दी धार रखी अतीत, आर पार ना कोए नज़री आइंदा। सारे कहिण वेख वेख प्रभ जो कुछ किहा ठीक, कूड़ा कुछ नज़र नहीं आइंदा। कलयुग जीव बणे ढीठ, जूठ झूठ घट घट डेरा लाइंदा। सच नाम दी मंगे ना कोई भीख, दर भिखारी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी लहिणा पूर कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाहवा, वाह वा तेरी वड्याईआ। प्रभ जू साडा चुक्कया दाअवा, दाअवेदार कोई नज़र ना आईआ। चौथे जुग दा कच्चा रहि गया आवा, साची भट्ठी तत ना कोए तपाईआ। नाता तुटा पुत्रां मावां, सच प्रीत ना कोए लगाईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धि होई कावां, काग रहे कुरलाईआ। दरगाह साची किसे ना दिसे टिकाणा, चिट्टा काग़ज़ नज़री आईआ। अन्तिम रोवण उते रख के बाहवां, फड़ बांह पार ना कोए लगाईआ। तिन्हां गुरमुखां सद बलि बलि जावां, जो तेरा नाम ध्याईआ। जो रस्ते मल के बैठे राहवां, धर्म निशाने हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार कहिण जिन्हां उठाए निशान,

निशाना लोकमात जणाईआ। तेरी खेल श्री भगवान, समझ साडी विच ना आईआ। असीं बण के आए काहन, लोकमात फेरा पाईआ। दीन मज़्हब बणा के आए विधान, जगत रीती मात चलाईआ। कलयुग अन्तिम सुण के इक फ़रमान, फ़ुरने सब दे बंद हो जाईआ। पैगम्बरां भुल्लया तेरा कलाम, कलमा याद रिहा ना राईआ । तैनूं वेख वड अमाम, सर सलाम रहे झुकाईआ। तेरा अगम्मी सुण पैग़ाम, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल साचे हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हथ्थ निशान सत्त रंग, रंग राता ख़ुशी मनाईआ। जुग जन्म जिस नूं गए लँघ, पार किनारा इक्को नज़री आईआ। माणस जन्म ना होया भंग, जित्ती मात लोकाईआ। मिल सतिगुर पाया अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दरगाह साची चढ़े चन्द, दो जहान होए रुशनाईआ। धरनी धरत धवल पई ठंड, माटी ख़ाक ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह कीती प्रभ तेरी सेवा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों हथ्थ आईआ । चार युग नज़र ना आएयों वड देवी देवा, देवत सुर सब तेरा ध्यान लगाईआ। तुध बिन कोई ना देवे अगम्मी मेवा, अमृत रस ना कोए चखाईआ। साचा लाए ना मस्तक थेवा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। किरपा करीं बिन गायां रसना जिह्वा, अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के मन्दिर खड़ के आपणा दरस दिखाईआ। मेहरवान प्रभ अलख अभेवा, अलख अगोचर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। नौ निशान कहिण प्रभ मेरे मीत, तेरे चरण कँवल सरनाईआ। पंजां बिनां ना सोहे रीत, पंच पंचाइण तेरी वड्याईआ। पंजे मीत मिल गावण गीत, पंजां तत्तां देणा जणाईआ। सच सच वेखण अनडीठ, अनडिठड़ी धार पड़दा लाहीआ। जिन्हां मिल के होए ठंडे सीत, अग्नी तत नज़र ना आईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, घर मन्दिर दर्शन पाईआ। सो देणी इक प्रीत, प्रीतीवान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान बेपरवाहीआ। जगत निशानिओ रखणा याद, धुरदरगाही आप जणाइंदा। तुहाढ्ढे नाल मिल के वज्जे मेरा साज, भगतां ताल आप मिलाइंदा। एथे ओथे ख़ुशीआं नाल भगत भगवान नाल मिल के होया काज, अग्गे विछोड़ा नज़र कोए ना आइंदा। इस तों वड्डा होर ना कोई दुआर, जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र लोचण नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात आप कराइंदा। सचखण्ड दी प्रभ ने लई सोच, गुरमुख भगत दए जणाईआ। उते चढ़ के कोई ना खोजी खोज, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। अन्दरों असीं सारे रहे लोच, प्रभ पड़दा दए खुल्हाईआ। निरगुण रूप हो के माणीएं मौज, रोग सोग चिन्त मिटाईआ। श्री भगवान

वड मेहरवान बैठा आप ख़ामोश, सुणी जाए चाईं चाईंआ। पहलों चार जुग दा मेट पिछला रोस, फेर अग्गे झोली दए भराईआ। पहलों आहलणयों डिगे गोदी चुक्के बोट, फिर साची चोग दए चुगाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, शब्द धुन शनवाईआ। प्रभ दा वेखो अक्खां साम्हणे चोज, चोजी प्रीतम इक्को इक कराईआ। दर्शन करो नित नवित्त रोज़े विच रोज़, रोज़ा काया काअबा इक वखाईआ। आप बैठे रहो बण निर्दोष, दोषी प्रभ नूं लओ ठहराईआ। जो तुहाढ्ढे पिच्छे होया बेहोश, आप आपणा गया गंवाईआ। होर करो जे होवे रोस, रुस्सयां प्रभ मिले चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान नज़र उठाईआ। नज़र तेरी नहीं मंज़ूर, भगत साजण आख सुणाईआ। जुग चौकड़ी लारे लाउँदा रिहों ज़रूर, धोखेबाज़ रूप वटाईआ। असीं इकट्ठे हो के सारे तेरे उते लाउणा कसूर, फ़तवा इक्को इक जणाईआ। तैनूं लभ्भदे लभ्भदे होए मजबूर, तूं हथ्थ किसे ना आईआ। गल्लां बातां नाल नहीं मंगणी तेरी धूढ़, जिन्ना चिर मस्तक टिक्का आप ना लावें छाहीआ। चार जुग जे बणे रहे मूढ़्ह, हुण मूर्ख मति देणी तेरी झोली पाईआ। जे सर्ब कला प्रभ भरपूर, क्यों बैठा पड़दा पाईआ। पिच्छे वसदा रिहों दूर, हुण अन्दर वाड़ तैनूं कुण्डा लैणा बंद कराईआ। कलयुग मिटे अन्धेरा बख्शें आपणा नूर, नूर नुराना नूर धराईआ। तैनूं होण नहीं देणा मफ़रूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। श्री भगवान कहे बोल सच, आदि जुगादि सच जणाइंदा। कलयुग अन्तिम आया नट्ठ, निरगुण हो के वेस वटाइंदा। सरगुण नाता दित्ता तज, पंज तत चोला ना कोए रखाइंदा। जन भगतो तुहाढ्ढी सेजा चढ़या सज, बहि आसण सोभा पाइंदा। तुहाढ्ढा दर्शन करां रज्ज, आपणा दरस ख़ुशीआं नाल वखाइंदा। एहो खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची इच्छया पूर कराइंदा। इच्छया प्रभ कर दे पूरी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। सृष्टी नाता तुट्टे कूड़ी, कूड़ कुड़यारा रहिण कोए ना पाईआ। मस्तक टिक्का ला दे धूढ़ी, चरण चरणोदक मुख चुआईआ। माया ममता रहे ना कोई मगरूरी, निवण सो अक्खर दे पढ़ाईआ। आदि जुगादि साहिब दस्तूरी, तेरा हुक्म इक्को इक नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब चुकी फिरदे भूरी, सेली टोपी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान होए सहाईआ। सुणो भगत मेरा भगती रंग, सो सतिगुर आप चढ़ाईआ। सचखण्ड दा सच्चा चन्द, गुरमुख इक्को नज़री आईआ। परम पुरख दा अगम्मी छन्द, सन्त सुहेला गाईआ। जरम कर्म दा चुक्कया रंड, कन्त सुहागी मेल मिलाईआ। जगत दुआर जाणा लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। आपणा देवे परमानंद, निजानंद आप जणाईआ।

सब दी पूरी करे मंग, मांगत झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान सदा सदा सहाईआ। कत्तक तिन्न कहे सुण मेरी करनी, प्रभ तेरे अग्गे जणाईआ। मेरी मंज़ल किसे ना चढ़नी, कलयुग जीव देण दुहाईआ। मेरी विद्या किसे ना पढ़नी, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सरनाईआ। तिन्न कत्तक कहे मैं बणया कातिल, कूड़ी क्रिया कतल कराईआ। जन भगतां अन्दर धाम बणावां मुकदस्स बातन, बैतल रूप वटाईआ। माही बण के आया पातण, बेड़ा इक उठाईआ। प्रेमी हो के बणया साथन, सगला संग निभाईआ। दरवेश हो के आया आखण, उठो लोक ख़ुदाईआ। जिस दी लभ्भी किसे ना ज़ातन, ज़ात विच किसे ना आईआ। जिस दा रूप अनोखा बातन, सो आपणा नूर करे रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं भाखण, भेव कहिण कोए ना जाईआ। सो प्रगट होया पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। जन भगत दुआरे पावण आया रासन, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल रलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे जाचण, हरि जू अचरज खेल रचाईआ। जन भगत दुआरे बैठे शास्त्र सिमरत कोई ना वाचण, बिन पढ़यां हरि जू मिल्या बेपरवाहीआ। पंज वक्त ना पढ़न निमाज़न, संधया पूजा पाठ ना कोए कराईआ। गायत्री मन्त्र कोई ना आखण, जप जीव ना कोए जणाईआ। इक्को कहिण प्रभ तूं मेरा मैं तेरा दूजा दिसे जगत विनासन, अबिनाशी इक्को पुरख जणाईआ। जिस दा चढ़या सच्चा घाटन, सो घाटा पूरा दए कराईआ। अगली पिछली मेट के वाटन, आपणे नाल लए मिलाईआ। बंद कवाड़ी खोल्ह के आया झाकण, अन्दर वड़ के दरस दिखाईआ। अमृत हो के मारन आया ठाठन, सरोवर आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। तिन्न कत्तक कहे मेरे उते सब ने करना ग़ुस्सा, कलयुग ग़ुस्से भरी लोकाईआ। सच दस्सां तां मीटण मुक्का, अग्गों रहे डराईआ। जिस ने सब दा भंनणा टोपी हुक्का, चौदां तबक दए हिलाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम बिन हरि नामे ख़ाली घल्लणा सुक्का, साथी नज़र कोए ना आईआ। सो साहिब शेर हो के इक्को बुक्का, भबक नाम रिहा लगाईआ। जिस ने लख चुरासी जीव जंत हुक्मे अन्दर टंगणा पुट्ठा, राए धर्म सेव लगाईआ। जिस ने लेख चुकाउणा कलयुग खाधा कुट्ठा, सो सूरबीर फेरा पाईआ। जिस ने मेल मिलाउणा गोबिन्द पुरख अकाली पुत्ता, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। तिन्न कत्तक कहे मैनूं मारन पत्थर, चार कुण्ट हथ्थ उठाईआ। बौहड़ी किसे नज़र ना आवे जिस सेज वछाई सत्थर, यारड़ा इक्को ध्यान लगाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे विच्चों अक्खर, सो अक्खरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं पई कसर,

इशारीए नाल अग्गे बंदे रहे उडाईआ। जिस दे चरण वसेरा करना बसर, विछड़त लए मिलाईआ। उस नूं सारे गए बिसर, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं कहिन्दे पिदर पिसर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सो फिरदा इधर उधर, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। भज्ज के आए गुरमुख वेखे जिध्धर, चारों कुण्ट खोज खोजाईआ। मिले वड्याई सब नूं वड्डी नालों बिदर, ग़रीब निमाणे रिहा तराईआ। जिस ने खेल कराई बाज़ नाल तितर, सो त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। शब्दी रूप हो के बणया मित्र, जोती नूर कर रुशनाईआ। चोटी चढ़ के बैठा सिख़र, जगत सिख्या हथ्थ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी गुरमुखां करदा रहे फ़िकर, अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र उठाईआ। बीस कहे सुण कत्तक तिन्न, डर भय ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे दस्स के गए चिन्न्ह, सो चानण रिहा कराईआ। प्रगट होवे घड़ी पल विच छिन्न, छिन्न भंगर आपणी धार जणाईआ। जिस दो जहान चरणां हेठ लए मिण, गिणती विच कदी ना आईआ। जिस खेल रचाया रात दिन, सूरज चन्द हुक्म विच भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। सम्मत बीस कहे ना हो दिलगीर, कत्तक तिन्न तेरी वड्याईआ। उठ वेख ज़ाहरा पीर, शहिनशाह इक्को फेरा पाईआ। जिस शरअ कटणे ज़ंजीर, खण्डा तेज कटार चलाईआ। जिस ने गुरमुख गुरसिख मेलणे अन्त अख़ीर, आपणा घर दए जणाईआ। जिस दा जलवा बेनज़ीर, नज़र नैण ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए मुकाईआ। कत्तक कहे बीस बीस मैं होया ख़ुश, सुणया तैथों अजब हवाला। मेरा उजल करे मुख, प्रगट होया दीन दयाला। जन भगतां मेटे दुःख, घर इक वखाए सच्ची धर्मसाला। उजल करे मात कुक्ख, फड़ उठाए आपणे लाला। अगला लेखा चुक्के उलटा रुख़, दस मास करे प्रितपाला। आपणी गोदी लए चुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे मार्ग इक सुखाला। कत्तक तिन्न ना सोच विचार, प्रभ देवणहार वड्याईआ। कल कल्की लै अवतार, निरगुण आया वेस वटाईआ। दर घर साचे पावे सार, दर मन्दिर खोज खोजाईआ। जन भगतां देवे कर्ज़ उधार, पूरब लहिणा रिहा मुकाईआ। उठ ख़ुशीआं नाल गाए मंगलाचार, साडी मिल के रुत्त सुहाईआ। औह वेख गुरू अवतार, बैठे ख़ुशी मनाईआ। नेत्र खोल्ह कर दीदार, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। अक्ख आपणी वेख उग्घाड़, विष्न ब्रह्मा शिव झोली डाहीआ। उठ के वेख चारों तरफ़ भगतां नाल करे प्यार, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। मिल के साचा गाया मंगलाचार, गीत इक्को इक समझाईआ। तू ही तू ही रहे उच्चार, भावें नज़र कोए ना आईआ। दोहां मिल के बणया इक निरँकार, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। सोहँ शब्द

अगम्म अपार, बिन पुरख अकाल जाप ना कोए जपाईआ। कत्तक तिन्न सब दे अन्दर देवे वाड़, दरवाज़ा बाहरों देवे बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। शब्द कहे मैं सुण के गल्ल, होया आप हैराना। बीस बीसा कत्तक तिन्न कर ना वल छल, मेरे नाल विच जहाना। मैं वसणहारा निहचल धाम अटल, योद्धा सूरबीर बलवाना। जुग जुग गुर अवतार पीर पैगम्बरां देवां घल्ल, साचा दे धुर फ़रमाना। कलयुग अन्तिम प्रभ दे हुक्म नाल जन भगतां अन्दर दुआरा लवां मल्ल, पिछला छड्डां आप टिकाणा। हाली बण के वाहवां हल, बीजां बीज बण किरसाणा। अमृत लावां इक्को फल, रस मिले दो जहानां। प्रभ नाल मिलण दा सब नूं दस्सां वल, इक्को मार तीर निशाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवाना। शब्द कहे की मेरे वस, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी जो मार्ग देवे दस्स, सच सेवा सद कमाईआ। कलयुग अन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करदे अग्गे हथ्थ, झोली अग्गे रहे वखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खेड़ा हुन्दा दिसे भट्ठ, कलयुग भट्ठी अग्न तपाईआ। धीरज रिहा ना कोई जत, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। साधां सन्तां मारी गई मति, मुतलाशी तेरा नज़र कोए ना आईआ। काम क्रोध होए वस, माया ममता अंगन लई लगाईआ। सच दुआरयों रहे नट्ठ, आपणी पिठ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे मेरे सुत दुलारे, तेरा शब्दी रूप वटाईआ। गोबिन्द रिहा तेरे सहारे, मेरा रूप गोबिन्द आप प्रगटाईआ। पिता पूत वसे इक महल्ल मनारे, घर इक्को वज्जे वधाईआ। उठ लाडले मेरे दुलारे, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी दित्ते लारे, लोकमात खेल रचाईआ। कलयुग अन्तिम बीस बीसा वाजां मारे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। वेख प्रभू तेरे भगत लाड़े, तेरा बैठे ध्यान लगाईआ। चार जुग दे रहे कुआरे, कन्त सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। कर बेनन्ती कढ्ढण हाढ़े, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग अन्तिम आउँदे जांदे जाड़े, सर्दी रोग सर्ब सताईआ। जिन्ना चिर ना मिलें प्रीतम प्यारे, सांतक सति ना कोए वरताईआ। आ के वेख घर हमारे, लेफ़ तलाई नज़र कोई ना आईआ। दु:ख भुक्ख ने सारे साड़े, रोग सोग रहे जलाईआ। वसदे घर सर्ब उजाड़े, कुल्ली कक्ख सोभा कोए ना पाईआ। नेत्र रोवण पुरख नारे, बिरध बाल देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरी सेवा इक लगाईआ। शब्द सुत कहे सुण मेरे बाप, पुरख अक्ल तेरी सरनाया। मैनूं दस्स दे उह जाप, जिस जपयां तेरे नालों विछड़ कोई ना जाया। कोट जन्म दा उतरे पाप, जिस तेरा संदेसा देवां सुणाया। उह होवे पाकी पाक, दुरमति मैल रहे ना राया। तूं

दर्शन देणा साख्यात, निरगुण आपणा वेस वटाया। मैं तेरे नाम दी दस्सां गाथ, सोहँ ढोला इक पढ़ाया। तूं मेरी बणौणी जमात, चार वरन संग रलाया। मैं तेरा दस्सां हालात, धुर दा भेव इक खुल्हाया। श्री भगवान कहे सुण मेरी बात, सच सुनेहड़ा इक जणाया। मैं अमृत देवां आबे हयात, रस इक्को इक चुआया। तूं जा के गुरमुखां गुरसिखां साचे सन्तां भगतां आख, निहकलंक कल निरगुण नूर जोत करे रुशनाया। अन्तिम तुहाढ्ढी पुच्छे वात, अन्तिम आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेस इक सुणाया। शब्द सुत कहे मैं सुणाउँदा हां। उच्ची कूक कूक अलाउँदा हां। सन्त भगत इकट्ठे आप कराउँदा हां। गुरमुख गुरसिख नाल मिलाउँदा हां। तेरा धर्म निशान इक वखाउँदा हां। नवां खण्डां खोज खोजाउँदा हां। सत्तां दीपां पड़दा लौंहदा हां। गुरमुख साचे फड़ जगाउँदा हां। गोबिन्द मेला सच मिलाउँदा हां। पंचम रंग बसन्त चढ़ाउँदा हां। नारी पुरुष इक्को माण दिवाउँदा हां। सज्जे खब्बे आप रखाउँदा हां। लग्गे बद्धे गुर अवतार बणाउँदा हां। पीर पैगम्बर तेरी सेवा लाउँदा हां। विष्न ब्रह्मा शिव फिरन भज्जे, धुर दा हुक्म आप मनाउँदा हां। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होवण नंगे, सब दा पड़दा अन्त उठाउँदा हां। तेरे दर तों सब कोई इक्को वार मंगे, साची सिख्या इक समझाउँदा हां। कत्तक तिन्न वजा मृदंगे, नगारा इक्को राग वखाउँदा हां। पिच्छे जुग चौकड़ी जो लँघे, एन्हां विच्चों गुरमुख आप मिलाउँदा हां। चाहे चंगे चाहे मंदे, प्रभ तेरी झोली पाउँदा हां। तेरे नाल प्रीती हंढ्ढे, दूजा इष्ट ना कोए वखाउँदा हां। तेरा अमृत करे ठंडे, अठसठ नहावण ना कोए नुहाउँदा हां। जो ना तैनूं वेखण उह दो जहानां अन्धे, ओन्हां दोज़ख़ विच भवाउँदा हां। लख चुरासी आंडे गंदे, राए धर्म कोलों भंनाउँदा हां। तुट्टी लोकमात कोई ना गंढ्ढे, जून अजूनी वंड वंडाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे विछड़े तैनूं मिलाउँदा हां। शब्द सुत तैनूं माण दिवावांगा। तेरे मेले आपणे रंग रंगवांगा। गुर चेले इक्को घर वसावांगा। सज्जण सुहेले सचखण्ड दुआरे लै के जावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा लेखा आपे पूर करावांगा। सुण के शब्द श्री भगवान, गुर अवतार लैण अंगड़ाईआ। प्रभ जी इक्को वार क्यों दित्ता सब नूं दान, तेरी भगती करदा नज़र कोई ना आईआ। असीं जो लिखदे आए ज्ञान, साडा ज्ञान कोई समझ सके ना राईआ। तेरा अनोखा वेख्या विधान, वाधा आपणे हथ्थ रखाईआ। साडे नैण वेख शरमाण, पलक सके ना कोए उठाईआ। करें की खेल मेहरवान, करता हुक्म की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा दृढ़ाईआ। तख्त बैठा आप मालक, पुरख अबिनाश वड्डी वड्याईआ। जिस रचन रचाई बण के ख़लक

ख़ालक, सो मख़लूक वेखे बेपरवाहीआ। जिस दे हथ्थ धुर दी अदालत, सो अदल इक्को इक रिहा कमाईआ। आदि जुगादि जो रहे सही सलामत, साहिब सतिगुर सच्चा माहीआ। उह गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी कोई ना लए ज़मानत, मेहर नज़र कर बरीख़ाने विच्चों बरी आप कराईआ। प्रभ सच्चे नूं नहीं ममानत, जिउँ भावे तिउँ लए चलाईआ। जन भगतां बिन करनीउँ आपणा नाम देवे अमानत, बंद ताकी खोल्ह अन्दर दए टिकाईआ। हुक्म नाल सब नूं करे ममानत, ठग्ग चोर यार अन्दर लँघ कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़ंम्बरो तुसां मेरी रखी ओट, लोकमात फेरा पाईआ। मेरी धार लै के निरगुण जोत, सरगुण करी रुशनाईआ। शब्द लग्गी अगम्मी चोट, तन नगार रबाब वजाईआ । हथ्थ जोड़ मंगदे रहे मोख, ध्यान इक्को इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए समझाईआ। गुर अवतार तुसीं मेरे वस, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जीवां जंतां मार्ग दस्स, मेरा राह वखाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगटे इक पुरख समरथ, प्रभ आपणा फेरा पाईआ। उह कीहदा राह देवे दस्स, सब दा मालक आप अख्वाईआ। किस दे अग्गे डाहवे हथ्थ, मंगण किस दुआरे जाईआ। जिस ने सब दी कराई बस, बसता बन्न्ह के अग्गे पिच्छे लए लाईआ। सो मेहरवान जिस वल मेहर नज़र कर के पए हस्स, तिस दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस छोहे नाल हथ्थ, तिस मिले माण वड्याईआ। जिस मस्तक चरण कँवल देवे रख, तिस आपणी जोत जोत समाईआ। जिस दे घर दुआरे आवे नट्ठ, उस दे गुर अवतार पीर पैगम्बर रल के सारे जस लओ गाईआ। एह वेला फेर नहीं आउणा हथ्थ, कट्ठयां सब नूं दित्ता कराईआ। चार युग दा वारी वारी गाया जस, सो ढोला इक्को वार सुणाईआ। जन भगतां मिल के लओ आपणा रस, रस इक्को इक जणाईआ। बाहर कोई ना जावे नस्स, डोरी आपणे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लोकमात वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पुरख समरथ, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। असीं ख़ुशी होए तेरा सुण के जस, गुरमुख सारे तैनूं रहे ध्याईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई इष्ट देव मनाईआ। तेरे चरण जोड़ के नात, आपणा साक सज्जण बैठे बणाईआ। एह नहीं सुणदे किसे दी बात, आपणी समझ बैठे गंवाईआ। इक्को तेरा दर्शन रहे झाक, झाकी आपणी बैठे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा विछोड़ा रहिण ना पाईआ। श्री भगवान कहे मैं की दस्सां, वस मेरे कुछ नज़र ना आईआ। भगतां कोलों किधर नट्ठां, राह खैहड़ा बैठे बंद कराईआ। जे एन्हां तों पिच्छे हटां, मेरी दो जहान वज्जे ना कोए वधाईआ। जे एन्हां दे अन्दर वसां, वेख वेख सड़ के मरे लोकाईआ।

जे भगतां दी चरणीं ढट्ठां, तां आपणी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां रिहा समझाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा खेल अपार, परवरदिगार समझ कोए ना आईआ। असीं मन्नदे रहे तूं साडा यार, दूजी यारी ना किसे लगाईआ। सानूं दस्सदा रिहों गुफ़तार, कलमा कलाम इक पढ़ाईआ । असीं बोलदे रहे नाल ज़बान, काग़ज़ कलम कर लिखाईआ। दरोही कलयुग अन्तिम वेख के होए हैरान, हैरानी सब दे उते छाईआ। बिन भगतां रंड जापे भगवान, भगवन सरन कोई ना जाईआ। सारे ख़ाली दिसदे मसीत मन्दिर मकान, शिवदुआले मट्ठ रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल की वरताईआ। गुर अवतारो की वरते खेल, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जन भगतां धक्के नाल मैनूं ल्या मेल, लोकमात आपणा बल प्रगटाईआ। सारे कहिण साथों झल्ली नहीं जांदी कूड़ी जेल, बिन तेरे चैन कोए ना आईआ। दर तों सके ना कोई धकेल, कट्ठे हो के बैठे डेरा लाईआ। चार जुग दी कहाणी कथा वारता थीऊरी होई फ़ेल, फ़ैसला आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस रिहा वटाईआ। प्रभ वेस वटावें क्यों, गुर अवतार रहे जणाईआ। प्रभ सीस निवावें क्यों, बेपरवाह तेरी वड्डी सच्ची शहिनशाहीआ। प्रभू गुरमुखां नाम ध्यावें क्यों, आदि जुगादि सब तेरा ढोला गाईआ। प्रभू साचे सन्तां संग निभावें क्यों, निरगुण सरगुण आपणी प्रीत लगाईआ। प्रभ गुरमुखां मेल मिलावें क्यों, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। प्रभ गुरसिखां रंग चढ़ावें क्यों, रंग अगम्मड़ा आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दे सच वर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भगतां मेला कारण एस, बिन भगतां मेरी करे ना कोए वधाईआ। सन्तां वसावां इक देस, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। गुरमुखां देवां आपणी टेक, बिन गुरमुखां मेरा संग ना कोए निभाईआ। गुरसिखां देवां बुध विवेक, बिन विवेकी बुध मेरी समझ किसे ना पाईआ। एसे कर के धरां भेख, नित नवित्त वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी लिखदा रिहा लेख, कलयुग अन्तिम पूर कराईआ। सन्त भगत गुरमुख गुरसिख आपणे नाल भेज, लोकमात जन्म दवाईआ। ख़ुशीआं नाल ओन्हां अन्दर वड़ के हंढ्ढावे सेज, कमलापती सोभा पाईआ। गुरमुख नारी ख़ुश होए वेख, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। एहो प्रभ दा सच्चा हेत, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणी कार कमाईआ। अग्गे फिर समझ नहीं औणी खेड, पिछला लेखा पढ़ पढ़ सारे सिर लैण हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। तिन्न कत्तक कहे मैं सब नूं वेखां, कवण दुआरे डेरे लाईआ। वीह सौ वीह कहे मैं सब नूं पेखां, नैण अक्ख खुल्हाईआ। शब्द कहे मैं सब नूं करावां चेता, गुर अवतार पीर पैगम्बर भुल कोए ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडा पूरा

करन आया लेखा, जो लिख लिख मात दे के आए गवाहीआ। भगत कहिण प्रभ साडा बण के आया नेता, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। सन्त कहिण साडा विसरया अजे ना एहनूं चेता, पिछली कहाणी याद कराईआ। गुरमुख कहिण सानूं बणावण आया बेटा, पिता गोबिन्द नाल मिलाईआ। गुरसिख कहिण सद बण के आया खेवट खेटा, बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। श्री भगवान कहे मेरा अवल्लड़ा वेसा, समझ कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर जो बोली उते मैथों लैंदे रहे ठेका, अन्तिम सब दी मुणयाद पूर कराईआ। बाकी ओट होर कोई नेत्र नैण ना पेखा, ख़ाली दुआरा नज़र कोए ना आईआ। सब दा पूरा कीता हिस्सा, किस्सा कहाणी दिती मुकाईआ। अग्गे चलाए आपणा सिक्का, सिध्धी तरा समझाईआ। जिस नूं कहिन्दे प्रभ जू निक्का, सो वड्डा वडी दए वड्याईआ। अग्गे किसे नूं लभ्भे ना विच्चों पत्थरां इट्टां, जल विच्चों नज़र किसे ना आईआ। जिस मिले तिस काया किता, ख़िता इक्को इक वखाईआ। बाकी रस करे फिका, रस देवे नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। तिन्न कत्तक कहे वेखो मैं बड़ा दलेर, सारे मैनूं दयो वधाईआ। वीह सौ वीह कहे मैं लयांदा घेर, जेहड़ा काबू किसे ना आईआ। जन भगत कहो असां फड़या शेर, जिस दी भबक कोई झल्ल ना सके राईआ। हरिसंगत कहो भाग लग्गा पिण्ड हेर, जिथ्थे गुरमुख लाल आसण लाईआ। जिस गज नाल कर के आपणी मेहर, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। दोआबे विच्चों गुरमुखां बांहों फड़ के लहिणा दित्ता निबेड़, देणा कोए रहिण ना पाईआ। अग्गे ना कोई झगड़ा ना झेड़, झंजट धर्म राए ना पाईआ। बांहों फड़ के कट्ठे कर के सारे लए नखेड़, आपणे अग्गे लाईआ। एहो प्रभ दा अगम्मी गेड़, समझ सोच सके कोई ना राईआ। लख चुरासी जीव जंत नौ खण्ड पृथ्मी दिसे अन्धेर, गुरमुख घर विच बैठे दीप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कत्तक तिन्न नहीं तेरी वड्याई, सो साहिब आप जणाइंदा। जन भगतां लग्ग निउँ निउँ पाई, जिन्हां मिलण हरि जू फेरा पाइंदा। वीह सौ वीह उठ गा वधाई, तेरा लेखा लेखे लाइंदा। करे खेल बेपरवाही, बेपरवाह आपणा वेस वटाइंदा। जन भगतां रंग रिहा रंगाई, बण ललारी साचे चोले आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सारे कहिण प्रभ असीं नहीं मन्नदे, सच सच जणाईआ। तेरे खेल वल छल दे, जुग चौकड़ी धार बंधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो संदेसे घल्लदे, लोकमात नाद सुणाईआ। सो सारे तेरे कोलों डरदे, तेरा भय वखाईआ। की कारण तेरे पिच्छे दीन मज़्हब लड़दे, की तैनूं वंडयां हथ्थ विच आईआ। लख चुरासी जीव जंत तेरे बरदे, क्यों बैठा मुख भवाईआ। आपणी मेहर आपे कर दे, मेहरवान तेरी शरनाईआ।

दोए जोड़ हाढ़े कढ्ढणे, हौका लै लै रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। मंगी मंग सच दर, सो पुरख निरँजण आप जणाया। गोबिन्द मंगया अन्तिम वर, धुर संदेसा इक अल्हाया। पुरख अकाल तेरा पल्लू ल्या फड़, फड़या पल्लू ना कोए छुडाया। कलयुग अन्तिम आउणा नरायण नर, नर हरि आपणा हुक्म वरताया। सम्बल नगर बहिणा वड़, साचा मन्दिर सोभा पाया। साचा डंक वजाउणा चढ़, शब्दी खण्डा हथ्थ चमकाया। तेरा मेरा इक्को दर, दुआरा इक्को नज़री आया। तूं किरपा देणी कर, मैं खेलां खेल सबाया। सृष्ट सबाई अन्दर वड़, घट घट आपणा आसण लाया। गुरमुख गुरसिख लवां फड़, जग विछड़े जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाया। गोबिन्द तेरे हथ्थ नहीं उह ताकत, गोबिन्द गोबिन्द आप जणाईआ। पंजां प्यारयां कर स्वागत, जो तेरा नूर नज़री आईआ। पहलों एन्हां नाल हो मुख़ातब, तुआरफ़ आपणा दे जणाईआ। फेर कर जगत अदालत, दर साचे नाल बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। पंज प्यारे वेखां रूप, आप आपणा नूर प्रगटाईआ। अन्दर बण के साचा भूप, बाहर जगत खेल वड्याईआ। ताणा पेटा इक्को सूत, इक्को रंग रंगाईआ। डंक वजा चार कूट, दहि दिशा करां शनवाईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ, माया ममता डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। पंज प्यारे बोलण गुस्से, आपणा बोल जणाईआ। तेरे नालों असीं रुस्से, क्यों ढय्या बैठों मुख भवाईआ। तेरे बिनां सानूं कोई ना पुच्छे, मिले ना माण वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कुट्ठे, पुट्ठी खल्ल लई लुहाईआ। तेरे नालों प्रीती कदे ना तुट्टे, एहो मंग मंगाईआ। साहिब सतिगुर स्वामी तुठे, तेरे अग्गे अरदास सुणाईआ। पंजां नाल पंच विकार कर सुच्चे, सूचम इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे चरण सीस निवाईआ। चरण सीस निवाया तेरे, प्रभ मंगे मंग एक। साडे मन चाउ घनेरे, मिली साची टेक। दूर दुराडे आए नेरे, गुर सतिगुर लए पेख। भाग लगाया घर दे खेड़े, घर घर विच दित्ता भेत। पंजां उते जो कीती मेहरे, मेहरवान कर किरपा आप वेख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आपणे पूरे करदे लेख। लेख पूरे कर करतार, पंचम मंग मंगाईआ। गोबिन्द बणया नाल भिखार, भज्जया इक्को चाईं चाईंआ। जिस वेले लएं कल कल्की अवतार, कल कल्की वेस वटाईआ। शब्दी डंक वजा सतार, दो जहान करें शनवाईआ। चार जुग दे विछड़े देवें तार, फड़ बांहों गले लगाईआ। गोबिन्द कर्ज़ा दएं उतार, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। पंजां

देवें इक प्यार, पंजम लेखा दएं समझाईआ। सचखण्ड दा तेरा सच विहार, सति सतिवादी तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। सतिजुग तेरी खेल अपर अपार, बिन सति पुरुषां नज़र किसे ना आईआ। तेरा सोहणा लग्गे दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जिथ्थे भगत रहिण चोबदार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इकीआं देणा धुर दा माण, माण आपणे नाल बणाईआ। जिन्हां हथ्थ होण निशान, निशाने तेरे नाम झुलाईआ। उपर लेख होवे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार संगत ढोला गाईआ। गोबिन्द सूरा सेवा करे आण, दर साचे अलख जगाईआ। पंज प्यारे फेर ख़ुशी मनाण, इकीआं बेड़ा लएं तराईआ। आपणा बणाएं इक विधान, जिस दी समझ किसे ना आईआ। लिख के सृष्ट सबाई दएं ज्ञान, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सीस हथ्थ टिकाईआ । साचा सीस बन्न्हे चीरा, चार जुग तेरी वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों उत्तम हीरा, गुरमुख तेरा नज़री आईआ। जिस दी बदली आप तासीरा, माता दुध तासीर रहिण ना पाईआ। की होया जे रविदासे दित्ता इक कसीरा गुरमुख तेरे कोटन कोटि कंगण रहे हंढ्ढाईआ। की होया द्रोपती दित्ता इक लीड़ा, तेरे भगत कोटन कोटि चीर चरणां हेठ दबाईआ। की होया प्रहिलाद कटी भीड़ा, तेरे हरिजन कोटन कोटि जुग जन्म दे लेखे रहे मुकाईआ। की होया कबीर कटया ज़ंजीरा, तेरे गुरमुख शरअ शरायती सारे डेरे रहे ढाहीआ। की होया नामे छप्पर छाया गुणी गहीरा, कलयुग आपणे भगतां भगत दुआर दित्ता बणाईआ। की होया तैनूं मन्नदे रहे पीर फ़कीरा, सयदे कर कर जगत मनाईआ । की होया तेरे पिच्छे कटदे रहे भीड़ा, पुट्ठीआं खल्लां रहे लुहाईआ। की होया तेरे पिच्छे डुब्बदे गए नीरा, उच्चे टिल्ले पर्बत धक्के लाईआ । प्रभ साथों कलयुग अन्तिम सिख्या ना जाए कोई तकबीरा, तसबी माला हथ्थ ना कोए उठाईआ। हो के वड्डा पीर ज़ाहरा, क्यों निक्कीआं निक्कीआं गल्लां विच दएं भवाईआ। जे इक्को तेरा लाए नाअरा, पिच्छे रहि की जाईआ। तूं दो जहानां वसें बाहरा, घर साचे सोभा पाईआ। तेरा महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जिस दा बणयो प्रीतम प्यारा, सो प्रीत किस दे नाल होर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सरन तेरी सरनाईआ। साची सरन इक जणावांगा। इकीआं इक्को माण दिवावांगा। धुर दी लिखीआं पूर करवांगा। निक्कीआं निक्कीआं गल्लां मिटावांगा। संसार सारे दी सखीआं, इक्को सख़ी विच छुपावांगा। लहिणा चुका मुनीआं ·षीआं, लेखा आपणा इक दृढ़ावांगा। धुरदरगाहों दे के भेजां चिट्ठीआं, गुर अवतारां सेव लगवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूहां अपणीआं आपे जितीआं, अन्तिम आपणे विच मिलावांगा। सच दस्स की तेरा विहार, हरि जू की तेरी चतुराईआ। इक्कीआं नाल की करें

कार, करते पुरख भेव देणा खुल्हाईआ। दर ते मंगीए बण भिखार, भिखक झोली देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। इक्कीआं दया कमावांगा। चीरे सब दे सीस बन्हावांगा। जुग जन्म दे विछड़े वीरे, आप मिलावांगा। प्रेम प्यार दे बन्न्ह कलीरे, हथ्थीं मैंहदी रंग चढ़ावांगा। लेखा चुका शाह हकीरे, सच महल्ल आप बिठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे खेल खलावांगा। प्रभ चीरे कवण बंधावेंगा। की आपणा हुक्म वरतावेंगा। साचा रूप की समझावेंगा। चारों कुण्ट की जणावेंगा। सच बैकुण्ठ की जणावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, किस घर आपणा भेव चुकावेंगा। भगत दुआरे भेव चुकावांगा। चीरे सत्त रंग रंगावांगा। तिन्हां इक्को रंग चढ़ावांगा। सत्त लोक दी सत भूमिका, गुरमुखां चरणां हेठ दबावांगा। हुण वेला रिहा नहीं सौण दा, ख़ुशीआं हो के सोहणी वस्त झोली पावांगा। लेखा चुक्कणा वक्त नजूम दा, धुर हुक्म इक सुणावांगा। खैहड़ा छुट्टे कूड़े कानून दा, सच कानून इक बणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। सत्त रंग दे चीरे इक्की, तिन्न तिन्न मिले वड्याईआ। सत्त दीप दी साची सिक्खी, हरि सतिगुर दए बणाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोई मुनी रिख़ी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव कोए ना पाईआ। एह खेल करे अनडिठी, जो गोबिन्द गया समझाईआ। परवरदिगार हरि की जाणे चिट्ठी, वाचण वाला वाच सके ना कोई राईआ। एहो धार अगम्मी तिक्खी, चीर फाड़ सर्ब कराईआ। वेख वखाए बिक्रमी मिती, बीस बीस ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कत्तक साढे नौ वजे अगला देवे फेर ब्यान, कलमबंद दए कराईआ।