पुस्तकालयभाग १५

४ कत्तक २०२० बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर

साचा चीरा रखे सिर, श्री भगवान दए वड्याईआ। भगत भगवान बणाए धिर, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। कर के कौल ना जाए फिर, कीता कौल तोड़ निभाईआ। सृष्ट सबाई दिसे होया चिर, प्रभ दा घड़ी पल नज़र कोए ना आईआ। नव नौ चार पिच्छों आया आपणे पिड़, बेपरवाह फेरा पाईआ। चार जुग दी पिछली फुलवाड़ी गई खिड़, पत डाल्ही आप महकाईआ। अमृत मेघ झिरना रिहा किर, बूँद स्वांती इक चुआईआ। हरिजन देवे घर थिर, थिर घर इक्को इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया गेड़ा जावे गिढ़, गेड़नहार आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

साचा चीरा देवे बन्न्ह, बन्दना इक्को इक समझाईआ। कर प्रकाश नेत्र अन्न्ह, जोती नूर नूर रुशनाईआ। धर्म दुआर दा सच्चा चन्न, साहिब सतिगुर आप चमकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट वासना मन, ममता मोह दए गंवाईआ। नाम अमोलक दे के धन, सच ख़ज़ाना हथ्थ फड़ाईआ। जगत विकारा लाए डंन, इक्को रंग दए चढ़ाईआ। लेखा जाणे जननी जन, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। कर वसेरा बिन छप्पर छन्न, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। गीत गावण गंधर्ब गण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेहर नज़र उठाईआ। चीरा बन्न्हे सीस समरथ, देवे माण वड्याईआ। महिमा जणाए बोध अगाध अकथ, लेखा लिख्त समझ कोए ना पाईआ। पूरब लहिणा देवे हथ्थ, लेखा सब दा पूर कराईआ। अगला मार्ग इक्को दस्स, दो जहान दए समझाईआ। निरगुण हो के सरगुण वस, सरगुण निरगुण हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। बन्न्हे चीरा दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। सच दुआरा सोहे सच्ची धर्मसाल, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वजावण ताल, तलवाड़ा वज्जे शहिनशाहीआ। सृष्ट सबाई दो जहान सारे होण ख़ुशहाल, ख़ुशी आपणा रंग रंगाईआ। जगत भुख्यां निकले काल, दुखियां दर्द दए गंवाईआ। मुरीदां पुच्छे आ के हाल, मुर्शद दाता फेरा पाईआ। गुरमुखां वसे आप नाल, सच्चा संग निभाईआ। शब्द बणाए इक दलाल, सौदा आपणे हट्ट विकाईआ। लेखा चुका शाह कंगाल, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। हकीकत दे हक़ हलाल, हालत सब दी फोल फोलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। जन्म जन्म दी लेखे लाए घाल, कीती घाल झोली पाईआ। फल लगाए सच्चे डाल, पत डाल्ही सोभा पाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, बवन्जा बवन्जा वेखे सहिज सुभाईआ। दर दुआर खेल कमाल, पंज पंज वेस करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक वड्याईआ । बन्न्ह के चीरा सिर ते सोहणा, सोहणी बणत बणाईआ। जन भगतां जोगां आपे होणा, होणी भगतां चरणां हेठ रखाईआ। साची सेजा चढ़ के सौणा, गुरमुख अन्तर आत्म डेरा लाईआ। प्रेम प्रीती नाल मोहणा, मोहणी रूप ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया फड़ के कोहणा, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। पंच विकारा नेड़ ना छोहणा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। गुरमुख गुरसिख अन्त काल कदे ना रोणा, रोंदयां हस्सदयां आपणी गोद बहाईआ। अन्दर वड़ के डूंग्घी भँवरी सब दी टोहणा, मेटे लग्गी सर्ब छाहीआ। साचा बीज इक्को बोणा, बण किरसाणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। चीरा बन्न्ह के वेखे लोक परलोक, दो जहानां खेल जणाइंदा। आदि जुगादि जिस दी ओट, ओड़क आपणा पड़दा लाहइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती

जाता डगमगाइंदा। भाग लगाए अगम्मी कोट, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। जन भगतां कट संसा रोग, सोग चिन्ता आप मिटाइंदा। धुर दा देवे इक्को जोग, जोगीशर आपणे नाल मिलाइंदा। मेल मिलावा धुर संजोग, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। अन्तर आत्म दे के चोग, आसा तृष्ना पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वडियाइंदा। चीरा बन्न्ह के सिर ताज, तख्त निवासी दया कमाईआ। देवणहारा धुर दा दाज, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। पंज तत काया कर के काज, निरगुण निरगुण सोभा पाईआ। सरगुण मार इक आवाज़, शब्दी तार सितार हिलाईआ। करे खेल गुरू महाराज, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। ग़रीब निमाणयां लए निवाज़, निवाज़श आपणे हथ्थ रखाईआ । कल्गी तोड़ा सोहवे सिर ताज, दो जहानां हुक्म वरताईआ। शब्द अगम्मी इक्को बाज़, ब्रह्मण्ड खण्ड फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। बन्न्हे चीरा रंग अनोखा, सो साहिब सतिगुर आप रंगाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां नाल करे ना धोखा, साची लग्गी तोड़ निभाईआ। जुग चौकड़ी दा लेखा लेख पूरा करके पोथा, पुस्तक आपणी ना कोए बणाईआ। जिस दे नाल चार वरन करे कोई ना रोसा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। चार दीवारी लभ्भे कोई ना कोठा, घर विच घर एका दर वखाईआ। जिथ्थे साहिब सतिगुर सोता, सोवत जागत आपणी धार वखाईआ। भेव खुल्हाए लोक परलोका, दो जहान पड़दा लाहीआ। नाम सुणाए इक श्लोका, सोहँ ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सुण के चीरे चढ़या चा, प्रभ देवणहार वड्याईआ। दोए जोड़ प्या सरना, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ मेरा लहिणा दे बता, की मेरी चतुराईआ। मैं कच्चा तन्द हथ्थ लग्गा आ, शहिनशाह तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहरवान श्री भगवाना, भेव अभेद खुल्हाईआ। तेरा खेल जगत महाना, चौकड़ी तेरा राह तकाईआ। आदि पुरख जिस वेले शब्द सुत बद्धा गाना, हरि सच प्रीती डोरी पाईआ। इक तों हो के दो दोहां रूप नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण वंड वंडाईआ। निरगुण पिता निरगुण पूत, निरगुण देवणहार वड्याईआ। निरगुण धागा निरगुण सूत, निरगुण ताणा रिहा तणाईआ। निरगुण खेल करे अवधूत, ततव तत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लहिणा दए जणाईआ। साचा लेखा दस्स भगवन्त, तेरे अग्गे इक अरदास। किस बिध वड्याई देवें विच जीव जंत, लोकमात करें खेल तमाश। तेरा भेव ना जाणा आदि अन्त, शाह पातशाह पुरख अबिनाश। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, करां बेनन्ती तेरे पास। ठाकर स्वामी बोल एक, एकँकार आप जणाईआ। जिस वेले शब्द सुत बंधाई टेक, थिर घर दिती माण वड्याईआ। निरगुण हो के निरगुण पूत जाया एक, सुत दुलारा रूप वटाईआ। निरवैर हो के खोल्लया भेत, पड़दा आप उठाईआ। तूं मेरा मैं तैनूं लवां वेख, दूजा नज़र कोए ना आईआ। रूप रंग ना कोई रेख, ततव तत ना कोए जणाईआ। प्रेम प्रीती बद्धा हेत, हित आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव दए समझाईआ। साचा भेव दस्से निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। सुत शब्द नाल जो होया प्यार, प्रेम प्रीती आप बणाईआ। दोहां विच जो दिसे अगम्मी धार, सो ताणा पेटा सूत्र रूप वटाईआ। बिन शब्द प्रभ किसे ना बद्धी सिर दस्तार, हथ्थ चीरा ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। सो शब्द गुरू कर तैयार, पंज तत चोला नाता दित्ता तजाईआ । प्रगट कर आप करतार, करता पुरख रिहा समझाईआ। जिवें मैं तेरे नाल कीता प्यार, आदि दिती माण वड्याईआ। तूं अन्तिम कलयुग खेल कर निराकार, निरगुण निरवैर रिहा समझाईआ। मेरे भगतां दे दीदार, लोकमात ख़ुशी वखाईआ। सति धर्म दी लै दस्तार, दस्त आपणे हथ्थ उठाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी कोई ना जाणे विहार, समझ समझ विच्चों किसे ना आईआ। सो खेल करे अगम्म अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। दो इक दा मेला कर संसार, दूआ एका जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण हो तैयार, सरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण विच्चों निरगुण होए बाहर, एका आपणा अंक बणाईआ। दो इक दा सच विहार, सति सतिवादी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान दया कमाईआ। शब्द सुत फड़ साचा चीरा, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। जिस दे नाल बदल जाए सर्ब तासीरा, पिछला लेख रहिण ना पाईआ। नज़री आए वड पीरन पीरा, बेपरवाह मिले सरनाईआ। लेखा चुक्के शाह हकीरा, शहिनशाह इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे गोबिन्द, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। चीरे तेरी लाहे चिन्द, चिन्ता नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दी इक्को बिंद, शब्दी सुत अख्वाईआ। जिस दा खेल कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड रिहा समाईआ। जिस धार उपाई जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज धार प्रगटाईआ। सो खेल करे सरबँग, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाईआ। साची करनी गुरदेव स्वामी, हर घट वासी आप जणाइंदा। आदि पुरख प्रभ अन्तरजामी, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। जिस नूं पहुंच ना सके कोई बाणी, कलमा कलाम

समझ कोए ना पाइंदा। सो करे खेल शहिनशाह सुल्तानी, हुक्म हरि जू आप वरताइंदा। देवणहारा धुर फ़रमानी, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। सुत दुलारा नौजवानी, शब्दी पूत उठाइंदा। तेरा लेखा दो जहानी, निरगुण निरवैर आप समझाइंदा। साची सेवा इक समझानी, सिख्या इक्को इक दृढ़ाइंदा। भगतां देणी धुर निशानी, वस्त अमोलक तेरी झोली पाइंदा। मैं तेरे उते करी मेहरवानी, तेरे उत्तों जन भगतां मेहरवान रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। शब्द कहे मेरे सतिगुर प्यारे, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मैं वेखां तेरे सच विहारे, विवहारी तेरा संग रखाईआ। किरपा कर आप निरँकारे, निरगुण तेरी इक सरनाईआ। गुरमुख दस्स मात प्यारे, जिन्हां मिले माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे पुकारे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिन्हां नाम दे लेखे उते चाढ़्हे, सो इक्को रूप नज़री आईआ। हरिसंगत विच ना कोई चंगे ना कोई माढ़े, उच्ची नीवीं वंड ना कोई वंडाईआ। करे खेल आप करतारे, करता पुरख बेपरवाहीआ। पुरख अकाल जन भगत सदा रखे प्यारे, बण सोतीली माँ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी सच सरनाईआ। सुण सुत मेरे लाडले पूत, पिता पुरख आप जणाईआ। मेरा प्रेम धागा सूत, वटणा इक्को नाम चढ़ाईआ। साचा ताणा तणया बिन काया कलबूत, तन्दी डोरी नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप समझाईआ। सुत दुलारा कहे प्रभ मेरे ठाकर, तेरी ओट इक तकाईआ। मैं कलयुग वेख्या डूंग्घा सागर, रुढ़दी जाए सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे ना कोई सौदागर, वणज वणजारा रूप ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे किसे ना कोई आदर, सारे बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां भेव चुकाईआ। उठ शब्द मेरे लाल, हरि सतिगुर आप जणाईआ। आ वखावां तैनूं इक धर्मसाल, सच दुआर मात प्रगटाईआ। जिस घर गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंज तत ख़ुशीआं रहे जणाईआ। सब तों भय चुक्कया काल महाकाल, पुरख अकाल इक्को ओट तकाईआ। घर दीपक दीआ धुर दा बैठे बाल, जगत अन्धेरा रहे मिटाईआ। रल के आपणा सारयां इक्को कीता स्वाल, स्वाली बण के फेरा पाईआ। जे प्रभू दीन दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। जुग चौकड़ी तेरे पिच्छे हुन्दे रहे बेहाल, जगत जग दुखड़े मात उठाईआ। अन्त कन्त भगवन्त आपणी गोदी लए स्वाल, सोया फेर ना कोए उठाईआ। मैं इक्को मार्ग आया सिखाल, साचा राह जणाईआ। सुत शब्द उह भगत लैणे भाल, जो सोहँ नाम ध्याईआ। ओन्हां अन्दर वड़ के बैठा आप प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सुत शब्द लई ऊँघ, नेत्र नैण खुल्हाईआ। हे प्रभू मैं रातीं सुत्तयां लोकमात वेखी पैंदी गूंज, तेरा नाउँ रहे ध्याईआ। ठाकर मेरे नेत्र देवीं पूंझ, मेरी निर्मल अक्ख कराईआ। मैनूं देवीं आदि सूझ, जेहड़ी तेरे विच समाईआ। मैनूं दस्स भेव गूझ, जिस दा लेखा हथ्थ किसे ना आईआ। मैं तक्क के वेख्या भगतां अन्दर नहीं दूज, द्वैत नेड़ कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती अन्दर गए झूझ, बिन खंडयों तलवारों आपणा सीस कटाईआ। मैं ओन्हां दा वेखां जा अरूज, जिस घर बैठे डेरा लाईआ। बेशक मैं आदी तेरा पूत, बिन भगतां तैनूं मिले ना कोए वड्याईआ। तेरे प्रेम दा सच्चा सूत, जन भगतां सिर चीरे दएं टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। मेरे भगत ना सालाह, सिफ्त विच कदे ना आईआ। जिन्हां दा प्रभू बणया आप मलाह, ओन्हां दी महिमा कहिण कथन विच ना आईआ। उठ जा के ओन्हां दा दर्शन पा, जो बैठे इक ध्यान लगाईआ। तैनूं बणावण अन्त इक गवाह, शहादत तेरी देण भुगताईआ। बाकी सब तों खैहड़ा ल्या छुडा, पल्लू गंढ्ढ रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे रिहा जणाईआ। शब्द सुत कहे मैं जावां बण के सतिगुर, सति तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। मेल मिलावां लेखा धुर, धुर लेखा वेख वखाईआ। जो तेरे नाल गए जुड़, मुड़ ओन्हां तेरे विच मिलाईआ। जिन्हां कोल थोड़ी थुड़, तिन्हां पन्द्रां कत्तक पूरी देवां कराईआ। तेरे चरण लग के मेरा पल्लू फड़ के गुरमुख कोई ना जावे रुढ़, बेड़ा साचा कंध उठाईआ। इक्को वार भरां पूर, हाज़र हज़ूर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सरनाईआ। साहिब सतिगुरू मैं जांदा हां। लोकमात फेरा पांदा हां। लख चुरासी वेख वखांदा हां। भगत सुहेले उठांदा हां। नेत्र लोचण पेख पेख, पड़दा उहला दूर करांदा हां। पूरब कर्म दी वेख रेख, कर्म कांड डेरा ढांदा हां। अन्दर वड़ के दस्सां भेत, साचा पड़दा आप खुल्हांदा हां। पुरख अकाल तेरा भेख, जोती नूर इक समझांदा हां। राह दस्सां साचे देस, सचखण्ड मार्ग इक वखांदा हां। मिले सरनाई नर नरेश, नर निरँकार इक्को इक वडयांदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तेरी सेव कमांदा हां। सच सेवा की कमाएंगा। जन भगतां की समझाएंगा। साचे सन्तां की जणाएंगा। गुरमुखां की पढ़ाएंगा। गुरसिखां की राह वखाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा भेव की दृढ़ाएंगा। प्रभू मैं साची सेव कमावांगा। जन भगतां आप उठावांगा। साचे सन्तां अक्ख खुल्हावांगा। गुरमुखां गोद बहावांगा। गुरसिखां चोग चुगावांगा। तेरा दे के इक्को जोग, साचे मार्ग इक लगावांगा। आत्म रस अगम्मी भोग, रसना निझर झिरना इक

झिरावांगा। तेरा दस्स के इक श्लोक, तेरा गीत गोबिन्द जणावांगा। भाग लगा काया कोट, मन्दिर इक्को इक सुहावांगा। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती नूर डगमगावांगा। साची दस्स के धुर दी ओट, ओट पुरख अकाल समझावांगा। लहिणा चुका हरख़ सोग, सति सरूप विच मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा इक्को नाम समझावांगा। मेरा नाम की समझाएंगा। की पट्टी मात पढ़ाएंगा। की खाता खत्ती फोल फोलाएंगा। की रत्ती रत्त रंग रंगाएंगा। की दीवा बत्ती जोत जगाएंगा। की बण के कमलापती वेख वखाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख साचे केवें उठाएंगा। मैं सेवादार बण के जावांगा। जन भगत दुआरे फेरा पावांगा। सोए सुत्ते आप उठावांगा। विछड़े रुस्से आप मिलावांगा। जन्म जन्म दे गुस्से मेट मिटावांगा । बिरहों विछोड़े कुट्ठे, साचे रंग रंगावांगा। जो तेरी धारों तुट्टे, फड़ तेरे नाल मिलावांगा। अमृत जाम प्या के घुट्टे, रस इक्को इक वखावांगा । प्रेम प्रीती विच्चों फुट्टे, जड़्ह आपणे हथ्थ लगावांगा। तेरे गुरमुख पत डाल होवण उच्चे, ऊँच अगम्म अथाह तेरा भेव जणावांगा। लख चुरासी विच्चों कर के सुच्चे, सोहँ नाम इक पढ़ावांगा। पंच विकार मिटा के कुत्ते, दर साचा साहिब वखावांगा। जिन्हां एथे ओथे दो जहान कोई ना पुच्छे, फड़ के तेरी गोद बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तेरी सेव कमावांगा। सेवा करनी इक सच, सति सतिगुर आप सुणाइंदा। जन भगतां वेख माटी कच्च, काया कपड़ भेव चुकाइंदा। ओन्हां अन्दर जा के रच, लूं लूं तेरा दरस दिखाइंदा। मेरी प्रीती अन्दर फस, प्रेम प्यार इक समझाइंदा। मन मति बुध कर आपणे वस, जगत विकारा डेरा ढाइंदा। सच मेरा मार्ग दस्स, दहि दिशा इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। प्रभू मैं जा के दस्सांगा। जन भगतां संग ख़ुशीआं नाल ग़मी रला के हस्सांगा। चारों कुण्ट वाहो दाही उठ उठ नस्सांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा नाम स्नेहड़ा दस्सांगा। दस्स गीत, पुरख अकाल आप जणाईआ। सतिजुग साची चले रीत, सति सतिवादी करे पढ़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर काअबा वखोणा इक मसीत, मसला सब दा हल्ल कराईआ। शिवदुआला मट्ठ दरस दिखाउणा आप अतीत, त्रैगुण डेरा देणा ढाहीआ। कूड़ी काया मिट्ठा कर रीठ, अमृत रस इक भराईआ। आत्म परमात्म बणाउणा मीत, मित्र प्यारा इक जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गीत, वाहवा करनी सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहड़ा इक्को इक सुणाईआ। सच प्रभू तेरा इक संदेसा, मैं आपणी झोली पाईआ। ठाकर स्वामी मिले नरेशा, शहिनशाह तेरी सरनाईआ।

मैं जा के कमावां आपणा पेशा, पेशतर गुरमुखां दया कमाईआ। श्री भगवान तुहाढ्ढा रख्या चेता, चेतन प्रेम प्रीती अन्दर हितकारी रूप वटाईआ। तुहाढ्ढे मिलण लई घल्लया पुत जेठा, शब्दी गोबिन्द गुरू रूप वटाईआ। नाल उतर के आया हेठां, लोकमात डेरा लाईआ। निरगुण हो के खेले खेडा, सरगुण अन्दर धार समझाईआ। हुक्मे अन्दर मैनूं भेजा, धुर फ़ुरमान सुणाईआ। जा भगतां अन्दर वछा मेरी सेजा, मैं आवां चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं सेवा आया करन मात, शब्द गुरू रिहा जणाईआ। जन भगत वेख इक जमात, मेरी ख़ुशी दूण सवाईआ। पिछली मिटी अन्धेरी रात, अग्गे चन्द इक्को नज़री आईआ। तुसां मेरा देणा साथ, मैं साथी बण के सेव कमाईआ। रल के गौणी इक्को गाथ, सोहँ शब्द पढ़ाईआ। आदि पुरख सब तों पहलों मैनूं दस्सी जाच, फिर विष्न ब्रह्मा शिव दित्ता समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छों मार आवाज़, भगत भगवान रिहा जगाईआ। जिस सोहँ नाल विष्नूं भगवान आपणा आप दित्ता दाज, वाधू वस्त झोली पाईआ। निरवैर हो के करे काज, करता पुरख खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शब्द कहे सुणो जन भगत, श्री भगवान दया कमाईआ। मेरी सेवा इक्को लाई मुफ्त, जन भगतां फिकर दे गंवाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे आया परत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। हुण अग्गे देणा किसे दा रता नहीं धड़त, गुरमुख इक्को कंडे लए तुलाईआ। मेरे नाल करो लिख्त पढ़त, मैं अग्गे लेखा देणा पुचाईआ। आदि जुगादि मेरी धुर दी सच्ची शर्त, शरअ विच कदे ना आईआ। कलयुग विच मैनूं वेख लओ कर के परख, मेरे अन्दर वंड रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक लगाईआ। भगत जन कहिण शब्द गुरू कन्न सुण, तेरा संदेसा ख़ुशी मनाईआ। बेशक तूं साडे कोल आया तुर, श्री भगवान तेरी सेवा लाईआ। पहलों साडे नाल जुड़, आपणा माण तजाईआ। अन्दर वड़ अन्धेरे घुर, डूंग्घी भँवरी फेरा पाईआ। आपणा राग सुणा सुर, ताल इक वजाईआ। फेर दस्सीं मैं उह जेहड़ा वासी अनन्द पुर, पुरी लोअ आया तजाईआ। दो जहानां बणया रिहा चोर, ठग्गी सब दे नाल कमाईआ। कलयुग अन्तिम ओन्हां पकड़ीं डोर, जो सोमां अमृत रहे वहाईआ। जिन्हां नूं लारा दे के गया छोड़, तिन्हां अन्तिम मेल मिलाईआ। असीं फेर वेखीए कर के ग़ौर, आपणा ध्यान लगाईआ। की ओहो माही गया बौहड़, जेहड़ा मुखड़ा गया छुपाईआ। जे तैनूं साडी लोड़, साडे अन्दर वड़ के पड़दा दे चुकाईआ। प्रेम प्रीती आपणे नाल जोड़, जोड़ी बण के ख़ुशी मनाईआ। फेर असीं दस्सीए पुरख अकाल तेरे नाल सानूं देवे तोर, तुरत आपणा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी शब्द गुरू इक्को रूप प्रगटाईआ। शब्द गुरू कहे

मैं रूप वटाउँदा हां। धुर दा लेखा इक जणाउँदा हां। दस दस्मेस दर्द वंडाउँदा हां। नर नरेश इक अख्वाउँदा हां। पंज तत मुच्छ दाढ़ी रला के केस, केसगढ़ गंढ्ढ पवाउँदा हां। अन्तिम मेट के आपणी रेख, रेख रेख विच समाउँदा हां। हुण आया साचे देस, साचे नगर डेरा लाउँदा हां। जन भगतो तुहाढ्ढे कोल रहां हमेश, आवण जावण पन्ध मुकाउँदा हां। कोई राज राजान शाह सुल्तान मैनूं लए ना वेख, फड़यां हथ्थ किसे ना आउँदा हां। एसे कर के जोती जामा धरया भेख, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाउँदा हां। बेशक तूं आपणी कार कमाउँदा ए। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अख्वाउँदा ए। गोबिन्द नूर धार जोत प्रगटाउँदा ए। शब्द कटार तेज़ उठाउँदा ए। कल्गीधर फेरा पाउँदा ए। जिन्ना चिर अन्दर ना जाएं वड़, सानूं सबर सन्तोख कोई ना आउँदा ए। किरपा कर ना लएं फड़, पल्लू आपणे नाल बंधाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बिन देख्यां बिन परख्यां सानूं चैन कोई ना आउँदा ए। जन भगतो तुहानूं दस्सां आपणी परख, पारखू आपे बण के आईआ। अन्दर बाहर मेरा दरस, दीद ईद चन्द चमकाईआ। लख चुरासी विच्चों कर के तरस, गुरमुख थोड़े बाहर कढ्ढाईआ। जन्म जन्म दी मेट हरस, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर आप समझाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे थोड़े, श्री भगवान दए समझाईआ। शब्दी गोबिन्द नाल जोड़े, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। अगम्मी चाढ़्ह आपणे घोड़े, शाहसवार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन माण वड्याई देवे आप, देवणहार हरि रघुराईआ। धुर दा चीरा लै के आवे साथ, बण साथी सगला संग निभाईआ। दो इक चलाए राथ, बण रथवाही वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। साचा चीरा होवे तैयार, त्रैभवण धनी आप बणाइंदा। त्रिलोकी कर के आपे बाहर, ज़ाहरा धार वेस वटाइंदा। त्रैगुण माया दए पछाड़, डंका इक्को नाम वजाइंदा। सन्त सुहेले गुरू चेले लए उभार, हरिजन मेले मेल मिलाइंदा। सच दुआरे कर प्यार, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सति धर्म दी बन्न्ह दस्तार, दस्त आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे धुर दा काहन, जगत काहन समझ कोए ना पाईआ। धुर दा काहन एकँकार, अक्ल कला अख्वाईआ। आदि जुगादी कर पसार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, सरगुण निरगुण दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर

कलयुग आप हंढ्ढाईआ। हुक्मे अन्दर गुर अवतार, पीर पैगम्बर सेवा लाईआ। हुक्मे अन्दर दए दीदार, भगत भगवान लए जगाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। अन्तरजामी सिरजणहार, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ। शब्द दुलारा कर तैयार, पूत सपूता सेव लगाईआ। भगत सुहेले लए उठाल, सोया कोए रहिण ना पाईआ। बीस बीसा सुरत संभाल, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। करे खेल गुर गोपाल, गोबिन्द बण के सच्चा माहीआ। हरिजन वेखे आपणे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे चीरे बन्न्हे बण दलाल, धर्म दलाली इक कमाईआ। साचे चीरे बन्न्हे प्रेम, प्रीतम आपणी दया कमाईआ। भगत दुआर चुकाए नेम, कसम इक्को वार खवाईआ। जिस ने ध्यान लगाया कुण्ट हेम, सो आपणा रंग वटाईआ। जिस दी सेवा करे कामधेन, बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह धुर दा सरोपा, प्रितपालक आप दिवाईआ। शब्द गुर बणा ग्वाह, वेला वक्त दए सुहाईआ। सतिजुग मार्ग इक्को ला, रहबर इक्को इक वखाईआ। दो जहानां हुक्म दए सुणा, शब्द संगीत ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लालन आपणे रंग रंगाईआ। साचे रंग रंगे रंगराता, रंगणहारा दया कमाईआ। करे खेल पुरख बिधाता, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्त वेखण आया तमाशा, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। जन भगतां देवे इक दलासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हर घट अन्दर करे वासा, हरिजन आपणे नाल मिलाईआ। निर्मल नूर जोत प्रकाशा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भगतां मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा देवे खोल्ह, खुल्ही आवाज़ लगाईआ। शब्द अगम्मी इक्को बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। सच नगार वजाए ढोल, दो जहान करे शनवाईआ। गुरमुख तोले आपणे तोल, साचा कंडा इक उठाईआ। करे खेल इक अनमोल, अनमुलड़ी वस्त आप वरताईआ। जन भगतां अन्दर जाए मौल, मौला रूप नज़री आईआ। प्रेम प्रीती देवे पौहल, अमृत रस इक खवाईआ। कर प्रकाश उपर धौल, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। कीता करे पूरा कौल, कौल इकरार सब दी झोली भराईआ। गोबिन्द गुर ना जाए डोल, अडुल इक्को इक अख्वाईआ। सरसे नदी दा पूरा करे बोल, ज़बान ज़बान नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, इकीआं इक्को रंग वखाईआ। इकीआं रंग रंगे दस्तार, दस्तगीर दया कमाइंदा। हज़रत करे इक प्यार, हज़ूरी आपणी विच वडियाइंदा। विछड़ ना जाए धुर निरँकार, जगत निरँकार नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड

दा सच प्यार, लोकमात आप प्रगटाइंदा। लोकमात बोल जैकार, जै जैकार दो जहान वखाइंदा। इक्को दिवस होए उज्यार, जिस थित आपणा रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, वस्त अपार कर तैयार, गुरमुख प्यार झोली पाइंदा।

मुरीद कहिण मुर्शद आका, अक्ल विच किसे ना आइंदा। निरगुण नूर नूर प्रकाशा, ज़हूर इक प्रगटाइंदा। धुर दा सुणाए अगम्मी साका, पिछली साख़ी आप भुलाइंदा। साचे मन्दिर खोल्हे ताका, बंद कवाड़ी जगत वखाइंदा। योद्धा सूरबीर हो के मारे डाका, बल आपणा आप वखाइंदा। दो जहानां निरवैर हो के खिच्चे ख़ाका, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। मुरीद कहिण मुर्शद वेख, आदि जुगादी नज़री आईआ। परवरदिगार साची टेक, लाशरीक सहाईआ। बातन ज़ाहर लए वेख, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। साचे काअबे करे हेत, केवल आपणी धार बंधाईआ। नेत्र वेखे नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दरगाह साची खेले खेड, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। सच संदेसा देवे भेज, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। मुरीद कहिण मुर्शद पीर, परम पुरख इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी दस्तगीर, दस्तयाब इक हो जाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, हर घट अन्दर वेख वखाइंदा। साची बणावणहार आप तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। लभ्भयां हथ्थ ना आवे किसे तस्वीर, मुसव्वर मुबादल रंग ना कोए चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी इक्को इक कमाइंदा। मुरीद कहिण मुर्शद बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। नूरी नूर इक ख़ुदा, ख़ुदी रूप ना कोए वटाईआ। दो जहानां खेल रिहा खला, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। रहबर बण के जाए आ, बेऐब फेरा पाईआ। धुर दा लेखा दए समझा, दरगाह साची देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मुरीद कहे मेरे मुर्शद मीत, तेरे अग्गे इक बेनन्तया। सदी चौधवीं वेखीए तेरी रीत, लोक परलोक सोभावन्तया। नित नवित्त रखदे गए उडीक, अन्तिम आसा पूर करन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब सुल्तान वड बेअन्तया। मुरीद कहे मेरे मुर्शद अलख, अलख तेरी सरनाईआ। निरगुण हो के मार्ग दस्स, सरगुण सच पढ़ाईआ। तेरे नालों तेरे होए वक्ख, पल्लू हथ्थ ना कोए वखाईआ। सृष्ट सबाई भाण्डे सख, तेरा नूर नज़र कोए ना पाईआ। अन्तर आत्म वस के दस्स, परमात्म भेव

चुकाईआ। कवण कूटे ग्यों नट्ठ, आपणा मुख छुपाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के तीर्थ तट, गुर दर मन्दिर मट्ठ फेरा पाईआ। सौदा विके किसे ना हट्ट, हट्टी नाम ना कोए चलाईआ। तेरे नालों डोर सब दी गई कट, तुटी गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। जगत स्वांगी खेल नट, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। मणका मणका माला मेरी रहे रट, रट्टा मन का सके ना कोए मुकाईआ। धुर दा लाहा सके ना कोई खट्ट, माया ममता होई हल्काईआ । दूई द्वैती मेटे ना कोई फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। तेरे अग्गे वास्ता रहे घत्त, दोए जोड़ प्रभ सरनाईआ। साडी पूरी कर आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। दर तेरे होए दास, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मुर्शद कहे सुण मुरीद, मुर्दा रूह दयां जीवाईआ। आदि जुगादी मेरी इक तौफ़ीक, तोहफ़ा सब दे घर पहुंचाईआ। अन्ध अन्धेरे मेट तारीक, साचा नूर करां रुशनाईआ। मार्ग दस्सां इक बारीक, धार समझ कोए ना पाईआ। जिस दी पीर पैगम्बर करदे गए उडीक, सो मेहरवान वेख वखाईआ। सच बंधाए सच प्रीत, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। कलमा ढोला सोहला दस्से गीत, गहर गम्भीर आप जणाईआ। ततव तत करे ठांडा सीत, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। वेख वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। करे खेल आप जगदीश, जगदीशर हथ्थ वड्डी वड्याईआ। प्रगट हो बीस बीस, बिस्मिल आपणी धार समझाईआ। साचा कलमा इक हदीस, हज़रत हो के रिहा पढ़ाईआ। बाकी ख़ाली कीते खीस, चारों कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। छत्र झुल्ले ना किसे सीस, शहिनशाह रूप ना कोए वखाईआ। पिछला लेखा रिहा बीत, अग्गे पड़दा दए उठाईआ। करे खेल प्रभ अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। रल मिल गाउणा सच्चा गीत, साहिब सुल्तान रिहा समझाईआ। लेखा चुक्के जगत मसीत, काअबा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। मुरीद कहे मेरे मुर्शद संग, साचा बन्धन पाईआ। मेहरवान हो अन्दर लँघ, सच मुसल्ला हेठ विछाईआ। वुज़ू कर के लै अनन्द, दुरमति मैल धवाईआ। प्रेम प्रीती चाढ़्ह चन्द, जोत नूर रुशनाईआ। उच्ची कूक दे बांग, सदा सदा इक्को नाम रखाईआ। सच मिलण दी रख तांघ, आसा इक प्रगटाईआ। उठण बैठण दा ना कोई रहे स्वांग, उंगली कन्न विच ना कोए रखाईआ। छाती उते हथ्थ कोई ना मांग, घुटने टेक ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुरीदां मुर्शद रिहा समझाईआ। मुर्शद कहे मुरीदां लेख, एका बात समझाईआ। निज महिराबे आपणा माही लैणा वेख, दूजे दर मंगण ना जाईआ। निरवैर निराकार धार आपणा भेख, भेखाधारी फेरा पाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाया समझ कोए ना पाईआ। वसणहारा साचे देस, देस सांझा इक्को इक

समझाईआ। जिस दुआरे विष्न ब्रह्मा शिव पीर पैगम्बर करन आदेस, गुर अवतार सीस झुकाईआ। तिस महल्ल बैठा रहे हमेश, सच गिरहा आपणे नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मुरीद कहे मेरे मुर्शद वड, वड शहिनशाह सुल्ताना। सब दे नालों कर अड्ड, हथ्थीं बन्न्ह अगम्मी गाना। साचा मार्ग इक दस्स, रहबर बण सुणा तराना। पिछली मुक्के जगत हद्द, अग्गे मिले सच मकाना। तेरे प्रेम दे गाईए छन्द, संसा चुक्के विच जहाना। अन्तर उपजे इक अनन्द, रस छुट्टे पीणा खाणा। जगत रंडेपा मुक्के रंड, मिले मेल श्री भगवाना। जुग जन्म दी तुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार साहिब सुल्ताना। घर साचे पा ठंड, आबेहयात मुख प्याणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे दर सीस झुकाना। दर सीस झुकया तेरे, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। आरफ़ बैठे ला के डेरे, सिदक सबूरी नाल रखाईआ। कवण वेला मुकावें झेड़े, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। फड़ के चाढ़्हें आपणे बेड़े, नईया नौका इक्को इक वखाईआ। असीं रल मिल कहीए मुरीद मुर्शद तेरे, मुरदे ज़िंदा देवें कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मुरदे होए घर ज़िंदा, ज़िंदगी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। लेखा चुक्के जीउ पिण्डा, पिण्ड पीड़ रहिण कोए ना पाईआ। इक्को नूर बणीए तेरी बिंदा, सुत अनादी नाउँ धराईआ। आपणा खोल्ह अगम्मी जिंदा, क्यों बैठा ताकी लाईआ। तूं गहर गम्भीर सागर सिन्धा, मछली बिन नीर क्यों रिहा तड़पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सिर साचे हथ्थ टिकाईआ। सुणो मुरीदो साची बात सब, आदि आप इक जणाईआ। जिस नूं कहिन्दे रब्बी उल रब्ब, रहमत सदा कमाईआ। सो मुर्शद तुहानूं रिहा लभ्भ, मुरीद लभ्भण किते ना जाईआ। चौदां लोक चौदां तबक चरणां हेठ दब्ब, आप आपणा खेल रचाईआ। दो जहानां लँघ के हद्द, घर साचे फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर छड्ड, छड्डी सर्ब लोकाईआ। साचे सूफ़ी करे अड्ड, मनसूख़ी पिछली दिती कराईआ। किरपा कर पुरख समरथ, देवे माण वड्याईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, आख़र आपणा दरस दिखाईआ। दे के जावे पूरा हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। दूजे वल ना लैणा तक्क, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। तुहाढ्ढे अन्दर निराकार हो के जावे वस, वसल इक्को इक वखाईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा नूर करे रुशनाईआ। बिन कल्मयों बिन कलामों बिन काग़ज़ कलम शाही तुहाढ्ढा गावे जस, जस आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह दया कमाईआ। मुरीद कहे तूं मुर्शद केहड़ा, कवण सूरत रूप वटाईआ। चार जुग पीर पैगम्बरां चलदा रिहा झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए

मुकाईआ। खुल्ल्हा करे कोई ना वेहड़ा, बन्नां हद्द ना कोए जणाईआ। शरअ शरीअत लाया डेरा, लाशरीक समझ कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरा, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। परवरदिगार कहे मैं बन्न्हां इक्को बेड़ा, दो जहानां आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। मुरीद कहिण मुर्शद सुण लै साडी गल्ल, एका इक्को वार जणाईआ। वेख्या तूं होया भगतां वल, देवें माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा अछल छल, वल छल धारी तेरी समझ कोई ना पाईआ। कलयुग अन्तिम पूरब जन्म दा देवें फल, लेखा सब दी झोली पाईआ। फोल फुलावें जल थल, महीअल पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। भगतां तारन वाले भगवान, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। वेखीं हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई कर के छड्ड ना जाईं विच जहान, जहालत पिछली साडी झोली पाईआ। साडा सब दा तेरे उते ईमान, आमल कामल पीर इक्को नज़री आईआ। दर दरवेश मंगदे दान, बरदे बण सीस झुकाईआ। सुण के प्रभू तेरा फ़रमान, साडी सुरत सुरत रही ना राईआ। पतिपरमेश्वर पुरख स्वामी भगत इकल्ले तार जाए ना आण, अनहोणी कार कमाईआ। असीं सुत्ते ना रहीए बाल अञ्याण, बाली बुध रूप वटाईआ। कर किरपा वड मेहरवान, दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब दा रिहा जणाईआ। सूफ़ी मुरीद मुर्शद वेखो इक्को रंग, दस्तगीर ज़ाहरा पीर पैगम्बर अन्त अख़ीर आप जणाइंदा। सब दा मेल करे इक्को संग, सगला संग आप रखाइंदा। घट दुआर मन्दिर अन्दर महल अटल जावे लँघ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। पूरब कर्म लहिणा वेख मुस्लिम हिंदू सिख ईसाई पाई गंढ्ढ, निरवैर आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार यारी आपणे संग रखाइंदा। चार यारी लई जगा, जागरत जोत जणाईआ। भगतां विच लई रला, रला रहिण कोए ना पाईआ। नूरी रूप दस्स के अल्ला, इलाही आलमीन समझाईआ। पन्द्रां कत्तक सब नूं कर देवे तसल्ला, तसल्लीबख्श जवाब इक्को इक सुणाईआ। सब दा पूरा करे पल्ला, झोली सब दी वेख वखाईआ। चार जुग दा देवणहारा फला, वस्त अमोलक आप वरताईआ। की होया प्रभ वेख इकल्ला, अक्ल कलधारी आपणी कल वरताईआ। हर घट अन्दर बैठा आसण मल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। करे खेल जला थला, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दर ज़िमी असमान ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। बेपरवाही खेल अवल्ला, आदि पुरख अबिनाशी आप कराईआ। जोती धार हर

घट रला, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। प्रेम प्रीत फड़ाए पल्ला, पल्लू गंढ्ढ आप बंधाईआ। धुर संदेस इक्को घल्ला, नव नौ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या देवे सांझा पीर, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। जिस ने बन्न्हणे सी अगम्मी चीर, चीरे आपणे आप प्रगटाइंदा। चार वरन बणौणे भैण भाई सके वीर, वारता आपणी आप समझाइंदा। कलयुग बदली जिस तकदीर, तासीर आपणी विच भराइंदा। कूड़ी क्रिया कट ज़ंजीर, शरअ हदीस इक समझाइंदा। चोटी चाढ़्ह फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। वेस वटाए बेनज़ीर, नज़र इक्को इक बदलाइंदा। हथ्थ फड़ तेज़ शमशीर, कूड़ी क्रिया पार कराइंदा। वरन बरन होण ना देवे कोई दिलगीर, सांझीवाल इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम कट के कूड़ी भीड़, साचा राह इक वखाइंदा। शाह पातशाह सच्चे आदल शाह, अदालत तेरी इक्को भाईआ। तेरे चरण कँवल मंगीए पनाह, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। चारों कुण्ट जगत वेखीए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ बणी कतलगाह, छुरी कसाई जूठ झूठ जगत हथ्थ उठाईआ। तेरा हिरदे नाम सके ना कोई वसा, वास्ता सच ना कोए जणाईआ। ठग्ग चोर यार बण के लावण दा, ठग्गी तेरे नाल कमाईआ। तूं क्यों सुत्ता बेगुमराह, तेरी ग़फ्लत मुरीदां मुर्शद कदे मात ना भाईआ। चेतन हो के नैण खुल्हा, अक्ख आपणी पड़दा लाहीआ। सृष्ट सबाई भरी मात गुनाह, सति सरूप ना कोए समाईआ। अन्तिम हुन्दी दिसे फ़नाह, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। रहबर बण इक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वेख चाईं चाईंआ। तेरे बरदे तैथों डरदे तेरा राह रहे तका, तक्कवा तेरे उते टिकाईआ। निरवैर हो के फड़ बांह, पकड़ बांहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मेहर नज़र आप उठाईआ। मेहर नज़र आप उठावांगा। निरवैर हो के वेख वखावांगा। कलयुग कूड़ा कहर मिटावांगा। भेव अभेदा आपणा हुक्म वरतावांगा। हो के गम्भीर गहर खेल वखावांगा। जिस नूं कहिन्दे ला होर, तिस आपणा रंग रंगावांगा। जिस दा समझया ना किसे कोई तौर, तबा आपणी आप जणावांगा। जिस मंज़ल सक्या कोई ना बौहड़, तिस मन्दिर सोभा पावांगा। जिस चढ़या ना कोई घोड़, सो अस्व आप दौड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुल्तान इक अख्वावांगा। सच सुल्तान इक अख्वावांगा। कलयुग नाम इक प्रगटावांगा। आबेहयात जाम प्यावांगा। साची आदत इक दरसावांगा। इबादत इक्को इक पढ़ावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सांझा पीर इक अख्वावांगा। सांझा पीर प्रभू अख्वाएगा। गहर गम्भीर वेस वटाएगा। जन सिर सिर हुक्म वरताएगा। बिन ज़ंजीर बन्न्ह ल्याएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी प्रभ कमावेगा। कल अन्तिम वेखण आवेगा। साचा बंक दुआर सुहावेगा। डंक इक्को नाम वजावेगा। राउ रंक मेल मिलावेगा। भगत भगवन्त आप उठावेगा। साचे सन्तां जोड़ जुड़ावेगा। गुरमुखां ला अंग, अंगीकार गोद बहावेगा। गुरसिखां बणा बणत, साची धार इक जणावेगा। लख चुरासी बण के कन्त, कन्त कन्तूहल सोभा पावेगा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक दरसावेगा। बोध अगाधा बण के पंडत, विद्या इक्को नाम पढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस जगदीश हथ्थ टिकावेगा। सीस जगदीश हथ्थ टिकाएगा। खेल वेख बीस बीस, बाहमी तबादला आप कराएगा। कलयुग सतिजुग सतिजुग कलयुग दोवें इक दूजे दी मन्नण हदीस, हज़रत आपणा मेल मिलाएगा। प्रभ मिलण दी अग्गे कोई ना लाए फ़ीस, फ़ैसला इक्को वार कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मुरीद मुर्शद आपणे घर बहाएगा। मुरीद मुर्शद भगत भगवान इक्को धार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। कृपानिध ठाकर स्वामी खेल करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। सन्त साजण गुरमुख गुरसिख हरिजन साचे लए उभार, भेव अभेदा अछल अछेदा आप ख़ुल्हाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रहिमादी शब्द गुरू आदि जुगादी सीस बन्न्हे दस्तार, मेहरवान नौजवान सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धुर दा देवे इक्को दान, सिदक सबूरी सच ईमान, धर्म गंढ्ढ आप पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्की चीरे बेनज़ीरे लातस्वीरे गुणी गहीरे आपणे नाल मिलाईआ। इक्की कहिण उह केहड़ी इकी, इक वार दे समझाईआ। दर तेरे ते मंगी भिछी, भिच्छया देदे माहीआ। तेरी धार सब तों तिक्खी, समझ किसे ना आईआ। बीतदी जाए वीहवीं मिती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। मेरी इक्की एको इक, दोए धार मात चलाईआ। जिस दा लेखा गोबिन्द गया लिख, लिख्त भविक्ख्त सरसे विच रुढ़ाईआ। तिस दा खेल किसे ना आए दिस, लख चुरासी नेत्र बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान बेपरवाहीआ। साची सिक्खी दस्से आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जिन्हां पुरख अकाल माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। जिन्हां इक्को आत्म परमात्म दित्ता जाप, दूजी करी ना कोई पढ़ाईआ। जिन्हां नज़री आया साख्यात, नेत्र नैणां दरस कराईआ। तिन्हां पार कराए जगत जमात, साचा मेला सहिज सुभाईआ। धुरदरगाही देवे दात, वस्त अगम्म आप वरताईआ। मिले वड्याई कायनात, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। जुग जन्म दी पूरी आस, तृष्ना मेट मिटाईआ। समरथ हो के देवे साथ, महिमा अकथ पढ़ाईआ। खेवट हो चलाए राथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,

मेहरवान बेपरवाहीआ। मेहरवान करे खेल करतार, हरि करता दया कमाईआ। जुग चौकड़ी दा लाहे उधार, कर्ज़ा मकरूज़ झोली पाईआ। इकीआं बन्न्ह सच्ची दस्तार, दस्ता गुरमुख दए बणाईआ। दो इक दा सदा प्यार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। इक दो दा सांझा घर बार, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दो इक दा सदा इख्तियार, दो जहानां हुक्म वरताईआ। इक दो दा खेड अपार, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बन्धन इक्को इक रखाईआ। इक्की कहिण प्रभ एकँकार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। सारी सिक्खी तेरे चरण दुआर, दूजा धाम ना कोए वखाईआ। प्रेम प्रीती तेरी तिक्खी धार, खण्डा खडग पोह ना सके राईआ। नेत्र पेखी तेरी जोत निराकार, निरवैर रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मिले तेरी सरनाईआ। साची सिक्खी करां तैयार, ताकत आपणी विच टिकाईआ। चार वरन दा इक प्यार, चार जुग दी गंढ्ढ बंधाईआ। चार बाणी दा इक जैकार, चारे खाणी दयां जणाईआ। चार कुण्ट दा इक आधार, चार यारी वेख वखाईआ। चौथे घर देवां वाड़, पहला हुलारा इक जणाईआ। जिस दे पिच्छे रुलदे गए जगत संसार, जुग चौकड़ी ढूंड ढूंड ढूंडयां हथ्थ किसे ना आईआ। सो मेहरवान किरपा कर के देवे एका वार, मेहर नज़र इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर रखे हथ्थ पुरख अकाल, अक्ल कलधारी दया कमाईआ। मुरदे मुरीद मुर्शद देवे ज्वाल, जवानी जोबन नाल मिलाईआ। सब दा हल्ल करे स्वाल, स्वालीआं झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सचखण्ड निवासी हो आप मेहरवान। जगत उदासी मेट जहान। जम की फाँसी तोड़े काण। गुरमुख स्वासी बचाए आण। मण्डल रासी खेल महान। साची घाटी चाढ़्हे भगवान। काया बाटी अमृत प्याए आण । आत्म परमात्म बण के साथी, भाग लगाए मन्दिर मकान। निरगुण जोत इक प्रकाशी, प्रकाशवान होवे नौजवान। आलस निंद्रा दर तों नासी, कूड़ी क्रिया मिटे निशान। जन भगतां वखावे इक प्रभाती, प्रभ किरपा करे महान। जिस दी नानक निरगुण गाई आरती, सो आरती गुरमुखां गाए हो मेहरवान। जिस दा इलम कोई ना समझे उर्दू हिंदी गुरमुखी फ़ारसी, इबारती विच लिख्या ना जाए जहान। सुणो तुआरफ़ी, खेल करे भगवान सफ़ारशी, आपणा नाम नाल रखाईआ। भारती बणे इक विधान, महाबली दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मुरीद मुर्शद लए फड़, फड़ आपणे नाल मिलाईआ। मुरीद कहे जे मैनूं फड़ना, तैनूं सच दयां जणाईआ। मैं तेरी छाती उते चढ़ना, बल तेरा

तेरे विच्चों कढ्ढाईआ। आपणे हक़ बदले तेरे अग्गे अड़ना, भय भउ ना कोए रखाईआ। जे प्रभू तूं ग़ुस्सा करना, मैनूं पहलों दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। मुर्शद कहे मुरीद आ कोल, तेरे नाल मेरी वड्याईआ। मैं तेरा मन्नां बोल, आपणा बोल तेरी झोली पाईआ। दोहां विच प्रेम प्रीती दा मच्चया रहे घोल, कुश्ती हुन्दी रहे वाहो दाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वजावण ढोल, डंका इक्को हथ्थ उठाईआ। सच दुआरा देवां खोल्ह, ख़ालक ख़लक दयां समझाईआ। तेरे नाल कदे ना मारां रोल, रोल देवां सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार दए जणाईआ। जगत रोलें क्यों बण के मौला, मौलवी तेरे तैनूं रहे भुलाईआ। ग़रीबां कोलों क्यों करें उहला, जिन्हां अन्दर तेरी धार धार विच तार ना कोए हिलाईआ। जिन्हां दे हथ्थ अञ्जील कुरान फड़ाया डोला, तेरी डोली चुक्क के भज्जे जांदे वाहो दाहीआ। ओन्हां दे सिर विच मार पौला, पाग़ल तैनूं बैठे भुलाईआ। जेहड़े तेरा गीत गाउँदे ढोला, ढोल बण के मिल माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मुरीद तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। वाह मुरीद मेरे मुर्शद, मुर्शद मुरीदां रिहा बणाईआ। मैं तेरा हिरदा वेख्या शुध, शूद्र वेखी जगत लोकाईआ। तेरे अन्दर वड़ के भेव खुल्हावां गुझ, गुझी रमज़ लगाईआ। तूं मैनूं ल्या बुज्झ, मैं पड़दा दित्ता उठाईआ। जो कुछ सो तेरी झोली पाया तुध, दिती माण वड्याईआ। मुल्लां शेख़ मसायकां औध गई पुग, पुख़ता हुक्म इक सुणाईआ। अग्गे कोई ना सके उठ, सिर सके ना कोई चुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ग़रीब निमाणयां उपर गया तुठ, तुलहा नाम बेड़ी जगत सागर इक्को रिहा चलाईआ। दर दर घर घर जा के ओन्हां लए पुछ, जो बैठे ध्यान लगाईआ। फड़ बांहों कहे उठ लाडले पुत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ज़ात पात मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। आपणी गोदी लए चुक्क, चुक्क गोदी ख़ुशी वखाईआ। जन्म कर्म दी मेटे भुक्ख, भुख्यां सुख उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अग्गे बदले आपणा रुख़, रुख़सत सब दी बंद कराईआ।