५ कत्तक २०२० बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह हेर ज़िला जलन्धर
गुरमुख ख्वाहिश रही कूक, कूक कूक सुणाईआ। तेरे विछोड़े दित्ता फूक, तन माटी भस्म कराईआ। बेपरवाह क्यों सुत्ता घूक, करवट आपणी ना कोई बदलाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के चारे कूट, दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। की पिता बण के भुल्ले पूत, पतित उधारी तैनूं रहम कोई ना आईआ। तुध बिन लाहे ना कोई साडी भूख, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए
गंवाईआ। की होया जे तैनूं सुख, साडा दु:ख तेरी दर्द नज़री आईआ। मेहरवान हो छुपाया मुख, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। बेशक तूं वड्डा हो के जाएं रुस्स, हउँ बालक निक्के तेरा ध्यान लगाईआ। जिन्ना चिर ना गोदी लएं चुक्क, रोईए पिटीए आखीए सुणीए देईए इक दुहाईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी ग़फ्लत विच्चों उठ, पर्दा आपणा दे चुकाईआ। ग़रीब निमाणयां आ के पुच्छ, पिछला लेखा तेरी झोली पाईआ। जे तेरे कोल नहीं कुछ, सानूं इक्को वार दे समझाईआ। रसना बोल कह दे नाता तुटा प्यो पुत, पिता पूत गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख वेख जगत निमाणे, लभ्भ लभ्भ थक्के धरत सबाईआ। तूं सुत्ता बांह दे सिरहाणे, अक्ख पलक ना कोए खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विहाणे, बीती जगत लोकाईआ। लख चुरासी भौं भौं रसना जिह्वा खा के खाणे, खा खा शुकर ना कोए मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मन्नदे रहे तेरे भाणे, भाणा तेरा सिर टिकाईआ। तूं बणया रिहों बेपहिचाणे, पहिचाण विच किसे ना आईआ। सुणे सुणाए गाउँदे रहे तेरे गाणे, तेरे मुखों सुण के बोल ख़ुशी ना कोए मनाईआ। बणदे रहे नमाण निमाणे, नताण निताणे रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम ठोकरां खा खा निक्के बाले बणे वड्डे स्याणे, समझ तेरे विच्चों पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर मिलणा सहिज सुभाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के जंगल जूह, पहाड़ टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। पुट्ठे लटके विच खूह, खलड़ी तन तेरे भेंट चढ़ाईआ। तेरी आवाज़ ना निकली इक हू, अन्ना हू अल्ला हू तेरी समझ किसे ना आईआ। बेपरवाह हुण तूं आएयों साडी जूह, चारों कुण्ट घेरा रहे पाईआ। जिन्ना चिर ना कहें मैं तुहाढ्ढा रूह, रूह हू बहू तेरा नज़री आईआ। जे सानूं शहादत देवें मेरे दर ते खलोता धरू, ध्रू कोई ना मिली वड्याईआ। तेरे चरण नहीं तक्कणे ना तक्कणा मूँह, मुख चरण इक्को नज़री आईआ। जिन्ना चिर अन्दर वड़ के साडे नाल ना जावें छूह, शहिनशाह सांत कोए ना आईआ। असीं तेरी किसे कोलों नहीं सुणनी सूह, प्रतख हो के दरस देणा दिखाईआ। बालक बण बणे ममनू, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। तेरा आफ्ताबे नूर सदा तलू, ग़रूब रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा घर, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के चार जुग, तैनूं लज्जया ज़रा ना आईआ। रोटी काठ खाणा चुग, तृष्ना तृप्त इक कराईआ। लोकमात फिरदे रहे लुक लुक, पड़दा आपणे उपर पाईआ। कलयुग अन्तिम प्रेम प्रीती अन्दर गए उठ, तेरा बल नाल रलाईआ। लुक्या रहिण नहीं देणा अन्दर काया गुठ, पड़दा आपणा दे चुकाईआ। विछड़यां कोलों विछोड़ा पुछ, विछोड़े कोलों पुछ जुदाईआ। सस्से उते होड़ा पुछ, होका देवे लोकाईआ। हाहा कहे मैं गया हुस,
हरि का भेव कोई ना आईआ। प्रभू हँ तेरा मुढ, ब्रह्म तेरी शाख़ चलाईआ। बिन हँ ब्रह्म तूं रहें टुंड, तेरी शाख़ पत डाल्ही नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा सच्चा वर, जिस घर वज्जे सदा वधाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के आई थकावट, संसा दूर ना कोए कराईआ। निरगुण तेरी सरगुण वेख बनावट, पंज तत नेत्र नैण तकाईआ। जगत प्यार सारे देंदे दावत, परौहणाचारी जगत लोकाईआ। घर कदी किसे ना सद्दया सही सलामत, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त ग़रीब निमाणयां नूं इक्को लाई अलामत, अवल्लड़ी रीत दिती समझाईआ। जिन्ना चिर बांहों फड़ एथे ओथे ना दएं ज़मानत, सिर हथ्थ रख ना होएं सहाईआ। असीं तेरी झोली पई तेरी अमानत, अमानत विच करें ख्यानत तेरी होवे ना कोए वड्याईआ। मूर्ख मूढ़्ह मुग्ध ना वेख अज्ञानत, ज्ञान तेरा चरण मिले सरनाईआ। बेशक निरगुण निरवैर तूं बेपहचानत, पहचान आपणी जन भगतां आप दिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच घर, जिस घर बहि के तेरा दर्शन पाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के तैनूं भाल, भालयां हथ्थ किसे ना आईआ। राजे राणे कर कंगाल, दर दरवेश दर दर धक्के खाईआ। बिन तेरे हल्ल ना होया स्वाल, स्वाली बैठे डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी बीते काल, काल नगारा सब दे सिर ते गया वजाईआ। सच मिली ना किसे धर्मसाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। गोबिन्द किहा मुरीदां पुछे मुर्शद हाल, वड दाता वड वड्याईआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा होया तेरे नाल, सोभा रुत्त तेरी सुहाईआ। उठ वेख आपणे लाडले लाल, लाली मस्तक रहे चढ़ाईआ। की होया जे जगत कंगाल, कंगाली ग़रीबी तेरी वड्डी वड्याईआ। जे लग्गी प्रीती निभे तेरे नाल, दो जहानां दी शहिनशाही साडे कम्म किसे ना आईआ। तेरा दर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरे ख़ुशी वखाईआ। आ प्रभ दे आपणा जमाल, नूरी दरस इक दरसाईआ। तन माटी ख़ाकी तेरी झोली दित्ता डाल, तेरी जाति तेरी ज़ात विच छुपाईआ। ना कोई जाणे इलम सफ़ाती, ना कोई भेव चुकाए नबाताती, जे तूं मिल जाएं इक जमाती, अक्खर पढ़न कोई ना जाईआ। लहिणा देणा चुक्के संधया प्रभाती, वाह वड्डे साहिब निक्कयां मन्नें आखी, तेरी खुल्ह जाए अन्दरों ताकी, साकी इक्को नज़री आईआ। लहिणा कोई ना रहे बाकी, तू ही पिता तूं बणें माती, मिटे रैण जगत अन्धेरी राती, चन्द चांदनी इक चमकाईआ। जन भगतां दी एहो ख्वाहिशी, मिले मेल पुरख अबिनाशी, काया मण्डल पवे रासी, जुग जन्म दी मिटे उदासी, साचा साथी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दी अगम्मी दाती, दाता दयावान हो मेहरवान मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ।
ना बदल ना उह बदली, बदला देवण आप प्रभ आईआ। दो जहानां बण के अदली, अदालत इक समझाईआ। जिथ्थे कतलगाह ना कोई कतली, मकतूल रूप ना कोए वखाईआ। उह धार अगम्मी पतली, पटड़ीदार भेव वखाईआ। भय भ्यानक जणाए ख़तरी, ख़तरा मेटे जगत लोकाईआ। सच दुआरयों आपे उतरी, पच्छिम दिशा फेरी पाईआ। गुरमुख टपका के काया बदली, काया काया विच्चों वखाईआ। नूर नुरानी धार शक्ती, शक्ल अगम्म जणाईआ। जुग जन्म दी जिन्हां लेखे लग्गी भगती, तिन्हां भगौती सेव कमाईआ। एह खेल करे प्रभ अर्शी, अर्शी प्रीतम हथ्थ वड्याईआ। जोती नूर कराए दरसी, अगम्म धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरमुख रहे अडोल, पटड़ा पटड़ी गेड़ भवाईआ। नावें जन्म ठग्ग चोर, चोरी पिच्छे गया डोल, धीरज धीर धीर ना कोए धराईआ। एसे कारण सतिगुर प्रगट होया कोल, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। प्रगट हो के आए नेड़े, नज़रीं रूप वखाईआ। अन्दर वड़के बन्न्हे बेड़े, बाहरों खेड़े रिहा ढाहीआ। जिन्हां किहा प्रभ तेरे तेरे, तेरा मेरा भउ चुकाईआ। सिँघ तारा बणया फेर शेरे, जिस वेले शेर सतिगुर नज़री आईआ। औखे घाट आपे बौहड़े, बौहड़ी सुणे दुहाईआ। फड़ चढ़ाए आपणे पौड़े, पौड़ा डण्डा इक लगाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत वैंहदी धार कदे ना रोड़्हे, डुब्बदे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख प्यार सतिगुर शृंगार, अठारां भार बनास्पत सेव लगाईआ। हुक्मे अन्दर कर तैयार, तैयारी इक्को रूप समझाईआ। सतिगुर उत्तों आपा वार, आपणी वस्त जाण पराईआ। साहिब सतिगुर आपणी भेंटा लए चाढ़्ह, घर देवे माण वड्याईआ। शब्द शहीद शहादत इक्को वार, दूजी धार तलवार ना कोए उठाईआ। अज़मेर शहर नहीं उह अज्ज दी मेहर, जिस मेहर विच गुरमुख नगरी सोभा पाईआ। थोड़ा जिहा हेर फेर, शब्द विच्चों शब्द लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन सतिगुर बिन गुरमुख प्यार दूजा शृंगार आदि जुगादि ना किसे कराईआ।
५ कत्तक २०२० बिक्रमी ज्ञान सिँघ दे गृह सुरख़पुर
सचखण्ड निवासी धुर फ़रमाण, दो जहान ख़ुशी मनाइंदा। प्रगट होवे शब्द गुरू बलवान, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण नूर जोती जोत जगे महान, आकाश प्रकाश सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहाए सच मकान, महल
अटल डेरा लाइंदा। धुर दा देवे इक ज्ञान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आप पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, नेत्र लोचण नैण सर्ब खुल्हाइंदा। त्रै पंज दर ते मंगे दान, सच भिखारी रूप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर निउँ निउँ करन सलाम, सजदा सीस झुकाइंदा। परवरदिगार तेरा इलाही पैग़ाम, पैग़ाम इक्को सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, साची भिच्छया इक वरताइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप कराइंदा। लख चुरासी आत्म परमात्म खोल्ह मकान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर संदेसा इक प्रगटाइंदा। धुर संदेसा हरि निरँकार, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। एकँकारा योद्धा सूरबीर बलकार, बलधारी वेस वटाईआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता ठांडा दरबार, दरगाह साची इक सुहाईआ। श्री भगवान सच निशान दए हुलार, धर्म निशान इक उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे खोल्ह कवाड़, लख चुरासी अन्तर आत्म ताकी लाहीआ। पाए सार बहत्तर नाड़, पंज तत पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धुर संदेसा कलयुग अन्त, सो सतिगुर आप जणाईआ। खेले खेल श्री भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग करता भेव चुकाईआ। पकड़ उठाए साचे सन्त, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। नाम जणाए मणीआ मंत, मन का मणका आप भवाईआ। नाता जुड़ाए नार कन्त, आत्म परमात्म सोभा पाईआ। चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, काया उतर कदे ना जाईआ। महिमा जणाए आप अगणत, लेखा लिख्त विच ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। धुर फ़रमाना देवे आप, प्रभ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए जाप, सो पुरख निरँजण हुक्म वरताईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आत्म परमात्म सच्चा पाठ, पूजा इष्ट देव गुर स्वामी इक्को इक समझाईआ। काया तत सरोवर इक्को तीर्थ ताट, घाट किनारा दए जणाईआ। महल अटल निर्मल नूर जोत प्रकाश, दीवा बाती कमलापाती इक टिकाईआ। सदा सुहेला इक इकेला हरि निरँकार वसे साथ, नित नवित्त आपणा संग निभाईआ। कलयुग अन्त मेटे अन्धेरी रात, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। देवे सहारा अनाथां नाथ, दीन दयाल दीनन आपणे गले लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निरगुण सरगुण चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सच संदेसा एकँकार, इक इकल्ला आप जणाइंदा। कलयुग अन्त करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र अक्ख लओ
उग्घाड़, लोचण सब दे आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार कुण्ट दहि दिशा करो विचार, सृष्ट सबाई साचा हरि रूप नज़र कोए ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गई हार, हरि का रूप नेत्र नैण दरस कोए ना पाइंदा। चारे बाणी चारे खाणी कर कर थक्की ज्ञान, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाइंदा। अठसठ तीर्थ जीव जंत कर कर थक्के अशनान, दुरमति मैल ना कोए धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा नर नरेशा एकँकार इक दृढ़ाइंदा। धुर फ़रमाना सुणो मीत, जुग चौकड़ी रिहा जणाईआ। आदि पुरख दी अगम्मी रीत, कोई समझ सके ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए ठीक, शब्द निशाना इक जणाईआ। सदी चौधवीं जाए बीत, चौदां तबक देण दुहाईआ। चौदां लोक ना रहिण अतीत, सति सरूप ना कोए समाईआ। करे खेल प्रभू अनडीठ, हरि करता वड वड्याईआ। लख चुरासी वेखे कौड़ा रीठ, घट घट अन्दर फोल फोलाईआ। फिरे दरोही मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर देण दुहाईआ। साची सिदक सबूरी रहे ना कोई नीत, नीतीवान साचा मार्ग कोए ना लाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया मन सब दा करे पलीत, अन्तर आत्म बूझ ना कोए बुझाईआ। झगड़ा पए ऊँच नीच, ज़ात पात करे लड़ाईआ। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सच कराए ना कोए प्रीत, नाता इक ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा इक समझाईआ। धुर फ़रमाना दस्से बीस बीस, सदी बीसवीं भेव चुकाईआ । साचा कलमा नज़र ना आए कोई हदीस, हज़रत करे ना कोए पढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा परखणहारा सब दी नीत, गृह मन्दिर खोज खोजाईआ। छत्र झुल्ले ना किसे सीस, राज राजान शाह सुल्तान बैठे ढेरीआं ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा अन्तिम कल, हरि करता आप जणाइंदा। करे खेल प्रभ अछल अछल्ल, वल छल धारी खेल खलाइंदा। जोती शब्दी आपे रल, निरगुण निरगुण आपणी कार कमाइंदा। सच सिँघासण बहे मल्ल, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। पावे सार जल थल, उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम भेव चुकाइंदा। कलयुग अन्तिम धुर संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे वेसा, कलकाती रहिण ना पाईआ। सति सरूप होए प्रवेशा, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। चार वरन इक्को इक संदेसा, सति फ़रमाना आप समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नेत्र लोचण हरि भगतां पेखा, निज घर बैठा डेरा लाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह खेले खेडा, बण खिलाड़ी फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं मन्नदे
गए आपणा नेता, नर निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम आपणा हुक्म जणाईआ। कलयुग हुक्म देवे ठाकर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लख चुरासी वेखे डूंग्घे सागर, भँवरी धार पार ना कोए कराईआ। साचे दर मिले ना किसे आदर, चार कुण्ट होए हल्काईआ। सच प्रकाश ना काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ अन्धेरा छाईआ। निर्मल कर्म करे ना कोई उजागर, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सूरबीर दिसे ना कोई बहादर, जो हरि मन्दिर चढ़ के हरि जू दर्शन पाईआ। मन वासना दहि दिशा फिरदे बानर, वृंदावन समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। ख़लक ख़ुदाई वेखे मख़लूक, परवरदिगार बेपरवाहीआ। नव नौ चार ना कोए सलूक, वरन बरन पई लड़ाईआ। फिरी दरोही चारे कूट, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। नज़र ना आए कोई सच्चा पूत, पिता गोद ना कोए सुहाईआ । घर घर दिसे जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया डेरा लाईआ। माया ममता लग्गी भूख, तृष्ना रोग रिहा सताईआ। आत्म परमात्म मिल के पाए कोई ना सूख, सुख आत्म नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम वेखण आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी त्रैगुण माया, पंज तत अग्नी रही जलाईआ। साचा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। साचे मन्दिर चढ़ के दरस किसे ना पाया, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले रहे गाईआ। परमानंद ना कोए समाया, निजानंद रस ना कोए चुआईआ। भाण्डा भरम ना कोए भंनाया, दूई द्वैती ना किसे मिटाईआ। धुन आत्मक राग किसे ना गाया, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। आत्म जोत ना किसे रुशनाया, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। कमलापाती सेज ना कोए हंढ्ढाया, लख चुरासी नेत्र रोवे मारे धाहींआ। पुरख अबिनाशी घर दरस किसे ना पाया, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ । जगत वासना जगत हल्काया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर घट आपणा फेरा पाईआ। हर घट वेखे हरि गोपाल, बेपरवाह खेल खलाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख मिले लाल, जिस जन आपणा भेव चुकाइंदा। चारे खाणी विच्चों भाल, साचे हाणी शब्द मेल मिलाइंदा। सति सरूपी बण दलाल, दो जहानां वणज कराइंदा। हकीकत जाण हक़ हलाल, लाशरीक खोज खोजाइंदा। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर फ़रमाणा साचा राणा एकँकारा आप जणाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवान, दो जहान शब्द जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए ज्ञान, सुरप्त इन्द करोड़ तेतीस करे पढ़ाईआ।
गुर अवतार करो ध्यान, वड ध्यानी ध्यान वखाईआ। पीर पैगम्बर कलमा दे कलाम, सच पैग़ाम इक समझाईआ। आदि जुगादि ज़ाहर ज़हूर इक अमाम, परवरदिगार नूर इलाहीआ। वसणहारा हक़ मुकाम, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। सचखण्ड दुआर सच मकान, सति सतिवादी सोभा पाईआ। थिर घर खोल्ह इक दुकान, घर घर विच दए वड्याईआ। शब्दी सुत कर बलवान, सच दुआरे दए टिकाईआ। धुर संदेसा नौजवान, सो पुरख निरँजण आप समझाईआ। कलयुग अन्त नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेख मार ध्यान, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। लेखा जाण ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म वरताईआ। आत्म परमात्म बण सब दा काहन, गोपी इक्को नूर नज़री आईआ। धर्म वखा धुर निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। साचा दस्स इक इस्लाम, मन्त्र सच इक पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया छड्ड दयो जहान, माया ममता हउमे हंगता कम्म किसे ना आईआ। भुक्खा नंगता करे परवान, ग़रीब निमाणयां मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करतार, करता पुरख आप कराइंदा। जोती जामा लै अवतार, कल कल्की फेरा पाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, भेव अभेदा समझ कोए ना आइंदा। शब्द संदेसा देवे एका वार, नर नरेशा हुक्म वरताइंदा। देस परदेसां करे ख़बरदार, आलस निंद्रा सर्ब गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे हाल, जीव जंत रहे कुरलाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा डंक वजाईआ। सतिगुर शब्द दिसे ना किसे नाल, काया मन्दिर ख़ाली देण दुहाईआ। वेले अन्त करे ना कोई प्रितपाल, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिन हरि नामे सारे होए कंगाल, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रिहा उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठो खोल्हो अक्ख, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। मातलोक जो मार्ग आए दस्स, जुग चौकड़ी राह जणाइंदा। कलयुग जीव सारे गए नट्ठ, रहबर नज़र कोए ना आइंदा। धीरज जत ना तीर्थ तट, अठसठ नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नीर रोवे अथ्थ, सांतक सति ना कोए वरताइंदा। साधां सन्तां रिहा ना धीरज जत, सति सरूप ना कोए समाइंदा। नाड़ बहत्तर घर घर उबली रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। हिरदे प्रभू किसे ना जाए वस, वसल हक़ ना कोए कराइंदा। अमृत आत्म निझर झिरना लए ना कोई रस, मदिरा रस सर्ब पान कराइंदा। श्री भगवान नौजवान मेहरवान सब दे नालों होया वक्ख, घर मेला ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार
पीर पैगम्बरां कलयुग अन्तिम खेल आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मार ध्यान, नव नौ चार अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ला धुर ज्ञान, सिख्या सच ना कोए समझाईआ। चारों कुण्ट कूड़ प्रधान, जूठ झूठ करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख लोकमात, इक दूजे वल नैण उठाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी चार कुण्ट साची दिसे ना कोई जमात, पट्टी नाम ना कोए पढ़ाईआ। लेखा लिख के आए जो कलम दवात, काग़ज़ शाही नाल रलाईआ। मूर्ख मुग्ध अञ्याण धुर दी सुणे ना कोई बात, गुर मन्त्र प्रभ हिरदे शब्द ना कोए वसाईआ। मन वासना नार होई कमज़ात, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। कूड़ी क्रिया डूंग्घा भरया खात, मूर्ख डिगण वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म देवे ना कोई साथ, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। साचे पत्तण पार उतरे ना कोई घाट, माही मिले ना बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। माया ममता भोग बलास, घर सुहागी कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। जगत वासना वेखण रास, सुरती शब्दी गोपी काहन ना कोए नचाईआ। साहिब स्वामी किसे वसे ना पास, घर मीत नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होए उदास, हौका लै लै रहे सुणाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाश, पारब्रह्म प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरे दास, जुग चौकड़ी एका सेव कमाईआ। तेरा संदेसा दे के आए ख़ास, ख्वाहिश आपणी नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरि जू तेरे दर सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए झुक, निमस्कार नमो नमो सजदा सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार साडा पैंडा गया मुक, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। मेहरवान श्री भगवान तेरा भाणा कदे ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दो जहान तेरी रख के बैठे ओट, कलयुग अन्त पुरख अकाल आवे फेरा पाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत नूर रुशनाईआ। धर्म दुआरे वसे इक्को कोट, देवे बंक सच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर प्रभ अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। निझर धार प्रगट हो प्रतख, बीस बीसा तेरा राह तकाईआ। निरगुण रूप पुरख समरथ, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। जन भगतां दे आपणी वथ, वस्त अमोलक इक वरताईआ। कलयुग अन्तिम मार्ग दस्स, सतिजुग साचा राह चलाईआ। कूड़ी क्रिया दे मथ, नाम मधाणा इक्को पाईआ। सच दुआर खोल्ह हट्ट, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। चार वरनां इक्को नाम दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। हर घट स्वामी हिरदे हर घट वस, हर घट आपणा डेरा लाईआ।
अमृत आत्म दे रस, निझर झिरना इक झिराईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। काया मन्दिर अन्दर कर वास, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। आत्म सेजा कर भोग बलास, आत्म परमात्म आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दान, सदी बीसवीं ध्यान लगाईआ। चौदां तबक होए हैरान, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। चौदां विद्या मिले ना किसे भगवान, चौदस चन्द ना नूर रुशनाईआ। इक चार दा समझे ना कोई ज्ञान, एकँकार तेरा भेव कोए ना पाईआ। चौथे बद्धे ना कोई आण, चारे बाणी चार खाणी संग ना कोए निभाईआ। दाते जोद्धे सूरबीर नौजवान, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी तेरी ओट इक रखाईआ। मण्डल रासी तेरा खेल महान, थिर घर वासी तेरी इक सरनाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी आण, सचखण्ड निवासी तेरी ओट इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, कलयुग अन्तिम जीव जंत साध सन्त साचे मार्ग दे लगाईआ। कलयुग भुल्ले जीव गंवार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चार कुण्ट धूंआँधार, जगत अन्धेरा रिहा छाईआ। गुर के शब्द ना कोए प्यार, इष्ट देव नज़र किसे ना आईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ जगत सियासत करे हाहाकार, भगत विरासत हथ्थ किसे ना आईआ। किरपा कर किरपा धार, कृपानिध तेरी इक सरनाईआ। तेरे विछड़े तैथों यार, आत्म परमात्म गंढ्ढ ना कोए पाईआ। किरपा कर ठाकर स्वामी बंद कवाड़ी खोल्ह कवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। अमृत रस दे ठांडा ठार, निझर झिरना इक झिराईआ। अनहद शब्द वजा सच्ची धुनकार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। घर मन्दिर दीवा बाती दे बाल, निरगुण जोती जोत रुशनाईआ। आपणा मुखड़ा निरगुण निरवैर दे वखाल, क्यों बैठा मुख भवाईआ। तुध बिन सोहे ना कोई काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, काअबा हुजरा महिराब तेरा नूर नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, मूर्ख मुग्ध दे पढ़ाईआ। पारब्रह्म की तेरी माया, बेअन्त तेरी वड्याईआ। कलयुग जीव जगत भुलाया, तेरा नाउँ रसना जिह्वा कहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी माया ममता विच रुलाया, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। साची संगता दे मेल मिलाया, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म ना किसे समझाया, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग चढ़ाईआ। साचा नाता ना किसे बंधाया, पुरख बिधाता आपणा घर वखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत गाया, धन्दा झूठा झोली पाईआ। साचा बंदा ना बंदगी लाया, वन्दना इक ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। मंगी मंग तेरे दरबार, दोए जोड़ इक अरज़ोईआ। किरपा कर प्रभ सिरजणहार, एथे ओथे
दो जहान मिले ढोईआ। सृष्ट सबाई कर प्यार, दूई द्वैत डेरा ढाहीआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को मन्दिर दे वखाल, काअबा इक्को घर नज़री आईआ। सच दुआर सोहे सच्ची धर्मसाल, जिस दुआरे बैठा डेरा लाईआ। दर मंगण शाह कंगाल, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। शब्द गुरू बण दलाल, जगत दलाली आपणे हथ्थ रखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, जन भगत दे जणाईआ। निरगुण हो के चल नाल, सरगुण आपणी उंगली लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जीवां भुल्लयां भरम भुलेखा दे कढ्ढाईआ। श्री भगवान पुरख समरथ, शाह पातशाह आप जणाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो जुग चौकड़ी चलाया तुहाढ्ढा रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। नाम निधान देंदा रिहा वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी मार्ग दस्स, दहि दिशा शब्द पढ़ाईआ। अठसठ तीर्थ दित्ता रस, नीर सीर रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी गए लँघ, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरा वेख अन्ध, अन्धकार होया सर्ब लोकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उच्ची कूक सुणावण आपणा छन्द, ढोला राग इक जणाईआ। किरपा कर प्रभू बख्शंद, बख्शणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। त्रैगुण माया प्या फंद, पंज तत सके ना कोए तुड़ाईआ। आत्म तेरी दिसे रंड, परमात्म कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। तुटी सके ना कोई गंढ्ढ, गंढ्ढणहार क्यों बैठा मुख छुपाईआ। दर दुआरे मंगी इक्को मंग, कलयुग अन्तिम आउणा बेपरवाहीआ। वेस वटाउणा सूरे सरबँग, शहिनशाह आपणी धार जणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघ, सच दुआरे डेरा लाईआ। सेज सुहञ्जणी सच वछौणी पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई बेपरवाही अन्तर आत्म गाउणा इक्को छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ा गया हंढ्ढ, सतिजुग साचा प्रेम मार्ग इक लगाईआ। कूड़ी क्रिया दूर करना गंद, अमृत रस इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, लख चुरासी दे समझाईआ। लख चुरासी अन्त समझावांगा। निरगुण निरवैर वेस वटावांगा। साचे दर सोभा पावांगा। नर नरायण इक अख्वावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष नाल मिलावांगा। गुर अवतारां जगावांगा। लहिणा सब दी झोली पावांगा। जन भगतां दस्स आपणा भेत, पड़दा दूई द्वैत उठावांगा। आत्म परमात्म कर के हेत, साचा मार्ग इक चलावांगा। नज़री आवां नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकावांगा। धुर दी अगम्मी खेल, ख़ालक ख़लक आप समझावांगा। शब्द संदेसा इक्को भेज, चारों कुण्ट भरम चुकावांगा। जोती चमके नूरी तेज, साचा दीप इक रुशनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग लेखा पूर करावांगा। कलयुग लेखा अन्त मुकाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। कल कल्की वेस वटाएगा।
निहकलंक नाउँ रखाएगा। शब्द डंक इक वजाएगा। दुआर बंक इक सुहाएगा। शब्द जैकार इक लगाएगा। राज राजान शाह सुल्तान आप उठाएगा। जीव जगत जहान आप जगाएगा। धर्म निशान इक झुलाएगा। सत्त रंग रूप इक वखाएगा। एको इक्की मिल के पाएगा। साची सिक्खी सच वखाएगा। धार तिक्खी धार रूप वखाएगा। अनडिठी कार कमाएगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो लिख के दिती चिट्ठी, तिस लेखा लेखे लाएगा। करे खेल बीस बीसी, सदी बीसवीं जाणे आपणी मिती, मित्र प्यारा इक्को नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक वरताएगा। धुर दा हुक्म वरते जग, जगजीवण दाता आप वरताईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा जाए भज्ज, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा धरत मात दी गोदी जाए सज, बाला निक्का रूप आप वटाईआ। श्री भगवान करे खेल पुरख समरथ, साची खेल आप कराईआ। सति सतिवादी देवे इक्को वथ, सच भण्डारा झोली पाईआ। प्रभ सरनाई जाए ढट्ठ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कलयुग दूर दुराडा जाए नट्ठ, नेत्र रोवे नीर वहाईआ। श्री भगवान कर किरपा दोहां दा करे इक इकट्ठ, घर साचे लए मिलाईआ। इक दूजे दी लवो मत्त, मति भेद दए मुकाईआ। चारे जुग मेरी रत्त, रत्ती रत विच्चों प्रगटाईआ। अन्त विछोड़ा बीस बीस कट, चिन्ता सोग ना कोए जणाईआ। प्रभ सरनाई जाणा वस, चरण कँवल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम हो हैरान, प्रभ साचे रिहा जणाईआ। मेरा मुहम्मद नाल निशान, मेहरवान तेरी सरनाईआ। सदी वीहवीं मेला अन्तिम कर जहान, दो जहानां वाली दया कमाईआ। साचे मीआं तेरी रहमत वड रहमान, रहम इक्को मोहे भाईआ। सिदक सबूरी दे ईमान, आलम उल्मा कर इक पढ़ाईआ। तेरा कलमा कायनात कलाम, चौदां तबक शरीअत तेरा नूर नज़री आईआ। तूं साहिब इख़लाकी इक अमाम, इतफ़ाकी मिल्या बेपरवाहीआ । गुस्ताख़ी वेख ना कोए निशान, मुआफ़ी तेरे दर ते पाईआ। साकी बण के दे जाम, आबेहयात प्याला मुख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा राज राजान, शाह पातशाह आप जणाईआ। सदी बीसवीं खेल महान, बीस बीसा आप कराईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण दोवें धार वखाईआ। कलयुग लेखा चुक्के आण, चार कुण्ट रहिण ना पाईआ। इक्को वार थित दिवस करे महान, कत्तक पन्द्रां दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकट्ठे होवण आण, दर घर साचे सोभा पाईआ। सब दे सुणे आप ब्यान, अदालत अदल इक्को लाईआ। चार जुग दा लेखा वेखे आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भुल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
साचा हरि, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। नर निरँकार वड्याई वड, हरि करता इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी आपणी धारों कढ्ढ, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। अन्तिम हुक्मे अन्दर लए सद्द, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। शब्द सरूपी पार करे हद्द, हदूद आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अकाल दीन दयाल इक्को एक हुक्म वरताइंदा। पुरख अकाल हुक्म वरतंत, वारता सब दी वेख वखाईआ। ठाकुर स्वामी साहिब भगवन्त, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। गुरमुख वेख साचे सन्त, सति सतिवादी आप जगाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। चार वरन बणा साची संगत, संग आपणा आप रखाईआ। दूजे दर कोई ना जावे मंगत, जिस जन आपणा नाम दान झोली देवे पाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, शास्त्र सिमरत समझ कोए ना पाईआ। आदि जुगादि इक अखण्डत, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरि जी मेले गहर गम्भीर, गुणवन्ता वड वड्याईआ। जन भगतां ठांडा करे सरीर, अग्नी तत बुझाईआ। अमृत बख्शे निज नीर, सीर इक्को मुख चुआईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, ऊँच नीच रंग रंगाईआ। दरस दिखाए बेनज़ीर, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। बदल देवे आप तकदीर, तदबीर आपणी दए जणाईआ। दर दरवेश पैगम्बर पीर, हज़रत बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेले फड़ फड़ आपणी बांहींआ। हरिजन मेले सच दुआर, दरगाह साची मिले वड्याईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा दए निवार, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखणहार आप करतार, करता पुरख बेपरवाहीआ। भगत भगवान लए उठाल, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। सन्त सुहेले रखे नाल, जुग जुग आपणा संग निभाईआ। गुरमुख वेखे धुर दे लाल, लालन इक्को रंग चढ़ाईआ। गुरसिखां करे सदा प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। मुरीदां मुर्शद देवे जलवा नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे बेमिसाल, बेपरवाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी नव नौ चार अन्तिम डेरा रिहा ढाहीआ। नव नौ चार मुक्के पन्ध, लोकमात रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी सतिजुग धार बणाए अगम्मी बणत, सतिजुग ढोला इक्को गाईआ। चार वरन पूरी करे मंग, गुर अवतार पीर पैगम्बर आसा मनसा पूर कराईआ। प्रगट हो सूरा सरबँग, शाह पातशाह इक्को मार्ग दए वखाईआ। आत्म ब्रह्म इक अनन्द, पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, बन्धन
इक्को नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए फड़, काया पौड़े साचे चढ़, महल अटल डेरा लाईआ। महल अटल ठाकर स्वामी, घर घर विच सोभा पाइंदा। बोध अगाध शब्द अनाद सुणाए बाणी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। अमृत रस निझर झिरना देवे ठंडा पाणी, सर सरोवर इक नुहाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवे धुर निशानी, तीर निराला अणयाला इक चलाइंदा। आवण जावण दो जहान हरिजन चुक्के काणी, लख चुरासी फंद कटाइंदा। देवणहारा पद निरबाणी, निरबाण पद इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरि भगत सुहेले आपणे रंग रंगाइंदा। भगतां रंग चाढ़्हे अनमोल, अमुल हथ्थ वड्डी वड्याईआ। साचे कंडे देवे तोल, नाम तराज़ू इक्को इक वखाईआ। बंद कवाड़ी ताकी कुण्डा देवे खोल्ह, दूई द्वैती पड़दा दए उठाईआ । हर घट स्वामी हिरदे अन्तर आत्म जाए मौल, मौला आपणी सेव कमाईआ। पूरब जन्म कर्म लेखा पूरा करे कीता कौल, कौल इकरार कीता भुल्ल कदे ना जाईआ। देवे वड्याई उपर धरनी धरत धवल धौल, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरि का भेव कोई ना पावे पंडत पांधा रौल, रौला पावे सर्ब लोकाईआ। गुरमुख विरला जाणे जिस सतिगुर अन्दर वसया कोल, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। अमृत धार सच प्याए अगम्मी पौहल, रस मिट्ठा इक वखाईआ। सच प्रीती घोली घोल, घोल घुमाई आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक दृढ़ाईआ। धुर संदेसा हरि का नाम, हरी हरि नरायण आप जणाइंदा। अमृत आदि जुगादी इक जाम, सच प्याला रस वखाइंदा। निरगुण सरगुण पूरन करे काम, निष्काम आपणी सेव कमाइंदा। आत्म परमात्म देवे इक आराम, सचखण्ड दुआरा आरामगाह इक सुहाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत करे परवान, नाम परवाना इक्को इक वखाइंदा। कर किरपा जिस देवे आपणा ज्ञान, सो गुरमुख दूजी कुतब पढ़न किते ना जाइंदा। चौदां विद्या होण हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, चार वरनां देवे इक्को वर, चार कुण्ट इक्को राम इक्को नाम इक्को काम इक्को पैग़ाम मुर्शद मुरीद शुनीद दीद ईद चन्द नूर इक चमकाइंदा।