७ कत्तक २०२० बिक्रमी अमर सिँघ जेठूवाल दे नवित्त जेठूवाल दरबार विच
भगत सुहेला हरि निरँकार, हरी हरि हरि दुआरे सोभा पाइंदा। नित नवित्त पावे सार, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। दर्शन दे अगम्म अपार, अलख अगोचर दया कमाइंदा। घर मन्दिर दीपक जोती बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। आत्म परमात्म
वसे नाल, सगला संग जणाइंदा। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगत भगवान ठांडा दर, घर घर विच जणाईआ। जिस मन्दिर स्वामी जाए वड़, तिस बंक मिले वड्याईआ। निरगुण नूरी जोत धर, धरनी धरत धवल सुहाईआ। करता पुरख प्रभ करनी कर, अक्ल कल दए जणाईआ। रोग सोग चिन्ता विजोग हर, हरि जू बेड़े नाम चढ़ाईआ। जन्म मरन भय चुक्के डर, भय भ्यानक डेरा ढाहीआ। शब्द अगम्मी बांहों फड़, भव सागर लए तराईआ। लै के जाए साचे दर, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भगतन संग सदा रंग राता, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। चरण कँवल सच बंधे नाता, घर मेला सहिज सुभाईआ। धुर धाम दी सुणाए गाथा, सुख राम रूप जणाईआ। बोध अगाधी दस्से पाठा, पूजा सिमरन इक दृढ़ाईआ। लेखा जाणे अनाथ अनाथा, दीनन दया आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता बेपरवाहीआ। भगतन मीता बण के आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। धुरदरगाही सच्चा जाप, सो सतिगुर आप जणाइंदा। कोट जन्म दे उतार पाप, दुरमति आप धवाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, घर चन्द नूर चमकाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बणाए सज्जण साक, सगला संग रखाइंदा। शब्द अगम्मी चाढ़्ह राथ, बण रथवाही वेख वखाइंदा। पार उतार आपणे घाट, डूंग्घी भँवरी डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां पेख वेख दयाल, दीख्या आपणी दए जणाईआ। बुध विवेक वसेख घर धर्म सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक जणाईआ। धुर दा लेख जाणे आप प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी वेस कमाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि देवे माण वड्याईआ। वडयावण को प्रभ एक स्वामी, हरि वड्डा वड अख्वाइंदा। आदि जुगादि अन्तरजामी, धुर दी बाणी राग अल्हाइंदा। शब्द अनादी अकथ कहाणी, बुध मति भेव कोए ना आइंदा। सचखण्ड दी सति निशानी, सति सतिवादी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगत प्रभ वेखे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। साची दे के धुर दी टेक, धुर दी धार आप समझाईआ। लेखा जाणे अलखना लेख, अलख अगोचर आपणा भेव चुकाईआ। वसणहारा अनडिठड़े देस, देस दसन्तर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। भगत मिलाए भाउ भगती, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। फड़ उठाए आदि शक्ति, शाह पातशाह हुक्म वरताइंदा। पंज तत चुक्के ना कोई अर्थी, अर्शी प्रीतम खेल खलाइंदा। साहिब सुल्तान परम पुरख जन
भगत जणाए इक बरसी, रुत्त रुतड़ी नाल रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल भगतां अन्तर, आत्म परमात्म आप कराईआ। पवण स्वामी साचा मन्त्र, शब्दी शब्द जणाईआ। हर घट खेल करे बिध अन्तर, अन्तर अन्तष्करन वेख वखाईआ। सोभा अनेक गगन गगनंतर, गृह मण्डल गोपी काहन रास वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। करे खेल साहिब सतिगुर, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। जन्म कर्म दा लेखा धुर, धुरदरगाही झोली आप भराइंदा। बिन नेत्र लोचण वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर खोज खोजाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, साचा चन्द नूर चमकाइंदा। निरगुण सरगुण पकड़े डोर, डोरी तन्द आपणे हथ्थ उठाइंदा। जुग चौकड़ी जन भगतां वेखे लोड़, लोकमात निरगुण सरगुण हो के आइंदा। जोत सरूपी आए दौड़, जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। वेखण को प्रभ आए ठाकुर, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जगत जहान डूंग्घा सागर, वड भँवरी फोल फोलाईआ। लेख चुका काया गागर, पंज तत माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। वणज कराए इक सौदागर, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि होए सहाईआ। आदि जुगादि होए सहायक, साहिब सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। पुरख पुरखोतम साचा नायक, नायका वेखे चाईं चाईंआ। शब्द अनादी कर हदाइत, हदीस साची इक जणाईआ। जन भगतां करे सदा हमायत, सच रफ़ीक नज़री आईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सतिगुर इक अख्वाईआ। हरि सतिगुर अख्वाए इक प्रभ, भेव कोए ना पाइंदा। आर पार किनारा ना कोई हद्द, वड्डा छोटा समझ किसे ना आइंदा। बिन हरि किरपा कोई ना सके लभ्भ, कोटन कोटि लोकमात बण बण पांधी चारों कुण्ट उठ उठ धाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप छुपाइंदा। आपणा भेव रखे ओहले, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। गुरमुख विरले पड़दा खोल्हे, जिस जन साची बूझ बुझाईआ। नाम कंडे साचे तोले, बण के तोला धुरदरगाहीआ। निरगुण हो के आत्म मौले, परमात्म रंग चढ़ाईआ। धुर दुआर साचा खोल्हे, घर वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन देवणहार वड्याईआ। हरिजन वड्याई मात जन्म, जन्म कर्म प्रभ आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा चुका वरन बरन, वरन आत्मक इक समझाइंदा। करता पुरख बण के करनी करन, कार्या कर्म आप समझाइंदा। सतिगुर सरनाई साचे चरण, सच चरणोदक अमृत मुख चुआइंदा। नेत्र खुल्हे हरन फरन, दीद ईद इक्को नूर रुशनाइंदा। पंच विकार मूल ना लड़न, कूड़ी क्रिया
डेरा ढाइंदा। गुरमुख पौड़े साचे चढ़न, सतिगुर साचा मेल मिलाइंदा। मिल के ढोला इक्को पढ़न, सोहँ राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म देवणहारा दान, सरन इक्को घर वखाइंदा।
११ कत्तक २०२० बिक्रमी माहला सिँघ दे नवित्त जेठूवाल दरबार विच
हरि दर्शन तरसण लोक परलोक, दो जहान ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखण ओट, सीस जगदीश इक झुकाईआ। कवण वेला प्रभ देवे सच श्लोक, धुर फ़रमाना नाम झोली पाईआ। साचा मन्दिर सुहाए किला कोट, बंक मिले इक वड्याईआ। निर्दोषयां उपर कोई ना लावे दोष, मेहर नज़र नैण तकाईआ। नव नौ चार बैठा रिहा ख़ामोश, उच्ची कूक ना कोए अल्हाईआ। कलयुग अन्तिम आपणी पूरी करे लोच, आसा इक्को इक प्रगटाईआ। जन भगतां देणा धुर जोग, साची सिख्या सच पढ़ाईआ। जन्म कर्म मिलावा धुर संजोग, देवे वजोगी रूप कटाईआ। घर देवे दरस अमोघ, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। वस्त अगम्म चुगाए चोग, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहान रखण आस, आसा आपणी आप प्रगटाईआ। कवण वेला प्रभ किरपा करे अबिनाश, अबिनाशी आपणा भेव चुकाईआ। सच दुआरे आ के पावे रास, घर मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। चरण कँवल देवे भरवास, भरवासा आपणा इक बंधाईआ। आदि जुगादि कोई ना होवे निरास, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां पूरी करे ख्वाहिश, ख्वाहिश आपणे नाल मिलाईआ। जगत अन्धेर कर प्रकाश, साचा नूर जोत रुशनाईआ। जन भगतां होण ना देवे उदास, ग़मी ख़ुशी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। लोक परलोक तक्कण राह, नेत्र नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ दर्शन देवे आ, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। कवण वक्त प्रभ बणे सच मलाह, साचा बेड़ा कंध उठाईआ। कवण वेला प्रभ नूरी जलवा दए दरसा, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। कवण वक्त प्रभ घर मन्दिर बहे डेरा ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कवण वेला प्रभ आलस निंद्रा दए मिटा, निज नेत्र इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। लोक परलोक रहे झुक, सीस जगदीश चरण रखाईआ। कवण वेला प्रभ पैंडा जावे मुक, साहिब सतिगुर दए समझाईआ। तेरा निशाना ना जावे उक, तीर अंदाज़ तेरी वड्याईआ। सच महल्ले बहे उठ, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। दस्स भेव क्यों बैठा
चुप, सुंन समाध ना कोए चतुराईआ। तेरे कोलों रहे पुछ, बेपहचान दे समझाईआ। किस कारण बैठों लुक, निरगुण आपणा मुख भवाईआ। भगत भगवान वेख लाडले सुत, दर तेरे सोभा पाईआ। लोक परलोक होवे उजल मुख, दो जहान मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। लोक परलोक कहिण प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। सन्त सुहेले आ के वेख, बेपरवाह फेरा पाईआ। तेरे नाल करन हेत, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। बिरहों वैराग विछोड़े कीता छेक, छलनी आपणा आप कराईआ। आ बौहड़ अगम्मे देस, अगम्म पुरख तेरी वड्याईआ। तेरा मुखड़ा लईए पेख, नेत्र नैण रीझाईआ। तेरी गोदी लईए खेड, बण मालक रूप सखाईआ। तैनूं मिल के खोल्हीए भेत, पड़दा उहला कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह तेरी शहिनशाहीआ। शाह पातशाह मेरे सुल्तान, लोक परलोक रहे जस गाईआ। आदि जुगादी निगहबान, निरवैर पुरख तेरी सरनाईआ। सति पुरख निरँजण नौजवान, बेनज़ीर तेरी रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी साचे काहन, कँवल नैण सोभा पाईआ। मुकामे हक़ बी पिहर अमाम, आमद तेरी सच्ची भाईआ। वड शाहो भूप विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। शहिनशाह मेरे राज राजान। भूपत भूप वड्ड सुल्तान। सति सरूपी मर्द मर्दान। अलख अगोचर नौजवान। तख्त निवासी हुक्मरान। शब्द अनादी तेरा फ़रमाण। दर घर साचे दर्शन देणा आण। निरगुण निरवैर रूप वखाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मिले मेल श्री भगवान। श्री भगवान पुरख अकाल, अक्ल कल तेरी वड्याईआ। लोक परलोक करन स्वाल, दर स्वाली झोली डाहीआ। वेख मुर्शद मुरीदां हाल, महिबूब मुहब्बत आपणी तोड़ निभाईआ। साहिब सतिगुर तेरी घालण रहे घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। सति प्रीती निभे नाल, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। शाह पातशाह सच भगवान, जन भगतां आप जणाइंदा। लोक परलोक रल मिल ढोला गाण, सिफ्ती सोहला राग समझाइंदा। कलयुग अन्तिम कर पहचान, बेपहचान मेल मिलाइंदा। अनडिठड़ी वस्त दे दान, अमोलक झोली आप भराइंदा। साची गोलक खोल्ह दुकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या भगत भगवान गुरसिख, हरि सतिगुर सच जणाईआ। धुर दा लेखा देवे लिख, पूरब लेखा आपणी झोली पाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा पित, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। सन्त सुहेले कर के हित, हितकारी मेल मिलाईआ। लख चुरासी सृष्टी जित, हार सब दी झोली पाईआ। जन भगतां
लेख अनोखा लिख, धोखा दग़ा ना कोए कमाईआ। मोछा देवे ना कोई सिख, साहिब सतिगुर अन्तिम आपे होवे सहाईआ। पिछले मित्रां लए पुच्छ, अग्गे पितरां दए वड्याईआ। प्रभू हथ्थ सब कुछ, कमी कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे लेखे लाईआ। हरिजन लेखे लाए आप, नर आपणे रंग रंगाइंदा। एथे ओथे बण के बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा। सति धर्म दा सच्चा जाप, सति सतिवादी आप जपाइंदा। कोट जन्म उतार पाप, पतित पुनीत आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा दान, जम फाँस आप कटाइंदा।
१२ कत्तक २०२० बिक्रमी सन्त हरभजन सिँघ खुजाला दे नाल अचल नगर बटाला ज़िला गुरदासपुर
जगत संसारीआं जगत मेला, खेले खेल जगत लोकाईआ। सन्तां संग सन्त सुहेला, सति सतिवादी सति सरूप समाईआ। भगतां मेल भगत सोहे वेला, सुहञ्जणी घड़ी सोभा पाईआ। इष्ट दृष्ट खुल्ला वेला, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। ना कोई गुरू ना कोई चेला, मुरीद मुर्शद रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सोहणा वेला होए सुहञ्जणा, वज्जे सच वधाईआ। सन्त दुआरे सन्त मजना, दुरमति मैल नज़र कोए ना आईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी सतिगुर इक्को गज्जणा, नाम निधान धुन राग शनवाईआ। ब्रह्म विष्न खेल सूरा सरबगना, नित नवित्त आप कराईआ। सन्त मिल सन्त बाहर वासना मूल ना भज्जणा, अन्तर आत्म खोज खोजाईआ। अन्तर यामता विच्चों अन्तरजामी लभ्भणा, सतिगुर सूरा बेपरवाहीआ। काया कपड़ ना पड़दा ढकणा, ओढण जगत ना कोए वखाईआ। लाउणा कोई ना अज पज्जणा, भेव अभेदा दयो समझाईआ। किस मन्दिर बहि के सजणा, किस गृह आपणा डेरा लाईआ। कवण कन्त सुहागी घर आपणा सद्दणा, सुत्ती वेख जगत लोकाईआ। बिन मक्के काअब्यो करना हजना, मुर्शद नूर नुराना दर्शन पाईआ। मेल मिलावा उपर शाह रगना, घर साचे ख़ुशी रखाईआ। कवण मंज़ल कवण कूट कवण दिशा कवण मन्दिर कवण दुआर कवण गृह कवण कदम कवण चरण अग्गे लँघणा, कवण ताकी कुण्डा बंद पर्दा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा घर विच घर, कवण महल्ल डेरा लाईआ। आपणी दस्सो सच कहाणी, दूसर कहिण कोए ना पाईआ। माणस हो के बणी साची राणी, क्यों भरमे भुली लोकाईआ। अमृत आत्म पीणा ठंडा पाणी, निझर रस झिरना इक झिराईआ। घर में अमरापद महल अटल विच निशानी, दीवा बाती कवण रुशनाईआ । बोध अगाध
कवण सुणी अगम्मी बाणी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द राग रागनी नाल ना कोए रलाईआ। कवण पीर मिल्या शाह सुल्तानी, कवण अंगीकार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा आपणा घर, किस घर बहि के आपणा कन्त मनाईआ। सृष्ट सबाई गई सौं, गूढ़ी नींद जगत वखाईआ। सुघड़ सुचज्जी सवाणी कवण दुआरे रही भौं, आप आपणा बल रखाईआ। किस कारण अन्तर आत्म उपज्या गौं, आसा कवण वधाईआ। कवण सुणावे धुर दा नाउँ, नर निरँकार कवण मिलाईआ। कवण फड़े अगम्मी बांहों, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। कवण देवे ठंडी छाउँ, सिर मेहर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सवाणी दस्स सतिगुर हाणी कवण गृह बैठा सेज वछाईआ। सुघड़ सुचज्जी सवाणी कवण, सज्जण कवण रंग रूप वटाईआ। कवण सहेलीआं आए दस्सण, कन्त मिल्या बेपरवाहीआ। कवण उच्च मनार आए वसण, सच दुआरे सोभा पाईआ। कवण आत्म परमात्म मिल मिल आए हस्सण, हँस मुख आपणी ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक वर, किस बिध आपणा कन्त मनाईआ। कवण बिध मनाया कन्त, दस्सो सख़ी कर प्यार। कवण चढ़या रंग बसन्त, उतर ना जाए विच संसार। कवण महिमा सुणी अगणत, लिखण पढ़न तों बाहर। कवण धाम सोभावन्त, निर्मल दीप जोत उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा सच्चा घर, जिस घर मिले कन्त भतार । दस्स सख़ी उह केहड़ा मीत, जो आसा पूर कराईआ। सच सुणावे केहड़ा गीत, कवण राग अल्हाईआ। इक्को धाम अगम्म अथाह वखाए बिन मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ गुरदर नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण निरवैर रहे ठंडा सीत, सीतल आपणी धार जणाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण बणना सच्चा मीत, मित्र प्यारा इक्को इक नज़री आईआ। उसदे मिलण दी दस्स रीत, कवण गली कवण कूचा कवण महल्ला कवण मंज़ल कवण पौड़ा कवण डण्डा कवण दुआर दए चढ़ाईआ। कवण सिख्या लई सीख, कवण दुआरे मिली भीख, कवण घर मिटी तृष्ना तरीख, अग्नी तत रहिण ना पाईआ। सच कन्त कवण सेजा करे प्रीत, बैठा रहे अतीत, नज़र ना आए हरि अनडीठ, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक दर, किस बिध मिले सच्चा माहीआ। किस बिध पाया सच्चा माही, बण सुघड़ सुचज्जी राणी। कवण बिध मिल्या बेपरवाही, आत्म परमात्म खेले खेल बण बण हाणीआं हाणी। सच धाम दी दस्स निशानी, जिथ्थे वसे पुरख सुल्तानी। बख्शे चरण ध्यानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक दर, जिस गृह मिले मर्द मर्दानी। जिस दा कन्त रंगीला शहिनशाह सो पुरख निरँजण अट्ठे पहर कमलीआं
कोझीआं गले रिहा लगाई, दिवस रैण घड़ी ना वंड वंडाईआ। जागरत जोत वेखे थाउँ थाईं, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त विच्चों आप आपणे लए उठाई, जिस नाल आपणा नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा घर, तिस आपणे संग रखाईआ। दस्सो कन्त सुहागी रंगला, रंग रलीआं माणे बेपरवाहीआ। वसे काया मन्दिर अन्दर साढे तिन्न हथ्थ बंगला, उच्ची चोटी डेरा लाईआ। अट्ठे पहर गावे चार मंगला, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। शरअ शरीअत रस्सी तन्द ना कोई संगला, डोरी बन्धन ना कोए बंधाईआ। सद समावे परमानन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सच स्वामी सूरा सरबँगना, साहिब सुल्तान हरि रघराईआ। जिस सखी ओस चरण करी बन्दना, बिन बंदगीउँ लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा उह घर, जिस घर नारी नर नरायण मिल के ख़ुशी मनाईआ। कवण दुआरे मिले नारी, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। बिन नेत्र लोचण नैण करे दीदारी, दरस इक्को इक पाईआ। बिन मध प्याले पीत्तयां चढ़ी रहे ख़ुमारी, रस इक्को नज़री आईआ। जिस मिलयां माया ममता हउमे हंगता जूठ झूठ कूड़ी क्रिया मिटे बीमारी, रोग सोग चिन्ता दु:ख कोए रहिण ना पाईआ। सो मंज़ल दस्सो सच अटारी, कवण कुण्डा ताकी बारी खिड़की रिहा लगाईआ। किस बिध निर्मल जोत करे उज्यारी, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा सच्चा घर, जिस घर मिल के मिलण दी दूजी आस रहे ना राईआ। मथ्था टेकणा इक्को मथ्था, मस्तक सीस झुकाईआ। मिले मेल पुरख समरथा, समरथ पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। अन्दर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के सुणाए आपणी कथा, अकथ कहाणी आप जणाईआ। अमिउँ रस देवे इक्को रसा, रस रसीया मुख चुआईआ। सोहँ रूप हो के आत्म परमात्म वसा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। करे प्रकाश कोटन रवि ससा, जोत निरगुण दए वड्याईआ। तीर निराला जिस सतिगुर कस्सा, तिक्खी मुखी धार वखाईआ। जगत विकार तिस चरण दुआरे ढट्ठा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। सन्त जनां मिल सन्त इक दूजे नूं कहिण अच्छा, अच्छी तर्हा समझाईआ। जगत बन्धन बन्न्ह ना कोई रस्सा, प्रेम डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी करे रक्षा, रक्षक दयावान दयानिध ठाकर स्वामी अलख अगोचर अगम्म अथाह बेनज़ीर शाह हकीर राउ रंक ऊँच नीच शाह सुल्तान इक्को गीत बिन तकदीर तदबीर लकीर तस्वीर गुणी गहीर आपणी इक जणाईआ।