पुस्तकालयभाग १५

१४ कत्तक २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

सच्च सिँघासण हरि जू सजे, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर फिरन भज्जे, उठ उठ वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल एका सद्दे, सच संदेसा नाम जणाईआ। करे खेल सूरा सरबग्गे, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। सच दुआर आउणा बद्धे, बंदगी इक्को इक दरसाईआ। आपणी वस्त चुक्क लै आउणा कंधे, धुर दा लेखा दए समझाईआ। सच नगारा इक्को वज्जे, तू ही तू ही राग अल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल कराउणा, हरि करता वड वड्याईआ। सच दुआर इक सुहाउणा, साचे धाम सोभा पाईआ। साचा वक्त आप सुहाउणा, देवे वार थित वड्याईआ। रूप अनूप आप प्रगटाउणा, शाहो भूप बण सच्चा शहिनशाहीआ। धुर फ़रमाना इक जणाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाउणा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। धुर दा भेव अभेद खुल्हाउणा, पारब्रह्म प्रभ पड़दा दए उठाईआ। साचा मार्ग इक जणाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी पुरख समरथ, सो साहिब आप कराईआ। निरगुण धार जोत नूर प्रगट, नूर नुराना डगमगाईआ। सच दवारे बहे सज, हरि सज्जण सोभा पाईआ। चार जुग दे विछड़े लए सद्द, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। पार कराए पिछली हद्द, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखणहार, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। लेखा जाण धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। माण दे गुर अवतार, पीर पैगम्बर बूझ बुझाईआ। सुणाउँदा रिहा सच्ची गुफ़तार, नाम संदेसा इक अल्हाईआ। जणाउँदा रिहा आपणी वार, गीत गोबिन्द इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची खेल आप जणाईआ। साची खेल पुरख समरथ, हरि करता आप कराइंदा। जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, जोती जामा रूप धराइंदा। साचा नूर कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। दो जहानां इक्को रास, मण्डल मण्डप आप पवाइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल सोभा पाइंदा। निरगुण निरगुण देवे साथ, सरगुण सरगुण बूझ बुझाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द चढ़ाइंदा। चार वरन बणाए इक जमात, चारे खाणी फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे भगवन्त, हरि वड्डा वड वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। पूरन जोत श्री

भगवन्त, भगवन आपणी धार रखाईआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, लेखा लिख सके कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा हरि, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। धुर दी धार कर प्रगट, प्रगट आपणा खेल खलाइंदा। सच दुआर खोल्ह हट्ट, बण वणजारा वणज वखाइंदा। वेस धर पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। दो जहानां कर के वस, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्म वरताइंदा। भगत सुहेले मार्ग दस्स, गुर चेले बूझ बुझाइंदा। सन्त सज्जण देवे रस, घर झिरना रस अमृत इक झिराइंदा। गुरमुखां रखे दे कर हथ्थ, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। गुरसिखां खोल्हे आपणी अक्ख, निज नेत्र दरस कराइंदा। लहिणे पा नाड़ी रत, रती रत आप महकाइंदा। जानणहारा मित गत, गति मित आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी पुरख अकाल, अक्ल कल धारी आप कराईआ। करे खेल दीन दयाल, दीनन वेखे चाईं चाईंआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया मेट जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। चार जुग दा हल्ल करे स्वाल, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो घालण गए घाल, तिन्हां कीती घाल लेखे पाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल, बण संगी संग निभाईआ। शब्द अनाद वजाए ताल, अनादी राग सुणाईआ। एथे ओथे करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा वणज इक्को हट्ट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान बेपरवाहीआ। मेहरवान हरि करता पुरख, वड पुरखोतम इक अख्वाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए वखाइंदा। जन भगतां करे सदा तरस, दयावान आप हो जाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, दुरमति मैल धवाइंदा। साची करे लिख्त पढ़त, बिन कलम शाही गंढ्ढ पवाइंदा। आपणे मिलण दी दस्से शर्त, लाशरीक आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार आप वखाइंदा। साची धार वखाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। आत्म परमात्म देवे टेक, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण सरगुण धार भेख, सरगुण निरगुण बूझ बुझाईआ। नज़री आवे नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सच महल्ले खेले खेल, ख़ालक ख़लक सच्चा शहिनशाहीआ। शाहो भूप बण नरेश, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। जन भगतां करे आपणा हेत, बण हितकारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप जणाईआ। साची धार दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जिस दा मिले ना कोई निशान, सो निशाना इक झुलाइंदा। जिस दा रखदे सारे माण, सो अभिमानी मेट मिटाइंदा। जिस दा गाउँदे सारे गाण, सो गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जिस नूं कहिन्दे

मर्द मर्दान, सो मर्दानगी आप कमाइंदा। जिस दा नूर बेपहचान, नेत्र नैण नज़र ना आइंदा । जिस नूं कहिन्दे निरगुण रूप श्री भगवान, सति सरूपी फेरा पाइंदा। सो खेले खेल नौजवान, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां देवे धुर दा दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अन्तिम औध पुगी आण, लेखा सब दा वेख वखाइंदा। जोती जामा हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। नव नौ चार वेखे मार ध्यान, दो जहानां खोज खोजाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे के गए ब्यान, पूरब लेखा सब दा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कमाए एक, अक्ल कलधारी दया कमाईआ। हरिजन साजण लए पेख, नेत्र लोचण नैण इक खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ वखाए सुहञ्जणा देस, जिस गृह आपणा चरण टिकाईआ। भूपत भूत बण नरेश, नर निरँकार सोभा पाईआ। धुर दा देवे सच संदेस, सुनेहड़ा इक्को नाम जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर घर साचे सारे होए पेश, पेशी इक्को घर भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा पड़दा आप उठाईआ। धुर दा पड़दा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ। शब्द अनादी इक्को बोल, जुग विछड़े लए मिलाईआ। निरगुण सद्दे आपणे कोल, दर दुआरा इक समझाईआ। वेखे आप बैठ अडोल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी दए संदेसा, हरि सद्दा नाम जणाईआ। पुरख अबिनाशी धरया भेसा, पारब्रह्म रूप अनूप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आ के वेखो सम्बल देसा, महल अटल करी रुशनाईआ। निरगुण धार दो जहानां नेता, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा आदि जुगादि कोई ना जाणे पेशा, अन्त कहिण कोए ना आईआ। जिस उपजाए विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, गणपति आपणा रंग वखाईआ। जिस प्रगटाए करोड़ तेतीसा, सुरप्त इन्द माण रखाईआ। जिन गुर अवतार पीर पैगम्बर दित्ता नेंदा, सद्दा इक्को घर जणाईआ। सो साहिब सुल्तान पुरख अबिनाश दो जहान वेंहदा, बिन अक्खां वेखे थाउँ थाईंआ। सच महल्ले सच दुआर सच सिँघासण महल अटल अगम्म अथाह बहिंदा, भूमका नज़र किसे ना आईआ। सति संदेस इक्को कहिन्दा, सच साची आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या तेरी भगवान, प्रभ साचे सच्ची भाईआ। तेरा सुणया इक फ़रमाण, वज्जी घर वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा राह तकाण, बैठे ध्यान लगाईआ । कवण वेला सद्दे आप मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जा के सजदा करीए सलाम, सीस जगदीश झुकाईआ। इस नूं मन्नीए इक अमाम, परवरदिगार इक अख्वाईआ।

जिस दा कलमा हक़ कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। जिस दा मन्त्र सतिनाम, नाम सति इक रखाईआ। सो खेल करे विच जहान, दो जहानां वाली फेरा पाईआ। जिस दा झुल्ले इक निशान, सत्त रंग वज्जी वधाईआ। तिस नूं मन्नीए अगम्मी काहन, आदि जुगादि लख चुरासी गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। उस दे चरण करीए ध्यान, चित चरण कँवल इक रखाईआ। सो देवे सच्चा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, प्रभ तेरे अग्गे अरज़ोईआ। जुग चौकड़ी तेरे दर तों लैण, भिखक भिख्या झोली पाईआ। आदि जुगादि भाणा तेरा कहिण, आपणी चले ना कोए चतुराईआ। तेरे हथ्थ लहिणा देण, देवणहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। तेरे दर मंग प्रभ, घर सज्जण इक मंगाईआ। सन्त साजण आपणे लै लभ्भ, गुरमुख पड़दा लाहीआ। पार करा जगत हद्द, सच दुआरे सद बहाईआ। नाम वजा अगम्मी नद, सुर ताल ना कोए रखाईआ। लख चुरासी नालों कर अड्ड, अड्डरी आपणी कार कमाईआ। भाग लगा काया माटी हड्ड, मास नाड़ी कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले तेरी यद, विश्व तेरी धार नज़री आईआ। साचा जाम प्या मध, अमृत रस इक चखाईआ। तेरे दुआरे बहिण सज, सगला संग रखाईआ। पड़दा एन्हां लैणा कज, जो बैठण सीस निवाईआ। तेरा नाउँ पुरख समरथ, समरथ तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। शाह पातशाह प्रभ दीन दयाल, दर तेरे इक अरज़ोईआ। किरपा कर वड कृपाल, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। हउँ बाली बुध बाल अञ्याण, तूं दाता तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। तेरा घर सोहणा चंगा, चंगी तरा नज़री आईआ। नाम अगम्मी इक्को रंगा, रंग रंगीले तेरे हथ्थ वड्याईआ। धुर धाम वज्जे उह मृदंगा, जिस दी किल्ली सतार हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। सुण के आवे उह अनन्दा, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। मिले मेल सूरे सरबँगा, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। लेखा चुक्के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। तूं तुटयां देवें गंढ्ढा, गंढ्ढणहार अख्वाईआ। जुग चौकड़ी भुलणहार बंदा, अभुल तेरे चरण मिले सरनाईआ। तूं दीन दयाल साहिब बख्शंदा, बख्शश इक्को झोली पाईआ। पतित पुनीत कर अवगुण भरया बंदा, कूड़ी क्रिया दुरमति धवाईआ। नाम फेर अगम्मी खण्डा, खड़ग इक्को इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे ख़ुशी रखाईआ। तेरा घर लग्गे सोहणा, प्रभ अच्छी बणत बणाईआ। ना हस्सणा ना कोई रोणा, दु:ख

सुख ना कोए समाईआ। ना आलस निंद्रा ना कोई सौणा, जागरत रूप ना कोए वटाईआ। राग नाद ना कोई गाउणा, सुर ताल ना कोए रखाईआ। ना कोई उणंजा पवण पवणा, ठंडी धार ना कोए रखाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी तेरा रूप इक्को आउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। साचा दर दो जहान सुहाउणा, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा झोली पाउणा, दर तेरे मंग मंगाईआ। साचे सज्जण नाल मिलाउणा, जिन्हां मिलयां विछोड़ा कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या दे दे मीत, मित्र प्यारे तेरी शरनाईआ। सति सतिवादी तेरी वेखीए रीत, लोकमात वज्जे वधाईआ। रल मिल इक्को गाईए गीत, साचा ढोला साहिब गाईआ। तेरे छत्र झुल्ले सीस, जगदीश तेरा धाम सोभा पाईआ। माण मिले हस्त कीट, ऊँच नीच नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा जणाईआ। साचा भेव दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। पन्द्रां कत्तक दिवस महान, हरि करता आप प्रगटाइंदा। तख्त निवासी खेल करे दो जहान, दो जहानां आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दरबार इक सुहाइंदा। सच दरबार लगाए मात, मात्र भूमी दए वड्याईआ। चार वरन दी इक जमात, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। धुर दी वस्त देवे दात, अनमुलड़ी झोली पाईआ। मेटे कल अन्धेरी रात, साचा चन्द नूर रुशनाईआ। रसना दस्से इक्को गाथ, साचा सोहला ढोला आप पढ़ाईआ। लहिणा देवे मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाईआ। नाम चढ़ाए साचे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सच नुहाए तीर्थ ताट, सरोवर इक्को इक प्रगटाईआ। भेव चुकाए ज़ात पात, आत्म परमात्म दए समझाईआ। नज़री आए इक इकांत, हर घट बैठा डेरा लाईआ। करे खेल साख्यात, निरवैर पुरख वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ । साची करनी करे गोपाल, प्रभ वडा वड वड्याईआ। चार जुग दे विछड़े यार, गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ। सब दी सुरत लए संभाल, सुरती शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। साचा खेल करे कमाल, कुदरत कादर दए जणाईआ। वेखो हकीकत हक़ हलाल, लाशरीक दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाईआ। सच दरबारा मात लग्गे, लगावणहारा आप लगाईआ। हरि भगत लगाए आपणे अग्गे, अग्गा पिच्छा आपणी वंड वंडाईआ। भगत दुआर साची हद्दे, घर साचे सोभा पाईआ। नाम नगारा इक्को वज्जे, दो जहान करे शनवाईआ। साचे तख्त हरि जू सजे, सोभावन्त सोभा पाईआ। गुर अवतार आवण भज्जे, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। दोवें हथ्थ सब ने बद्धे, बन्दना सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करे करतार, हरि करनी आप जणाइंदा। इक पंज दा सच विहार, दूआ सिफ़रा जोड़ जुड़ाइंदा। बीस बीस दा कर्ज़ उतार, पन्द्रां पन्द्रां रंग रंगाइंदा। पन्द्रां बीस एकँकार, आपणी कल वरताइंदा। दोहां विचोला सिरजणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप मिलाइंदा। साचा मेला वीह सद पन्द्रां, हरि देवणहार वड्याईआ। जिस भेव खुलाया मस्जिद मन्दिरां, शिवदुआले मट्ठ पड़दा लाहीआ। जिस पड़दा लाहया डूंघी कन्दरा, घर घर विच वेख वखाईआ। जन भगतां तोड़या बजर कपाटी जन्दरा, पड़दा दित्ता आप चुकाईआ। सो लेखा रखे ना कोई गंधला, निर्मल सदा दए कराईआ। पुरख अबिनाशी कदे ना होवे अन्धला, जग वेखे थाउँ थाईंआ। भगत दुआर बणा बंगला, घट भीतर डेरा लाईआ। सच प्रकाश कर अगम्मी चन्दना, नूरी जोत डगमगाईआ। जन भगत जणाए इक्को बन्दना, बंदगी धुर दी आप समझाईआ। साचा देवे सति अनन्दना, अनन्द अनन्द विचों रखाईआ। कूड़ विकारा विच्चों कढ्ढणा, जूठ झूठ दए तजाईआ। सो भगत भगवान दर साचे सद्दणा, जिस आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाईआ। आपणी खेल रच के आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। भगत भगवान थापण थाप, देवे माण वड्याईआ। सति सरूपी बख्शे जाप, जीवण जुगत जणाईआ। किनारा वखाए इक्को घाट, पत्तण मेला बेपरवाहीआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाईआ। सच सुहञ्जणी चढ़े प्रभास, पन्द्रां कत्तक ख़ुशी मनाईआ। प्रभातों आए मुड़ के रात, रैण आपणा रंग वखाईआ। भिन्नड़ी कहे मेरी पूरी ख्वाहिश, प्रभ आसा पूर कराईआ। निरगुण आया बण के साथ, सरगुण संग निभाईआ। मण्डल बहि के पावे रास, गोपी काहन नचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस अग्गे करन अरदास, सो अदली वेस वटाईआ। जन भगतां पूरी करे ख्वाहिश, ख़ालस आपणी वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा लेखे लाईआ। पूरब लेखा लाए लेखे, लेखा लिखणहार करतारा। निरगुण सरगुण आपे वेखे, पड़दा खोल्ह बंद कवाड़ा। जुग चौकड़ी रखे चेते, भुल्ल ना जाए अभुल्ल गुरू करतारा। जन भगतां करे साचा हेते, नाता तोड़ सर्ब संसारा। निरगुण सरगुण खेल खेडे, कल कल्की लै अवतारा। शब्द संदेसा इक्को भेजे, दो जहानां करे ख़बरदारा। प्रभ जू वसे साचे देसे, सम्बल नगर न्यारा। मेल मिलावा दस दशमेशे, जोती शब्दी धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल आप करतारा। साची खेल खेले करतार, कुदरत वेखे चाईं चाईंआ। सुहञ्जणी रुत्त सोहे साची थित वार, मिले माण वड्याईआ। गुरमुख साचे लए उठाल, सगला संग निभाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दयालता इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। देवे माण गुरमुख मीत, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। वीह सौ पन्द्रां जिन्हां नाल चलाई रीत, रीतीवान खेल खलाइंदा। साचा नाता बन्न्ह प्रीत, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। रल मिल एन्हां नाल गाया गीत, सांझीवाल आप अख्वाइंदा। भेव चुका मन्दिर मसीत, साचा धाम इक वखाइंदा। जिस घर वसे आप अनडीठ, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। तिन्हां देवे नाल वड्याई आप जगदीश, जिन्हां आपणे रंग रंगाइंदा। सच दस्तार बंधाए सीस, सीस आपणी झोली पाइंदा। निरगुण सरगुण बण के दूआ ज़ीरो अंक बणाए बीस, बीस आपणी कार वखाइंदा। सच धर्म जणाए हदीस, धुर संदेसा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की आप प्रगटाइंदा। एका इक्की जाए जणा, बल बावन भेव चुकाईआ। साची सिक्खी दए समझा, सिख्या इक्को इक दृढ़ाईआ। धारों तिक्खी दए वखा, आप आपणे मार्ग लाईआ। निक्कीउँ वड्डी दए बणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक्की गुरमुख कर तैयार, त्रैभवन धनी आप जणाइंदा। सति सति दा इक विहार, विवहारी कार कमाइंदा। सति सति दा इक अखाड़, सति सतिवादी आप लगाइंदा। सति सति दा इक यार, सति पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी पावे इक इकीसा, अक्ल कला वड्याईआ। सच सुणाए धर्म हदीसा, हज़रत इक्को बूझ बुझाईआ। अन्दर वड़ के बदले सब दी नीता, नीतीवान आप हो जाईआ। बख्शे चरण कँवल प्रीता, प्रीती इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नूर ख़ुदाईआ। नूर ख़ुदाई होए बिस्मिल, बिस्मिल आपणी धार चलाइंदा। लेखा जाण इलाही इल, इलाबुत वेख वखाइंदा। जिस नूं सारे मन्नदे तिल, सो तिल आपणा नूर चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इकीआं सिर श्री दस्तार बंधाइंदा। श्री दस्तार बन्न्हे चीरा, चीरे जगत लोकाईआ। भगतां देवे साची धीरा, धर्म इक समझाईआ। चार वरन अमृत प्याए इक्को सीरा, ठंडी ठार धार वहाईआ। सति धर्म दा बन्न्हे कलीरा, घर साचे सगन मनाईआ। शरअ शरीअत तोड़ ज़ंजीरा, नव दर करे कुड़माईआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीरा, आख़र आपणी बूझ बुझाईआ। सोभावन्त सुहाए हस्त कीड़ा, ऊँच नीच नज़र ना आईआ। सतिजुग साची बन्न्हे बीड़ा, निरगुण नींह धराईआ। कलयुग मार्ग चुक्के भीड़ा, गुरमुख बाहर कढ्ढाईआ। तिक्खी रखाए मुखी तीरा, तीर अंदाज़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। इक्की सिख वंड अपार, सत्त सत्त सत्त नाल मिलाइंदा । सज्जे खब्बे एका धार, अग्गे आपणा नूर चमकाइंदा। पिच्छे ना कोई दए उधार, सनमुख आपणा भेव

खुलाइंदा। चीरे बन्न्ह सच्ची दस्तार, हीरे गुरमुख आप प्रगटाइंदा। वीरे विछड़े मेले यार, साचा मेला आप कराइंदा। नीले वाला हो अस्वार, साचे दर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप चढ़ाइंदा। साची पगड़ी चढ़े रंग, हरि करता आप चढ़ाईआ। चार जुग दी पूरी मंग, अन्तिम दए कराईआ। गोबिन्द रख आपणे संग, लहिणा झोली पाईआ। देवणहारा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। मिल के गावे सच्चा छन्द, भगत भगवान राग अल्हाईआ। अगला मुक्के सब दा पन्ध, पिच्छा याद कोए ना आईआ। कर किरपा आपणे नाल गंढ्ढ, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदा देवे माण वड्याईआ। गुरमुख इक्की बन्न्हण पग्ग, हरिसंगत इक बणाईआ। करे खेल उपर शाह रग, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। भगतां विच जाए सज, हरि सज्जण वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आ के हज्ज, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। इक्की दरबारी वेखण जगत जहानो कीते अड्ड, प्रभ अड्डरी धार बंधाईआ। धर्म निशाना दित्ता गड्ड, चवी हथ्थ झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक्की सिख इक्की दरबारी, सतिजुग तेरी धार जणाइंदा। एका इक्की सच विहारी, साची सिक्खी आप प्रगटाइंदा। शब्द खण्डा तेज़ कटारी, नाम धारी हथ्थ फड़ाइंदा। खेले खेल अगम्म अपारी, हरि करता कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सिर ते रंग पगड़ी अनोखा, हरि सतिगुर आप रंगाईआ। जन भगतां नाल ना कीता धोखा, धुर दी वस्त झोली पाईआ। सच सुहञ्जणा सुहावे आप मौका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। जिस दी रखदे आए ओटा, सो लग्गी तोड़ निभाईआ। मेल मिलाए साची जोता, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप वखाईआ। साची खेल करे निरँकार, हरि करता दया कमाइंदा। इकीआं नाल इक विहार, एकँकार आप रचाइंदा। कमरकसा कर तैयार, ढाई गज़ दुपट्टा तन बंधाइंदा। रंग केसरी इक्को चाढ़्ह, केस गढ़ लहिणा तेरा झोली पाइंदा। धुर दी बणे सच सरकार, वड सरकारी हुक्म वरताइंदा। फेर बोले इक जैकार, साचा ढोला आप अल्हाइंदा। गुर अवतारो आओ दरबार, पीर पैगम्बर आप मंगाइंदा। पंजे उठो दयो दीदार, पंचम पड़दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल करे गोबिन्द, गोबिन्द वड वड्याईआ। सब दी मेटे पिछली चिन्द, चिन्ता चिखा रहिण ना पाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जन भगत बणा आपणी बिंद, बिंदी टिप्पी रंग चढ़ाईआ। जीव जंत करन निन्द, निन्दया निन्दक मुख भराईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। इकीआं सिर दस्तार बंधावेगा। सति धर्म दी कार कमावेगा। तिन्न तिन्न वंड वंडावेगा। चिन्न्ह आपणा इक समझावेगा। भिन्न भिन्न खेल खलावेगा। गिण गिण लेखे लावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमावेगा। तिन्न तिन्न दा बणे राग, हरि सतिगुर ढोला गाईआ। तिन्न तिन्न दा बणे सुहाग, हरि सतिगुर जोड़ जुड़ाईआ। तिन्न तिन्न दा खेल आदि, तिन्न तिन्न जुगादि दए शरनाईआ। तिन्न दिन दा खेल तमाश, भय भ्यानक दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप वखाईआ। तिन्नां रंग चढ़े लाल, हरि लालन आप रंगाइंदा। तिन्नां सोना कंचन ढाले ढाल, पारस रूप वखाइंदा। तिन्नां सूहा वेस कर शाह बणाए कंगाल, कंगालों शाह वखाइंदा। तिन्नां चिट्टा नूर दे जमाल, सति सरूप नज़री आइंदा। तिन्नां पीला वेस बणे दलाल, सच दलाली मात कमाइंदा। तिन्नां नीला रंग वखाए ज़िमीं असमान, साची कार आप समझाइंदा। तिन्नां काला चीर बंधाए श्री भगवान, काली धारों पार लँघाइंदा। काला लाल मिल के चिट्टे नाल देण ब्यान, तिन्नां इक्को गंढ्ढ पवाइंदा। चिट्टा कहे मेरा संदेसा करो परवान, धुर दी धार इक जणाइंदा। नीली धारों पार आए भगवान, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। काली रैण अन्धेरी मेटे विच जहान, सति सतिवादी चन्द चमकाइंदा। आदि अन्त मध तिन्नां मिल के बणे इक निशान, निशाना इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप समझाइंदा।