१५ कत्तक २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सति पुरख हरि सच सुल्ताना, सति सतिवादी खेल कराइंदा। सति पुरख हरि नूर नुराना, जोती जाता डगमगाइंदा। सति पुरख हरि राज राजाना, शाहो भूप वेस वटाइंदा। सति पुरख हरि मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। सति पुरख हरि सूरबीर बलवाना, योद्धा इक्को इक हो जाइंदा। सति पुरख हरि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप रखाइंदा। सति पुरख हरि शाह पातशाह, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। सति पुरख हरि बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त बेअन्त इक अख्वाईआ। सति पुरख हरि नौजवां, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। सति पुरख वसे सच थाँ, सच दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सति पुरख हरि शाहो भूप, भूपत भूप वड्डी वड्याईआ। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख़ नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिशा ना कोई
कूट, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी खेल वरताईआ। सति पुरख हरि निरगुण धार, निरवैर वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह कवाड़, दरगाह साची सोभा पाईआ। शाहो भूप सच्चा सिक्दार, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। हुक्म देवे एका वार एकँकार, धुरफ़रमाना इक समझाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, दूजा संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करदा एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे अवल्लड़ा भेख, भेखाधारी नज़र किसे ना आईआ। वसणहारा अगम्मड़े देस, अलख अगोचर डेरा लाईआ। देवणहारा सच संदेस, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जुग चौकड़ी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी कर करतार, आपणा खेल खलाया। जोती जाता हो उज्यार, भेव अभेद आप खुलाया। नार कन्त बण प्यार, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाया। सचखण्ड दुआरे हो तैयार, सच सिँघासण इक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक चलाया। साचा मार्ग निरगुण नूर, नूर नुराना आप चलाईआ। परवरदिगार ज़ाहर ज़हूर, बेनज़ीर खेल खलाईआ। दरगाह साची सच दस्तूर, शाह नवाब हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। धुर दी धार पुरख समरथ, आदि पुरख आप प्रगटाईआ। खेले खेल आप अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, निरगुण रहबर इक अख्वाईआ। निरगुण खेड़े निरगुण वस, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। निरगुण प्रेम प्रीती साचा रस, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साचे घर ख़ुशी मना, हरि करता खेल खलाइंदा। बालक सुत इक प्रगटा, शब्दी रूप जणाइंदा। योद्धा सूरबीर आप बणा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। साची सिख्या इक दृढ़ा, धुर फ़रमाना आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। सुत दुलारा वेख पुत्त, पतिपरमेश्वर आप प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआरे सोहे रुत्त, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, धुर दी कार आप जणाईआ। धुर दी कार श्री भगवान, हरि करता आप जणाइंदा। सुत दुलारे बाल नादान, दे सिख्या सच समझाइंदा। तेरा खेल इक महान, पारब्रह्म बेअन्त स्वामी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पड़दा आप चुकाइंदा। धुर दा पड़दा हरि जू खोल्ह, हरि करता आप जणाईआ। सुत दुलारे आ कोल, हरि सतिगुर दए समझाईआ। सच संदेस वजा ढोल, शब्द अनादी प्रगटाईआ। धर्म दुआर इक्को खोल्ह, मार्ग इक्को लाईआ। साचे कंडे तोल तोल, तराज़ू इक्को हथ्थ उठाईआ। आदि जुगादि रहिणा अडोल, भूमिका इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे साचा वर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। धुर दा लेखा सच संदेसा, सो सतिगुर आप जणाइंदा। शब्द सुत रहे हमेशा, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। तेरा वसे थिर घर देसा, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करने योग, हरि करता खेल खलाईआ। निरगुण निरगुण कर संजेग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, दीपक दीआ इक टिकाईआ। सचखण्ड दुआर सुहा कोट, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। धुर दी धार शब्दी रंग, हरि करता आप प्रगटाइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह वेस वटाइंदा। नाम निधान इक मृदंग, नर नरायण आप वजाइंदा। निरगुण निरगुण हो के संग, सगला संग निभाइंदा। अगम्म अथाह देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। पूत सपूता साचा चन्द, शब्दी नूर इक चमकाइंदा। सचखण्ड दुआरे वंडे वंड, वंडणहारा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी आदि कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। शब्दी सुत दित्ता वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। निरगुण निरगुण घाड़न घड़, विष्न ब्रह्मा शिव बणत बणाईआ। त्रैगुण माया डोरी फड़, बन्धन इक वखाईआ। पंज तत खेल नरायण नर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी सुत इक्को हुक्म सुणाईआ। शब्द सुत सुण लाल, हरि सतिगुर आप जणाईआ। थिर घर तेरी सोहे धर्मसाल, सचखण्ड डेरा इक्को नज़री आईआ। निरगुण रूप तेरा दलाल, सच दलाली इक कमाईआ। बेऐब ख़ुदाई जलवा नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप दृढ़ाईआ। साची करनी एका नूर, हरि करता आप जणाईआ। सर्ब कला कर भरपूर, शब्दी सुत दए वड्याईआ। आदि जुगादि बैठा हज़ूर, हज़रत मौला इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी वस्त इक वरताईआ। धुर दी वस्त दे के आप, प्रभ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नाता जोड़ पिता बाप, पूत सपूता गोद उठाईआ। इक्को दस्स सच्चा जाप, करे सति सति
पढ़ाईआ। एथे ओथे पत लए राख, मेहर नज़र नैण उठाईआ। सच दुआरे रहिणा दास, धुर दी सिख्या इक पढ़ाईआ। नेत्र लोचण खोल्ह आंख, अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। तेरी झोली पावां तेरा हक़, हकीकत तेरे नाल प्रनाईआ। साचा मार्ग देवां दस्स, दो जहानां वंड वंडाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा रस, पुरी लोअ तेरा रंग चढ़ाईआ। कर प्रकाश रवि ससि, किरन किरन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा श्री भगवन्त, हरि इक्को इक जणाइंदा। खेल खलाउणा नारी कन्त, नर नरायण आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण बणौणी बणत, घाड़त घड़न वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप जणाइंदा। धुर दी धार आप जणाउँदा ए। सुत शब्द सेव लगाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव रंग रंगाउँदा ए। घर साचे सोभा पाउँदा ए। त्रैगुण माया संग रलाउँदा ए। पंज तत मेला मेल मिलाउँदा ए। लख चुरासी घाड़त घड़, भाण्डे आप बणाउँदा ए। निरगुण सरगुण जड़त जड़, दर साचे आप सुहाउँदा ए। सति सरूपी अन्दर वड़, गृह मन्दिर अन्दर डेरा लाउँदा ए। धुरदरगाही दे के वर, घर इक्को इक वखाउँदा ए। डूंग्घी भँवरी जाए वड़, महल अटल आप रखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द धार इक वखाउँदा ए। शब्द धार जणाया ए। प्रभ अपणा खेल रचाया ए। निरगुण सरगुण वंड वंडाया ए। लख चुरासी गोद बहाया ए। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर डगमगाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक लगाया ए। साचा मार्ग इक लगाउँदा ए। प्रभ साची दया कमाउँदा ए। सचखण्ड निवासी थिर घर दवारे, शब्दी सुत समझाउँदा ए। सुन्न अगम्म तेरे सहारे, मेहर नज़र हरि उठाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे पनहारे, साची सेवा आप लगाउँदा ए। त्रै पंज तेरे अखाड़े, पंज पचीस गंढ्ढ पवाउँदा ए। चारे खाणी खोल्ह कवाड़े, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा राह चलाउँदा ए। चारे बाणी बोल जैकारे, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धार सुणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हुक्म इक वरताउँदा ए। तेरा हुक्म इक वरतावेगा। निरगुण निरवैर खेल करावेगा। दो जहान वेख वखावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड धरत बणावेगा। निरगुण नूर जोत चमकावेगा। तेरी चोट शब्द लगावेगा। ओट इक्को इक दरसावेगा। लोक परलोक आप सुहावेगा। सच श्लोक इक प्रगटावेगा। धुर दा जोग झोली पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत इक उठावेगा। शब्द सुत इक उठाया ए। प्रभ साचा राग अल्हाया ए। विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाया ए। त्रैगुण मेल सच समझाया ए। पंज तत आपणी गंढ्ढ बंधाया ए। लख चुरासी
घाड़न घड़, घर साचे आप उपजाया ए। निरगुण हो के अन्दर वड़, सरगुण रंग रंगाया ए। शब्द अगम्मी ढोला पढ़, आपणा राग सुणाया ए। लेखा जाण सीस धड़, कंचन रूप वखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शब्द गुर तेरा इक्को घर सुहाया ए। शब्द गुरू तेरा घर इक सुहावांगा। पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलावांगा। दीपक दीआ इक जगावांगा। तेल बाती ना कोई पावांगा। अन्धेरी राती ना कोए रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हुक्म इक वरतावांगा। तेरा हुक्म इक वरतावेगा। प्रभ सिर ते हथ्थ टिकावेगा। निरगुण सरगुण खेल खलावेगा। विष्न भण्डार इक वरतावेगा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप हो जावेगा। शंकर हथ्थ त्रिसूल उठावेगा। त्रै त्रै आप जणावेगा। साचे देस सोभा पावेगा। नर नरेश इक हो जावेगा। विष्न ब्रह्म शिव सेव लगावेगा। तेरी नज़र ना आवे रेख, रेखा आपणे विच छुपावेगा। धुर दा दे इक संदेस, धुर दी धार आप प्रगटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अलख अभेव इक हो जावेगा। अलख अलेख इक अख्वाएगा। नर नरेश दया कमाएगा। साचे देस डेरा लाएगा। सचखण्ड रहे सदा हमेश, आदि जुगादि इक्को अनेक समाएगा। धरत धवल जल बिम्ब खेले खेल, अग्नी तत रूप प्रगटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी आप कमावेगा। विष्नूं वस्त इक वरतावेगा। ब्रह्मा भेव अभेद खुल्हावेगा। चारे वेद राह वखावेगा। चारे कुण्ट नज़री पावेगा। चौथे घर डेरा लावेगा। साचे मन्दिर चढ़ जोत जगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत सुत दुलार तेरा अक्खर नाद सुणावेगा। शब्द सुत तेरा नाद वजाएगा। प्रभ आपणा राग अल्हाएगा। बिन तन्दी तन्द सितार, साची खेल वखाएगा। निरगुण निरगुण करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा राह चलाएगा। घर बण के सच्चा यार, यारी आपणी तोड़ निभाएगा। मार्ग दे विच संसार, चार वरन वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, चार वरन आप दृढ़ाएगा। चार वरन दस्से भगवान, पहला निरगुण रूप जणाईआ। दूजा शब्द कर प्रधान, आप आपणी खेल वखाईआ। तीजे दोहां इक मकान, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। चौथे शाहो भूप बण सुल्तान, शब्दी आपणा हुक्म वरताईआ। चार वरन दा कर ना सक्या कोई ज्ञान, भेव अभेद ना सके कोई जणाईआ। सचखण्ड रहे भगवान, थिर घर सुत शब्द दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताईआ। शब्द सुत किहा झुक, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म तेरा वेखां मुख, विछोड़ा सहि सकां ना राईआ। निरगुण मैं उपज्या तेरी कुक्ख, मात पिता मेरा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं तेरे बिनों लग्गे दुःख, तेरे बिनां दु:ख ना मेरा कटाईआ। प्रभू
मेरे कर किरपा गोदी चुक्क, बालक गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी तेरी इक सरनाईआ। सुत दुलारा प्या बोल, बिन रसना जिह्वा मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी आदि पुरख मैं वसां तेरे कोल, सद चरण ध्यान रखाइंदा। तेरी प्रीती अन्दर जावां मौल, मौला इक्को नज़री आइंदा। मेरे नाल कर पूरा कौल, दर तेरे झोली डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। साचा वर दे भगवान, दर तेरे मंग मंगाईआ। नित नवित्त पाउणा आपणा दान, झोली मेरी सद भराईआ। तूं बणया रिहा काहन, हउँ गोपी रूप वटाईआ। तूं बणया रहें शाह सुल्तान, हउँ सेवक रूप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर जगाई अलख, अलख अगोचर तेरी सरनाईआ। आपणे नालों करीं ना वक्ख, वक्खरी धार मोहे ना भाईआ। सिर मेरे रखणा हथ्थ, समरथ तेरी वड्याईआ। तेरे चरण कँवल जावां ढट्ठ, सच दुआरे सोभा पाईआ। इक वारी मेहर नज़र मेरे वल तक्क आपणी अक्ख, आख़र आपणा रंग चढ़ाईआ। मेरी झोली पा मेरा हक़, फेर अगला हुक्म देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। सुण सुत मेरे लाडले मीत, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण चलाए तेरी रीत, रहबर इक्को इक अख्वाईआ। एकँकार तेरा सुहागी गीत, साचा नाद धुन जणाईआ। आदि निरँजण सदा अनडीठ, साचा नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता रखे ठंडा सीत, सीतल धार इक वहाईआ। श्री भगवान लगाए सच प्रीत, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। पारब्रह्म तेरी जाणे रीत, रीतीवान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ । सुणया संदेसा तेरा प्रभ, मेरे सतिगुर मोहे भाया। चरण दुआरे डिगा झब्ब, दोए जोड़ वास्ता पाया। आपणे नालौं विछोड़ ना देवीं छड्ड, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताया। मैं सद वसां तेरी हद्द, बाहर हदूद ना कोए रखाया। तेरी धारों उपजी तेरी यद्द, विश्व तेरा रंग रंगाया। सद मन्दिर वेखां लँघ, नित तेरा दर्शन पाया। पुरख अकाल दीन दयाल मेरी इक्को मंग, झोली ख़ाली दे भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाया। तेरी आस होई मंज़ूर, सो सतिगुर आप जणाईआ। शब्द सुत तेरा दस्तूर, दो जहानां हुक्म वरताईआ। पुरख अबिनाशी सद वसे नेड़े दूर, दुराडा पन्ध ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि हाज़र हज़ूर घर वसे सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच संदेसा इक्को वार, बिन कन्नां दए जणाईआ। सच संदेसा आप सुणाउँदा ए। श्री भगवान हुक्म
वरताउँदा ए। शब्द सुत तेरे हथ्थ डोर फड़ाउँदा ए। दो जहानां रचना रच वखाउँदा ए। लख चुरासी काया माटी भाण्डा कच्च, कपड़ अंगन आप बणाउँदा ए। निरगुण धार रख सच, साचा बंक आप वडयाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर तेरा नाद अलाउँदा ए। घर घर तेरा नाद अलावेगा। पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म ब्रह्माद वेख वखावेगा। बोल अगम्मी इक्को राग, धुर दी धार समझावेगा। घट घट अन्दर हो विस्माद, बिस्मिल आपणी खेल खलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावेगा। साची करनी आप कमावेगा। चार जुग वंड वंडावेगा। चारे खाणी आप प्रगटावेगा। चारे बाणी राग अलावेगा। चारे वेद आप समझावेगा। चारे वरन वंड वंडावेगा। चार यारी गंढ्ढ रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावेगा। साची करनी प्रभू कमाएगा। मेहरवान मेहर नज़र उठाएगा। निरगुण आपणी वंड वंडाएगा। सरगुण सति सरूप वखाएगा। साची रीत आप चलाएगा। दिशा आपणी आप जणाएगा। नाम तेरा इक सुणाएगा। गुर अवतार नाउँ धराएगा। पीर पैगम्बर आप हो जाएगा। सच सुअम्बर मात रचाएगा। भरतम्बर खेल खलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुरू तोहे इक प्रगटाएगा। शब्द सुत सच तैनूं माण दिवाएगा। श्री भगवान मेहर नज़र उठाएगा। दो जहान तेरा हुक्म वरताएगा। योद्धा सूरबीर कर बलवान, बल तेरा इक प्रगटाएगा। तेरे हथ्थ सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाएगा। ब्रह्ममत तेरा ज्ञान, ब्रह्म विद्या सर्ब दृढ़ाएगा। काया मन्दिर इक मकान, घर घर डेरा इक्को लाएगा। साचे अमृत कर अशनान, सरोवर इक्को इक सुहाएगा। जुग चौकड़ी नाउँ कर प्रधान, गुर अवतार तेरा बंस सुहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा हुक्म इक वरताएगा। शब्द गुरू तेरा डंका प्रभू वजाएगा। लोकमात खेल खलाएगा। सच श्लोक इक सुणाएगा। लोक परलोक हुक्म वरताएगा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, धुर दी धार आप कमाएगा। धुर दी धार प्रभू कमावेगा। जुग चौकड़ी तेरा खेल वेख वखावेगा। तेरा रूप गुर अवतार रूप प्रगटावेगा। पीर पैगम्बर साचा नूर नूर दसावेगा। सतिजुग तेरी वारा कलयुग पैंडा कर के दूर, अन्तिम पांधी पन्ध आप चुकावेगा। प्रगट होए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा रंग वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ रखावेगा। शब्द सुत ख़ुशी मनाउँदा ए। प्रभ अग्गे सीस झुकाउँदा ए। चार जुग जन्म वटाउँदा ए। गुर अवतार आप प्रगटाउँदा ए। पीर पैगम्बर जोत जगाउँदा ए। भगत मीत नाद सुणाउँदा ए। गुरमुख गुरसिख आप उठाउँदा ए। मुरीद मुर्शद दे दीदार, दीद ईद चन्द चमकाउँदा
ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा साचा वर, दर साचा इक सुहाउँदा ए। शब्द सुत बोल जैकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा खेल करां न्यारा, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो के ज़ाहरा, ज़ाहरा तेरी कल जणाईआ। तेरे नाम दे अधारा, साची सिख्या करां पढ़ाईआ। साचा वणज इक व्यपारा, साचा हट्ट मात चलाईआ। ऊँचा दस्स तेरा दरबारा, जीव जंत दयां समझाईआ। साध सन्त कर प्यारा, प्रेम प्रीती इक वखाईआ। भगत भगवान दे हुलारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। चार जुग गुर अवतार पीर पैगम्बर, शब्दी सुत तेरा रूप वखाईआ। निरगुण सरगुण कर कर सुअम्बर, लोकमात गंढ्ढ पवाईआ। लख चुरासी वेख अडम्बर, तेरी कुदरत नाच नचाईआ। सर्ब घटां स्वामी हो भरतम्बर, भरपूरी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण वेला बिन पंज तत काया आपणा हुक्म वरताईआ। साचा वेला दस्स भगवान, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। शब्दी सुत तेरा बलवान, चार जुग सेव कमाईआ। नौ नौ खेल करे महान, नव नौ चार वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। सृष्ट सबाई दे ज्ञान, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत लेखा जाण वेद पुराण, अञ्जील कुरान गीता ज्ञान तेरा रंग जणाईआ। खाणी बाणी बोल बेज़बान, रसना जिह्वा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जिस वेले आपणा नूर जणाईआ। साचा वेला दस्स भगवन्त, सुत दुलारा मंग मंगाईआ। बणे सुहाग साचा कन्त, नारी नर नरायण प्रनाईआ। बिन पंज तत काया चले तेरा मंत, मन्त्र तेरा इक्को नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी महिमा गायण अगणत, सिफ्ती तेरी समझ सके कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आपणा वेला वक्त दे जणाईआ। साचा वेला दस्स करतार, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। हउँ भिखक खड़ा तेरे दुआर, जाचक झोली इक वखाईआ। शब्द सुत तेरा दुलार, तूं दाता देवणहार सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी खेलां खेल विच संसार, बण खिलाड़ी खेल खलाईआ। पावां सार गुर अवतार, पीर पैगम्बर वेख वखाईआ। धुर दी देवां इक्को धार, सच संदेसा नाम अल्हाईआ। कलम शाही कर तैयार, काग़ज़ बन्धन इक्को पाईआ। घर घर होए उज्यार, निरअक्खर करे रुशनाईआ। लेखा जाण सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरा हुक्म इक मनाईआ। बोध अगाधा बण लिखार, कातब इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी वेखां चार, कोटन कोटि काया नौ दुआरे खोल कवाड़, चार कुण्ट मिले वड्याईआ। सति पुरख तेरी साची धार, सति सतिवादी सति सरूप नज़र किसे ना आईआ। मैं मंगां एको वार, एकँकार
तेरी सरनाईआ। साचा दिसे ना मीत मुरार, मित्र रूप ना कोए सखाईआ। तेरा मन्दिर सोहे दरबार, सचखण्ड वज्जे सच वधाईआ। थिर घर बैठा तेरा सुत दुलार, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। साचा दस्स प्रभू विहार, कवण वेला लएं कराईआ। निरअक्खर तेरा नाम मेरे नाल होए उज्यार, तत नज़र कोए ना आईआ। पंजां तत्तां कर छुटकार, खैहड़ा छुटे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शब्द सुत झोली डाहीआ। शब्द सुत हो निमाणा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। शहिनशाह तूं शाह सुल्ताना, सचखण्ड निवासी इक्को नज़री आइंदा। आदि जुगादि तेरा कोई ना जाणे टिकाणा, तेरा मन्दिर नज़र किसे ना आइंदा। सब मन्नदे तेरा साचा भाणा, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। दर तेरे मंग मंगी प्रभ एक, एकँकार दे समझाईआ। कवण वेला देवें आपणी टेक, बण जगदीश मेल मिलाईआ। जुग चौकड़ी धर धर वेखां सरगुण भेख, गुर अवतार रूप वटाईआ। अन्तिम मिलां तेरी रेख, बिन तेरी रेख धाम नज़र कोए ना आईआ। नित नवित्त खेलां तेरी खेड, खेल खिलाड़ी तेरी मोहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी इक इकल्ला, आदि दया कमाइंदा। सुत शब्द वेख सच महल्ला, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। दीपक जोत एको बला, तेल बाती ना विच रखाइंदा। सति सरूप फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। तेरी धार अन्तर रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। शब्द सुत वेख इक, इक उह वी नज़र किसे ना आईआ। सुत दुलार नेत्र खोल्ह तक्क इक, उह वी इक अक्ख ना कोए मिलाईआ। साचे सुत कर तैयार वेख इक, उह प्रीतम प्यारा हथ्थ किसे ना आईआ। सच लाडले सुत उस दे उते सब नूं प्या शक़, बिन गोबिन्द शुकर ना कोए मनाईआ। कर किरपा देवां तेरा हक़, आपणा हुक्म तेरी झोली पाईआ। वेखीं सेवा करदा ना जाईं थक्क, अनथक्क रिहा दृढ़ाईआ। आपणे अन्तर तैनूं रखां ढक, बिन हुक्म ना बाहर कढ्ढाईआ। निरगुण धार निरगुण नालों होवे कदी ना वक्ख, वक्खरी आपणी कार जणाईआ। सरगुण मार्ग आवे दस्स, अन्तिम निरगुण विच समाईआ। निरगुण हो के सरगुण गावे जस, बिन सरगुण शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत सन्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा दृढ़ाईआ । शब्द सुत अग्गों प्या हस्स, हस्स के ख़ुशी मनाइंदा। मैं इक्को भावां तेरा रस, दूजा रस ना मोहे सुखाइंदा। प्रभ जू वेला उह दस्स, जिस वेले आपणा रंग चढ़ाइंदा। निरगुण हो के देवें साथ, साचा संग
निभाइंदा। निरवैर हो के सिर रखें हथ्थ, नर निरँकार हो के दया कमाइंदा। दीन दयाल हो के खोल्हें अक्ख, प्रतख नूर नज़री आइंदा। उह प्रभू दे हक़, घर बरदा मंग मंगाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे बच्चे ना पए तेरे ते शक़, तेरा शक़ लख चुरासी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। सुत शब्द सुण वेख इक, बिन इक इक नज़री आईआ। इक कोलों सिख्या सिख, दूजी आपणी धार चलाईआ। तीजी देवे अगम्मी भिख, आपणी किरपा झोली पाईआ। चौथी तेरी रेख देवे लिख, लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। पंजवें धार आपणी पेख, तेरे घर सोभा पाईआ। इक पंज करे हेत, निरगुण निरवैर रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक पंज दए जणाईआ। इक इकल्ला सो पुरख निरँजण, नर निरँकार अख्वाइंदा। दूआ नूर हरि पुरख निरँजण, ज़हूर इक्को इक प्रगटाइंदा। एकँकार तीआ सज्जण, घर साचे संग निभाइंदा। आदि निरँजण निरगुण जोत दीपक जगण, सच महल्ल आप रुशनाइंदा। श्री भगवान पंचम धार बण के सज्जण, शाह पातशाह आप अख्वाइंदा। अबिनाशी करता निउँ निउँ करे मजन, घर साचे सीस झुकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आवे मंगण, दर अलख इक सुणाइंदा। पंचम मीता इक्को सज्जण, धुरदरगाही नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप दृढ़ाइंदा। इक पंज खेल अपार, हरि करता आप जणाईआ। इक इकल्ला एकँकार, दूजे शब्द रूप समझाईआ। तीजा निरगुण सरगुण कर प्यार, चौथे मंज़ल भूमका इक वखाईआ। पंजवें बोल सच जैकार, शब्द नाद धुन शनवाईआ। इक पंज दा सच्चा प्यार, आदि जुगादि दए बंधाईआ। इक विच्चों एकँकार, ओंकार आकार कराईआ। ऐड़ा अक्ख खोल्ह करतार, प्रतख आपणा दरस वखाईआ। ईड़ी इष्ट अपर अपार, निरगुण निरवैर आप समझाईआ। सस्सा किला कर तैयार, सरगुण अन्दर बंद कराईआ। हाहा हरि का रूप अपार, हरी हरि आपणी धार बंधाईआ। इक्को टिप्पी कर तैयार, साची वंडण वंड वंडाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर उज्यार, हँ रूप इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंजां अक्खरां दए अधार, निरअक्खर आपणी कार कमाईआ। पंजां अक्खरां कर परवान, हरि एका दया कमाइंदा। इक्को कक्का कर परवान, दो जहानां कर्म बणाइंदा। इक्को कक्का खेल महान, करता कादर आप वखाइंदा। इक्को कक्का कारण करे ध्यान, हरि करनी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तिस कक्के माण रखाइंदा। इक पंज दा सुण के गीत, शब्द सुत ख़ुशी मनाईआ। पंजां नाल प्रभ मेरी प्रीत, पंचम तेरा रूप नज़री आईआ। एन्हां अन्तर खेल अनडीठ, तेरी धार समाईआ। एन्हां बिनां ना बणे गीत, राग नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण वेला मेरी आसा पूर कराईआ। श्री भगवान कहे सच मीता, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर चले रीता, ऊड़ा ऐड़ा ईड़ी इक्को माण रखाइंदा। एन्हां अन्दर रखे सीता, सुत दुलार बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच्चा हुक्म आप समझाइंदा। सस्सा हाहा रहे दुआर, सस्सा सतिगुर रूप बणाईआ। हाहा हँ ब्रह्म कर प्यार, साहिब वेखे चाईं चाईंआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सेवा कर कर जाण तेई अवतार, भगत अठारां वेस वटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बोल जैकार, पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। नाद धुन शब्द आधार, गुर गुरदेव स्वामी इक दृढ़ाईआ। शब्द गुरू सर्ब प्यार, सतिगुर इक्को इक दृढ़ाईआ। नानक गोबिन्द धुर दी धार, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। तेरा रूप अपर अपार, पुरख अबिनाशी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर दा लेख रिहा जणाईआ। आदि जुगादी दस्से लेखा, हरि करता आप जणाइंदा। सस्सा हाहा धुर दा मेला, सच साचा इक वखाइंदा। इक पंज दा निरगुण सरगुण पेशा, लोकमात आप कमाइंदा। पंज इक दा सच्चा देसा, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। इक पंज दा सच नरेशा, नर निरँकार नज़री आइंदा। पंज इक दा सच्चा हेता, दरगाह साची आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेल आप वखाइंदा। इक पंज प्रभ कर परवान, देवे माण वड्याईआ। शब्द सुत तेरा कर्म महान, करनी समझ सके ना राईआ। तेरा मेल श्री भगवान, दूजा नाता ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सुण धुर संदेसा दस्स प्रभ, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी मुक्के हद्द, सच किनारा आप वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जाए लद्द, वेला अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल प्रगट होवे झब्ब, जोती जाता वेस वटाइंदा। सुत दलारे तैनूं लवे लभ्भ, फड़ आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी सुण भगवान, शब्द सुत अग्गों जणाईआ। साचा दस्स प्रभू निशान, वेला वक्त मिले वड्याईआ। हउँ बाला बाली बुध नादान, तेरी समझ कोए ना आईआ। चार जुग चौकड़ी बीते विच जहान, कोटन काल फेरीआं पाईआ। मैं मंगां इक्को दान, झोली डाहीआ। कवण वेला मिलें आण, फड़ बांहों गले लगाईआ । इक पंज करे परवान, परवाना आपणा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। श्री भगवान दस्से भेव, अभेद आप जणाईआ। शब्द सुत सच करनी सेव, सच साहिब आप लगाईआ। करे खेल आप
नेहकेव, नेहचल धाम बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई प्रभू प्रभ ठाकर, हरि स्वामी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेल लोकमात डूंग्घे सागर, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्म वरताइंदा। पंज तत काया सुहाए जगत सौदागर, सच्चा सौदा हट्ट विकाइंदा। सच दुआरे अन्तिम देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आप आपणा भेव चुकाइंदा। भेव चुकाए श्री भगवान, हरि आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण दोवें रूप होण प्रधान, लोकमात वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण सरगुण दोहां मिटे निशान, सिफ़रा आपणा रूप वखाईआ। दूए अग्गे सिफ़रा कर परवान, बीस जगत दए समझाईआ। जिस जगत दा रूप श्री भगवान, सो आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द दए दरसाईआ। सुण शब्द उह वेला सच, हरि साचा सच जणाइंदा। निरगुण काया जो हंढ्ढावे सरगुण कच्च, सो सरगुण कच्चे भाण्डे भन्न वखाइंदा। सिफ़रा रूप आपणा मात दस्स, दूए नाल जोड़ जुड़ाइंदा। दूए पिच्छे बहे सत्त, सिफ़रा अग्गे हो के खेल खलाइंदा। दोहां मेल मिलाए करे खेल समरथ, बीस आपणा अंक जुड़ाइंदा। सो बीस होवे किसे ना वस, बीस आपणा रंग रंगाइंदा। वीह वीह तेरा खेल रख, हरि करता आप कराइंदा। इक पंज दी देवे वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची रुतड़ी आप महकाइंदा। साची रुतड़ी सुहाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। इक पंज देवे टेक, दोहां मेल पन्द्रां रूप वखाईआ। तेरा कर्म दुआरे लेख, कक्का इक्को सोभा पाईआ। एह कक्का गुर अवतार कत्तक दे लिख के गया लेख, कलयुग जीव समझ किसे ना आईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल तेरा नेता बणे नेत, निरवैर आपणी खेल वखाईआ। सुत शब्द वेखणी खेड, हरि करता पड़दा दए उठाईआ। आदि दस्सया तैनूं भेत, दूजा सार कोए ना पाईआ। अन्तिम करे आपणा हेत, हितकारी वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, इक पंज तेरा दर, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। इक पंज वेला आप सुहावेगा। पन्द्रां अंक मात जणावेगा। कक्का कर्म कांड डेरा ढावेगा। कत्तक रुत्त बसन्त सुहावेगा। बीस बीस वेख वखावेगा। जो कुछ रख्या सो तेरी झोली पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण ज़ीरो सिफ़रा दूए नाल बीस समझावेगा। बीस बीसा प्रभू जणा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। इस दा भेव दे खुल्हा, खुल्ल्ही तरा प्रगटाईआ। कवण दुआर वसे कल्ला, कवण गृह ख़ुशी मनाईआ। कवण फुलवाड़ी फूल फला, कवण पंखड़ी दए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे
मंग मंगाईआ। शब्द सुत सच समझाउँदा हां। भेव अभेदा आप खुलाउँदा हां। जुग चौकड़ी वंड वंडाउँदा हां। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाम रखाउँदा हां। गुर अवतार आप प्रगटाउँदा हां। दो तिन्न मेल मिलाउँदा हां। तेई रंग इक रंगाउँदा हां। साचा हुक्म संदेस मन्नाउँदा हां। नरपत नरेश इक्को नज़री आउँदा हां। आपणा नाम दे के धुर दा ख़त, चिट्ठी बिन डाक आप पुचाउँदा हां। थोड़ा थोड़ा मात हक़, झोली फड़ फड़ आपे पाउँदा हां। अन्तिम आपणे ख़ाने घत, लेखा सब दा पूर कराउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी करनी आप कमाउँदा हां। आपणी करनी सच कमावांगा। सच सच आपणा भेत जणावांगा। धुर दी धार आप समझावांगा। जल थल महीअल वेख वखावांगा। उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खोजावांगा। धरनी धरत धवल डेरा लावांगा। नूर ख़ुदाई अवल्ल, ज़ात इक्को सच समझावांगा। अमृत नाभी भर के कँवल, उलटा मूँह आप वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेत आप जणावांगा। साचा भेत इक्को खोल्हांगा। बिन रसना जिह्वा बोलांगा। जन कंडे तराज़ू तोलांगा। बिन दुआर धुर दा दुआरा खोलांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रूप इक वरोलांगा। तेरा रूप इक वखावांगा। तेरा नाम इक प्रगटावांगा। कोटन कोटि नाद सुणावांगा। ब्रह्म ब्रह्माद आप उठावांगा। रच रच काज वेख वखावांगा। निरगुण सरगुण राह चलावांगा। जो घड़या भन्न वखावांगा। जून अजूनी आप भवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव इक दरसावांगा । साचा भेव इक दरसाएगा। गुर अवतार इशारा दिवाएगा। पीर पैगम्बर नाअरा इक सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा आपणे हथ्थ रखाएगा। लेखा आपणे रखे हथ्थ, चार जुग दए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा संदेसा जाइण दस्स, सो सज्जण वेख वखाएगा। सचखण्ड निवासी आए नट्ठ, बण पांधी फेरा पाएगा। साचे मन्दिर जाए वस, महल अटल रुशनाएगा। इक्को नूर कर प्रकाश, दीवा बाती डगमगाएगा। तेरी पूरी करे आस, आसा तेरी झोली पाएगा। बाकी रहे ना कोई ख्वाहिश, ख़सूसीअत आपणी इक समझाएगा। चार जुग जो रहे उदास, तिन्हां उदासी दूर कराएगा । बण सुहेला वसे पास, सज्जण आपणा डेरा लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रुत रुतड़ी आप महकाएगा। रुत रुतड़ी आप सुहावेगा। तेरा लेखा पूर करावेगा। साचा नूर इक दरसावेगा। ज़ाहर ज़हूर वेस वटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी लहिणा पूर करावेगा। शब्द सुत कहे प्रभ मेरे सतिगुर, सति पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। तेरा लेखा
आदि जुगादि रहे सद धुर, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाउँ नाद गावण नाल सुर, ताल तलवाड़ा जगत वजाईआ। तुं वेखणहार चढ़ अगम्मी घोड़, दो जहानां फेरा पाईआ। हर घट अन्तर जाएं बौहड़, गृह गृह वेखें चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, किस वेले पएं बौहड़, लेखा चुक्के बौहड़ी दुहाईआ। निरगुण हो के अन्तिम आवांगा। निरवैर हो के वेस वटावांगा। जोती नूर जोत रुशनावांगा। ज़ाहर ज़हूर फेरा पावांगा। शब्दी चोट इक लगावांगा । किला कोट फोल फोलावांगा। लोक परलोक आप सुहावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखावांगा। सूरज चन्द नूर चमकावांगा। जेरज अंड पड़दा लाहवांगा। उत्भुज सेत्ज संग निभावांगा। बण सूरा सरबँग, आपणी कार कमावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मंगदे गए मंग, अन्तिम सब दी पूर करावांगा। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया होए भंग, सतिजुग साचा राह चलावांगा। चार जुग दे विछड़े गुरमुख चाढ़्ह चन्द, नूर इक्को इक रुशनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा हुक्म इक वरतावांगा। साचा हुक्म इक वरताएगा। निरवैर निरँकार फेरा पाएगा। पुरख अकाल जोती नूर डगमगाएगा। सब दे हल्ल करे स्वाल, बाकी नज़र कोए ना आएगा। शब्द सुत तैनूं बणावां दलाल, सच दलाली इक कराएगा। तेरे चले आप नाल, सगला संग वखाएगा। सच दुआर खोल्ह सच्ची धर्मसाल, दर इक्को इक वडयाएगा। लेखा जाण शाह कंगाल, ऊँच नीच माण रखाएगा। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत आप जगाएगा। आ के पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाएगा। लख चुरासी विच्चों भाल, गुरसिख गुरमुख आप उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी दूआ सिफ़रा हो तैयार, ज़ीरो इक नाल करे कुड़माईआ। वीह सौ इक कर प्यार, अक्ल कल खेल खलाईआ। वीह सौ दो हो उज्यार, उजरत मंगे थाउँ थाईंआ। वीह सौ तिन्न खोल कवाड़, नेत्र नैण करे रुशनाईआ। वीह सौ चार चौथे पद हो ख़बरदार, ख़बरां देवे आप लोकाईआ। वीह सौ पंज कर प्यार, पंचम मीता पंचम मेला सहिज सुभाईआ। वीह सौ छे बिन छप्पर छन्न होया बाहर, चार दीवार ना कोए रखाईआ। वीह सौ सत्त सति पुरख निरँजण आपणी धार, सति सतिवादी लई प्रगटाईआ। वीह सौ अट्ठ अट्ठां तत्तां करना ख़बरदार, धुर संदेसा नाम जणाईआ । वीह सौ नौ नौ खण्ड पृथ्मी पौणी सार, नव नौ आपणा रंग रंगाईआ। वीह सौ दस खेल करतार, करता पुरख आपणा पड़दा लाहीआ। छोटे बाले कर प्यार, परम पुरख रिहा समझाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, मार्ग इक्को इक दृढ़ाईआ। उठ लाडले धुर दे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। सरगुण बणना मात दलाल, सच दलाली दए वखाईआ। जा के
वेख सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर प्रभू जणाईआ। खेले खेल आप निरँकार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी मेरा तक्कदे रहे विहार, विवहारी हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, रविदास चुमारे तेरा लेखा पूर कराईआ। वीह सौ दस दस धार, दहि दिशा वेख वखाईआ। दस्म दुआरी खोल्ह कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। फड़ के बांहों बिन हथ्थां गुरमुख दए वाड़, बाहर निकल कोए ना जाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती नूर नूर रुशनाईआ। मेट मिटाए पंजम धाड़, त्रैगुण आपणी झोली पाईआ। बणा के सच्चा धुर दा लाड़, लाड़ा इक्को इक वखाईआ। साची सेजा आप स्वाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उठ वेख लाडले लाल, हरि लालन हुक्म जणाईआ। तेरा शब्द गुरू दलाल, दूजा संग ना कोए रखाईआ। लोकमात तेरा मुख पूंझे नाल रुमाल, नीली धारों फड़ के बाहर कढ्ढाईआ। जिथ्थे ना कोई पुजे शाह कंगाल, राज राजान सोभा कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक हकीकत दए वड्याईआ। इक इक दा होया जोड़, जोड़ा प्रभ जणाया। इक इक आया घोड़, घोड़ा नज़र किसे ना आया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूं आपणी पई लोड़, दूजा संग ना कोए रखाया। शब्द सुत तेरी खेल करे होर, होका इक्को इक सुणाया। फड़ के आपणे हथ्थ डोर, निरगुण आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस इक मेल मिलाया। इक नाल मिल्या एका, एकँकार वड्डी वड्याईआ। जन भगत दिती साची टेका, टेक इक्को इक दरसाईआ। जिस दा एथे ओथे रिहा कोई ना लेखा, लिखणहार नज़र कोए ना आईआ। निरवैर पुरख खोलया भेता, भेव आपणा दित्ता समझाईआ। उठ लाडले वेख ला आपणा लेखा, सुत शब्द दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक जगदीश जगदीश नाल मिलाईआ। जगदीश नाल मिल्या जगदीश, इक इक वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म दी अचरज रीत, रीती नज़र किसे ना आईआ। सदी बीसवीं रही बीत, दूआ सिफ़रा सिफ़रा दूए विच रिहा समाईआ। भगत भगवान मिल के गाउणा गीत, घर साचे सोभा पाईआ। करे खेल अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरी साची रीत, शब्दी शब्दी रंग रंगाईआ। शब्द सुत उठ वेख ध्यान कर, हरि करता आप जणाइंदा। श्री भगवान देवे वर, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाइंदा। साचा घाड़न आपे घड़, आपे लेखे लाइंदा । जिस दर सच तेरे नाउँ दा सच निशाना जाए चढ़, तिस साचा नाता इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इक गंढ्ढ पवाइंदा। इक नाल लग्गा दूआ, एका दूआ जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण आपे
होया, होका देवे जगत लोकाईआ। सरगुण सच्चा निरगुण सोहया, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। साचा बीज आपे बोया, पत डाली वेख वखाईआ। ना जन्मे ना कदे मोया, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। ना हस्सया ना कदे रोया, दु:ख दर्द ना कोए सताईआ। ना घटया ना किसे खोहया, झटका सके ना कोए बणाईआ। आदि जुगादी नवां नरोया, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। वीह सौ बारां बिक्रमी बीज बोया, सच्ची संगत बूटा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता खेल आप कराईआ। एकँकार इक पसार, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। त्रैगुण तेरा सच प्यार, इक तिन्न जोड़ जुड़ाईआ। वीह सौ तेरां बिक्रमी कहे सर्ब संसार, हरि का रंग समझ कोए ना आईआ। कलयुग अन्त वेख विचार, राजे राणयां दित्ता उठाईआ। साधां सन्तां वेखे आप जा घर बार, त्रैगुण माया बैठे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक तिन्न दा सच्चा खेल, बिक्रमी तेरां दए वधाईआ। इक तिन्न दा सच्चा मेल, राज जोग दए समझाईआ। इक तिन्न दा गुरू चेल, चेला गुर जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। आपणी खेल निरगुण धार, निरवैर आप कराइंदा। तिन्न तिन्न दा इक विहार, त्रैगुण अतीता आप समझाइंदा। जगत वड्याई विच संसार, जगत राजान सोभा पाइंदा। राष्ट्रपति करे ख़बरदार, पंज वस्त कूड़ी झोली पाइंदा। आपणा आप अबिनाशी ना मिलाए निरँकार, निरगुण आपणा भेव छुपाइंदा। कूड़ी क्रिया कर ख्वार, साची वस्त आपणे संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक तिन्न आपणा रंग रंगाइंदा। इक चार दा होया सौदा, बिनां हट्ट वणजारा। इक चार दा बणया मौका, मिल्या मेल सिरजणहारा। इक चार दा वेला औखा, ना कोई जाणे पार किनारा। इक चार दा सब नूं धोखा, जुग चौकड़ भुल्ला संसारा। इक चार जुग जुग ओटा, देवणहार आप निरँकारा। इक चार दा साचा कोठा, सचखण्ड सच मनारा। इक चार दा नित नित रोसा, जानणहार आप करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ चौदां दए हुलारा। वीह सौ चौदां इक्को चौका, चार इक नाल मिलाईआ। जन भगतां घर घर दित्ता होका, उठो सज्जण सच्चे भाईआ। प्रभ मिलण दा मार्ग सौखा, चौथे पद दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ एके नाल मिलाईआ। एका होया दो विच, दूआ रूप वटाईआ। दो तों होया इक, इक विच समाईआ। जो इक सिख्या लए सिख, सो गुरमुख नज़री आईआ। इक्की परिवार दिती भिख, परवरदिगार दया कमाईआ। सब दी लेख लेखनी दिती लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चौदां लोकां दे के पिठ, प्रभ आपणी कार कमाईआ। चौदां तबकां छड्डे हित, हितकारी होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका इक्की निरगुण सरगुण आपे पाईआ। इक्की पाए सम्मत चौदां बिक्रमी बीस, देवे माण वड्याईआ। सच सुणा इक हदीस, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गाओ इक्को गीत, साचा ढोला गया समझाईआ। काया मन्दिर वेखो सच मसीत, काअबा इक्को नज़री आईआ। घर स्वामी वसे धाम अनडीठ, गृह बैठा डेरा लाईआ। उस नाल करो प्रीत, प्रीतम आपणा रंग चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना बणो नीच, ब्रह्म रूप सारे नज़री आईआ। एका रंग वसे हस्त कीट, पारब्रह्म नूर रुशनाईआ। साचे दर तों मंगो भीख, भिच्छया इक्को रिहा वरताईआ। आदि जुगादि रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। दो जहानां लए जीत, त्रैभवन धनी बेपरवाहीआ। जिस मात चलौणी साची रीत, इक पंज सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। इक पंज दा धुर विवहारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। इक पंज दा इक किनारा, इक्को घाट वखाइंदा। इक पंज दा इक पसारा, इक्को दर बणाइंदा। इक पंज दा इक नगारा, इक्को नाद वजाइंदा। इक पंज दा इक जैकारा, इक्को राग सुणाइंदा। इक पंज दा इक भतारा, इक्को कन्त हंढ्ढाइंदा। इक पंज दा इक शृंगारा, इक्को वेस वटाइंदा। इक पंज दा इक मनारा, इक्को महल्ल डेरा लाइंदा। इक पंज दा जोड़ न्यारा, पन्द्रां रूप जणाइंदा। पन्द्रां अन्दर सिरजणहारा, सच्चा खेल खलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिन्हां देंदा आया लारा, तिन्हां आसा पूर कराइंदा। अठसठ दा वेख अखाड़ा, तट तीर्थ फोल फोलाइंदा। प्रगट हो के धुर दा लाड़ा, धुरदरगाही फेरा पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बणया रिहा कुँवारा, इक्को वार हुण आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक पंज माण वडियाइंदा। इक पंज हो तैयार, पन्द्रां देवणहार वधाईआ। वीह सौ बिक्रमी कर प्यार, प्रीतम आपणी खेल खलाईआ। साचे सज्जण आप उठाल, आपणा रंग चढ़ाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, दूर दुराडे रंग रंगाईआ। आप चले नाल नाल, आउँदा जांदा नज़र ना आईआ। जा के वेखे सब दा हाल, जो बैठे ध्यान लगाईआ। तीर्थ तट कहिण प्रभू असीं होए कंगाल, साडे कोल वस्त रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल बेपरवाहीआ। सुण फ़रयाद दीन दयाला, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। करे खेल आप निराला, समझ सोच ना कोए रखाइंदा। जन भगतां पाए अन्तर माला, साची भगती विच समाइंदा। धुरदरगाही बण दलाला, साचा वणज इक कराइंदा। हट खोल्ह हक़ हलाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी तीर्थ अठसठ, हरि आपणी धार मिलाईआ। पन्ध मुका नट्ठ नट्ठ, वेखे थाउँ थाईंआ। साचे जन कर प्रगट, देवे माण वड्याईआ। त्रबैणी वेख इक
तट, किनारा आपणा सोभा पाईआ। धुर दी करनी लई रख, एका मंगण मंग मंगाईआ। धार गंगा चाढ़्ह सति दोहां नाल चरण धूल चरण कँवल विच आप ना रखे श्री भगवान बाहर आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई त्रैगुण अतीता, तिन्नां मेल मिलाईआ। गंगा जमना सुरस्ती गावण गीता, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। धन्न भाग साहिब प्रभू हरि डीठा, घर आया फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। तिन्नां मंगी मंग एक, दोए जोड़ सरनाया। तेरे प्रभ भगत लए वेख, जिन्हां अन्तर तेरा नूर नज़री आया। एन्हां नाल साडा हेत, प्रेम इक्को इक वधाया। जिन्हां नाल मिल के तैनूं लईए पेख, नित तेरा दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाया। तेरे सीस दर निवा के, प्रभ इक्को मंग मंगाईआ। जिन्हां दर्शन दित्ता सानूं आ के, जुग जन्म दी तृखा दिती बुझाईआ। तिन्नां माण देणा प्रभ आप वडया के, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर्शन करना सीस दस्तार बंधा के, तिन्नां इक्को वार मंग मंगाईआ। तिन्नां तिन्नां विच चिट्टी आपणी धार रखा के, साचे दर देणी वड्याईआ। असीं ओस सरोवर आईए नहा के, जिथ्थे तेरे चरण धूढ़ मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। वीह सौ पन्द्रां हो मेहरवान, प्रभ दिती माण वड्याईआ। दूआ सिफ़रा कर परवान, सिफ़रा दूए नाल मिलाईआ। किरपा करां आप महान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। सति धर्म दा देवां दान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। तीर्थ तट वेख किनार, प्रभ आपणा खेल खलाईआ। इक छे जो बणे भिखार, इच्छया साची इक धराईआ। कवण वेला प्रभ आए निरँकार, निरगुण फेरा पाईआ। जन्म जुग दा लाहे उधार, पूरब लेख मुकाईआ। साचा बख्शे इक प्यार, चरण धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। दोए जोड़ करीए निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। विष्नूं कहे मेरा होए ना संपूर्ण भण्डार, तुध बिन भिख्या ना कोए पाईआ। कर किरपा सिरजणहार, अन्तिम मेले चाईं चाईंआ। वीह सौ सोलां बिक्रमी खेल न्यार, हरि करतार जुग जुग दा लाह उधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भुक्ख्यां भुक्ख गंवाईआ। सम्मत सोलां सच भण्डार, हरि जू आप वरताईआ। मनी सिँघ दा लेख अपार, मेहरवान पूर कराईआ। एथे ओथे दे सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पिच्छे अग्गे ना कोई किनार, जिस जन आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनेहारा सच विहार, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी इक सत्त, सति सतिवाद आप कराइंदा। सीस जगदीश ताज रख, रक्षया आपणे हथ्थ वखाइंदा।
गुर अवतार जो मार्ग गए दस्स, सो इक सति हो के आइंदा। साची धारों हो प्रगट, निरगुण नूर नूर प्रगटाइंदा। शब्द दुआरा खोल्ह हट्ट, कूड़ा वणज ना कोए वखाइंदा। शाह पातशाह राज राजान जन भगतां रखे पत, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करनी आप कमाइंदा। सीस रख ताज जगदीश, जगदीश्र ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पढ़न हदीस, बैठे ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा दस्सदे आए बीस बीस, सो निरगुण सरगुण हो के सिफ़रे विच समाईआ। जिस ने दूए अग्गे एका ला के बणौणी इकीस, इक्की आपणा रंग चढ़ाईआ। उस दा कलमा सच हदीस, पढ़े सर्ब लोकाईआ। जगत सदी सदीवी जाणी बीत, साबत कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक अट्ठ दा खेल अपारा, हरि करता आप कराइंदा। इक अट्ठ दा तत आधारा, अट्ठां तत्तां भेव चुकाइंदा। अट्ठ तत इक जैकारा, हरि शब्दी नाद सुणाइंदा। शब्द नाद इक कटारा, धुर दी धार आप वखाइंदा। राज राजाना शाह सिक्दारा, शहिनशाह आपणी कल वरताइंदा। अट्ठां तत्तां वेख कवाड़ा, बंद ताकी पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच कटारा नाम प्रगटाइंदा। जगत राज दा झूठा लहिणा, सच कूड़ी खेल वखाईआ। पंज तत दा अन्तिम गहिणा, मुलम्मां अन्तिम उतर जाईआ। नर निरँकार निरगुण सरूप सदा रहिणा, आदि जुगादि समाईआ। शाह भूप राज राजान जिस दा मन्नण कहिणा, सो कह के गया समझाईआ। शाह पातशाह किसे ना रहिणा, जो आया सो उठ उठ जाईआ। साचा खण्डा तेज कटार नाम तलवार गुरसिखां अन्तर आत्म पाए गहिणा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राज जोग जगत दुआरे जोगीशर खेल गया समझाईआ। राज दुआरे खेल निरँकार, निरगुण आपणा आप जणाईआ। जिस ने खड़ग खण्डा दिती तलवार, सो तलब मंगे थाउँ थाईंआ। सभनां करे ख़बरदार, लोकमात नैण अक्ख खुलाईआ। अठसठ तीर्थ गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शाह सुल्तान करे बेज़ार, बेनज़ीर हुक्म दृढ़ाईआ। इक अट्ठ दी सच्ची धार, जल धार आप रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। इक अट्ठ कर प्यार, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जुग चार सिर उधार, चुक्कया आपे लाहइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी करदे गए पुकार, सो आपणी कार कमाइंदा। भगत भिच्छया मंगदे रहे जिस दुआर, सो भगवान इच्छया पूर कराइंदा। धुर दा नेता कर विचार, लेखा सच समझाइंदा। सति धर्म दा इक दुआर, सति सतिवादी आप जणाइंदा। भगतां मीता कर प्यार, लोकमात आप प्रगटाइंदा। सच सिँघासण कर तैयार, अग्गे पिच्छे सोभा पाइंदा। चौथी मंज़ल दे
आधार, हरिजन साचे आप पुचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच घर इक सुहाइंदा। सच दुआर भगत बणा, भगवन दए वड्याईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए वखा, वेखो लोकमात वज्जी वधाईआ। इक अट्ठ दा लेखा रिहा मुका, अठारां वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लहिणा रिहा चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख वेख होए हैरान, हौके लै के रहे जणाईआ। करया अचरज खेल भगवान, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। सति सरूप झुला निशान, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। साचा मन्दिर बणा मकान, साचा राह दित्ता वखाईआ। चार वरनां दे ज्ञान, चार कुण्ट रिहा समझाईआ। चारे जुग कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक वखाईआ। साची खेल वखाए मात, हरि मता आपणे नाल पकाईआ। जो लोकमात दे के आए असीं दात, कलयुग जीव ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। मन मति होई नार कमज़ात, कुलख़णी बैठी डेरा लाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। श्री भगवान भगत बणा इक जमात, पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। धुर संदेसा रिहा आख, कूड़ा झगड़ा छड्डो लोकाईआ। निज नेत्र खोलो्ह आंख, दरस पाओ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। देवे माण नौ इक, इक नौ अंक बणाईआ। दूआ सिफ़रे अग्गे इक, इक नाल नौवां करे कुड़माईआ। वीह सौ उन्नी पाई भिख, भिच्छया आप वरताईआ। हिंदू मुस्लिम सुन्नी कोई ना पए दिस, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस झुकाईआ। सारे प्रभ तेरे बणन सिख, सिँघ रूप वटाईआ। अग्गे लेखा देणा लिख, पिछला लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र उठाईआ। इक नौ उन्नी ना मुस्लिम ना सुन्नी, सो साहिब आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दी प्रभ दे विच समाई धुनी, आवाज़ राग ना कोए सुणाईआ। ख़ाली होई जगत कुंनी, काची गगरी रोवे दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वरताईआ। पीर पैगम्बर मारन नाअरा, इक नौ आप जणाईआ। परवरदिगार होया ज़ाहरा, ज़ाहरा पीर फेरा पाईआ। जिस दा हद्द हदूद ना कोई दाइरा, दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सब तों वसे बाहरा, बाहर आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक नौ दए समझाईआ। इक नौ कहे मोहे बीस उडीक, सरगुण सिफ़रा नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दस्स के गए तारीख, तरीका सक्या ना कोए समझाईआ। थोड़ी थोड़ी जिंनी मिली भीख, सो लोकमात गए वरताईआ। आत्म अन्तर
आपणी आप रखदे रहे उडीक, लोचण नैण अक्ख राह तकाईआ। कवण वेला प्रभ प्रीतम करे प्रीत, पारब्रह्म प्रभ फेरा पाईआ। सच वखाए देहुरा मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नज़री आईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सुणाए आपणा इक्को गीत, राग नाद इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, कह कह रहे जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम साडा लहिणा आवे लैण, लेखा पिछला पूर कराईआ। जिस ने अलिफ़ ये समझाई ऐन, सो ग़ैन नुक़ता वेख वखाईआ। उस बिन कोई ना आवे चैन, चाउ घनेरा ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार सारे हस्सण, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान आपणा मार्ग आए दस्सण, साडा लेखा लेखे लाईआ, जन भगतां अन्दर आए वसण, निरगुण आपणा डेरा दए वखाईआ। कूड़ी क्रिया आए मथ्थण, नाम मधाणा नाल लिआईआ। मोह विकारा हँकारा आए कढ्ढण, शब्द खण्डां हथ्थ चमकाईआ। अन्तिम सानूं आए सद्दण, सच संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आपणा खेल इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सोचण, जन भगतां वेख वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कवण खोल्हे इक्को लोचण, नैण आपणा आप जणाईआ। वेस वटाए लोक परलोकन, दो जहानां सोभा पाईआ। सच जणाए धुर श्लोकन, नाउँ इक्को सोभा पाईआ। साची देवे मोखन, मोक्ष इक्को झोली पाईआ। एथों कोए ना उठाए लोकन, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोतन, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे तक्क, निरगुण निरगुण ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात मार्ग दे दे गए थक्क, समझ सके ना जगत लोकाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग पाई नकेल नथ्थ, चार वरनां रही भवाईआ। सब दा खेड़ा दिसे भट्ठ, घर नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक समझाईआ। साची खेल जणाए बिन समझ, समझावणहार आप अख्वाइंदा। चार युग दी लाई रमज़, अन्तर अन्तर आपणा पड़दा उठाइंदा। वेखो एह की होया ग़ज़ब, गहर गम्भीर फेरा पाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण होया जज़ब, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। निरगुण सरगुण करे अदब, आदाब इक्को इक सिखाइंदा। जिस नूं कोई दे ना सके ज़रब, अंकड़ा कोई ना मात बदलाइंदा। जिस दा लेखा कोए ना अरब खरब, सो प्रभ वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर पीर अवतार मंग मंगाइंदा। गुर अवतारां पीर
पैगम्बरां वेस आस, शब्द गुरू दए जणाईआ। उठो सारे करो कयास, किस्म किस्म ना कोए बणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को साक, प्रभ सज्जण हरि रघुराईआ। रल मिल सारे बणो जमात, इक्को इक पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात जो आए आख, हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। सो प्रभू दी झोली पाओ प्रभ दी दात, आपणे लेखे ना कुछ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दए कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक दूजे नाल करन सलाह, साचा मता पकाया। सारे मन्नो इक मलाह, पारब्रह्म बेपरवाहया। सारे चल्लो इक राह, रहबर इक ख़ुदाया। सारे करो इक दुआ, दोए जोड़ सीस झुकाया। जे मन्नीए दाता बेपरवाह, बेपरवाही नज़र उठाया। साडा लहिणा देणा दए मुका, लेखा लेखे विच रखाया। साडे कोलों मंगे ना गवाह, प्रेम प्रीती शहादत दयो भुगताया। जे कोई देवे साहिब सज़ा, निउँ निउँ सीस दयो झुकाया। चरण धूढ़ी मस्तक लौणी छाह, आप आपणा माण मिटाया। कलयुग वेला अन्तिम गया आ, पांधी बैठा आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल अनोखा, हरि करता आप कराईआ। जिस ने बणाया सचखण्ड कोठा, निरगुण जोत करी रुशनाईआ। जिस ने थिर घर बहाया शब्द पुता, पूत आपणा रंग रंगाईआ। सच श्लोक सुणाया श्लोका, इक्को नादी नाद वजाईआ। सो कलयुग अन्तिम गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल करे ना धोखा, धुर दी धार आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब नूं आपणे मिलण दा दस्सदा रिहा मौका, मुकम्मल हाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेस वटाए, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आपणी करनी आप कमाए, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। दूजा ना कोई संग रलाए, तीजी बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे निरँकार, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। शाहो भूप हो उज्यार, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। जोती नूर कर उज्यार, शब्द जोती नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी बीस सुहेला, हरि सतिगुर इक कमाईआ। आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए वखाईआ। साहिब सतिगुर बण के सज्जण सुहेला, सगला संग रखाईआ। जुग चौकड़ी नालों हो के वेहला, कलयुग अन्तिम आपणा हुक्म वरताईआ। नस्सया फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्वत बेला, समुंद सागर डूंग्घी कन्दर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात करे निरँकार, मात लगा इक दरबार, दरबारी आपणी धार चलाईआ। सच दरबार
वीह सौ वीह, हरि सतिगुर आप लगाइंदा। इक पंज दी रख नींह, पन्द्रां कत्तक दिवस वडियाइंदा। सति धर्म दा बीज बी, आप आपणी सेव कमाइंदा। चरण कँवल दा अमृत मींह, मेघ इक बरसाइंदा। लेखे ला साढे तिन्न हथ्थ सीं, सींआं धरनी धरत धवल सुहाइंदा। लेखा जाणे जीवत जी, जीवण जुगत समझाइंदा। प्रभ दा भाणा कोई जाणे की, बिन करते कीमत कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताइंदा। साची खेल वीह सौ बीस, हरि सतिगुर आप कराईआ। निरगुण जोत हरि जगदीश, सति पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। छत्र झुला साचे सीस, जगदीश मिले वड्याईआ। पंज तत ना कोए हदीस, शब्दी राग इक अल्हाईआ। करे खेल आप अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। चार जुग दे सच्चे मीत, सो पुरख निरँजण आप मिलाईआ। ना कोई शिवदुआला मट्ठ मसीत, गुरदर नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग तेरी सच चलाए रीत, रीतीवान बेपरवाहीआ। वरन बरन मिल के ढोला गावण गीत, नाउँ इक्को इक अल्हाईआ। हरि चरण मिले प्रीत, दूजी वंड कोए रखाईआ। अमृत रस मिले नाम मीठ, जगत रस डेरा ढाहीआ। मन वासना लए जीत, बुध विवेक कराईआ। होवे पाक पतित पुनीत, पापी लए तराईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। सच दुआरयों मिले भीख, हरि ठाकर झोली आप भराईआ। सब दी बदले दर ते नीत, नीतीवान साचा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वीह सौ वीह बिक्रमी इक दरबार वखाईआ। वीह सौ वीह लग्गे दरबारा, धुर दरबारी आप लगाइंदा। भूप बणे आप निरँकारा, निरगुण निरवैर खेल वखाइंदा। ताज पहने आप निरँकारा, पंज तत ना कोए वडियाइंदा। शब्दी बोले सच जैकारा, साचा सोहला आप जणाइंदा। भेव उठाए अगम्मी धारा, सहिज सहिज जणाइंदा। वजाए शब्द अनादी सितारा, तन्दी तन्द ना कोए हिलाइंदा। सच सुणावे इक्को नाअरा, तू ही तू राग अल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा प्यारा, शब्दी सुत पुरख अकाल वेख वखाइंदा। दोहां मेला एका घर बारा, घर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप समझाइंदा। सच दरबारा लाया एक, एकँकार दए वड्याईआ। पहलों दिती भगतां टेक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फेर धरनी धवल लई वेख, जो चार जुग बैठी ध्यान लगाईआ। फेर गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वेखी रेख, जो आपणी रेख विच्चों प्रगटाईआ। फेर शब्दी सुता दित्ता भेत, भेव अभेद खुलाईआ। फेर निरगुण सरगुण कीता हेत, नर निरँकार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक वखाईआ। सच दरबार लगौण दी ख़ातर, हरि ख़तरा सर्ब मिटाया। लख चुरासी विच्चों करे चातर, गुरमुख चात्रिक रूप बणाया। धुर संदेसा दे के पात्र, आपणा नाम पढ़ाया। दरस दिखाए
नूरी बातन, जलवा ज़हूर जणाया। चोटी चाढ़्ह के आख़र, आपणा मेल मिलाया। भेव चुका करता कादर, करीम कर्म कमाया। सूरबीर बण बहादुर, शब्द राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आप लगाया। सच दरबार लगाए प्रभू प्रभ दीना, दीनन दए वड्याईआ। जन भगतां रंग चाढ़्ह भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्द्रां कत्तक ठांडा करे सीना, कलयुग अग्नी तत बुझाईआ। भगत भगवान विछोड़ा सहि सके ना जिउँ जल मीना, जल मीन लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक सुहाईआ। सच दुआर सुहाए भगवान, भगतन दए वड्याईआ। भगत दुआरा कर प्रधान, लोकमात रुशनाईआ। तिस दुआरे आए काहन, आपणी आस वखाईआ। सन्त सुहेले कर परवान, गुर चेले मेल मिलाईआ। धुर संदेसा देवे आण, करे शब्द जणाईआ। पिछला लेखा चुके जहान, अगला मार्ग पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव दर मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुण संदेसा, सारे लैण अंगड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरा धाम न्यारा इक्को पेखा, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। लोकमात वसाया आपणा देसा, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। ग़रीब निमाणयां करें हेता, राज राजानां धक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे ध्यान लगाईआ। तेरे दर लग्गा ध्यान, प्रभ इक्को ओट तकाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी तेरा नज़र आया निशान, निशाना इक्को रिहा लहराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ख़ाली दिसे मैदान, सूरबीर बल ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, अन्त तेरी आस तकाईआ। अन्त आस तक्कदे आए, जुग चौकड़ी चार। साची भिख्या मंगदे आए, सरगुण रूप बण संसार। सृष्ट सबाई दस्सदे आए, उच्ची कूक बोल पुकार। तेरे हुक्म नस्सदे आए, बण पांधी पन्ध निवार। तेरा नाउँ ढोला रटदे आए, गा गा साची वार। तेरा चरण सहारा तक्कदे आए, नेत्र नैण उठाल। आपणा कीता तेरी झोली सटदे आए, शाह पातशाह श्री भगवान। इक्को इक मंग मंगदे आए, अन्तिम मेलणा आपणे नाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, निरगुण आपणा दरस दिखाल। वीह सौ वीह बिक्रमी आया कत्तक, पन्द्रां थित वड्याईआ। धुर दा हुक्म सुण लओ सख्त, हरि सतिगुर आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी आया परत, निरगुण फेरा पाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। मिल के सारे करो दरस, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। पीर पैगम्बर मेटो हरस, हवस ना कोए वधाईआ। गुर अवतार मेघ अमृत देवे बरस, आपणी मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल वखाईआ। गुर
अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, इक्को कूक सुणाईआ। श्री भगवान तेरा सोहणा लग्गा दरबार, लोकमात वज्जी वधाईआ। असीं सारे होए ख़बरदार, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जा के वेखीए सांझा यार, जो सगला संग निभाईआ। बिन अक्खां करीए दीदार, बिन लोचण नज़री आईआ। बिन हथ्थां चरण धूढ़ी लाईए छार, बिन मस्तक सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, अन्तिम वेला गया आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशी मनौण, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। रल के ढोला इक्को गौण, प्रभ ठाकर बेपरवाहीआ। सब दा लेखा आया मुकौण, पिछला हिसाब चुकाईआ। अगला मार्ग आया वखौण, पन्थ दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे दर आईए चाईं चाईंआ। आओ दर दूर दुराडे, नेरन नेरा रिहा बुलाईआ। निरगुण करे निरगुण लाडे, सरगुण रूप ना कोए वखाईआ। जिस दा खेल बोध अगाधे, नाम निधान जणाईआ। सो पुरख अकाल मारे वाजे, उच्ची कूक सुणाईआ। सच दुआर आओ भाजे, श्री भगवान रिहा बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार करन तैयारी, आपणी लै अंगड़ाईआ। उठो चलीए वारो वारी, आपणी लड़ी रहे बंधाईआ। तेई अवतार करन प्यारी, प्रीती इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार तैयार हो के, होका इक सुणाया। तेरे मिलण दे आए मौके, कट्ठा राह जणाया। सुख माणया तेरी सेजा सौ के, आसण इक वडयाया। धन्न भाग तूं मात आएयों भौं के, निरगुण आपणा फेरा पाया। असीं तेरा नाउँ गए गौं के, शब्द राग नाद सुणाया। चार जुग लँघे तेरे हो के, हौका लै लै वक्त लँघाया। सदी बीसवीं आ के पहुंचे, बेपरवाह दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणे रिहा बुलाया। दर तेरे प्रभ जी आवांगे। तेरा दरस अवल्ला पावांगे। फड़ के पल्ला ख़ुशी मनावांगे। तेरा वेख दुआर महल्ला, आपणा रंग चढ़ावांगे। आदि जुगादि सचखण्ड तैनूं वेंहदे रहे इकल्ला, तेरी अक्ल कला खेल विच समावांगे। कलयुग अन्तिम प्रभ तूं वसाया इक महल्ला, महल्ला इक्को इक वडयावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हुक्म अन्दर आपणा कदम उठवांगे। साचा हुक्म हरि जगदीशा, एका एक जणाईआ। आओ वेखो बीस बीसा, हरि प्रभ जू धार बंधाईआ। निरगुण छत्र झुलाए सीसा, सीस जगदीश ताज टिकाईआ। वेखो आपणे सारे ख़ाली खीसा, वस्त नज़र कोए ना आईआ। किसे घर बण के बहे ना कोई जीजा, परौहणा चारी मुकी जगत लोकाईआ। नाता रह गया चाचा भतीजा, पिता पूत नाता बैठा तुड़ाईआ। श्री भगवान दयावान हो मेहरवान जन भगतां करन आया रीझां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । सच प्रीती अन्दर
आप पतीजा, दूजी वस्त लोड़ ना कोए रखाईआ। शब्द सुत नाल लिआया पुत गीगा, गहर गम्भीर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संदेसा देवे बेपरवाहीआ। विष्नूं कहे उठ ब्रह्मा, चलीए बण के पांधी राहीआ। ब्रह्मा कहे शंकर उठ वेखीए आपणी माई अम्मां, जिस साडी बणत बणाईआ। गुर अवतार कहिण निरगुण नूर पेखीए श्री भगवना, जिस भगवन आपणी धार चलाईआ। भगत कहिण चलो दर्शन पाईए जिस अग्ग बुझाई थम्मां, सांतक सति कराईआ। पीर पैगम्बर कहिण चलो वेखीए परवरदिगार अन्न्हा, जिन भुलाई सर्ब लोकाईआ। नानक गोबिन्द कहे चलो वेखीए बिन छप्पर छन्ना, जो बैठा डेरा लाईआ। सब दे नालों पिच्छों उठया जट्ट धन्ना, उच्ची कूक रिहा जणाईआ। वेखो ग़रीब निमाणयां दुआरे प्रभ जू मन्ना, मिन्नत कढ्ढण दी लोड़ रही ना राईआ। जिन भाग लगाया नामे कटोरी छन्ना, सो जन भगतां काया कासा रिहा बणाईआ। जिस दा हद्द ना कोई बन्ना, किनारा नज़र कोए ना आईआ। उस दा चमके इक्को चन्ना, शब्दी नूर सति रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद्दा देवे बेपरवाहीआ। सुण के सद्दा सारे उठे, उठ उठ ध्यान लगाया। ठाकर स्वामी साहिब तुठे, मेहर नज़र उठाया। जुग चौकड़ी जो रिहा लुके, कलयुग अन्तिम नूर धराया। सब दे कोलों लेखा पुच्छे, बचया कोई रहिण ना पाया। चलो चलीए नंगी पैरीं पैरीं पाओ ना कोई जुते, श्री भगवान सच्चा राह वखाया। पीर पैगम्बर भंनो टोपी हुक्के, नेज़ा नड़ी कोई ना नाल रलाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर ज़ात पात दीन मज़्हब कोई ना पुच्छे, साक सज्जण सैण इक बणाया। नीवें हो के वेखो साडा प्रभू ना होवे गुस्से, गुस्सा साडे विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाया। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विच्चों, इक रिहा ध्यान लगाईआ। श्री भगवान करे खेल जिन ऊँच कीते नीचों, नीचों ऊँच बणाईआ। उस दी सिख्या सारे सीखो, करे सच पढ़ाईआ। सच जणाए इक प्रीतो, प्रीतम प्रीत इक जणाईआ। रल मिल गाओ इक्को गीतो, गीत ढोला इक सुणाईआ। दर ते स्वाली बण के मंगो भीखो, आपणी रखो ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं आपणे घर बुलाईआ। सो पुरख निरँजण तेरा वेख दरबार, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनाईआ। हरि पुरख निरँजण वेख तेरा विवहार, गुर अवतार रहे जस गाईआ। एकँकार वेख तेरा जैकार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। नेत्र नैण सर्ब उग्घाड़, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। दो जहानां विच्चों नज़री आया भगत दुआर, जिस घर हरि जू बैठा डेरा लाईआ। · जिस दे अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे जन भगतां रख्या पहरा, बैठे ध्यान धराईआ। कोई नज़र ना आवे
राह खैहड़ा, गुर अवतार पीर पैगम्बर केहड़े रस्ते आईआ। चारों कुण्ट हरिसंगत पाया घेरा, घेरया बेपरवाहीआ। जिथ्थे
कूड़ी क्रिया नज़र ना आवे कोई डेरा, जगत वासना ना कोए वखाईआ। इक्को कहिण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पिता कहे मेरा पुत इक्को बथेरा, बहुते कम्म किसे ना आईआ। पुत्त कहे मेरा बाप शेरा, दो जहानां गर्ज लगाईआ। दोहां रल के खुल्ल्हा कीता वेहड़ा, समझ सोच सके कोई ना राईआ। उपरों नीचे आया लाया डेरा, करे खेल बेपरवाहीआ। पहलों डुबदयां तारे बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा दरवाज़ा इक बणाईआ। हरि का दरवाज़ा बण गए भगत, ताकी कुण्डा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई खाणी समझे जगत, लख चुरासी भरम भुलाईआ। सरगुण विच निरगुण आया परत, प्रतिनिध इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी जो रिहा फ़र्क, अन्तिम पूरा दए कराईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो इस दे उते करो कोई ना हरख, एह सब दा इक गोसाईंआ। कलयुग अन्तिम कीता तरस, कोझे कमले गले लगाईआ। चार जुग राह तक्कदी रही धरत, आपणे नैण उठाईआ। राम चन्द रो के एथे कर के गया हरख, अपणयां नैणां नीर वहाईआ। कृष्न ला के शर्त, मुखी तीर इक छुहाईआ। नानक मंग मंग के गया धड़त, धुर आपणी झोली डाहीआ। गोबिन्द कर के गया लिख्त पढ़त, नाम कलम शाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे खेल आप समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरवाज़ा इक सुहाईआ। जन भगत बणाए इक दरवाज़ा, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। अन्दर वड़ ग़रीब निवाज़ा, आपणा आसण लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस साजण साजा, सगली आप बणाईआ। शाहो भूप बण राजन राजा, नौबत नाम वजाईआ। निरगुण सरगुण रच रच काजा, दूआ सिफ़रा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। हरि जू वेख दरवाज़ा तेरा बंद, होए सर्ब हैराना। तेरे भगतां कढ्ढी अगम्मी कंध, झुलया सच निशाना। सिफ्त ना करे बत्ती दन्द, बोले रसना ना कोई ज़बाना। जिन्हां तेरे नाल पई गंढ्ढ, तिन्हां छुटा जगत नधाना। चार जुग वेखी पैंदी ना किसे ठंड, कलयुग अन्त खेल महाना। तूं कटया रंडेपा रंड, कर मेहर श्री भगवाना। जन भगत चढ़ा के चन्द, रोशन कीता दो जहानां। असीं अग्गे हो के गाईए छन्द, राह तक्के ज़िमीं असमाना। कर किरपा सानूं एन्हां नाल गंढ्ढ, जिन्हां दर करें परवाना। चार जुग दी औध गई हंढ्ढ, अन्तिम मिटे कूड़ निशाना। जो आपणा नाम रिहों वंड, बिन हथ्थां देवें दाना। क्यों साडे वल कीती कंड, करवट बदली ना नौजवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो ना करो रोसा, प्रभ रुस्सयां लए मनाईआ। आदि जुगादि ना होए होछा, होछा रूप ना कोए वटाईआ। की होया नौ सौ
चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों जन भगतां दा सुहाया इक्को कोठा, मन्दिर आपणा डेरा लाईआ। एथे लोड़ नहीं रही पढ़न दी पोथा, बिन पढ़यां दए समझाईआ। माण दिवाए लोक परलोका, चरण कँवल दए सरनाईआ। साख्यात प्रगट हो के करे ना कोई धोखा, डुबदयां पार कराईआ। शब्द नगारे लाए चोटा, दो जहानां रिहा जगाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्द्रां कत्तक प्रभ दे चरण रहे ना कोई खोटा, खोटे खरे आपे वेख वखाईआ। निरगुण रूप निरगुण जोता, निरगुण नूर नज़री आईआ। निरगुण बाप निरगुण पुत निरगुण अग्गे छन्नयां पोता, दादी नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म आपणी खेल करन दा रख्या शौका, शौकीन हो के आया सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि वड सुल्ताना, गुर अवतारां आप जणाइंदा। सारे उठो वेखो इक निशाना, श्री भगवान आप झुलाइंदा। साचे भगतां कर परवाना, परवानगी आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर दा काहन बण के काहना, हरि आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तुहाढ्ढे पिच्छे आपणी सेवा लाइंदा। आपणी सेवा लगाए आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। उठ के चारों कुण्ट रहे झाक, कवण दुआरे रस्ता नज़री आईआ। आपणयां भगतां देवे आख, सुणो प्रेम प्यार बेपरवाहीआ। चार जुग जो मंगदे रहे दात, उह बैठे ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी उह दात, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। लेखा लिख दे गए कलम दवात, लोकमात जगत शाहीआ। वस्त मंगदे गए दो हाथ, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। कवण वेला प्रभ प्रगट होवे लोकमात, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। दरस करीए साख्यात, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। मस्त प्याला प्याए आबेहयात, अमृत रस इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सेवा आप कमाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो प्रभ रस्ता रिहा टोल, आपणी सोटी हथ्थ उठाईआ। कवण गुरमुख तुहाढ्ढा रस्ता देवे खोल्ह, ताकी आपणी हथ्थीं लाहीआ। जिध्धर वेखां सारे बैठे अनभोल, तिन्हां भुल्ली सर्ब लोकाईआ। प्रभ बहिण आए तेरे कोल, बैठे अंग नाल अंग लगाईआ। चार जुग तैनूं रहे टोल, जुग जुग वेस वटाईआ। तेरा पड़दा रहे फोल, फोलयां हथ्थ किसे ना आईआ। तूं वसया रिहों काया चोले ओहल, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगतो साचे सन्तो गुरमुखो गुरसिख, इक रस्ता दयो बणाईआ। तुहाढ्ढे कोलों मंगे भिख, हरि दाता बेपरवाहीआ। जिध्धर वेखां जन भगत औण दिस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्यार करना मेरा हित, प्रीती प्रीतम नाल कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ।
जन भगत कहिण प्रभ वेख रंग, अचरज आप रंगाया। आदि पुरख सूरे सरबँग, लाल गुलाला रूप वटाया। कंचन रूप तेरा जीव एह चन्द, मस्तक टिक्का इक सुहाया। पुरख अकाल दीन दयाल सूहा वेस वंडी वंड, सोभा इक दर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चिट्टी धार पाई गंढ्ढ, इक इक इक आपणे रंग समाया। सूहा कहे चिट्टी धार, घट घट गई समाईआ। जिस ने एह ब्रह्म करना पसार, पीले रंग दए वड्याईआ। पीला कहे मेरा गोबिन्द मीत मुरार, नीली धारों पार कराईआ। नीला कहे मेरा अस्वार, कलयुग छाही दए धवाईआ। कलयुग काला कहे मैनूं पैंदी मार, सतिगुर पूरा डण्डा हथ्थ उठाईआ। किरपा कर मेरे सांझे यार, नीली धारों तेरा राह तकाईआ। नीले वाला कहे मैं शाह अस्वार, पीला संग रलाईआ। पीला कहे मैं चिटे दा अस्वार, अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे सब विच रिहा समाईआ। चिटा कहे मेरा अगला यार, सूहा रंग रंगाईआ। सूहा रंग कहे मेरा कंचन आधार, काया कच्च दए वड्याईआ। कंचन कहे मेरा लाल सरदार, जिस नाल मेरी शहिनशाहीआ। लाल रंग कहे मेरे प्रभ गुरमुखां उत्तों जावां बलिहार, जिस दिती माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख वेख सारे ख़ुशी मनाण, पन्द्रां कत्तक रुत्त सुहाईआ। कवण रस्ता लँघीए आण, मिले मेल श्री भगवान, दर्शन करीए चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोले नाल ज़ोर, वाहवा तेरी प्रभ वड्याईआ। उठ सुण लै साचा शोर, तेरे छोहरे रहे कराईआ। आपणे हथ्थ खिच्ची डोर, तनक इक्को इक लगाईआ। दर आए तेरे कोल, घर आ के ख़ुशी मनाईआ। फेर साडा सुणीं बोल, तैनूं सुणाईए चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे चरण ओट रखाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो जन भगतां कोलों पुछदा हां, आपणा हाल सुणाईआ। तुहाढ्ढे नाल कदे ना रुस्सदा हां, एन्हां लवां मनाईआ। एन्हां नालों ना छुटदा हां, तुहाढ्ढा रंग चढ़ाईआ। दुनिया तों बहि के लुकदा हां, आपणा पल्लू छुपाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण हो के पुछदा हां, आपणी कार कमाईआ। जे कोई लभ्भे लुकदा हां, नज़र किसे ना आईआ। जे कोई सद्दे नेड़े हो के ढुकदा हां, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। जे कोई पुछे शेर हो के बुक्कदा हां, धुर दा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे प्रभ एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। साहिब सतिगुर देवे टेक, स्वामी आपणी दया कमाईआ। सच दुआर लैणा पेख, हरि वक्खरी कार कमाईआ। जन भगतां करे आपणा हेत, हितकारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दए वड्याईआ। लाल कंचन दा
खुल्हे दरवाज़ा, सत्त सफ़ैदी धार जणाईआ। करे मेहर प्रभ ग़रीब निवाज़ा, मेहरवान दया कमाईआ। विष्नूं मारे पहली वाजा, इक्को राह वखाईआ। सीस झुका आए भाजा, नट्ठे वाहो दाहीआ। पारब्रह्म दा वेख काजा, एका ख़ुशी मनाईआ। जिस दा सिँघ बिशन बणया दरवाज़ा, विच बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। विष्नूं कहे धन्न भाग, प्रभ दिती माण वड्याईआ। रस्ता मिल्या आ मैनूं लाज, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी वखाईआ। भगत भगवान वेख समाज, पिछली सुध भुलाईआ। नव नौ चार पिच्छों अगम्मड़ा रवाज, हरि करता रिहा चलाईआ। जिस दा लेखा लिख्या ना किसे कलम दवात, शाही समझ कोए ना आईआ। सो करे खेल पुरख समराथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे रिहा बुलाईआ। विष्नूं अन्दर आ लँघ, कर चरण ध्यान। साचा वेख श्री भगवान पलँघ, जिथ्थे बैठा नौजवान। सति सरूपी चढ़या रंग, झुल्ले इक निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नौजवान। विष्नूं आ के वड़या वेहड़े, नीवीं नज़र रखाईआ। धन्न भाग प्रभ तेरे आया खेड़े, मेरा खेड़ा देणा वसाईआ। सदा वसां तेरे डेरे, चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा झोली पाईआ। वेख ब्रह्मे सूहा पीला रंग, तेरी चिटी धार वंड वंडाइंदा। एस दरवाज़िउँ आउणा लँघ, तैनूं राह वखाइंदा। आ के वेखणा इक अनन्द, अनन्द आपणा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दरवाज़ा आप खुलाइंदा। ब्रह्मे दरवाज़ा देणा खोल्ह, इन्द्र सिँघ आपणा कुण्डा लाहीआ। सतिगुर अग्गे दिसे बैठा अडोल, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। दर दुआर ब्रह्मा जाए कोल, अग्गे औण ज़रा ना पाईआ। उच्ची कूक कहे बोल, तूं मेरा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा दए जणाईआ। ब्रह्मा अन्दर आ के गया झुक, आपणा सीस निवाया। प्रभ जू मेरा पैंडा गया मुक्क, पिछला पन्ध ना रिहा राया। बिन तेरे मिल्या कोई ना सुख, चुरासी खेल खलाया। जन्म मरन विच इक्को दुःख, विछोड़ा तेरा ना मोहे भाया। कर किरपा आपणी गोदी चुक्क, तेरे चरण ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। श्री भगवान हो दयाल, प्रभ आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मे तेरी सुरत लए संभाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा धाम सुहाए आपणे लाल, हरि देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लए बहाईआ। काला नीला वेख दरवाज़ा, शंकर दए वड्याईआ। अग्गे पिच्छे फिरे भाजा, राह नज़र कोए ना आईआ। सट्ट त्रिसूल मारे वाजां, उच्ची कूक सुणाईआ। मेरी प्रभू रख लाजा, तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र
उठाईआ। शंकर रोवे भोला नाथ, कंठ माला नज़र कोए ना आईआ। हरि जू दस्स आपणा साथ, कवण दुआरे डेरा लाईआ। ना कोई मार्ग दिसे घाट, पांधी चल चल थक्का राहीआ। तुध बिन पुछे ना कोई वात, सच्चा बणे ना कोई माहीआ। हउँ सेवक बणया अनाथ, अनाथ रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे चरण दे वड्याईआ। भोले नाथ तेरी ताकी, नीली काली धार आप खुलाइंदा। लहिणा देणा रहे ना बाकी, लेखा आपणी झोली पाइंदा। चिटी धार तेरा साथी, सिँघ पाल नज़री आइंदा। प्रभ दी मन्न के उह आखी, आपणा कुण्डा आप खुलाइंदा। अग्गे वड़ के मार झाकी, हरि जू इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। पाल सिँघ अग्गों जाए हट, आपणा कदम आप उठाईआ। शंकर चरणी जाए ढट्ठ, सीस जगदीश निवाईआ। रसना कहे मेरा तुटा हठ, धीर ना कोए धराईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। कर खेल पुरख समरथ, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। तेरे धाम गुरमुख जाए वस, शाह पातशाह आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अन्दर लँघण, आपणा पन्ध मुकाईआ। चरण प्रीती इक्को मंगण, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरा प्रभू मिले अनन्दन, अनन्द इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा दे चुकाईआ। पिछला लहिणा चुके अन्त, हरि सतिगुर आप चुकाइंदा। अग्गे बणाए आपणी बणत, साचा घाड़त आप घड़ाइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेल अनन्त, अन्त कल आपणी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे घर वसाइंदा। साचा घर वसा एक, एकँकार दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां सिधी बख्शी आपणी टेक, चरण कँवल मिले सरनाईआ। आपणी धारों आपणे नेत्र लए पेख, नैण नैण नाल मिलाईआ। सति स्वामी कर के हेत, सतिगुर साचे दर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि चरण सच्चा दरवाज़ा, धुरदरगाही आप खुलाईआ। जो इस दर आवे भाजा, तिस अन्दर लए लँघाईआ। अन्दर वाड़ वखाए काजा, हरि करता भेव चुकाईआ। जिस दी सजदा कर पढ़दे रहे निमाज़ा, सो महिबूब नज़री आईआ। जिस दा हुजरा सुहौदे रहे महिराबा, सो महिफ़ल इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आओ नेड़े वसो कोल, प्रभ अन्दर लए लँघाईआ। भगत दरवाज़ा दित्ता खोल्ह, तिन्नां तिन्ने कूटां दए वड्याईआ। नौ दुआरे तुहाढ्ढी रचना वज्जया ढोल, सज्जे खब्बे अग्गे दए वखाईआ। पिच्छे बैठ प्रभू अडोल, भगत दुआर दित्ता सुहाईआ। झूठ सच रिहा वरोल, नाम मधाणा इक्को
पाईआ। धुर दे कंडे तोले तोल, तराज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। बीस साल स्नेहड़ा देंदा रिहा कोई ना रहे अनभोल, अन्तिम लेखा मंगे बेपरवाहीआ। सब दी गठड़ी लए फोल, चार जुग गंढ्ढ खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवण हौली हौली, इक दूजे नाल सलाह पकाईआ। श्री भगवान सच दुआरा रिहा खोली, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। जन भगतां जणाए आपणी बोली, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई जिस ने आप वरोली, नाम मधाण रिड़के लोकाईआ। जोत जगाए उपर धौली, धरत धवल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। तेई अवतार आ के लागे, वेखो बैठे सीस झुकाईआ। इक दूजे नूं मारन वाजे, पुछ गिछ रहे जणाईआ। अन्दर वड़ीए ग़रीब निवाज़े, आपणा सीस निवाईआ। अन्तिम साडी रखे लाजे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। नेत्र नैण हरि उठा, आपणा ध्यान लगाया। तेई अवतार वेखे दर दरवाज़े बैठे आ, अक्ख सके ना कोए उठाया। श्री भगवान इशारे नाल रिहा समझा, लँघो अग्गे वाहो दाहया। आपणी करनी दयो वखा, जो लोकमात खेल रचाया। जो राम राम गया समझा, राम हर घट नज़र किसे ना आया। जो कृष्न काहन गया वखा, सो काहन गोपी सख़ी ना कोई हंढ्ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा जणाया। तेई अवतार कहिण इक, इक्को वार जणाईआ। तेरी सिख्या तैथों सिख, प्रभ करी मात पढ़ाईआ। तेरे दर तों लै के भिख, भिच्छया लोकमात वरताईआ। तेरा दुआरा तेरे दर लेख, तेरी सिफ्त सालाहीआ। तेरे नाल करना दस्सया हित, तेरी प्रीती इक वधाईआ। बिन तेरे अन्त कोई ना जाणे भेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख खेल आप कर, साडी चले ना कोए चतुराईआ। तेई कहिण अवतार, आपणा भेव चुकाईआ। असीं दस्सया तेरा विहार, विवहारी तेरी धार समझाईआ। जुग चौकड़ी बोल जैकार, तेरा नाम नाद शनवाईआ। कलयुग अन्तिम साडे दस्सयां सारे गए हार, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। मन्दिर शिवदुआले मट्ठ धूंआँधार, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। भय भउ करे ना कोई जीव गंवार, मनमति ना कोए मिटाईआ। कलयुग अन्तिम सदी बीसवीं असीं गए हार, जित नज़र कोए ना आईआ। तेरा कीता तेरा दित्ता पुरख अकाल तेरी झोली दित्ता डार, आपणा खैहड़ा ल्या छुडाईआ। तूं जाण आपणे नाल संसार, तेरा संसार तेरी झोली पाईआ। सानूं आपणा बख्श इक दीदार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। असीं गाईए तेरी वार, नाम सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा दे चुकाईआ। अग्गे आओ ईसा मूसा मुहम्मद नाल, नालश आपणी नाल तकाईआ। नेत्र वेखो जो मार्ग आए सिखाल,
कलमा नबी कर पढ़ाईआ। रसूल दिसे ना कोई दलाल, हकीकत समझे ना कोए लोकाईआ। चौदा लोक होए बेहाल, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। शरअ छुरी कीता हलाल, तिक्खी धार रही वखाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आपणा इस्म दए समझाईआ। पीर पैगम्बर वेखो जो दस्सया सजदा, लोकमात सलाम जणाईआ। चार कुण्ट रिहा कोई ना बरदा, बंदगी सच ना कोए कमाईआ। आपणी करनी कलयुग जीव मरदा, साची वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया कूड़े पौड़े चढ़दा, चढ़ चढ़ वेखे जगत लोकाईआ। साचे हुजरे कोई ना वड़दा, दरस नूर नज़र कोई ना पाईआ। चौदां सदीआं मुहम्मद की कुछ रिहा करदा, आपणा लेखा दे जणाईआ। ईसा दस्से खेल आपणा बरदा, सेवक सेव कमाईआ। वेख खेल नारी नर दा, विभचार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा मंग मंगाईआ। मूसा कहे मेरी होई मुश्किल, मुशतबा नज़री आईआ। ईसा कहे मेरी नज़र ना आए किसे शक्ल, तेरा ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। सब दी मारी गई अक्ल, आकल बैठे मुख भवाईआ। तेरे हुक्म कीते बेअक्ल, बैतल रूप ना कोए वटाईआ। बेड़ा लग्गे ना कोई पत्तण, मँझधार रहे रुढ़ाईआ। सब नूं भुल्लया आपणा वतन, याद आवे ना सच्चा माहीआ। कूड़ा होया हीरा रतन, अन्त कीमत ना कोए पाईआ। मैं दस्स के गया बथेरा यतन, फाँसी आपणे गल लटकाईआ। अन्तिम आए पुरख समरथन, परवरदिगार फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे परवरदिगार तेरा कलाम, मैं कलमा आप जणाया। मैं तैनूं कर सलाम, सजदा फेर जगत सिखाया। अलिफ़ ये लिख कुरान, कलम शाही मेल मिलाया। तैनूं मन्न इक अमाम, इस्म आअज़म इक समझाया। दर बण तेरा ग़ुलाम, साची सेव कमाया। दे के आया इक पैग़ाम, धुर संदेसा मात सुणाया। सदी चौधवीं कोई ना करे हराम, हरामख़ोर रूप ना कोए धराया। दरोही मेरी सारे भुल्ल गए कलाम, मेरा कलमा याद किसे ना आया। मैं तेरे अग्गे देवां की ब्यान, मेरी उम्मत कर के सुंनत सति रूप ना कोए धराया। चारों कुण्ट कूड़ प्रधान, सच रूप ना कोए वखाया। मैनूं अन्तिम आई हाण, मेरा बल कम्म किसे ना आया। प्रभ मैनूं दित्ता आपणी झोली पा लै दान, मेरा खैहड़ा दे छुडाया। तेरा इस्म तेरा इस्लाम, तेरा आअज़म नूर रुशनाया। तेरा सिदक तेरा सलाम, परवरदिगार तेरी झोली पाया। तेरा मज़्हब तेरा ईमान, तेरा दीन तेरे हथ्थ फड़ाया। मैं इक्को वार करां सलाम, सदी चौधवीं सीस झुकाया। अग्गे लेखा तेरे हथ्थ तमाम, मेरा हुक्म रिहा ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाया। परवरदिगार कहे बोल, कलमा इक जणाईआ। वेख मुहम्मद
नेत्र खोल्ह, साहिब सुल्तान रिहा जगाईआ। तेरी उम्मत कूड़ी क्रिया वजाए ढोल, ढोला सच ना कोए सुणाईआ। मक्का काअबा जिन्हां पिच्छे आएयों खोल्ह, सो हाजी बण के हज्ज ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लहिणा आपणी झोली पाईआ। आपणी झोली पा लै लहिणा, परवरदिगार मेरे सुल्ताना। इक्को मन्नां तेरा कहिणा, दूजा होर ना कोई ख्याला। तेरे चरणां मिले बहिणा, होवे मेरा राह सुखाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा कर वड मेहरवाना। मेहरवान किरपा कर करे बख्शीश, बख्शश आपणी आप जणाईआ। तेरा कलमा झोली पई हदीस, हज़रत आपणे लेखे लाईआ। ख़ुशी मनाई बीस बीस, बिस्तरा सब दा गोल कराईआ। तुहाढ्ढा निशाना होया ठीक, ठीकर कूड़े भन्न वखाईआ। सदी सदीवी आई बीस, हरि ताकत आपणी लए प्रगटाईआ। अग्गे मार्ग लाए ठीक, लेखा सब दा दए जणाईआ। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई बणाए इक प्रीत, नाता इक्को इक जणाईआ। सब दी रसना गाए इक्को गीत, रसना रस इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बैठे झुक, आपणा सीस निवाया। भगत अठारां नेड़े आए ढुक, कबीर जुलाहा ध्यान लगाया। ध्रू प्रहिलाद कहे प्रभ सानूं पुच्छ, दर तेरे सीस निवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाया। अठारां भगत आओ दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। तुहाढ्ढा पूरा होया वर, करे आप बेपरवाहीआ। साचे भगतां बाहों लओ फड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा रिहा मुकाईआ। कबीर कहे धन्न वड भाग, वड भागी हरि पाया। तेरे घर जगया चिराग़, गुरमुख नज़री आया। जिन्हां धोते दुरमति मैल दाग़, आपणा रंग चढ़ाया। मेल मिलाया बण के कन्त सुहाग, साची नारी रूप वटाया। सच प्रीती गई लाग, इक्को घर सुहाया। एन्हां नाल सानूं मारी आवाज़, सगला संग बणाया। लँघ के तेरा दुआर वेख्या गुरू महाराज, महिमां तेरी अकथ वडयाया। तेरा बेड़ा भरया वेख जहाज़, सारे बैठे सीस निवाया । तेरे सीस ते तक्क के ताज, तख्ता ज़िमीं असमान रहे नीर वहाया। तेरा वेख सच्चा समाज, साडा पिछला भरम गंवाया। तेरा सोहणा सच्चा काज, चार वरनां रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे दे इक वर, जन भगतां पल्लू दे बंधाया। भगतां नाल पल्लू बंध, बंदगी इक जणाईआ। सारे कहो धन्न धन्न, धन्न पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। भगतां नाल भगत गए मन्न, अठारां चौका वंड वंडाईआ। अठारां चार बहत्तर गए बण, श्री भगवान वंड वंडाईआ। बहत्तर कहिण दो विच्चों दे भन्न, मूर्ख अन्न्हे साडे विच रहिण ना पाईआ। दो घट सत्तर चढ़न चन्न, चन्द चांदनी नूर रुशनाईआ। सत्तर कहिण चार जुग दे चारे बन्न्ह
कन्न, चारे होर नाल मिलाईआ। चुहत्तर दे आपणा धन, धन्न तेरी वड्याईआ। पंजां कोई ना लावे संन्ह, पंज पहरेदार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। भगत सारे गए मिल, हरि भगतां विच समाईआ। ना कोई मनसा रही दिल, दलील नज़र कोए ना आईआ। ना कोई पड़दा रिहा सिल, द्वैती रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुर दस आए अग्गे, नानक गोबिन्द वज्जी वधाईआ। एका जोती नूर जगे, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। शब्द अनाद धुन वज्जे, दो जहान होए शनवाईआ। वेखे खेल सूरा सरबग्गे, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। नानक निरगुण धार कहे मैं लिख के आया पंचम पंजे, पंजां मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, पंचम आपणे दर मिलाईआ। नानक निरगुण कहे पंच परवान, पंजां रंग रंगाया। पंच होण राज राजान, शाह पातशाह दए वडयाया। पंच दर तेरे प्रधान, पंचम हुक्म इक वरताया। पंच सोहण दर दरबान, दरवेशी रूप वटाया। पंजां मिल्या इक भगवान, सदी वीहवीं नज़री आया। एन्हां सद वड मेहरवान, घर आपणे लए मिलाया। सचखण्ड बैठे कर ध्यान, तेरा राह तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताया। श्री भगवान हो दयाल, आपणी ख़ुशी वखाईआ। हुक्म देवे उठ सिँघ पाल, तेरा वेला गया आईआ। सवरन सिँघ लैणा नाल, आपणी उंगली लाईआ। बाला छोटा आप उठाल, मनजीते लैणा उठाईआ। जगदीशा वेख होए ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच समाईआ। आपणी अंगड़ाई लए गुरदयाल, बल बावन ख़ुशी मनाईआ। धन्न भाग सच दुआर सोहे सच्ची धर्मसाल, प्रभ भगतां दए वड्याईआ। ओथे वेखां शाह कंगाल, इक्को दुआरे सोभा पाईआ। जिन्हां दा नानक करे हल्ल स्वाल, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। पंच परवाने गए उठ, हरि पंचम आप उठाया। पुरख अबिनाशी आपे तुठ, सच संदेसा शब्द सुणाया। नेड़े आ के वेखो झुक, प्रभ आपणा खेल रचाया। गुर अवतारां कोलों लओ पुच्छ, सच संदेसा रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक वखाया। पंजे उठण करन तैयारी, आपणा राह तकाईआ। चलो मिलीए नर नरायण निरँकारी, जोत सरूपी जोत नज़री आईआ। जिस दा खुल्ल्हा धर्म दुआरी, सचखण्ड रूप वटाईआ। जगे जोत अपर अपारी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। उस दे चरण करीए निमस्कारी, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। साचा बोल इक जैकारी, तू ही तू ही नाम ध्याईआ। जा के दस्सीए संगत सारी, हरिसंगत इक समझाईआ। वेखो निक्कयां वढ्ढयां मिली सरदारी, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। उच्च अटल इक अटारी, प्रभ दिती माण वड्याईआ। ना कोई दु:ख ना बीमारी, संसा रोग नज़र
ना आईआ। ना कोई रात दिवस ना कोई घड़ी पल पनहारी, ना कोई पुरख ना कोई नारी, सेज सुहञ्जणी ना कोई हंढ्ढाईआ। ना कोई पुत्तर धी करे प्यारी, ना कोई मात गोद सुहाईआ। ना कोई चन्द सूरज अवतारी, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। ना कोई जीव दिसे संसारी, विभचार ना कोए कमाईआ। ना कोई ठग्ग चोर यारी, कूड़ा हट्ट ना कोए चलाईआ। जिध्धर वेखीए जिध्धर तक्कीए नज़र आए एकँकारी, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। तुहाढ्ढे वेंहदयां साडे नाल लगाई यारी, फड़ के उंगलों घर लै जाईआ। वेखो इन्द्र रोवे नेत्र ज़ारी, करोड़ तेतीसा नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंजां देवे माण वड्याईआ। पंच कहिण प्रभू असीं तेरे प्यारे, सचखण्ड बैठे ध्यान लगाईआ। बिन अक्खां वेखीए सच नज़ारे, तेरा नैण इक तकाईआ। कलयुग अन्तिम तेरे सोहण सच दुआरे, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। चल के आए गुर अवतारे, पीर पैगम्बर फेरा पाईआ। खुल्हे वेहड़े आपणे चरणां लए बहाले, देवें माण वड्याईआ। इशारयां नाल आप उठाले, धुर दी धार इक प्रगटाईआ। सब नूं पुछें पिछले अहिवाले, हालत सब दी वेख वखाईआ। अन्तिम सारे बणे कंगाले, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। साडे निकले मात दीवाले, दीवानी दाअवा ख़ारज दे कराईआ। तेरी ओट इक गोपाले, गोबिन्द तेरी सच सरनाईआ। तेरी अदालत वेख होए निहाले, घर ख़ुशी ख़ुशी मनाईआ। साडे पूरे करीं सवाले, जो बैठे ध्यान लगाईआ। मिले माण सिँघ पाले, प्रेम प्रीती सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। पंच परवाने आ गए घर, पंजां मिले वड्याईआ। नानक निरगुण देवे वर, हरि जू मेल मिलाईआ। दोहां जोड़ा गया जुड़, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। नानक कहे गोबिन्द दुलार, जोती जोत जोत रूप वटाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, पिता इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सुत दुलार, गोबिन्द नज़री आईआ। गोबिन्द कहे मेरा नाता विच संसार, पंज तत काया जगत हंढ्ढाईआ। पंज तत कहे मैं होणा छार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। छार कहे मैं करां प्यार, प्रभ चरण धूढ़ी टिक्का लाईआ। धूढ़ कहे मैं वेखां धार, आदर्श इक वखाईआ। निरगुण निरगुण सांचे देवां ढाल, आपणी भट्ठी इक तपाईआ। गोबिन्द विच्चों गोबिन्द दयां निकाल, सो गोबिन्द शब्द रूप अख्वाईआ। गोबिन्द पिता गोबिन्द बणे बाल, गोबिन्द गोबिन्द आप सहाईआ। गोबिन्द रुत्त गोबिन्द वेखे आण, गोबिन्द फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा लेखे लाईआ। गोबिन्द कहे गोबिन्द सुत, शब्द गोबिन्द रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम लैणा पुछ, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरे दुआरे बैठे झुक, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा
सच्चा वर, दर तेरे वड्याईआ। शब्द कहे मेरा गोबिन्द रूप, गोबिन्द मेरे रंग समाईआ। गोबिन्द कहे मैं सति सरूप, पारब्रह्म विच लुकाईआ। पारब्रह्म कहे मेरा इक्को पूत, सुत दुलारा नज़री आईआ। सुत कहे मैं चारों कुण्ट, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। गोबिन्द कहे मेरा गोबिन्द भगवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सत्थर उते मंगया दान, यारड़ा सेज हंढ्ढाईआ । कवण वेला मेरी आसा करें परवान, आपणे लेखे लाईआ। तूं ठाकर हो के दित्ता दान, इक्को ढय्या विच रखाईआ। बीस बीसा हो प्रधान, तेरा लहिणा झोली पाईआ। सम्बल सोहे इक मकान, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। शब्दी डंक वजाए आण, दो जहानां करे शनवाईआ। साचे भगतां कर पहचान, गुरमुख तेरे नाल मिलाईआ। चार जुग दा मेट निशान, सतिजुग तेरी धार बंधाईआ। नव खण्ड पृथ्मी दे ज्ञान, सत्त दीप दए समझाईआ। सृष्ट सबाई पुरख अकाल, इक्को इष्ट दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मेरे ठाकर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेख डूंग्घा सागर, तेरी ओट तकाईआ। तुध बिन दए ना कोई आदर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। ज़ुल्म ज़ालम ते लेखे लाया तेग़ बहादर, तेग़ शमशीर तेरा नाम नज़री आईआ। गोबिन्द बणया प्रेम सौदागर, साचा वणज हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सो धार तलवार मेरे हथ्थ फड़ाईआ। श्री भगवान कीता कौल, गोबिन्द आप जणाया। कलयुग अन्तिम उपर धौल, तेरे हथ्थ फड़ाया। करां खेल इक अनभोल, समझ सके कोई ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवां माण वड्याईआ। गोबिन्द सुण धुर फ़रमान, श्री भगवान आप जणाईआ। जेहड़ी तलवार विच्चों निकली मात म्यान, जगत जलाद हथ्थ उठाईआ। जो तेग़ बहादर सीस सोही किरपान, तिस देवे माण वड्याईआ। ओस किरपान दा रहे निशान, तेरे हथ्थ दए फड़ाईआ। सदी बीसवीं सच निशान, शाह सुल्तान दए वखाईआ। राष्ट्रपति बणे नादान, धुर दी समझ कोए ना आईआ। एसे कर के खिच्ची विच्चों म्यान, नंगी कर के लै के गया आईआ। जिस ने कलयुग मेटणा अन्त निशान, सब दी जड़ देवे उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक तलवार जिस तेग़ बहादर कीता प्यार, तेग़ बहादर ख़ूनी धार गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। उह धार तलवार ना कोई खण्डा, जो राजिन्द्र प्रसाद फड़ाईआ। उह खेल प्रभ ब्रह्मण्डा, पारब्रह्म आप कराईआ। सतिगुर निक्कीआं निक्कीआं कदे करे ना वंडां, आपणी हद्द ना किसे जणाईआ। जिस दा सब तों उच्चा डण्डा, गुरमुख पौड़े ओस रखाईआ। जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी शाह सुल्तानां वढ्ढणीआ कंडां, तिस उपर सोहँ लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। अठ दस दी इक तलवार, हथ्थ जगत राजान वखाईआ। कोई भेव ना पावे संसार, समझ सके ना कोई राईआ। तिस मिले माण महान, जो तेग़ बहादर सीस टिकाईआ। तेग़ बहादर नाल छोह के होई परवान, मिली माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सो सति किरपान वीह सौ वीह बिक्रमी कर ध्यान, शब्दी खण्डा सूरा सरबँगा गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। उठ गोबिन्द लै लै खण्डा, हरि खड़ग धार वखाइंदा। जगत जहान वेख अन्धा, तेरा नूर नज़र किसे ना आइंदा। जिस भुला के बंदीख़ाने पाया बंदा, सो तेरी बंदगी करन कोई ना आइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ साध सन्त तेरे नाम दा इकट्ठा करदे चन्दा, तेरा चन्द नूर ना कोए चमकाइंदा। तेरा प्रेम प्यार तज के कूड़ी वासना कलयुग जीव होया गंदा, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। हउमे हंगता वज्जा जंदा, बिन भगतां दरवाज़ा कोई ना खोल वखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां मिल के गाया छन्दा, पट्टी नानक नाम पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार युग दा पिछला लहिणा आपणी झोली पाइंदा। पिछला लहिणा झोली पा, शब्द गोबिन्द सच सुणाईआ। निहकर्मी आपणे मार्ग ला, दोहां दए समझाईआ। शब्दी गुर इक बणा, गोबिन्द रूप वटाईआ। गोबिन्द खण्डा नाम चमका, ब्रह्मण्डां दए डराईआ। साची वंडा इक वंडा, लख चुरासी वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दी झोली पाईआ। कलयुग लहिणा झोली पाउँदा ए। पावणहार पिछला लेखा मूल मुकाउँदा ए। वेखणहार सर्ब संसार, वीह सौ वीह बिक्रमी हुक्म अलाउँदा ए। पन्द्रां कत्तक कर उज्यार, पंज प्यारे नाल मिलाउँदा ए। सचखण्ड निवासी एकँकार, राष्ट्रपति नैण नीर वहाउँदा ए। राजिन्द्र रोवे ज़ारो ज़ार, राज राजनां कोलों हरि जू आपणा मुख छुपाउँदा ए। गोबिन्द देवे इक सहार, धुर दी वंडा आप वंडाउँदा ए। जन भगतां कर प्यार, साचा छन्दा गीत सुणाउँदा ए। सोहँ सति धुनकार, सति जोत दे नाल मिलाउँदा ए। परम पुरख एकँकार, वरन गोत दा डेरा ढाउँदा ए। दीन मज़्हब पार किनार, चार वरनां इक्को घर बहाउँदा ए। महल अटल कर उज्यार, भगत भगवन्त वेख वखाउँदा ए। बंद ताकी खोल्ह कवाड़, सन्त साजण आप जगाउँदा ए। आलस निंद्रा ना कोए हुलार, गुरमुख गुर गुर गोद सुहाउँदा ए। देवे प्रेम हुलार, गुरसिख साची बूझ बुझाउँदा ए। कराए वणज व्यपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा सच विहार चलाउँदा ए। सतिजुग विहार चले प्रभ सति, सति सतिवादी आप जणाईआ। इक्की दरबारी लए रख, एकँकार वड्डी वड्याईआ। एन्हां पिच्छे हरिसंगत पूरा देवे हक़, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
सच्चा शहिनशाहीआ। इकीआं सीस बद्धी दस्तार, हरि दस्ता इक बणाया। वेखे आप शाह अस्वार, शहिनशाह आपणा फेरा पाया। किला बणी अगम्मी दीवार, हरिजन घेरा इक रखाया। कोई अन्दर ना आवे बाहर, बाहरों अन्दर ना कोए लँघाया। जिस हुक्म करे करतार, सो दर्शन सच्चा पाया। विष्न ब्रह्मा शिव होए बलिहार, प्रभ लेखा अन्त चुकाया। तेई अवतार करन निमस्कार, साडा पल्लू गंढ्ढ वखाया। ईसा मूसा मुहम्मद कर दीदार, लख लख शुकर रहे मनाया। नानक निरगुण बोल जैकार, पंचम लेखा रहे जणाया। गोबिन्द बोल इक अकाल, साचा सोहला रिहा गाया। किरपा कर दीन दयाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। उठ वेख मेरे लाल, तैनूं लाल दयां जणाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो घालां आए घाल, तिन्हां आपणे घर बहाया। एथे ओथे दो जहान वज्जे ताल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात भगत दुआर आप सुहाया। भगत दुआरा लोकमात, प्रभ आपणा आप सुहाईआ। पहली वार लेखा लिख के नाल कलम दवात, जगत शहादत इक जणाईआ। सतिजुग साची दे के दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जन भगतां अन्तिम पत लए राख, निरगुण मिले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक ना कोई कर्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। सृष्ट सबाई भुलेखा भरम, हरि का भेव किसे ना आइंदा। सृष्ट सबाई मरन जन्म, जन्म मरन खेल खलाइंदा। गुरमुख विरले सज्जण तरन, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जिस वेले प्रभ दा लड़ फड़न, पल्लू जगत छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। जन भगत जगत विच्चों जाए मर, जिस वेले सतिगुर दर्शन पाईआ। मर के मरन दा चुक्के डर, घर इक्को नज़री आईआ। समरथ स्वामी पल्लू लए फड़, गुरमुख आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग मृत्यु रूप जणाईआ। भगत जन जग जाणो मुर्दा, मरी सर्ब लोकाईआ। बिन सतिगुर जो फिरदा तुरदा, पंज तत कम्म किसे ना आईआ। अग्गे पिच्छे वेखो बेड़ा रुढ़दा, श्री भगवान रिहा रुढ़ाईआ। जो पन्द्रां कत्तक श्री भगवान नाल जुड़दा, तिस जोड़ी बणे बेपरवाहीआ। एह जगत जहान खेड चक्की पुड़ दा, जग पीसे जगत लोकाईआ। जिस ने भेव पाया सतिगुर गुर दा, तिस छुट्टी जगत लोकाईआ। तिस अन्दर फुरना इक्को फुरदा, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। जगत माण वड्याई वेख कदे ना झुरदा, दु:ख सुख रूप समाईआ। एह लहिणा देणा चुक्के अनन्द पुर दा, पुर अनन्द आप जणाईआ। पन्द्रां कत्तक लेखा धुर दा, हरि मिलणी आप कराईआ। लेखा चुक्कया ताल सुर दा, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इकट्ठे
करके पहली वार आपणा मेल मिलाईआ। पन्द्रां कत्तक दा भेव अनोखा, अक्ल कला जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा तक्कदे रहे मौका, चार जुग ध्यान लगाईआ। ओस नूं समझणा हुण नहीं सौखा, भेव अभेद समझ कोए ना आईआ। जो प्रभ इक वार ला के ढौंका, गोबिन्द ढय्ये विच रखाईआ। जे कोई लभ्भे पटणा पौंटा, नज़री नज़र किसे ना आईआ। जे कोई आपणा काया मन्दिर कर के साफ़ रखे चौंका, घर आ के बहे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन देवे माण वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक रिहा तक्क, तक्कणी इक भवाईआ। जिस ने मेरे लेखे लाई रत्त, उस दी रुत्त दयां समझाईआ। दो नीहां हेठां दित्ते दब्ब, भगत दुआरे मिले वड्याईआ। दोहां प्रगट करां झब्ब, छब्बी पोह रुत्त सुहाईआ। इक्की इकट्ठे लवां सद्द, जिन्हां सिर दस्तार बंधाईआ। अन्तर दे के अमृत मध, इक्को रस दयां वखाईआ। जन भगत सदावां साची यद, साचे बंस दयां वड्याईआ। गोबिन्द सुत रहिण ना देवां अड्ड, गुरमुख उंगली दयां फड़ाईआ। जिन्हां तुहाढ्ढे पिच्छे लेखे लाई रत मास नाड़ी हड्ड, तिन्हां हौला भार दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप कराईआ। पन्द्रां कत्तक सदी बीस, हरि सतिगुर धार चलाईआ। जिस दी कोई ना करे रीस, नकली रूप ना कोए वटाईआ। जन भगतां आत्म रिहा जीत, जित हार आपणी झोली पाईआ। सचखण्ड दी साची रीत, सतिजुग साचा राह वखाईआ। प्रभ मिले बिन मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ ना कोए जणाईआ। रल मिल गाओ इक्को गीत, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। ऊँच नीच करो सच प्रीत, छोटा वड्डा ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ की वेख्या तेरा, तेरी समझ कोई ना आईआ। पन्द्रां कत्तक सारे कहिन्दे रहे आए नेड़ा, रसना जिह्वा गीत सुणाईआ। सृष्ट सबाई उजड़ना खेड़ा, वसदा कोई नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सब दा संसा दए चुकाईआ। सुणो भगतो ला कर कन्न, हरि करता आप जणाइंदा। जिन्हां प्रभ दा कहिणा ल्या मन्न, तिन्हां मनसा पूर कराइंदा। बाकी सृष्ट सबाई देवे डंन, हरि डण्डा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाइंदा। साची किरपा हरी करनी, वीह साल करी जणाईआ। जो ना आए प्रभ दी सरनी, बैठे मुख भवाईआ। सो सृष्टी मरी आपणी मरनी, अग्गे लेखा कोए नज़र ना आईआ। सो उतरे पार जिन्हां प्रभ किरपा आपणी करनी, हरि करता दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीउदे जीउदे गुरमुख लए जगाईआ। सो गुरमुख सदा जीवण, मिले माण वड्याईआ। अमृत रस साचा पीवण, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। प्रभ सरनाई थीवण, घोली घोल घुमाईआ। दोए जोड़
नेत्र नैणां नीवण, हँकारी रूप ना कोए वखाईआ। साचा बीज इक्को बीवण, प्रेम प्रीती हल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जगत जहान जाणो मरया, जिस भुल्लया बेपरवाहीआ। अग्गे मिले ना कोई दरया, एथे होवे ना कोए सहाईआ। अग्नी हवन जाणो सड़या, मढ़ी गोर दबाईआ। जूनी विच्चों निकले जूनी वड़या, दु:ख रोग ना कोए मिटाईआ। माणस जन्म जिस ने हरया, हरि जू गया भुलाईआ। जन भगतो सो जाणो मरया, जिस भुल्लया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुरदे जीउदे दोवें आप जणाईआ। सो गुरमुख जीऊँदा जग, जिस मिले जगत वड्याईआ। सतिगुर मेटे अग्नी अग्ग, कूड़ी तृष्ना दए गंवाईआ। घर कराए आपणा हज्ज, हुजरे साचे सोभा पाईआ। मन्दिर वखाए अगम्मी हद्द, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। दरस कराए रज्ज रज्ज, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, सो गुरमुख जाए बच, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जगत जहान वेखो डुब्बदा, मझधार पई लोकाईआ। काया सूरज वेखो छुपदा, रैण अन्धेरी छाईआ। एथे ओथे कोई ना पुछदा, जिन्हां भुल्लया बेपरवाहीआ। नाता तुट्टे प्यो पुत दा, बिनां पिता पुरख अकाल संग ना कोए निभाईआ। एह खेल पुरख उलटे रुख़ दा, मात गर्भ अग्नी हवन तपाईआ। जो सतिगुर सरनाई झुकदा, तिस आपणे गले लगाईआ। उस दा जीऊँदयां ही पन्ध मुकदा, मरयां जीवण ना कोए रखाईआ। श्री भगवान अन्तिम इक्को पुछदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पन्द्रां कत्तक शाह पातशाह बणे सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि बण के मालक, पन्द्रां कत्तक दए वड्याईआ। सृष्ट सबाई बण के ख़ालक, हरि ख़लकत वेख वखाईआ। निरगुण हो के आया सालस, सालसी सच कमाईआ। वेखो जन भगत कढ्ढे ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा रूप बणाईआ। वीहवीं सदी बणा के बालक, पिता पूत गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए प्रगटाईआ। ख़ालस ख़ालसा बणया एक, प्रभ सतिगुर आप बणाया। जिस नूं दिती हरि जू टेक, सिर आपणा टिकाया। तिस बुद्धी होई विवेक, मन ममता मोह चुकाया। त्रैगुण ना लाए सेक, भाण्डा भरम भंनाया। सो सतिगुर इक्को पेख, इक्को घर सोभा पाया। रुत्त सुहञ्जणी मौले चेत, पत डाली रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम शहिनशाह इक अख्वाया। शहिनशाह हरि दो जहानां, वाली प्रभ अख्वाईआ। जन भगतां देवे धुर दा दाना, नाम अगम्म झोली पाईआ। एथे ओथे बण भगवाना, श्री भगवान होए सहाईआ। नाता तोड़ जगत ज़माना, ज़ामनी आपणी विच रखाईआ। पन्द्रां कत्तक दिवस महाना, श्री भगवान ख़ुशी मनाईआ। दर आयां करे
परवाना, पिच्छे रहिंदया नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह खेल खलाईआ। शाह पातशाह सूरबीर सूरा, सो पुरख निरँजण इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी शब्दी पूरा, नादी तूरा नाद अल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया हूंझ कूड़ा, गुरमुख महल्ल आप वखाइंदा। शब्द भण्डार कर भरपूरा, अतोट अतुट रखाइंदा। रंग अमोलक चाढ़्ह गूढ़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाइंदा। वेखो सृष्टी कूड़ी मरदी, मददी नज़र कोए ना आईआ। भैण भाई ना कोई दर्दी, पिता पुत ना कोए सहाईआ। पंज तत काया सब दी सड़दी, थिर नज़र कोए ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे आत्म परमात्म घर कोई ना वड़दी, अग्गे पिच्छे पन्ध ना कोए मुकाईआ। चार जुग एसे गल्लों डरदी, लख चुरासी गेड़ ना फेर भवाईआ। दोए जोड़ गुरमुख आत्मा हाढ़े कढ्ढणी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ मैं तेरे दर दी बरदी, बण निमाणी सेव कमाईआ। मेरे कोलों कलयुग जीव कूड़े वर्ज दीं, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। मैं चाहुन्दी तेरे नाल मिल जाए मर्जी, मर्ज़ जन्म मरन दी रहिण ना पाईआ। जे मेरा चोला पाटा तूं सीं बण के दरज़ी, सूई धागा तेरे हथ्थ नज़री आईआ। वेखीं सानूं भगत ना बणाईं फ़र्ज़ी, फ़ैसला इक्को वार दे सुणाईआ। एह खेल तेरा असचर्जी, अचरज खेल वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पन्द्रां कत्तक नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरे नाल मिलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी कहे मेरी रुत्त सुहेली, जिस सज्जण इक मिलाया। भिन्नड़ी रैण कहे मैं हो के वेहली, मनमुखां कोलों पल्ला छुडाया। जन भगत दुआरे आ के बणी चेली, आप आपणा माण मिटाया। गोबिन्द कह के गया प्रभ माण दिवावे झीवर छींबे नाई तेली, तिलक आपणा नाम लगाया। सो सज्जण आ के वेख्या बेली, अलबेलड़ा आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाया। भिन्नड़ी रैण कहे सुण कत्तक पन्द्रां, इक पंज विच मिली वधाईआ। मैं फिर फिर धक्की मस्जिद मन्दिरां, माही नज़र किते ना आईआ। साधां सन्तां अन्दर वज्जया जन्दरा, ताकी सके ना कोए खुल्हाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख के आई डूंग्घे कन्दरां, टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। मन वासना भाउँदे वांग बन्दरां, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। भुल्ली रुली आ के भगत दुआर वेख्या बंगला, प्रभ बैठा बेपरवाहीआ। जां दर्शन पाया नज़री आया रंगला, जिस नूं गोबिन्द कहिन्दा माहीआ। जिस ने तोड़नी शरअ संगला, डोरी नाम बंधाईआ। मैं वी रल के गावां मंगला, जन भगतां नाल सुर ताल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। भिन्नड़ी रैण दी सुण के गल्ल, पन्द्रां कत्तक गलवकड़ी आपणी पाईआ। वेख स्वामी सब नाल करदा छल, अछल छलधारी समझ किसे ना आईआ। सारे कहिन्दे पन्द्रां कत्तक उठ के जाणा चल, बण के पांधी
राहीआ। पारब्रह्म प्रभ कहे मेरा मारन जवावण दा इक्को वल, तोड़ना विछोड़ना जोड़ना आपणी खेल वखाईआ। जिस जोड़ां सो वसे निहचल धाम अटल, सद ज़िंदा रूप वखाईआ। जिस विछोड़ां तिस धक्का लग्गे डूंग्घी डल, लख चुरासी जून भवाईआ। सो जींवदयां जग गए मर, जिन्हां मुर्शद मिल्या ना सच्चा माहीआ। सो मरदे मरदे गए तर, जिन्हां सतिगुर गले लगाईआ। दोहां विच आपे खड़, खड़वीं खेल वखाईआ। किसे दा सीस लग्गे लेखे धड़, लेखा किसे दा कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पन्द्रां कत्तक दा विवहारा जिस नाल खेल करे गुरू अवतारा, जिस दा मेल पीर पैगम्बर यारा, जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव लए हुलारा, जिस दा जुग चौकड़ी रिहा आधारा, अन्तिम कलयुग विहार कराईआ। आओ तक्को वेखो इक नज़ारा, भगतां नाल सुहाया भगत दुआरा, जगत भगती बैठी चरणां हेठां आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत कहिण साडे सिर दस्तारे, हरि सतिगुर आप बंधाईआ। तिन्नां कोलों त्रैगुण रो रो कढ्ढे हाढ़े, चौथा चिटी धारे लए मिलाईआ। चिटी अग्गे मार मारे, अग्गे पिच्छे दोवें पन्ध मुकाईआ। सत्त सत्त दे सत्त जैकारे, सति पुरख निरँजण आप सुणाईआ। सति धर्म दा इक दुआरे, हरि पुरख आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो भगत होए प्यारे, जिन्हां भगती भाव भावनी आप जणाईआ। भगती भाव तिन्हां जाणयां, जिन्हां जणाया आप। सच्चा रंग तिन्हां माणया, जिन्हां पढ़या अगम्मी जाप। दरस पाया तिन्हां भगवानया, जिन्हां भेव खुलाया आप। पन्द्रां कत्तक तिन्हां पछाणया, जिन्हां पुरख अकाल मिल्या बाप। सो गुरमुख बणे परवानया, शमअ होई अन्धेरी रात। मनमुख वेख जीव शैतानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच बणाए इक जमात। सच जमात बणाए बनवारी, पन्द्रां कत्तक दए वड्याईआ। इकीआं सरदार सरदारी, सतिजुग साची धार बंधाईआ। सत्त सत्त दी खेल न्यारी, सति पुरख निरँजण आप वखाईआ। सन्तां पिच्छे नव दुआरी, दर दरवाज़ा खोल्ह वखाईआ। नौ सत्त दी लग्गी यारी, सोलां गंढ्ढ पवाईआ। सोलां अन्दर खेल न्यारी, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम पतिपरमेश्वर पावे सारी, पुरख अकाला वेस वटाईआ। चार जुग कर्ज़ा लाहे उधारी, पूरब लेखा दए मुकाईआ। गुरमुख नाता छड्डो जीव संसारी, संसार सहिसा रूप नज़री आईआ। राजे राणे बणे वगारी, हरि जू फड़ वगारी हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची शहिनशाही इक कमाईआ। शहिनशाह हरि दो जहान, निरगुण इक अवखाइंदा। गोबिन्द हथ्थ देवे कमान, हुक्मरान आप बणाइंदा। सतिजुग सच कर बलवान, बलधारी आप प्रगटाइंदा। धुर संदेसा दे फ़रमान, साचा हुक्म मनाइंदा। जन भगतां मन्नी आण,
गुरमुखां मेल मिलाइंदा। सन्तां चलणा नाल, गुरसिखां अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म एको इकी, एकँकार जणाईआ। सति धर्म दी साची सिक्खी, सत्तां रंगां रंग रंगाईआ। ज़ात पात नाल जाए ना भिटी, चण्डाल रूप ना कोए वखाईआ। जिध्धर वेखो तिन्हां अन्दर धार चिटी, त्रैगुण माया डेरा देवे ढाहीआ। परम पुरख दी धुर दी चिट्ठी, गोबिन्द वाच के रिहा सुणाईआ। एह खेल खंडयों निक्की, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग साचा इक समझाईआ। साचा मार्ग लग्गा इक, इक पंज वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक करदे हित, हरिजन लए समझाईआ। धुर दा लेखा अगला लिख, पिछला पन्ध मुकाईआ। साहिब सतिगुर दा बण के सिख, सिख मिले ना जगत लोकाईआ। एको रूप हर घट आए दिस, इक्को रंग लए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। इक्की सिख रंग सत्त, सत्त तिन्न वज्जी वधाईआ। तिन्न सत्त दा इक्को तत्त, हरि ततव आप प्रगटाईआ। सत्त तिन्न इक्को मति, गुरमति आप जणाईआ। बीज बीज साचे वत, पत डाली दए महकाईआ। पन्द्रां कत्तक दे के हक़, वसीअत दए कराईआ। गोबिन्द चेलयां करे फ़क्क, पूत सपूत सोभा पाईआ। साढे सैंती साल देवे आपणा रस, रस आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जिस वेले करनी होवे बस, मस्तक टिक्का अग्गे देवे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा दए चलाईआ। साची धार चलाए अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। जे कोई कहे भेव जाणया हम, हमरा भेव किसे ना आइंदा। जे कोई कहे जाणां प्रभू दा कम्म, करनी हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जे कोई कहे मैं वड्डा जन, प्रभ कोटन कोटि जननी बण के जन आपणी कुख्ख रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि भगत आप वडियाइंदा। हरि भगत वडयाए बन्न्ह के चीरा, सिर सीस नाल सुहाईआ। हरिसंगत सारी बणाए हीरा, माणक मोती मुख शरमाईआ। सति धर्म दा इक कलीरा, गाना सगन दए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई सतिगुर आप, सदी बीसवीं होए सहाईआ। दु:ख दर्द मेट संताप, रोग सोग दए गंवाईआ। चिन्ता दु:ख मिटाए बण के माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए भाख, सब दी भाख्या पूर कराईआ। अन्तिम लहिणा देणा साख्यात, साहिब सतिगुर आप चुकाईआ। अग्गे बणा इक जमात, साची करे नाम पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण बणना दास, दासी दास रूप वखाईआ। जन भगतां वसे सदा पास, हरि जू विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। शाह पातशाह बणया भूपा, भूप इक्को नज़री
आईआ। खेले खेल बिन रंग रूपा, सति सरूपा सति सतिवादी रूप वटाईआ। दहि दिशा लेखा जाणे चारे कूटा, आपणी धार जणाईआ। जन भगतां ख़ाली भरे ठूठा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जुग जन्म दा बैठा रूठा, रुठड़ा लए मिलाईआ। प्रेम प्यार दा जो जन भुक्खा, तिस अन्तर आत्म दरस दिखाईआ। इकीआं अन्दर हरि जू लुका, लुकवी खेल रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण साडा पैंडा मुक्का, तेरे दर ते सीस झुकाईआ। श्री भगवान कहे सब दा बूटा सुक्का, हरया सिंच ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लावण अंगूठा, अष्टाम आपणा आप भराईआ। तेरे दुआरे होए ना कोई झूठा, सच सच तेरी सरनाईआ। सदी बीसवीं सब दा मूधा ठूठा, ख़ाली प्याले रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे चरणां लैणा रखाईआ। चरणां कोल लैणा रख, मिले सरन सरनाया। तेरे नालों ना होईए वक्ख, मेरे बेपरवाहया। मिलदी रहे तेरे नाल अक्ख, अक्ख अक्ख नाल मिलाया। साडा लहिणा दे दे हक़, हक़ आपणा मंग मंगाया। तेरा दर्शन लईए तक्क, दीदार इक्को नज़री आया। तेरा वेख दुआरा लँघ, भगवान साचे ख़ुशी मनाया। लख चुरासी छड्ड के जगत, घर सच्चा तेरा भाया। पन्द्रां कत्तक आया वक्त, वेला रुत्त नाल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवें भगत वडयाया। भगत वड्याई कर वड्डा, सिफ्त दयां जणाईआ। पार कर के जगत हद्दा, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। जाम प्याला दे के अमृत मधा, सति सरूर रिहा वखाईआ। एथे ओथे रख के लज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निरगुण हो के आए भज्जा, बेपरवाह फेरा पाईआ। जन भगत रहे ना कोई लज्जा, हय्या हय्याती विच्चों कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरि देवे माण वड्याईआ। इक्की कहो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, दो जहान शब्द शनवाईआ। श्री भगवान कहे मेरा भगत सदा सद रहे, मरे ना जम्मे फेरा पाईआ। नित नवित्त मेरी चरणी बहे, घर साचे सोभा पाईआ। इक्को नाम धुर दा लए, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। हरि सरनाई साची ढहे, माण अभिमान मिटाईआ। जन भगतां विच रल के बहे, मनमुख संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। भगत कहे मेरा भगवान सच्चा, सच्ची करे पढ़ाईआ। भगवान कहे मेरा भगत बच्चा, बचपन आपणी झोली पाईआ। भगत कहे मेरा भगवान वड्डा, वड्डी तेरी शरनाईआ। भगवान कहे मेरा भगत नढ्ढा, जिस नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। भगत कहे भगवान देवे सद्दा, अन्तर आत्म आवाज़ लगाईआ। भगवान कहे मैं भगतां बद्धा, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। भगत कहे भगवान रखे लज्जा, पन्द्रां कत्तक रुत्त सुहाईआ। भगवान कहे
मैं भगतां प्रेम अन्दर बद्धा, आपणा आप ना कुछ वखाईआ। दोहां मिल के दिती गंढ्ढा, गंढ्ढ इक दूजे नाल पवाईआ। भगत भगवान दोहां विच्चों कोई ना होवे रंडा, जोड़ी रहि के ख़ुशी मनाईआ। भगवान रूप बण के बंदा, बंदा बंदगी दए जणाईआ। बंदा हो के बणे अन्धा, देवे हरि भुलाईआ। एसे कर के सहिब सतिगुर जन भगतां खोल्हे कुण्डी जिंदा, बजर कपाटी पड़दा आप उठाईआ। अट्ठे पहर दर्शन देंदा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शब्द विच सब कुछ कहिन्दा, हुक्मे आप जणाईआ। जन सुत्तयां रातीं घर विच बहिंदा, दर आपणा फेरा पाईआ। जिस वेले जन भगतां वेखे पासा ढहिंदा, फड़ बांहों लए उठाईआ। आओ वेखो भगत कोल भगवन रहिंदा, जिस साची बणत बणाईआ। सब दा भाणा सिर ते सहिंदा, सिर आपणे भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, पन्द्रां कत्तक खोल्ह दर, दर दरवाज़ा भगत दित्ते बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, सति उठाए इक निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। दर संगत करे परवान, लेखा मुक्के जीव जहान, मन्दिर चढ़ के सच मकान, मंज़ल अन्तिम आप मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत ख़ुशी विच सदा समाण, रोग सोग ना कोए रखाईआ। जिन्हां मिल्या श्री भगवान, तिन्हां देवे साम्हणे सब दे दान, चोरी यारी ठग्गी ना कोए कमाईआ। ना समझण जीव शैतान, शरअ मन नाल करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला ख़त्म कर मैदान, अग्गे डंका फ़तहि गोबिन्द दए वजाईआ।