१६ कत्तक २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
तेरे दर ते आ के पुरख सो, सति मिली वड्याईआ। निरगुण तेरे जोगे गए हो, निरगुण धार रूप वखाईआ। आपणा बल बैठे खो, बलधारी रूप ना कोए रखाईआ। नेत्र नैण रहे रो, छहबर इक लगाईआ। सब कुछ प्रभ ने लैणा खोह, दिसे वस्त पराईआ। करे प्रकाश अगम्मी लो, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जन भगतां संग आपे हो, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। तेरे दर आ के पुरख निरँजण, सुणी सच वधाईआ। नेत्र मिल्या इक्को अंजन, गुरमुख वेखे पाईआ। सतिगुर जाणया इक्को सज्जण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, वाहवा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। एकँकार तेरा दुआरा, शाह पातशाह सोभा पाईआ। आ के वेख्या पहली वारा, लोकमात ख़ुशी जणाईआ। सच सिँघासण कर तैयारा, शब्दी वंड वंडाईआ। शब्दी गुरू बोल जैकारा, इक्को नाद सुणाईआ। मिल के कहे तूं मेरा मैं तेरा यारा, यारी यारड़े नाल निभाईआ।
सख़ीआँ मंगल वेख अखाड़ा, गीत गोबिन्द नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। दया कमा निरँजण आदि, आदि पुरख सुल्ताना। जुग चौकड़ी तेरा नाद, आप वजाए नौजवाना। आदि अन्त हरि खेल विस्माद, नेत्र नैण नज़र कोए ना आना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे गृह मिले निशाना। पारब्रह्म तेरा वेख दर, सारे ख़ुशी मनाईआ। निरगुण नूर लईए फड़, प्रेम डोरी तन्द बंधाईआ। इस दी विद्या लईए पढ़, जो सिख्या रिहा जणाईआ। जीवत सब कुछ लईए कर, मृत्यु लोथ कम्म किसे ना आईआ। सच दुआरयों मिले वर, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अबिनाशी करता कहे खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। करे खेल इक इकल्ला, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। कलयुग अन्त संदेस घल्ला, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ टिकाए आप मेहरवान, वज्जे नाम वधाईआ। सचखण्ड दुआर वेख्या आण, लोकमात सोभा पाईआ। चारों कुण्ट भगत सोभा पाण, घर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई हरि निरँकारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण नूर तेरा उज्यारा, दर घर साचे सोभा पाईआ। चरण कँवल मिले सहारा, बूँद अमृत मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वेख वखाईआ। वेख्या रंग हरि जू तेरा, दर आ के नैण उग्घाड़या। धर्म दुआरे लग्गा डेरा, सेजा साची सोभा पा रिहा। आत्म परमात्म बन्न्हे बेड़ा, सीस पल्लू नाम सवारया। इक वखाए साचा खेड़ा, महल अटल सोभा पा रिहा। लेख चुकाए तेरा मेरा, निरगुण इक्को नज़री आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू आपणा खेल खला रिहा। हरि जू तेरा वेख्या खेल, लोकमात सोभा पाईआ। जन भगतां कीता साचा मेल, बिन भगतीउँ भगत बणाईआ। निरगुण बण के सज्जण सुहेल, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दिती माण वड्याईआ। तेरा दर वेख्या आ, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। प्रभ दिसे सच मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। निरगुण सरगुण देवे इक सलाह, साची सिख्या आप समझाईआ। साचा दर्शन लओ पा, हरि दरसी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर ख़ुशी मनाईआ। साचा दर वेख्या तेरा, इक पंज वज्जी वधाईआ। भगत दुआर सोहे डेरा, साचे मन्दिर मिले नाम वड्याईआ। लख चुरासी उलटा गेड़ा, जीव जंत दए भवाईआ। भेव चुकाए तेरा मेरा, मेरा तेरा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी
करनी आप कमाईआ। साची करनी वेख करतार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। तेरा वेख्या इक दरबार, लोकमात सोभा पाईआ। एका इक्की कर तैयार, एकँकार आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल करे निरँकार, निरगुण वड्डा वड वडियाइंदा। सचखण्ड दुआरा वेख तेरा दरबार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, धुर दा लेखा झोली पाइंदा। धुर दा लेख प्रभ तेरे हथ्थ, देवणहार वड्याईआ। निरगुण मार्ग दए दस्स, सरगुण नाल मिलाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां खोल्हे इक अक्ख, अक्खर अक्खर दए पढ़ाईआ। प्रेम प्रीती नालों कोई ना दिसे वक्ख, वक्खरी धार ना कोए जणाईआ। भगत दुआरे जन भगतां इक्को जिहा हक़, द्वैती रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई दर ग़रीब निवाज़, ग़ैरत आपणे विच छुपाईआ। झगड़ा करे सर्ब समाज, जीव जंत रहे कुरलाईआ। सीस दिसे ना किसे ताज, जगदीश्र रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा इक्को इक वखाईआ। सच दुआरा चरण कँवल, सो साहिब आप प्रगटाइंदा। देवे वड्याई उपर धवल, सत्त दो जोड़ जुड़ाइंदा। नूर इलाही बण के अवल्ल, आलम आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक आपणी दात झोली आप भराइंदा।
पहली मग्घर २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
नमस्कार नमो देव स्वामी, परवरदिगार बेपरवाहीआ। आदि जुगादी शाह सुल्तानी, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। निरगुण नूर जोत नुरानी निरवैर पुरख वड वड्याईआ। शब्दी शब्द बोध अगाध खेल महानी, ख़ालक तेरा नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन चरण ध्यानी, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाउँ निरँकारा पढ़न अगम्मी बाणी, ढोला सोहला इक्को राग अल्हाईआ। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान तेरा मन्दिर सच्चा पद निरबाणी, हरि पुरख निरँजण तेरी ओट इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। निमस्कार नमो देव प्रभ ठाकर, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। दीन दयाल गहर गम्भीर गुण सागर, बेअन्त तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल करते कादर, मेहरवान बेनज़ीर रहमत तेरी इक्को भाईआ। सति सरूपी सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी नूरी चादर,
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। नमो देव प्रभ एक, एकँकार ओट रखाईआ। जुग चौकड़ी तेरा भेख, निरगुण समझ कोई ना आईआ। जुग चौकड़ी रिहा वेख, अनभव प्रकाश कराईआ। बेपरवाह किसे ना देवे भेत, अभेव आपणे विच छुपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण थोड़ा थोड़ा कीता हेत, गुर अवतार पीर पैगम्बर इशारे नाल उठाईआ। लोकमात मार झात पुरख अकाल खेल अगम्मी खेड, बण खिलाड़ी चाल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। नमस्कार नमो देव प्रभ, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। नित नवित्त तेरी किसे ना लभ्भी हद्द, हदूद समझ सके कोई ना राईआ। निरगुण सरगुण आपणी धारों कढ्ढ, प्रकाश प्रकाश नाल प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआरे बहि के सब दा पड़दा रिहों कज्ज, थिर घर स्वामी शब्दी रंग रंगाईआ। सच दुआरे मुकामे हक़ लाशरीक सच तौफ़ीक इक कराए अगम्मी हज्ज, हज़रत जलवा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरा वेख वखाईआ। नमस्कार नमो देव प्रभ सज्जण, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत भाण्डे भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि लोकमात मार झात निरगुण तेरी धार लभ्भण, खोजत खोजत खोज थक्की लोकाईआ। चरण धूढ़ी कोई ना करे मजन, सचखण्ड दुआर मस्तक टिक्का नाम ना कोए लगाईआ। ठाकर हो के आवें पड़दे कज्जण, साहिब हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। नमस्कार गुर देव स्वामी चरण कँवल गए झुक, सीस जगदीश निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडा पैंडा गया मुक्क, पांधी नज़र कोए ना आईआ। जोत सरूप निरगुण वखा आपणा मुख, सो आपणी गोद लै बहाईआ। सरगुण हो के तेरा नाउँ वड्याई पंज तत काया मुख, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सालाहीआ। निगहबान हो के अन्तिम पुछ, बेपरवाह झल्ली ना जाए तेरी जुदाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बैठा रिहों लुक, तेरी समझ किसे ना आईआ। परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल नूरी धारों निरवैर आप उठ, मात पिता गोद ना कोए सुहाईआ। कर प्रकाश पुरख अबिनाश साची जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। तेरा वसे धाम अवल्लड़ा सच्चा किला कोट, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। नमस्कार गुरदेव स्वामी, तेरे चरण कँवल बरदा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण दरवेश हाढ़े कढ्ढणा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह तेरे अग्गे कोई ना अड़दा, सीस सके
ना कोए उठाईआ। तेरा खेल सीस धड़ दा, आत्म परमात्म आपणी वंड जणाईआ। दो जहान तेरा नाउँ नाम सति पढ़दा, निरअक्खर अक्षर नाल मिलाईआ। सरगुण तेरे बिरहों विछोड़े अन्दर मरदा, नित नवित्त बैठा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा भाणा जरदा, चरण कँवल मंगे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर दरवेश बैठे ध्यान लगाईआ। नमस्कार नमो देव महिबूब, मुहब्बत तेरी इक्को भाईआ। महल अटल वेख तेरा अरूज, अर्श फर्श दोवें रहे शरमाईआ। मुकामे हक़ तेरा महिफ़ूज़, चार कुण्ट दहि दिशा नज़र किसे ना आईआ। तुध बिन तेरा देवे ना कोए सबूत, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। पीर पैगम्बर सिफ्त कर के आए पंज तत कलबूत, काया काअबा दए जणाईआ। परवरदिगार तेरे हथ्थ हक़ हकूक, लाशरीक तेरी शरनाईआ। मेहरवान तेरी तौफ़ीक, तोहफ़ा दे बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना रहे फ़रीक, फ़िरका नज़र कोए ना आईआ। साचा कलमा दे हदीस, हज़रत इक्को कर पढ़ाईआ। वेख खेल आपणा बीस, बिस्तरे बैठे गोल कराईआ। दूर दुराडे आए तेरे नज़दीक, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द जो दस्सया ठीक, ठोकर सारे रहे खाईआ। पुरख अकाल तेरी कोई ना जाणे लीक, लकीर फ़कीर जगत लोकाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी तुध बिन बणे ना कोई मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी झूठी वेखी प्रीत, मुरीद मुर्शद गए भुलाईआ। साचा मिल्या ना कोई तबीब, बहत्तर नाड़ी फोल ना कोए फोलाईआ। अन्दर वड़ के वसया ना कोए नज़दीक, दूर दुराडे नाता रहे जुड़ाईआ। चौदां सदीआं तेरी करदे रहे उडीक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। धन्न भाग बेपरवाह दिती सानूं इक तौफ़ीक, तेरे चरण कँवल सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। सीस निवाया दर परवरदिगार पर्दानशीन, मुख नक़ाब दे उठाईआ। साडा पिछला चुका यकीन, यकमुशत बैठे डेरा ढाहीआ। अग्गे रहीए सदा अधीन, अदल अदालत तेरी इक्को भाईआ। पीर पैगम्बर होए मस्कीन, मुश्किल तेरी झोली पाईआ। नूर इलाही यामबीन, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। तेरे कलमे कदे ना होए तौहीन, कायनात समझ कोए ना आईआ। लेखा कोई ना जाणे सीन, ऐन अक्ख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडा तेरा नज़री आईआ। दर ठांडा तेरा दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल एकँकार, आदि निरँजण तेरी रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरी धार, श्री भगवान समझ कोए ना पाईआ। पारब्रह्म तेरा विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर वड्डा मिले वड्डी वड्याईआ। दर वड्डा एकँकार, सचखण्ड ख़ुशी मनाइंदा। जलवागर
शाहकार, शहिनशाह आपणा आसण लाइंदा। दूजा करे ना कोई आधार, अक्ल कलधारी आपणी खेल वखाइंदा। गुर अवतार दर मंगण बण भिखार, नेत्र नैण नीर सर्ब वहाइंदा। किरपा कर सिरजणहार, सति स्वामी तेरा अन्त कोए ना आइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह कवाड़, थिर घर शब्दी रंग रंगाइंदा। नव नौ चार आई हार, चौथा युग डेरा ढाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, गीता ज्ञान चरण कँवल सीस झुकाइंदा। अञ्जील कुरान रोवण ज़ारो ज़ार, खाणी बाणी धीर ना कोए धराइंदा। चरण धूढ़ी मंगण तेई अवतार, गुर दस झोली डाहइंदा। चारों कुण्ट अन्ध अँध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। जुग चौकड़ी जो लेखा दस्सया मात विहार, बिवहारी राह ना कोए वखाइंदा। अन्तिम सारे आए हार, हरि जू तेरी ओट सर्ब तकाइंदा। पिछला लहिणा देणा दित्ता निवार, बाकी लेख ना कोए वखाइंदा। कट्ठे होए तेरे दरबार, दर इक्को सच्चा नज़री आइंदा। इकावन बावन भिख्या मंगण वस्त दे आप निरँकार, निरगुण निरगुण आसा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, आसा सब दी पूर कराइंदा। आसा प्रभू करदे पूरी, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। तेरा रूप इक्को नूरी, नूर नुराने तेरी जोत सवाईआ। तेरा दर इक्को हज़ूरी, हज़रत वड्डे वड्डी तेरी वड्याईआ। चार युग दी टुटी सर्ब मग़रूरी, मुफ़लस बैठे ध्यान लगाईआ। लोकमात तेरे नाम दी कर के आए मज़दूरी, बण मज़दूर सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी दस्स के आए कूड़ी, कूड़ी क्रिया बन्धन ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दी सारे मंगो चरण धूढ़ी, गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव मस्तक टिक्के रहे लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों तैनूं इक्को ज़रूरत पई ज़रूरी, ज़ाहर आपणी कल धराईआ। मूसे तुटा माण जलवा कोहतूरी, ईसा आस बैठा गंवाईआ। मुहम्मद चरण कँवल होया मशकूरी, मुश्कल मेरी हल्ल कराईआ। नानक चुक्क के मोढे भूरी, तेरा बैठा ध्यान लगाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ पुरख अकाल उते डोरी, पिता पूत गंढ्ढ पवाईआ। जुग चौकड़ी कहिण अबिनाशी करता शब्द अगम्मी चढ़ के आवे घोड़ी, घोड़ा अस्व शाहसवारा इक दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वड साहिब सच गोसाईंआ। साहिब सच गोसाईं मीत, मित्र प्यारे तेरी ओट रखाईआ। पन्द्रां कत्तक सब ने छड्डी पिछली रीत, मन्दिर मसीत गुरदुआर शिवदुआले मट्ठ गुर अवतार पीर पैगम्बर फेर कोए ना आईआ। तेरे नाम दा गाईए इक्को गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरी धार सदा ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरा खेल प्रभू जगदीश, जगदीश्र तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं वेख्या माण मिलदा इकीआं विच्चों इकीस, एका इक्की गोबिन्द रंग रंगाईआ। नेत्र रो पए राग छतीस, सुरस्ती मारे उच्ची धाहींआ। गण गंधर्ब वेखण ला के नीझ, दूर दुराडे नैण उठाईआ।
नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों पुरख अकाल जन भगतां पूरी कीती आप रीझ, फड़ आपणे नाल मिलाईआ। दूर दुराडा चल के भगत दुआर लँघया इक दहिलीज़, दहि दिशा डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी करदे रहे उडीक, लिख लिख लेखा गए समझाईआ। प्रगट होवे बीसा बीस, कल कल्की फेरा पाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, लख चुरासी खोज खोजाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म लए जीत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी झोली पाईआ। जन भगतां छत्र झुलाए सीस, सीस दस्तार जगदीश आप रखाईआ। नीचों करे ऊँच उच्चों करे नीच, नीच ऊँच दोवें चरणां विच रखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब स्वामी आपे वसे अद्धविचकार बीच, विचला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत नेत्र नज़र ना आए नीकन नीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि ठाकर प्रभ, हथ्थ तेरे वड्याईआ। चार जुग दी पिछली चुक्की हद्द, हदूद तेरी विच बैठे डेरा लाईआ । सच दुआरे लए सद्द, सद्दा आपणा नाम जणाईआ। अन्तिम पड़दा इक्को कज्ज, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। लोकमात कर के आए हज्ज, काया काअबा हुजरा इक सुहाईआ। इट्टां गारा पत्थर पिच्छे आए छड्ड, टक्करां मारे जगत लोकाईआ। बिन मुर्शद मुरीद कोई ना सके लभ्भ, बिन सतिगुर गुरसिख मिलण कोए ना आईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना करे हज्ज, बिन तेरी रहमत दरस कोए ना पाईआ। मेहरवान हो जिस आपणे दुआरे लएं सद्द, देवें माण वड्याईआ। तिस दा पूरा होवे हज्ज, मक्का काअबा दोवें नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। वज्जे वधाई घर सच्चे एक, एकँकार तेरी शनवाईआ। सारे करीए तेरी टेक, सीस जगदीश चरण झुकाईआ। दीन मज़्हब विच्चों कर विवेक, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। निज नेत्र आपणी अक्ख वेख, दोए लोचण बंद वखाईआ। अन्दर वड़ के दस्स भेत, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। निरगुण तेरी अगम्मी खेड, ख़ालक ख़लक दे जणाईआ। तेरी सुहञ्जणी माणीएं सेज, सोभावन्त आसण लाईआ। लोकमात गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा के दित्ते भेज, धुर संदेसा झोली पाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां लख चुरासी लिख के आए लेख, कलम शाही काग़ज़ नाल मिलाईआ। इक्को पुरख अकाल परवरदिगार करना हेत, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ । पंज तत काया सब दा होवे खेत, रण भूमी दो जहान दए जणाईआ। भगत भगवान मानण इक दूजे दी सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ । जोती जलवा नूरी तेज, जागरत जोत करे रुशनाईआ। प्रभ तेरा सब कुछ ल्या वेख, लख चुरासी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर बैठे आसण लाईआ। दर तेरे आसण गया लग्ग, गुर अवतार
पीर पैगम्बर रहे जणाईआ। दरगाह साची तेरा हज्ज, सचखण्ड तेरा नूर नज़री आईआ। अगला मार्ग इक्को दस्स, रल मिल सारे तेरा इक्को नाम ध्याईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सद रहीए तेरी सरनाईआ। तेरी सरनाई मंगीए इक, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। अगला लेखा फेर लिख, पिछली मिटी छाहीआ। चारों कुण्ट आए दिस, दहि दिशा तेरी रुशनाईआ। तूं आपणा खेल कीता ज़ोर नाल हिक़, हकीकत आपणे नाल रलाईआ। चौथे युग दे के पिठ, करवट आपणी लई बदलाईआ। चार युग जो लेखा आए लिख, बिन समझों पूर कराईआ। तेरे कोलों सारे होए जिच, डरदे बैठे नैण शरमाईआ। साडी करनी साडे विच्चों लई खिच, ख़ालक आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सद मन्नीए तेरी रज़ाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, हरि करता आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, वड ध्यानी आप उठाइंदा। नव नौ चार चुक्की काण, कलयुग अन्तिम लेख मुकाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, सब दा लेखा झोली पाइंदा। बीस बीसा बण प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। इकीआं देवे इक्को माण, एकँकारा दया कमाइंदा। ऊँच नीच सर्ब मिट जाण, ज़ात पात ना कोए वखाइंदा। दीन मज़्हब ना कोई काण, शरअ शरीअत ना वंड वंडाइंदा। रसना जिह्वा ना कोई कलाम, इस्म आअज़म इक वखाइंदा। धुर संदेसा दे पैग़ाम, साची विद्या आप पढ़ाइंदा। नज़री आए इक अमाम, नौबत आपणा नाम सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बरदे कर ग़ुलाम, हुक्मे अन्दर आप बहाइंदा। झुक झुक सारे करन सलाम, सजदा इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा इष्ट आप दरसाइंदा। साचा इष्ट पुरख अकाल, पंज तत ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, दीनां नाथ वेख वखाईआ। सच दुआर सच्ची धर्मसाल, साढे तिंन हथ्थ देवे माण वड्याईआ। आत्म परमात्म करे संभाल, सदा सुहेला संग रखाईआ । भगत भगवान कदे ना खाए काल, महाकाल नेड़ ना आईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। करे खेल बेमिसाल, मिसल आपणे हथ्थ वखाईआ। जुग चौकड़ी जो घालां रहे घाल, तिन्हां कीती घाल लेखे लाईआ। चौथे युग सब दा कर हल्ल स्वाल, ज़ीरो सिफ़रा निरगुण सरगुण दूए नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, डूंग्घी रचना आपणे विच छुपाईआ। डूंग्घी रचना श्री भगवान, हरि रचंता करता धरता आपणे विच रखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाम निधाना दे के छोटा जिहा ज्ञान, छोटी कुटीआ काया मन्दिर विच वसाइंदा। शब्द अगम्मी दे ब्यान, हुक्मे अन्दर आप फिराइंदा। जे कोई मंगण आवे दान, निक्की चुटकी
भर के झोली पाइंदा। सो लोकमात होवे प्रधान, लख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। अन्दरे अन्दर मंगदा रहे दान, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, वस्त अमोलक धुर दी दात आप वरताइंदा। धुर दी दात आप वरतंता, वर्तमान इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी खेल श्री भगवन्ता, भगवन आपणी धार रखाईआ। लख चुरासी जीव जंता, चीऊँटी हस्त करे पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी नाम इक्को मन्त्र मंता, मंतव आपणा दए समझाईआ। लख चुरासी नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। बेपरवाही रंग बसन्ता, बसन बनवारी आप रंगाईआ। बोध अगाधा हो के पंडता, साचा अक्खर दए समझाईआ। खेले खेल जेरज अण्डजा, उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर परिवार इकट्ठा, इक अडम्बर सच सुअम्बर दित्ता वखाईआ। सच सुअम्बर बीस बीसा, हरि इक्को इक जणाईआ। पन्द्रां कत्तक सब दा ख़ाली कर के ख़ीसा, कफ़नी चोली अल्फ़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। बिन रसना जिह्वा सारे पढ़न हदीसा, उच्ची उच्ची ढोला गाईआ। हस्सण रोवण दोवें ताल मारन चीकां, दो जहान समझ कोए ना आईआ। ख़ुशी कहे मैं रखदी रही उडीकां, बैठी राह तकाईआ। ग़मी कहे लेखा चुक्कया चाचा भतीजा, पुरख अकाल पिता इक्को नज़री आईआ। जन भगतां उपर आप पतीजा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी एका इकी, एकँकार आप बणाईआ। गोबिन्द कह के गया खंडयों तिक्खी, वालों निक्की नज़र ना आईआ। श्री भगवान हो मेहरवान आपणे नेत्र पेखी, भेखनी संग ना कोए रखाईआ। अचरज खेल प्रभू कल खेडी, समझ सके कोई ना राईआ। ख़ाली रहि गए सोढी वेदी, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह अञ्याणे बणे भेदी, जिन्हां अन्दर वड़ के पड़दा दित्ता चुकाईआ। पन्द्रां कत्तक नौ सौ चुरानवे चौकड़ी दा विहार कीता नाल छेती, शहिनशाह इशारे नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप जणाईआ। गुरमुख सज्जण यार चमरेटे, चमत्कार प्रभू जणाईआ। भगती प्यार दोवें बेटी बेटे, तेरी फूड़्ही उते सवाईआ। जगत पिता कोई ना वेखे, भगत भगवान दए जणाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर दोवें लेटे, दु:ख लग्गा बेपरवाहीआ। पारब्रह्म प्रभ भगतां अन्दर ख़ुशीआं नाल लेटे, साडी वात ना पुछे कोई राईआ। जिस वेले चमरेटा आ के कोल बैठे, दोवें रो रो रहे सुणाईआ। तेरे प्रभू नूं साडे भुल्ले चेते, ग़रीब निमाणयां बैठा अंग लगाईआ। साडा करे कोई ना हेते, हितकारी होए सहाईआ। रविदास तैनूं लिखण डाहया सब दे लेखे, तेरी कलम विच चतुराईआ। तिक्खी नोक मारे नेज़े, दो जहानां सल लगाईआ। साडा स्नेहड़ा उस
कोल भेजे, दुखियां दर्द सुणाईआ। अमृत बरसे आपणा मेघे, मेहर धार वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। रविदास अन्दर आया ध्यान, गुरमुख ख़ुशी मनाईआ। रोंदयां लिखां इक ब्यान, प्रभू दयां जणाईआ। जिस दे उते कलम शाही करे ज्ञान, सो काग़ज़ नज़र ना आईआ। तारा सिँघ गंगा किनारे बाल नादान, ढाई साल बैठा मुख छुपाईआ। जिस वेले ब्रह्मण कसीरा मिल्या आण, उस वेले इक्को उंगली दर्शन नज़री आईआ। दर्शन वेख होया निहाल, वाह वा प्रभू तेरी वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां रिहा सुरत संभाल, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। साडा लेखा तैनूं कदी ना आया ख़िआल, बैठा आप भुलाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, शब्दी धार दित्ता जणाईआ। निरगुण हो के आवां विच जहान, रविदास नाल तेरा मेल मिलाईआ। जिस उते लिख्या जाए मेरा निशान, सो निशाना रसना तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी रख हथ्थ करतार, हरि करता दया कमाइंदा। गुरमुख उठे उठ बलधार, बलधारी हुक्म जणाइंदा। अन्दरे अन्दर होए गुफ़तार, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। लेखा लिखणा सिरजणहार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। दर आ वेख डिठा दरबार, सच सिँघासण हरि जू सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुलाइंदा। प्रभ हथ्थ फड़या वरका, वरका वरका पत्रे नाल मिलाईआ। प्रेम प्यार दी कर के बरखा, मेघला इक्को धार जणाईआ। भगत भगवान कर के तरसा, रहमत आप जणाईआ। निरवैर निराकार निरँकार लाह के पड़दा, सचखण्ड दुआरे बिन लिखिउँ लेख लेखा अक्खरां नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार आप वड्याईआ। देवे वड्याई रविदास चम्यार, गुरमुख सिँघ सिँघ रूप वटाईआ। कलयुग अन्त कर प्यार, परम पुरख सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, शब्द इशारे नाल जणाईआ । जो गुरमुख आए चल सच्चे दरबार, श्री भगवान आपणे प्रेम नाल बहाईआ। लकीर नहीं तकदीर मेटी जहान, तदबीर आपणी इक वखाईआ । तस्वीर बणी नौजवान, ला ताअरीफ़ आप सुणाईआ। अग्गे पिच्छे सारे इक्को जिहे नज़री आण, वड्डा छोटा ना कोए जणाईआ। निरगुण सरगुण दोवें रूप प्रसिद्ध विच जहान, बिन रूप सरगुण तों निरगुण नज़र किसे ना आईआ। छोटे बाले दोवें कुरलाण, भगती प्यार मारन धाहींआ । भगती प्यार दा सच विहार, नारी पुरख दए समझाईआ। नार पुरख हरि दी धार, निरगुण जोत विच रुशनाईआ। पुच्छणहारा सन्त सुहेला मीत मुरार, आपणी ख्वाहिश ख्वाहिश विच्चों प्रगटाईआ। क्यों लुक के बैठों सिरजणहार, आपणा नूर छुपाईआ। सच सरूप दे दीदार, तीजे नेत्र तेरा सति नज़री आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अग्गों कहे नाल
प्यार, बिन रसना जिह्वा जणाईआ। छब्बी पोह करां सच विहार, हरिसंगत सच दुआरे साचे हुक्म बहाईआ। इक्की मुखीए मुख करतार, पिच्छे संगत सगला संग रखाईआ। सब दे विच फिरे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। इक इक फुल्ल सब दे उत्तों देवे वार, अतोल अतुल आप तुलाईआ। सदी बीहवीं मुल पाए निरँकार, जुग चौकड़ी जो गुरमुख बैठे ध्यान लगाईआ। कुल उधरे विच संसार, मिले माण धन्न जणेंदी माईआ। दोवें रूप कर तैयार, प्यार भगती गंढ्ढ वखाईआ। प्यार भगती तों वसे बाहर, धार धर्म इक जणाईआ। धर्म धार दी गोबिन्द पावे सार, दूजे समझ किसे ना आईआ। अगला दस्से फेर विहार, फ़रेब करे ना बेपरवाहीआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, सांझा यार वेस वटाईआ। लाईन सतर नहीं कतार, करता कुदरत रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दी साची धार, लोकमात दए वखाल, वक्खरा आपणा खेल खलाईआ। अक्खरां विच्चों सृष्टी निरगुण रही भाल, दृष्ट आपणी नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां उपर होया आप कृपाल, किरपा निध आपणा मेल मिलाईआ। छब्बी पोह लख चुरासी जम की फाँसी मात गर्भ दस दस मासी सब दा तुटे जंजाल, जीऊँदयां जागदयां वेखदयां सुणदयां बिन भगतीउँ पार कराईआ। एसे कारण आया आप करतार, जुग जुग दा लाहे सिरों उधार, कर्ज़ा मकरूज़ आपणा अदा कराईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी फड़ के बांहों देवे तार, तारनहारा इक हो जाईआ। अगला लेखा लिखण तों बाहर कलम काग़ज़ शाही तिन्ने रहे शरमाईआ। हरिसंगत तेरा उच्च मनार, महल अटल इक रुशनाईआ। भगत दुआरा जगत सुधार, सुरत निरत तुरत अकाल मूर्त आपणे नाल मिलाईआ। जन्म कर्म धर्म वरन बरन सब दी आसा मनसा पूरत, पूरब लेखा लहिणा देणा झोली पाईआ। इकीआं इक्की इक्को वार दस्से महूरत, दो इक निरगुण सरगुण निरगुण आपणा अंक जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे खेल अनन्त कल धारी, कल आपणी कल वरताईआ।