२ मग्घर २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
निरगुण निरवैर प्रभ तेरा नाता, निर्धन सरधन दए वड्याईआ। उत्तम करे गुरमुख जाता, लेखा चुक्के जगत लोकाईआ। नाम अगम्म देवे दाता, दाता दानी झोली पाईआ। बोध अगाध सुणाए गाथा, धुर दी सच पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे रैण अन्धेरी राता, सति सतिवादी चन्द चमकाईआ। जन भगतां बण के पिता माता, पूत सपूत गोद उठाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे ख्वाहिशा, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ । घर गोपी काहन मंडल मण्डप सुरती शब्द वखाए रासा, नटुआ आपणा
स्वांग वरताईआ। इक इकेला सदा नवेला पुरख समरथ वसे पासा, बेपरवाह विछड़ ना जाईआ। होए सहाई दीनन दीन नाथ अनाथां, दीनां नाथ दया कमाईआ। भेव अभेदा अगम्म अथाह खोल्हे इक खुलासा, ख़सूसीअत आपणी दए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलवणहारा लख चुरासी राथा, रथ रथवाही इक्को नज़री आईआ। दो जहान सच वखाए तीर्थ ताटा, घाट इक्को सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण पूरी करे वाटा, पांधी नज़र कोए ना आईआ। नूर जोत परकासा, प्रकाशवान नूर इलाहीआ। खेले खेल पृथ्मी आकासा, गगन मण्डल सोभा पाईआ। रव सस सूरज चन्न सतार वेखे तमाशा, तमाशबीन खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रंग रंगाईआ। साचे घर रंग अवल्ला, सचखण्ड निवासी आप रखाईआ। पुरख अबिनाशी इक इकल्ला, बेपरवाह डेरा लाईआ। सच सिँघासण धुर दा मल्ला, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। धुर संदेस आदि जुगादि घल्ला, गुर अवतार कर पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर फड़ाए पल्ला, भगत भगवान अंग लगाईआ। सन्त साजण निरगुण सरगुण रल्ला, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख गुरसिख वखाए निहचल धाम अटला, ऊँचो ऊँच सोभा पाईआ। पावे सार जलां थलां, जल थल महीअल रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जोत शब्दी वड्याई वड, जुग चौकड़ी रहे जग गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा राह रहे तक्क, तक्कवा ओट इक्को इक रखाईआ। तेरे हथ्थ हकीकत हक़, हकूक वंडें बेपरवाहीआ। सूरज चन्न कोह करोड़ी चल चल गए थक्क, तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। निरगुण सरगुण तेरा नाउँ निरँकार पढ़ पढ़ गए अक्क, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले गाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मथ्थे गए घस, तेरा मस्तक टिक्का जोत ललाट नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच मिटी ना वट्ट, बन्नां सके ना कोए तुड़ाईआ। चौदां लोक चोदां तबक रहे नस्स, सारे भज्जण उठ उठ वाहो दाहीआ। पूरी होई ना किसे आस, आसा सब दी नाल मिलाईआ। उच्ची कूक पुकार कह के गए पुरख अबिनाश, निरगुण आवे बेपरवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त करे दासी दास, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा जन भगतां करे बंद ख़लास, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। अन्तर आत्म परमात्म वेखे मार झात, ताकी बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे निरँकार, निरगुण एको एक खेल कराइंदा। लहिणा देणा पूरब सब दी झोली देवे डार, नेत्र लोचण नैण वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, दो जहानां नाअरा इक सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर के ख़बरदार, धुर संदेसा राग समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे धार,
धुर दी धार आप वखाइंदा। साचे तख्त बैठ सिरजणहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हुक्म देवे एका वार, एकँकार आप जणाइंदा। सारे बरदे बणो ग़ुलाम, अमाम इक्को नज़री आइंदा। दर सजदा करो सलाम, निवण सो अक्खर इक दृढ़ाइंदा। चार युग दी पिछली कीती होई हराम, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। एको इष्ट श्री भगवान, दृष्ट सब नूं आप वखाइंदा। पंज तत कोए ना दिसे काहन, निरगुण घनईया इक्को नज़री आइंदा। काया चोली कोई ना दिसे राम, रमया इक्को सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता आपणी वंड वंडाइंदा। हरि करता वड्डा खेल अवल्ला, आलमीन कराईआ। दस्तगीर दस्त बदस्त फड़ाए पल्ला, हस्त कीट भेव चुकाईआ। सच दुआरे एको खला, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जन्म दा लहिणा रिहा चुकाईआ। जुग जन्म दा लहिणा मात, हरि मित्र प्यारा आप चुकाईआ। जन भगतां देवे धुर दी दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, साचा नूर दए दरसाईआ। इक सुणाए अगम्मी गाथ, धुर संदेसा राग अल्हाईआ। निरगुण निरगुण वसे साथ, सरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। साची सेजा भोग बलास, आत्म अन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच दुआरे इक वड्याईआ। सच दुआरे सोभावन्त, सो स्वामी खेल कराइंदा। धुरदरगाही इक्को कन्त, नर नरायण नज़री आइंदा। लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त आप प्रनाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। मुल्लां शेख़ मसायक बण के पंडत, साची सिख्या आप दृढ़ाइंदा। दूजे दर ना जाए मंगत, देवणहार वेस वटाइंदा। लेखा जाण जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी सचखण्ड दुआर, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, दर बैठे सीस झुकाईआ। चरण कँवल करन निमस्कार, नेत्र रोवण मारन धाहीआ। करनी कर सिरजणहार, शाह पातशाह तेरी शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम होए ख्वार, जगत समाज पई लड़ाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, साचा राह ना कोए दरसाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। तेरा करे ना कोई प्यार, प्रीती प्रीतम तोड़ ना कोए निभाईआ। तेरा करे ना कोई दीदार, दीद ईद चन्द ना कोए चमकाईआ। ग़फ्लत विच सुत्ता संसार, नेत्र अक्ख ना कोए खुलाईआ। चार वरन अठारां बरन उच्ची कूक करन पुकार, नाअरा इक्को इक जणाईआ। तोबा तोबा परवरदिगार, सच तौफ़ीक तोहे ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, निरगुण निरगुण मंग मंगाईआ। निरगुण मंगे निरगुण दान, निरगुण निरगुण
झोली पाईआ। निरगुण सख़ी निरगुण काहन, निरगुण गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। निरगुण मन्दिर निरगुण मकान, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण नाद शब्द धुन्कान, निरगुण साचा राग सुणाईआ। निरगुण पीण निरगुण खाण, निरगुण आसा तृष्ना वेख वखाईआ। निरगुण खेल दो जहान, निरगुण लख चुरासी डेरा लाईआ। निरगुण निरगुण सके ना कोए पछाण, बेपहचान बैठा मुख छुपाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण निरगुण करे परवान, सरगुण सरगुण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। निरगुण कहे मेरे दातार, निरगुण तेरी आस रखाईआ। आत्म कहे परमात्म यार, परम पुरख तेरी वड्याईआ। लोकमात विछड़ी तेरी धार, तुध बिन सके ना कोए मिलाईआ। आ वेख मित्र प्यार, मेहरवान नैण उठाईआ। लख चुरासी अन्दर वड़ के रोवे ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। आत्म कुरलावे मारे धाह, कूक कूक जणाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, तेरी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहां, कलयुग अन्तिम गया आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए बिआं, लेखा लिख के कलम शाईआ। कलयुग अन्तिम आवे शहिनशाह, शाह पातशाह फेरा पाईआ। जोती जामा वेस वटा, कल कल्की रूप दरसाईआ। साची सख़ी लए प्रना, परम पुरख बेपरवाहीआ। अन्तर गंढ्ढ दए बंधा, तोड़ सके ना कोए लोकाईआ। साचा छन्द दए सुणा, मेरा तेरा ढोला गाईआ। अनन्द कारज दए करा, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया गंढ्ढ दए मुका, जन्म मरन मात गर्भ फेर ना आईआ। साची सिख्या दए दृढ़ा, चार वरन आप समझाईआ। जिन्हां मिले पुरख बेपरवाह, निरगुण सरगुण लए जगाईआ। एथे ओथे बण मलाह, बेड़ी नईया नौका पार कराईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, पुनीत पतित पाक इक्को रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आत्म आपणा रंग रंगाईआ। आत्म सुण परमात्म बोल, निरगुण धार आप जणाइंदा। नित नवित्त वसां तेरे कोल, सुहञ्जणी सेज ना कोए जणाइंदा। जुग चौकड़ी तोलां पूरा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। सच सुणावां इक्को ढोल, धुन अनादी नाद अल्हाइंदा। सच दुआरा आपणा खोल्ह, पड़दा इक्को इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र आप तकाइंदा। मेहर नज़र तक्के आप, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी माई बाप, पिता पुरख वड्डी वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निरगुण सज्जण साक, सरगुण नाता पंज तत नज़री आईआ। जिस अन्तर देवे आपणा साथ, सगला संग निभाईआ। सो चढ़े साचे राथ, साची डोली
इक बहाईआ। पार उतारे आपणे घाट, मझधार ना कोए रुढ़ाईआ। अग्गे जा के पुच्छे वात, पिछला लेखा दए मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कोई रहे ना नार कमज़ात, कुलखणी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। तारन को गुर एक स्वामी, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग करता वेख वखाइंदा। सुरती शब्दी मेला हाणी हाणी, साची जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। दो जहानां अकथ कहाणी बिन रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। चरण सरोवर ठंडा पाणी, अमृत रस जाम प्याइंदा। आवण जावण चुक्के काणी, कालख टिक्का मस्तक कूड़ी छाही मेट मिटाइंदा। लेखा चुके चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। भेव खुल्हे चार बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा नाम समझाइंदा। जिस जन बख्शे चरण कँवल ध्यानी, तिस आपणे रंग रंगाइंदा। जींवदयां जग देवे अमरापद सच निशानी, निशाना इक्को इक दरसाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हरिसंगत विटुह आप कुरबानी, तन माटी ख़ाक भेंट चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप वखाइंदा। साची रीती सतिजुग धार, सति सतिवादी आप जणाईआ। चार वरन दा इक प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाईआ। जगत समाज कर ख्वार, धुर दी आवाज़ इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन वेखे सतिगुर सच, सति सतिवादी दया कमाइंदा। साढे तिन्न करोड़ अन्दर रिहा रच, लूं लूं इक्को नूर नज़री आइंदा। घट अमृत देवे रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। भीतर जाए वस, बाहरों नज़र कोए ना पाइंदा। दूर दुराडा आवे नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। लेखे ला बहत्तर नाड़ी रत, रुत रुतड़ी आप महकाइंदा। जानणहारा मित गत, गति मित आपणी झोली पाइंदा। सन्त सुहेले सज्जण रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कूड़ी क्रिया नालों कर के वक्ख, साचा मार्ग इक समझाइंदा। शब्द अगम्मी चाढ़्ह रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक वखाइंदा। साची सिख्या लोकमात, सतिजुग धार आप बणाईआ। इक्को ओट पुरख समराथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साध संगत लेखा तेरे हथ्थ, मुल्लां शेख़ पंडत पांधा ग्रन्थी मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक विहारा सब नूं दए जणाईआ। इक विहारा साचा खेल, हरि ख़ालक ख़लक जणाईआ। नारी पुरुष जगत मेल, आत्म परमात्म धुर दी धार समझाईआ। लेखा जाण गुरु गुर चेल, चेला गुरू दए वड्याईआ। करे खेल आप नवेल, सज्जण सुहेल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, आत्म परमात्म कर परवान, तन माटी ख़ाकी देवे दान, जगत नाता पुरख बिधाता गुरमुख साथा सगला संग बंधप बन्धन विच बंदगी आप रखाईआ। भगत भगवान साचे खेड़े, सच मन्दिर सोभा पाईआ। दोहां चुक्के जगत झेड़े, झगड़ा अवर ना कोए जणाईआ। रल मिल बैठे इक्को बेड़े, पातण माही बणया बेपरवाहीआ। सच किनारे लग्गण डेरे, तट इक्को सोभा पाईआ। कदी ना आवे विच घुमण घेरे, तारनहार दया कमाईआ। जुग चौकड़ी कटे गेड़े, गेड़ा आपणे नाल रखाईआ। लेखे चुक्कण मेरे मेरे, तेरा तू ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान होए सहाईआ। भगत भगवान इक्को रंग, हरि करता आपणा आप रंगाईआ। दोहां सुहञ्जणी सेज पलँघ, घर आत्म सोभा पाईआ। गृह वज्जे नाम सच अनन्द, ताल इक्को इक रखाईआ। गीत अगम्मी धुर दा छन्द, सोहला इक समझाईआ। सति सतिवादी सच अनन्द, रस इक्को इक रखाईआ। जुग जन्म दा मेट पन्ध, पत्तण वेखे बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक्को नज़री आईआ। मन वासना तोड़ घमण्ड, रीती नीती दए जणाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, साचा दीप डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगत भगवान बहिण इकट्ठे, सच दुआर वज्जे वधाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचे मते, सुलहकुल सुलह इक्को इक रखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर होवण पक्के, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत हक़े बक्के, हकीकत समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भगत भगवान इक महल्ल, सच महिफ़ल नाम लगाईआ। सदा सदा सद रहे अटल, उच्च अगम्म अथाह रिहा सुहाईआ। जोती शब्दी धार रल, निरगुण वेखे बेपरवाहीआ। करे खेल प्रगट कलयुग आपणी कल, कलधारी वड वड्याईआ। शाह पातशाह अछल अछल्ल, भेव अभेदा आपणे विच रखाईआ। जन भगतां उत्तों जाए बलि बलि, बलिहारी ख़ुशी मनाईआ। नव नौ चार होया स्वाल हल, लेखा लेखे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। भगत भगवान खेल अनडिठ, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। निरगुण निरगुण करे हित, सरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। कर खेल अबिनाशी अचुत, चेतन धार आप समझाइंदा। सच सुहञ्जणी सोहे रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। जन्म कर्म दी लाहे भुक्ख, तृष्ना रोग ना कोए सताइंदा। नाता तोड़ मात गर्भ कुक्ख, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। साची गोदी आपणी चुक्क, दो जहानां शुकर मनाइंदा। निरगुण धारों निरवैर उठ, नर निरँकार खेल खलाइंदा। जन भगत मीता आपे लए पुच्छ, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। सन्त सुहेला कदे ना जाए लुक, पड़दा उहला ना कोए वखाइंदा। नीवां हो के
वेखे नेड़े ढुक, दूर दुराडा पन्ध चुकाइंदा। उजल करे भगतां मुख, दुरमति मैल मात धवाइंदा। आत्म अन्तर देवे सुख, बाहरों नज़र ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करनी आप कमाइंदा। भगत भगवान करनी कर, हरि करता वड वड्याईआ। सति सतिवादी खोल्ह दर, दर दरवेश डेरा लाईआ। धुर संदेस अक्खर पढ़, निरअक्खर रिहा जणाईआ। साचे पौड़े महल्ले चढ़, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। सति सरूपी हरि जू खड़, सति सतिवादी दरस वखाईआ। जन भगतां बन्न्हाए आपणे लड़, पल्लू आपणी गंढ्ढ रखाईआ। साचा ढोला लए पढ़, मेरा तेरा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई भगत भगवान, दो जहानां सोभा पाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। सच संदेसा इक ज्ञान नाम निधाना झोली पाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे शैतान, संसा रोग सर्ब मुकाइंदा। अमृत आत्म रस पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोए वधाइंदा। चरण कँवल इक ध्यान, इष्ट दृष्ट इक प्रगटाइंदा। सच भूमका दस्स अस्थान, मन्दिर इक्को इक वखाइंदा। नाद अनाद सुणाए कान, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। किरपा कर नौजवान, बिरध बाल वेख वखाइंदा। रक्षक रक्षया करे आण, बख्शश आपणी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगतां संग निभाइंदा। भगतां संग निभाए तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए जोड़, जोड़ी आपणे नाल रलाईआ। नाम चढ़ाए साचे घोड़, शब्दी डोर हथ्थ फड़ाईआ। आपे वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर पड़दा दए चुकाईआ। दूर दुराडा जाए बौहड़, नेरन नेरा नज़री आईआ। जन्म जन्म दी मिटाए औड़, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। भगत सुहेला बण के वसे कोल, गुर चेला वंड वंडाईआ। भाग लगाए उपर धरनी धौल, धरत धवल ख़ुशी वखाईआ। हर घट स्वामी जाए मौल, मौला आपणा खेल वखाईआ। भगत भगवान धुर दा तोल, लोकमात पूरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन सच्चे लए मिलाईआ। हरिजन मिलावा भगवान भगत, देवणहार वड्याईआ। वेख वखाए सृष्ट सबाई जगत, जगजीवण दाता फेरा पाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार साची धार बण के आए परत, परमात्म आपणी कार कमाईआ। भगत भगवान रहिण ना देवे कोई फ़र्क, फ़ैसला इक्को हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी लगदी रहे शर्त, शरअ धर्म नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत लए तराईआ। हरि भगत तारे बण मित, मित्र प्यारा रूप वखाईआ। धुरदरगाही बण के सच्चा पित, पिता पूत गोद उठाईआ। निरगुण हो के करे सरगुण हित, हितकारी वेस वटाईआ। शत्रु हो के वसे चित, मन ठगौरी कोए
रहिण ना पाईआ। दाता हो के देवे भिख, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। सतिगुर हो के वेखे सिख, सिख्या साची इक समझाईआ। मेहरवान हो के लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत लए तराईआ। भगत जनां प्रभ तारन आया, चरण कँवल दए सरनाईआ। दूर दुराडे फेरा पाया, नेरन नेरा नज़री आईआ। जगत तृष्ना डेरा ढाहया, माया ममता मोह चुकाईआ। साची संगता नाल मिलाया, संग वसे बेपरवाहीआ। आपणा रंग नाम चढ़ाया, उतर कदे ना जाईआ। जन्म जन्म दा पन्ध मुकाया, पांधी बणया शहिनशाहीआ। भगत भगवान घर इक्को अनन्द रखाया, अनन्द अनन्द मंगल आपणा राग जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद दया कमाया, सिन्ध सागर रूप समाईआ।
७ मग्घर २०२० बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदासपुर
शाह पातशाह शहिनशाह जबर, ज़ाहर ज़हूर नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी रख आपणा सबर, बेसबर करे लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा टब्बर, जीआं जंतां संग रखाईआ। लेखा जाण मढ़ी गौर क़बर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरवैर पुरख इक्को बब्बर, भबक आपणे नाम लगाईआ। अमृत रस देवे मधुर, झिरना इक्को सच झिराईआ। लेखा जाणे ज़िमीं असमान अम्बर, डूंग्घे सागर फोल फोलाईआ । सर्ब कला आपे भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। लख चुरासी जानणहारा झंजट, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह अन रंग, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ दो जहान निरगुण सरगुण वेखे लँघ, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द सुहञ्जणी सेज वेखे इक पलँघ, पावा चूल वंड ना कोए वंडाईआ। नाम निधान नौजवान सूरा सरबँग वजाए सच मृदंग, नाद धुन इक शनवाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी निहकर्मी भगत भगवन्त वसे संग, सति सतिवादी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। पतिपरमेश्वर दीन दया वेख वखाए ब्रह्म हँ, हँ मम भेव चुकाईआ। गीत गोबिन्द शब्द अनाद धुन राग सुणाए छन्द, अनबोलत आपणा बोल अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। शहिनशाह पातशाह दूल्हो दूल्ह, भूपन भूप खेल खलाइंदा । आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण बन्न्हणहारा सति असूल, असलीअत असल विच्चों आप प्रगटाइंदा। सच संदेस धुर फ़रमाना करनहारा आप क़बूल, हुक्म हाकम आपणी झोली पाइंदा। जोती
जाता पुरख बिधाता नूर इलाही इक महिबूब, सच अरूज सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी लेख लिख्त कलम शाही दे ना सके कोए सबूत, साख्यात हथ्थ किसे ना आइंदा। नव नौ चार दहि दिश वसणहारा चारे कूट, गृह मन्दिर अन्दर भगत दुआरे सोभा पाइंदा। नित नवित्त कर कर हित मुरीद मुर्शद भगत भगवान नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच साहिब सतिगुर आप दृढ़ाइंदा। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला ग़रीब निमाणयां उपर तुठ, मेहरवान दीन दयाल आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण अन्दर बैठा लुक, नेत्र लोचण नैण जीव जंत नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त नर हरि नरायण अगम्मी कन्त उजल करे मुख, गुरमुख सज्जण आप उठाइंदा। जन्म कर्म पूरब जगत मेट दुःख, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। शाह पातशाह हरि राजन राज, वड्ड वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी साजणहारा साज, रचना रच रच वेख वखाईआ। नित नवित्त करनहारा काज, करता पुरख आपणी करनी आप कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहारा दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जोड़नहारा नात, नाता बिधाता इक रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लिखणहारा कलम दवात, काग़ज़ शाही जोड़ जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता मेटणहारा अन्धेरी रात, साचा चन्द नूर इक चमकाईआ। आत्म परमात्म बोध अगाधी दस्सणहारा गाथ, साचा ढोला इक्को राग सुणाईआ। चार वरन पढ़ावणहारा इक जमात, निष्अक्खर अक्खर आपणा आप जणाईआ। दिवस रैण रखणहार प्रभात, अट्ठे पहर इक्को रंग रंगाईआ। वसणहारा इक इकांत, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच दुआरे नज़री आईआ। लख चुरासी अन्दर मारनहारा झात, घट घट अन्दर काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ बंक बैठा डेरा लाईआ। जन भगतां सन्तां पुच्छणहारा वात, लेखा जाण मस्तक माथ, पूरब लहिणा झोली पाईआ। खेलणहारा खेल तमाश, वेखणहारा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल आपणी रास रचाईआ। करनहारा नूर प्रकाश, बणनहारा दासी दास, सेवक साचा रूप वटाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, जन्म जन्म मिटा प्यास, आसा तृष्ना देवे डेरा ढाहीआ। सतिगुर शब्द स्वामी अन्तरजामी निहकामी निहकर्मी सदा वसे पास, अगला पिछला विछोड़ा देवे पन्ध कटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे विच ना आवे ख्वाहिश, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ।
७ मग्घर २०२० बिक्रमी बंता सिँघ दे गृह पंज गराईं ज़िला गुरदासपुर
सति सतिवादी धुर दा टिक्का, सति पुरख निरँजण आप लगाइंदा। ख़ुशी मनाए पहला पुत्त सतिजुग निक्का, घर साचे सोभा पाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल वर इक्को दित्ता, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जन भगतां करना साचा हिता, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। दीन दयाल सब दा पिता, पुरख पुरखोतम इक्को नज़री आइंदा। दो जहान जिस दा किता, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाइंदा। करे खेल सदा अनडिठा, खाणी बाणी भेव ना कोए रखाइंदा। आपे जाणे आपणी वार थिता, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा नाम कहाणी गाउँदे किस्सा, सो सब दा लेखा आपणे विच छुपाइंदा। निरगुण सरगुण आदि जुगादि देवणहारा हिस्सा, साची वंड आप वंडाइंदा। नाम अमोलक रस देवे इक्को मिट्ठा, पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। ख़ुशी मनाए छोटा पुत, पहला आपणा रंग रंगाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, निरवैर होए सहाईआ। कलयुग विच्चों सुहाई सतिजुग रुत्त, रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। परम पुरख प्रभ गया तुठ, दीनन आपणा भेव चुकाईआ। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, गुरमुख रिहा जगाईआ। अन्दर वड़ के रिहा पुछ, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जुग जन्म दी लाहे भुक्ख, तृष्ना रोग मिटाईआ। उजल करे मात मुख, मुख सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सतिजुग कहे मेरा सोहणा रंग, श्री भगवान आप रंगाइंदा। नाम वजाए इक मृदंग, निरगुण सरगुण आप सुणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लँघ, मन्दिर अन्दर डेरा लाइंदा। लख चुरासी सेज पलँघ, आत्म परमात्म आप हंढ्ढाइंदा। भगत सुहेला बण के संग, मीत मुरारा मित्र हो जाइंदा। निरगुण नूर चाढ़्ह चन्द, जगत अन्धेरा आप मिटाइंदा। गीत सुहागी सुणा छन्द, साचा मन्त्र इक दृढ़ाइंदा। घर मन्दिर दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। मेरी पूरी कर मंग, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। सति धर्म दा बेड़ा बंध, हरि जू आपणे कंध उठाइंदा। जुग चौकड़ी टुट्टी गंढ्ढ, डोरी आपणी तन्द बंधाइंदा। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश रहमत इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग कहे मेरा ठाकर एक, जिस दिती माण वड्याईआ। आदि जुगादी उस दी टेक, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। निरवैर पुरख लिखे लेख, लेखा जाणे बिन कलम शाहीआ। साचा करे इक्को हेत, हितकारी बेपरवाहीआ। सच धर्म दी ला मेख, जड़्ह इक्को इक जणाईआ। शब्द अगम्मी सतिगुर भेज, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। हरि का नाम कोई ना सके वेच, कीमत सके ना कोए गणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे भेख, साचा
मार्ग इक समझाईआ। पुरख अकाल करो आदेस, सतिजुग साचा राह जणाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। सेवा ला विष्न ब्रह्म महेष, गणपति हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निउँ निउँ सजदा करन आदेस, चरण कँवल धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग कहे मोहे चाउ घनेरा, घर वज्जी नाम वधाईआ। सो निरँजण पाया फेरा, बेपरवाह नज़र किसे ना आईआ। हरि पुरख निरँजण लाया डेरा, जोती जाता डगमगाईआ। एकँकारा वड वडेरा, आदि अन्त कोई कहिण ना पाईआ। आदि निरँजण मेटणहार अन्धेरा, इक्को नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता देवे गेड़ा, जुग चौकड़ी आप भवाईआ। श्री भगवान मेटे झेड़ा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ । पारब्रह्म कहे मैं तेरा तूं मेरा, ब्रह्म आपणा रंग वखाईआ। साचा वसे मन्दिर खेड़ा, बंक मिले वड्याईआ। जिस घर वसे साहिब सतिगुर इक्को चेरा, गुर चेला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सतिजुग कहे मोहे चढ़या चाउ, घर साचे वज्जी वधाईआ। दाता मिल्या बेपरवाहो, पारब्रह्म सहिज सुखदाईआ। फड़ फड़ मार्ग पाए राहो, रहबर इक्को नज़री आईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान चलाए आपणे भाउ, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। नथाव्याँ देवे साचा थाउँ, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। गुरमुख बणाए हँस काउँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। बण सुहेला देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एथे ओथे पिता माउँ, गोद सुहञ्जणी रिहा उठाईआ। लेखा जाणे नगर ग्राउँ, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मिल्या ठाकर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। लेख चुकाए कलयुग डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। छोटे बाले देवे आदर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। किरपा करे करीम कादर, हरि करता होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिजुग कहे मेरा मेला जगत, सो सतिगुर आप कराईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ भगत, भगवन आपणा संग रखाईआ। आत्म परमात्म देवणहारा शक्ति, शक्ती इक्को इक जणाईआ। आदि जुगादि ना सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। निरगुण सके कोई ना परख, सरगुण समझ कोई ना आईआ। कर किरपा मोहे दित्ता दरस, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। छोटे बाले मेल मिलाया आपणा परत, पारब्रह्म प्रभ पड़दा रिहा उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी लाउँदे गए शर्त, लेखा लिख के कलम शाहीआ। सो स्वामी रहिण ना देवे फ़र्क, फ़ैसला आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग कहे मेरा रंग
रंगीला, प्रभ इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम बणया सच वसीला, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। करना प्या ना कोई वकीला, सच अदालत इक्को रिहा समझाईआ। जिस नूं कहिन्दे सूहा पीला लाल नीला, सो नीली धारों पार डेरा बैठा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे मेरा ठाकर स्वामी, शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। सति धर्म सुणाए अगम्मी बाणी, धुर दा राग आप अल्हाइंदा। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फोलाइंदा। लख चुरासी देवे दानी, दाता इक्को नज़री आइंदा। तीर निराला मारे कानी, अणयाला आप चलाइंदा। अमृत देवे ठंडा पाणी, सर सरोवर इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद सद आपणा संग निभाइंदा। सतिजुग कहे मेरा संगी एक, एकँकारा नज़री आईआ। चरण कँवल जिस बख्शी टेक, सिर बैठा हथ्थ रखाईआ। बुध मति जिस कीती विवेक, मन वासना डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म जिस खेली खेड, ख़ालक ख़लक रूप नज़री आईआ। नित नवित्त जो धारे भेख, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। भगत भगवान जो करे हेत, हितकारी सद अख्वाईआ। रुत्त सुहञ्जणी सदा मौले चेत, ख़िज़ां रूप ना कोए वखाईआ। तिस सहिब करां आदेस, निउँ निउँ लागां पाईंआ। दूर दुराडा नेड़े हो के लवां वेख, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, नित नवित्त आपणा राह जणाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दस्से राह, मार्ग इक्को इक समझाइंदा। सति पुरख निरँजण बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। सन्त सुहेले लए जगा, आलस निंद्रा मेट मिटाइंदा। शब्द इशारे नाल लए समझा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। वेखणहारा समुंद सागर जल अस्गाह, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। दृढ़ावणहारा आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। बणनहारा पिता माँ, पूत सपूते गोद बहाइंदा। बणावणहारा हँस काँ, कागों हँस आप उडाइंदा। देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम लहिणा रिहा मुका, सतिजुग साचा रंग रंगाइंदा। साचा सोहला रिहा गा, सोहँ ढोला आप जणाइंदा। बण विचोला रिहा मिला, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। पड़दा उहला चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पाइंदा। सतिजुग कहे प्रभ मेरा स्वामी, साहिब सतिगुर नज़री आईआ। आदि जुगादि जिस दी अकथ कहाणी, रसना जिह्वा कथ ना सके राईआ। जुग चौकड़ी जिस दी सदा जवानी, जोबन मता बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्तर जिस दे चारे खाणी, चारे बाणी ढोला गाईआ। चरणां हेठां जिस दे सत्त सरोवर सागर अमृत पाणी, जल धरती ख़ाक रही राह तकाईआ। जिस दा महल अटल
उच्च पद निरबाणी, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी हो सहाईआ। सतिजुग कहे मेरा भगवान, भगवन इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम दित्ता दान, दात अमोलक मेरी झोली पाईआ। सति धर्म दा बणाए काहन, बंसुरी नाम हथ्थ फड़ाईआ। धर्म वखाए इक निशान, शाह सुल्ताना आप झुलाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लए ब्यान, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। अग्गे रही ना किसे आण, सीस सके ना कोए उठाईआ। सारे चरणीं डिगे आण, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। मैं नंन्हा बच्चा वेख होया हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। चुप चुपीते सारे सुणन फ़रमान, बण फ़रमाबरदार सेव कमाईआ। तू ही तू ही ढोला सारे गाण, मैं ममता चुक्की सर्ब लोकाईआ। नेत्र लोचण दर्शन इक्को नैण पाण, कँवल नैण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मोहे बाले रिहा समझाईआ। बाला कहे प्रभ देवे सद्दा, धुर दा हुक्म आप जणाईआ। हुक्मे अन्दर दो जहान बद्धा, लोक परलोक आपणा बन्धन रिहा सुहाईआ। सतिजुग तेरा पड़दा कज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणी धारों उठया बच्चा, बचपन प्रभ दी झोली पाईआ। पुरख अकाल बचन देवे सच्चा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जन भगत कोई ना रहे कच्चा, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार कहे अच्छा, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। साचा मार्ग मोहे दस्सा, जन भगतां मेल मिलाईआ। भगतां विच बहि के लोकमात वसां, अडरा डेरा ना कोए लगाईआ। दूर दुराडा वेख के नट्ठां, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। दोए जोड़ चरणी ढट्ठां, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। धन्न भाग जिस मिल्या प्रभ तत्तां अट्ठां, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। साचे मन्दिर बहि के हस्सां, जिस घर वज्जे तेरी वधाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी होका दे दे दस्सां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कूड़ कुड़यारे पावां ग़शां, सुरती सुरत दयां भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता सच्चा वर, मार्ग सच्चा इक दृढ़ाईआ। सतिजुग कहे प्रभ होया दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। सच दुआरा दस्सया इक धर्मसाल, साचा धर्म दए जणाईआ। जिस घर ग़रीब निमाणयां होए प्रितपाल, ऊँचां नीचां राउ रंकां मिले वड्याईआ। जिथ्थे इक्को माण बिरध बाल, वड्डा छोटा ना कोए रखाईआ। जिस घर वसण शाह कंगाल, रूप इक्को नज़री आईआ। सो दुआर सतिजुग लैणा भाल, पुरख अबिनाशी दित्ता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता सच्चा वर, सच संदेसा आप अल्हाईआ। सतिजुग कहे मोहे मिले दुआर, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। नज़री आवे सांझा यार, लाशरीक नूर इलाहीआ। साचा काअबा दए वखाल, हुजरा इक्को इक समझाईआ। जलवा देवे नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। जोती जगे बेमिसाल, मिसल
सके ना कोई समझाईआ। सो मन्दिर वेखां सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा सोभा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों करां भाल, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वेखां हाल, घर घर आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, मोहे मार्ग इक समझाईआ। प्रभ जी मार्ग दस्सया मात, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। जन भगतां तेरा निभे साथ, दूजा संग ना कोए निभाईआ। सच दुआरे पढ़नी गाथ, पूजा इक्को इक वखाईआ। पतण मिले माही घाट, बेपरवाह नज़री आईआ। डूंग्घे सागर पुच्छे वात, जगत भँवरी बाहर कढ्ढाईआ। पिछली मेट अन्धेरी रात, तेरा साचा चन्द चमकाईआ। जन भगतां नाल कराए बात, बातन आपणा भेव जणाईआ। नज़री आए साख्यात, साखी साची दए सुणाईआ। लेखा जाणे कायनत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, सतिजुग सच सच समझाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरी सिख्या, सच स्वामी झोली पाईआ। चार वरन तेरा नूर दिस्सया, चार कुण्ट तेरी रुशनाईआ । ज़ात पात दीन मज़्हब तेरा नज़र ना आया हिस्सया, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। हर घट अन्तर दिसे सुत्ता दे कर पिठया, तेरी करवट सके ना कोए बदलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाउँ दा पढ़दे चिठया, बण चिट्ठी रसाइण घर घर होका गए सुणाईआ। जगत जहान दस्सण मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। भगत भगवान लेखा इक्को लिख्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिजुग कहे प्रभ खोल्हे भेद, अनभव आपणी धार जणाईआ। समझ ना सके चार वेद, पुराण अठारां सीस निवाईआ। निरगुण निरगुण खेले खेड, सरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर भेज, भजन बंदगी नाउँ संदेसा इक सुणाईआ। कन्त बण के हंढ्ढाउँदा रिहा सेज, नारी आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम नूरी तेज, जोती जलवा करे रुशनाईआ। आदि जुगादी रहे सदा हमेस, ना मरे ना जाईआ। सतिजुग साचे दए संदेस, धुर स्नेहड़ा इक सुणाईआ। पुरख अकाल वड नरेस, दो जहानां नज़री आईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाए ना बेपरवाहीआ। लेखा जाणे मुल्लां शेख़, पीर पैगम्बर गौंस कुतब मसायक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा रंग जणाईआ। सतिजुग तेरा रंग अवल्ला हरि सतिगुर आप बणाया। जन भगत फड़ाए इक्को पल्ला, भगती गंढ्ढ नाम पवाया। सच संदेस धुर दा घल्ला, साचा नाम मन्त्र इक दृढ़ाया। महल अटल इक्को मल्ला, उच्च अगम्म अथाह डेरा लाया। जोती शब्दी धार रल्ला, रूप रंग रेख ना कोए वखाया। तीर तलवार ना कोए भल्ला, नेज़ा हथ्थ ना कोए चमकाया। करे खेल अछल्ल अछल्ला, वल छलधारी आपणा फेरा पाया। सच प्रकाश दीपक
बला, तेल बाती ना कोए टिकाया। भगत भगवान दुआरे खला, ख़ालक ख़लक नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, सतिजुग मीता ठांडा सीता भगतन रीता इक्को राह वखाया। सो पुरख कहे सुण सतिजुग बाल, बाली बुध जणाईआ। दीन दयाल कहे सुण भगत जवान, जोबन तेरा इक्को नज़री आईआ। सति दुआरा धर्मसाल, सचखण्ड निवासी दए समझाईआ। छत्ती युग जिस दी करदे रहे भाल, जुग चौकड़ी नैण उठाईआ। गुर अवतार जिस दा देंदे रहे अहिवाल, पीर पैगम्बर लेख लिखाईआ। जिस नूं मन्नदे रहे काल दयाल, महाकाल नाउँ वड्याईआ। सो लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। सतिजुग साचे देवे दान, सच नाम आप वरताईआ। भगत भगवान कर परवान, परवाना इक्को हथ्थ फड़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड ख़ुशी मनाण, पुरी लोअ राग अल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव राह तकाण, नेत्र नैण बैठे उठाईआ। सतिजुग तेरा मंगया मिले दान, पुरख अकाल दया कमाईआ। जन भगत तेरा भगवन होया रखवाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जगत विचोला बणया आण, बेपहचान फेरा पाईआ। प्रभ सरनाई सच्चा धर्म ईमान, ज़ात पात दीन मज़्हब सब दी ज़ात जाति नूर इक ख़ुदाईआ। जिस दी कदे ना होए वफ़ात, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। सो सतिजुग देवे दात, सो भगतां वसे साथ, सो दोहां लेखा रखे आपणे हाथ, बिन हथ्थां सब नूं बन्धन पाईआ। रल मिल दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड गुर अवतार पीर पैगम्बर कर सजदा नमस्कार नमो नमो कहिण शाबाश, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। तूं करता पुरख पूरी करनहारा आस, आसा असल विच्चों असलीअत आपणी दएं जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल तमाश, वेखणहारा समझ कोए ना पाईआ।