८ मग्घर २०२० बिक्रमी महिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड द्दईआ ज़िला गुरदास पुर
सतिजुग कहे मैं तेरा बरदा, बाला नढ्ढा ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल चाकर तेरे दर दा, दिवस रैण सेव कमाईआ। सरन सरनाई इक्को पड़दा दूजी ओट ना कोए रखाईआ। नित नवित्त तैथों डरदा, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। तेरा ढोला साचा पढ़दा, धुर दा राग अल्हाईआ। साचे भगतां पल्लू फड़दा, फड़ आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। साची तरनी मात तरदा, सरोवर इक्को वेख वखाईआ। साचे पौड़े निरगुण चढ़दा, महल अटल वेख वखाईआ। ना जीऊँदा ना कदे मरदा, तेरी गोद सोभा पाईआ। तूं साहिब सुल्तान प्रभ लेखा जाणे घर घर दा, दर दर आपणा पढ़दा लाहीआ। तेरा खेल नर हरि दा, नरायण तेरी शहिनशाहीआ। तेरा भाणा कोई ना झल्लदा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सच सिँघासण गुरमुख विरला
मल्लदा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धुर संदेस अगम्मी घल्लदा, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। जोती शब्दी धार रलदा, नूर ज़हूर इक वखाईआ। करें खेल छिन पल दा, घड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। दीपक इक्को तेरा बलदा, लख चुरासी करे रुशनाईआ। हउँ सेवक चाकर ख़ाक तेरा हां बरदा, वारी घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। सतिजुग सुण लाडले पुत्त, सो सतिगुर आप जणाईआ। तेरी सोहवे मात रुत्त, रुत्त रुतड़ी इक महकाईआ। कलयुग कूड़ विकारा कढ्ढ कुट्ट, नव नौ चार रहिण ना पाईआ। जूठी झूठी जड़्ह पुट्ट, सच सुच बूटा इक वखाईआ। हरि भगत जो बैठे रुट्ठ, तिन्हां मेरे नाल मिलाईआ। उजल कर मात मुख, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। सफल कर जननी कुक्ख, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सतिजुग कहे मेरे निरँकार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। निर्धन होवां सेवादार, सरधन साची सेव कमाईआ। साचा बख्श इक भण्डार, वस्त अतोट अतुट वरताईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कोटन कोटि काल विहाईआ। सेवा कर के गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वेस वटाईआ। तेरे नाउँ दा बोल जैकार, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। तेरा मार्ग दस्स संसार, साची सिख्या इक जणाईआ। महल अटल उच्च मनार, सचखण्ड साचा गए वखाईआ।, उच्ची कूक कर पुकार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द गए हिलाईआ। तेरा अन्त ना पाया किसे पारावार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मैं बालक नढ्ढा तेरे दर खड़ा भिखार, भिखक आपणी झोली डाहीआ। किरपा कर सिरजणहार, समरथ सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चारों कुण्ट कर विचार, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। कलयुग दिसे रैण अँध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता तुटा पुरख नार, विभचार करे लोकाईआ। पिता पूत ना कोए प्यार, माता गोद ना कोए सुहाईआ। सृष्ट सबाई हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। शाह सुल्तानां आई हार, राज राजान बैठे डेरा डाहीआ। कूड़ी क्रिया होई प्रधान, माया ममता नाच नचाईआ। दर दर घर घर फिरे शैतान, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। साबत दिसे ना कोए ईमान, धर्म दुआर सोभा कोए ना पाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। अञ्जील कुरान डिगी मूँह दे भार, भार सके ना कोए उठाईआ। खाणी बाणी सके ना कोए विचार, बुद्धी बैठी आपणा आप गंवाईआ। मन मनसा रही ललकार, जगत आपणा बल जणाईआ। साध सन्त होए ख्वार, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दर रहे भाल, काया मन्दिर खोजण कोए ना आईआ।
तुध बिन हल्ल करे ना कोए स्वाल, पंडत पांधे बैठे हिसाब लगाईआ। लख चुरासी सिर ते कूके काल, कलयुग डौरु डंक नगारा रिहा वजाईआ। किरपा कर दीन दयाल, ठाकर स्वामी तेरी इक सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए बेहाल, सदी बीसवीं अक्ख ना कोए उठाईआ। जगत अवल्लड़ी दिसे चाल, निराली धार ना कोए समझाईआ। किरपा कर आप मेहरवान, मेहर नज़र इक तकाईआ। मैं बाला नढ्ढा तेरा बाल, पूत सपूता रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मुर्शद वेख मुरीदां हाल, दीद ईद चन्द चमकाईआ। जो तेरे पिच्छे तेरी घालदे रहे घाल, तिन्हां घाल लेखे लाईआ। प्रगट हो शाह नवाब, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरा ल्या ख़ुआब, अन्तिम बैठे आस तकाईआ। सजदा सीस कीता आदाब, झुक झुक सलाम बुलाईआ। आपणा महल्ला वेख उच्च महिराब, महिबूब आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा सच्चा वर, सतिजुग बैठा झोली डाहीआ। सुण सुत नौजवान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण होए मेहरवान, मिहबान बीदो आपणी अक्ख खुलाईआ। एकँकार करे तेरा ध्यान, दो जहानां वाली वेख वखाईआ। आदि निरँजण साचा चाढ़्हे भान, जोती नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता देवे दान, नाम अमोलक झोली पाईआ। श्री भगवान वखाए निशान, धर्म निशाना इक उठाईआ। पारब्रह्म करे प्रधान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म देवे इक ज्ञान, साची सिख्या सच दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आण, सतिजुग तेरी धार बंधाईआ। भगत भगवान मिलाए जहान, निरगुण सरगुण लए जगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे इक मैदान, शाह पातशाह आपणा बल धराईआ। साचा नाम करे प्रधान, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। हँ ब्रह्म करे कल्याण, कलमा इक्को इक जणाईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, करोड़ तेतीसा लागे पाईंआ। गुर अवतार सुणन फ़रमाण, पीर पैगम्बर ढोला राग अल्हाईआ। तेरा विचोला बणे आप भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या दस्से मीत, मित्र प्यारा दया कमाइंदा। सतिजुग तेरा साचा गीत, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। लेखा मुके मन्दिर मसीत, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। निरगुण वसे सरगुण चीत, जगत ठगौरी ना कोए रखाइंदा। लेखा जाण हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाइंदा। त्रैभवन धनी सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। सच बंधाए इक प्रीत, प्रीती इक्को इक वखाइंदा। सदी बीसवीं जाए बीत, बीती कहाणी आपणी झोली पाइंदा। करे खेल आप अनडीठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां काया चोली चाढ़्हे रंग बसीठ, सति सतिवादी आपणे रंग रंगाइंदा। सच दुआरयों
देवे भीख, नाम अगम्मा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सतिजुग कहे मेरे साहिब सतिगुर, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी चरण प्रीती गई जुड़, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। मेरा लेखा तेरे धुर, दूजा समझ सके कोए ना राईआ। चढ़ के आउणा साचे घुड़, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम पई तेरी लोड़, राह तक्के तेरा नूर इलाहीआ। पारब्रह्म प्रभ जाणा बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त रहे सुणाईआ। मिट्ठा करना रीठा कौड़, अमृत फल रूप वखाईआ। नेत्र वेखणा कर के ग़ौर, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। कूड़ी क्रिया डेरा ढाउणा ठग्ग चोर, साची सिख्या इक समझाईआ। तेरा मन्त्र फुरे फोर, फुरना सब दा बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे वज्जे नाम वधाईआ। सतिजुग सुण लाल निके, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। तेरे मार्ग करे सिधे, सिध सादक आप पढ़ाईआ। धुर दे लेख जिस ने लिखे, लेखा सके ना कोए मिटाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप नजिठे, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सच संदेस नर नरेश गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे चिठे लोकमात करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा मार्ग दए लगाईआ । साचा मार्ग देणा ला, प्रभ हथ्थ तेरे वड्याईआ। निरगुण हो के बण मलाह, सरगुण बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। साचा मन्त्र दे दृढ़ा, आत्म परमात्म इक पढ़ाईआ। साचा सोहला दे सुणा, रसना जिह्वा ख़ुशी मनाईआ। पड़दा उहला दे चुका, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। अमृत सीर नीर जाम दे प्या, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सति सरूपी दरस करा, जोती जलवा नूर रुशनाईआ। घर मन्दिर साचे डेरा ला, नौ दुआरे पन्ध चुकाईआ। सोई सुरती सर्ब जगा, शब्द हलूणा इक वखाईआ। जुग रुट्ठड़े लै मना, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां मुखड़े दे सुहा, सोभावन्त तेरी वड्याईआ। जन्म कर्म दे दुखड़े दे गंवा, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। सतिजुग सुण साचे सज्जण, प्रभ देवणहार वड्याईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे भज्जण, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। नाम नगारे घर घर वज्जण, गुर शब्दी ताल सुणाईआ। सन्त सुहेले साचे गज्जण, उच्ची कूक राग अल्हाईआ । गुरमुख नाम चढ़े रंगण, हरि रंगे बेपरवाहीआ। भगत भगवान सुहाए अंगन, घर इक्को नज़री आईआ। अनहद नाद वज्जे मृदंगन, धुन आत्मक नाद शनवाईआ। मस्तक टिक्का नूरी चन्दन, जोत ललाट करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया ढाहे कंधन, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। चार वरन जणाए इक्को बन्दन, बंदगी इक्को इक समझाईआ। लख चुरासी तोड़े फंदन, फाँसी जम की नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस वेखे चाईं चाईंआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरी ओट, मैं इक्को आस तकाईआ। आहलणयों डिगा तेरा बोट, तुध बिन सके ना कोए उठाईआ। तेरे नाम नगारे लग्गे चोट, सोई सुरती लए अंगड़ाईआ। आपणी आप संभाले होश, होछी मति गंवाईआ। तेरे नाम दा पढ़ के कोश, भुले जगत पढ़ाईआ। क्यों अन्दर वड़ के बैठा रिहों ख़ामोश, आपणा पड़दा दे उठाईआ। राह तक्कण तेरा लोक परलोक, दो जहान ध्यान लगाईआ। निरगुण सरगुण सुणना आपणा श्लोक, साचा सोहला राग अल्हाईआ। तेरे मन्दिर बहि के माणीएं मौज, ठाकर ठाकर दुआरा इक्को भाईआ। तेरे दर्शन लोचन रहे लोच, नेत्र अक्ख ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ घर साचे पहुँच, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन संग ना कोए निभाईआ । सतिजुग तेरा सगला साथ, सति सतिवादी आप जणाइंदा। किरपा करे पुरख समराथ, समरथ पुरख आपणी दया कमाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, भेव अभेद खुलाइंदा। सच सुच तेरे हथ्थ, हरि करता आप फड़ाइंदा। जन भगतां अन्दर जाणा वस, साचा मन्दिर इक वखाइंदा। प्रेम प्यार दा पीणा रस, फिका रस ना कोए जणाइंदा। साचा नाउँ बोलणा हस्स हस्स, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। भगत भगवान मिल के गावण जस, जस वेद पुराण ना सिफ्त सालाहइंदा। तेरी इक्को खोल्हे अक्ख, निज नेत्र दया कमाइंदा। सब दा लेखा पूरा करे हक़, हक़ हकीकत वेख वखाइंदा। कूड़ी क्रिया नकेल पाए नक्क, चारों कुण्ट आप भवाइंदा। अन्तिम शौह दरयाए देवे सट्ट, पुरख अबिनाशी धक्का लाइंदा। सति धर्म दा खोल्ह हट्ट, सतिजुग तेरा राह चलाइंदा। चार वरनां इक्को मति, गुरमति सच्ची आप दृढ़ाइंदा। हरि सरनाई बन्न्हो नत, इष्ट देव स्वामी इक्को नज़री आइंदा। एथे ओथे दो जहान पत्त लए रख, मेहरवान प्रभ आपणे रंग रंगाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी गाउणा जस, साची सिख्या इक समझाइंदा। पूरी करे हरि जू अस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग देवे इक वर, नाम अमोलक साची गोलक हरि करता आप पवाइंदा।
८ मग्घर २०२० बिक्रमी नौरंग सिँघ सविन्दर सिँघ दे गृह दय्या ज़िला गुरदास पुर
पुरख अकाल तेरा भण्डार अतुट, सतिजुग साचा ख़ुशी मनाईआ। सेवा करां बिन काया बुत्त, निरगुण तेरी धार समाईआ। तिन्न युग जो बैठा रिहा चुप्प, उच्ची कूक ना राग अल्हाईआ। सन्त सुहेले सज्जण लवां पुच्छ, लख चुरासी घर घर फेरा
पाईआ। जन भगतां करां उजल मुख, दुरमति मैल धोवां छाहीआ। तेरे चरण कँवल करां रुख़, साचा मार्ग इक समझाईआ। आओ वेखो जो बैठा लुक, नर नरायण नज़र किसे ना आईआ। ठाकर स्वामी हो के गया तुठ, अनमंगी दौलत रिहा वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं सजदा करन झुक, नमो नमो रहे जणाईआ। मैं उस दा बणया लाडला पुत्त, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जन्म जन्म दी मेरी लथ्थी भुक्ख, तृष्ना नेड़ कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया नाता गया छुट, मिल्या मेल बेपरवाहीआ। मेरे विच दूई द्वैती रहे कोई ना फुट्ट, ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। अमृत जाम मिले इक्को घुट्ट, नीर सीर मुख चुआईआ। होए प्रकाश साची जोत, अन्ध अन्धेरा दए मुकाईआ। सुण नाम सच श्लोक, सोहँ ढोला एका गाईआ। वज्जे लोक परलोक, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। राग नाद शब्द धुन लावण इक्को चोट, सुर ताल ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा पुरख अकाल इक्को मिल्या बहुत, बहुती देवे माण वड्याईआ। जन भगतां वेखे बैठ ख़ामोश, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। काया मन्दिर अन्दर घर घर माणे मौज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी किसे विच ना आया सोच, सोच सोच थक्की सर्ब लोकाईआ। लेखा जाणे लखण पुष्कर करोच, सान सलमल जम्बु आपणा हुक्म वरताईआ। कुशा देवे ना कोई दोष, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग कहे मोहे मिल्या एक, एकँकार दया कमाईआ। साची बख्श चरण टेक, टिक्का मस्तक इक लगाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे भेख, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा चुक्के मुल्लां शेख़, मसायक पीर दस्तगीर दस्त ना कोए मिलाईआ। लेखा चुके खेल कमच अल नेक, नूरी जलवा नूर रुशनाईआ। सज्जण साहिब सतिगुर परवरदिगार इक आदेस, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। निज नेत्र लोचण नैण बेपरवाह ल्या वेख, पर्दानशीं पर्दा रिहा उठाईआ। अन्दर वड़ के दस्सया भेत, बाहरों रमज़ ना कोए लगाईआ। निरगुण हो के खेले खेड, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। शब्द संदेसा रिहा भेज, कलमा नबी रसूल दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म सब दी माणे सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जलवा अगम्मी तेज, नूर ज़हूर इक दरसाईआ। सच दुआरे लावे धुर दी मेख, मस्तक टिक्का इक्को इक वखाईआ। तिस अग्गे चले ना कोई किसे दी पेश, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस झुकाईआ। तिस दे चरण कँवल टेक मंगे शेश, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख देवणहार वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ पाया मीत, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दी वेखी अचरज रीत, जुग चौकड़ी रहे जस गाईआ। जिस दी आदि जुगादि ना बदले नीत, नीतीवान इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल हस्त कीट, ऊँच नीच रिहा समाईआ। जिस दा मन्दिर सदा अतीत,
खेड़ा ढट्ठ ना भट्ठ वखाईआ। जिस दी सति सतिवादी प्रीत, झूठी धार ना कोए चलाईआ। जो दूर दुराडा हर घट वसे नज़दीक, गृह गृह बैठा डेरा लाईआ। जिस नूं लभ्भदे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ राह तकाईआ। सो भगतां अन्तर वसे सदा ठीक, काया कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। मन वासना लए जीत, मन का मणका आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ पाया ठाकर, घर दुआरे वज्जी वधाईआ। मेरा निर्मल कर्म करे उजागर, मेहर नज़र इक उठाईआ। साचा वणज कराए बण सौदागर, सौदा सच नाम विकाईआ। भाग लगाए काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ ख़ुशी वखाईआ। नज़री आए करीम कादर, करता पुरख बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां देवे आदर, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। पार कराए कलयुग डूंग्घे सागर, भँवरी कवरी ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कहे मेरा स्वामी आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादि जिस दा वड प्रताप, सद प्रतापी वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दा जपदे जाप, सो नाम निधाना झोली पाइंदा। लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज जिस तों रहे कांप, सो भय भ्यानक आपणा रूप वखाइंदा। नित नवित्त जिस नूं कहिन्दे रसूल पाक, सो पाक पवित आपणी धार समझाइंदा। जिस दा लेखा लख चुरासी माटी ख़ाक, सो ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। जिस दा घट घट अन्दर वज्जा ताक, सो बजर कपाटी कुण्डा आप खुलाइंदा । जिस दी आत्म परमात्म ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म रूप आप प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण बणया सगला साथ, साचा संग आप निभाइंदा। लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर बातन बात, बैतल आपणा राह वखाइंदा। शब्द अगम्म सुणाए गाथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ना कोए दृढ़ाइंदा। साचा पत्तण जणाए घाट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती डेरा ढाइंदा। जन्म कर्म दी मेटे वाट, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। चरण प्रीती इक्को दात, सति सतिवादी झोली पाइंदा। जन भगतां पुछे निरगुण वात, सरगुण आपणा अंग बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। सतिजुग कहे प्रभ रंग चाढ़्हे गूढ़ा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। साची बख्शे चरण धूढ़ा, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, झिरना इक बुधहीण दए वड्याईआ। जोती जाता बख्शे नूरा, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। अमृत आत्म देवे सच सरूरा, निझर झिरना इक झिराईआ। शब्द अनाद वज्जे अनहद तूरा, तुरिया बैठी मुख शरमाईआ। कूड़ी क्रिया किरकट हूंझे कूड़ा, काया मन्दिर करे सफ़ाईआ। गढ़ हँकार तोड़ ग़रूरा, ग़ुरबत कूड़ी दए मिटाईआ। सर्ब कला बण भरपूरा, हर घट इक्को
नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग कहे मिल्या शहिनशाह, पातशाह इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड बैठा डेरा ला, थिर घर शब्दी रंग वखाईआ। सुंन अगम्मी खेल करा, धूंआँधार पार कराईआ। सच महल्ल इक वसा, महिफ़ल आपणा नाम समझाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग डेरा ढाहीआ। नव नौ चार वेख वखा, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा ढोला गए गा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सो रहबर बणया आप ख़ुदा, बेनज़ीर वेस वटाईआ। लोक परलोक होए सहा, दो जहानां वज्जे वधाईआ। साचा मार्ग दए लगा, राह इक्को इक वखाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए सलाह, ऊँचां नीचां करे पढ़ाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले लए जगा, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। गुर चेले लए मिला, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण आपणी धार चलाईआ। सतिजुग कहे निरगुण मिलाप, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जिस दी रूप रंग ना कोई ज़ात, अजाति रूप ना कोए वखाईआ। सुबह शाम संधया ना कोई प्रभात, दिवस रैण ना वंड वंडाईआ। समुंद सागर ना कोई खात, धरत धवल ना कोए जणाईआ। त्रैगुण माया रखे ना कोई दात, पंज तत ना रंग रंगाईआ। एकँकारा इक इकल्ला आदि जुगादी कमलापात, कँवल नैण नज़री आईआ। जिस दी सिफ्त करे ना कोई लुगात, अक्खर दए ना कोए वड्याईआ। जिस दा कोई ना जाणे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे इक्को राह चलाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मिल्या पीर, पीर पीरां नज़री आइंदा। मुकामे हक़ लाशरीक दस्तगीर, दस्त आपणा आप मिलाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, हकीकत सब दी खोज खोजाइंदा। सदी चौधवीं बदले तकदीर, तदबीर आपणी इक बणाइंदा। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, शरीअत आपणी इक समाइंदा। असलीअत दस्से बेनज़ीर, नज़रीआ आपणा इक उपाइंदा। वड दाता गुणी गहीर, गहर गम्भीर आपणी कार कमाइंदा। नाता तोड़ जगत सरीर, शरीर रूप ना कोए वटाइंदा। लभ्भदे फिरन जगत फ़कीर, फिकरा हक़ कोई ना अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सतिजुग तेरा रंग रंगाइंदा। सतिजुग तेरा रंग अपार, हरि करता आप रंगाईआ। देवे वड्याई विच संसार, संसा रोग सर्ब मिटाईआ। सन्त भगवन्त मेले आण, निरगुण सरगुण साचा संग बणाईआ। गीत सुणाए धुर दा गान, गोबिन्द इक्को करे पढ़ाईआ। धर्म झुलाए सच निशान, चारों कुण्ट नज़री आईआ। शब्दी देवे इक ज्ञान, साची सिख्या इक वखाईआ। काग़ज़ कलम शाही होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी चतुर सुघड़ बण सुजान, कोझे कमले लए उठाईआ।
तीर निराला मारे बाण, अणयाला आप चलाईआ। मन वासना मेटे शैतान, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। साबत दस्से इक ईमान, परवरदिगार कदमबोशी इक समझाईआ। धुर संदेसा सच फ़रमान, मुकामे हक़ करे शनवाईआ। सच दुआरे दे पैग़ाम, इलहाम इक्को इक जणाईआ। जिस दा कोई ना जाणे नाम, बनाम इस्म सके ना कोए समझाईआ। सो पुरख अगम्म करे खेल महान, सचखण्ड निवासी वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचे तेरे विच इक्को आपणा नाउँ करे प्रधान, प्रधानगी इक्को हथ्थ फड़ाईआ। छत्ती राग होण हैरान, चारों कुण्ट उठ उठ वेखण साथी नज़र कोए ना आईआ। अञ्जील कुरान नैण शरमाण, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। वेद पुराण करन ध्यान, चरण कँवल मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लहिणा पूर कराईआ। सतिजुग कहे प्रभ दे दात, हथ्थ तेरे वड्याईआ। मिल नज़री आए तेरी ज़ात, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। इक्को गीत जणाए छन्द, साचा सोहला इक अल्हाईआ। मेरा ख़ुशी होए बंद बंद, बंदगी तेरी मोहे भाईआ। साचे दुआरे पए ठंड, अग्नी तत ना लागे राईआ। जुग जन्म दी टुटी गंढ्ढ, त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सेव ना कोई कमाईआ। तेरे अग्गे इक्को मंग, बण मांगत झोली डाहीआ। जन भगतां दे सच्चा संग, मनमुख नज़र कोए ना आईआ। तेरा चमके नूरी चन्द, ज़हूर तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा नाम वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर अलख जगदीश, जगदीश्र तेरी सरनाईआ। इक्को वेखां छत्र तेरे सीस, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। दो जहान मंगण तेरी प्रीत, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी गाए तेरा गीत, लख चुरासी तेरा नाउँ ध्याईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ काया काअबा इक बणाईआ। सच दुआरयों देणी भीख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। तेरा दुआरा दिसे अतीत, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। नज़री आए इक्को मीत, सज्जण सच्चा सच्चा माहीआ। तैनूं भगत कहिण बीठलो बीठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, तेरी वज्जे नाम वधाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल, आपणी दया कमाईआ। सतिजुग साचे साचे लाल, तेरी साची सेज सुहाईआ। धर्म दुआर सच्ची धर्मसाल, हरि मन्दिर दए वखाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल नैण शरमाईआ। त्रैगुण माया ना कोई जंजाल, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। निरगुण दिसे सदा नाल, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सो मन्दिर दयां वखाल, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। सेवा करी आप महान, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। प्रगट कर विच जहान, सच निशान दित्ता झुलाईआ। बहत्तर सत्तर कर परवान, चुहत्तरां अंक जोड़ जुड़ाईआ। अन्दर बाहर बैठ श्री भगवान, साचा मन्दिर दित्ता सुहाईआ। तेरी प्रीती निभे नाल, लग्गी आपणे
नाल अन्तिम तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा साचा राह जणाईआ। सतिजुग सुण होया ख़ुशहाल, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। किरपा करी आप कृपाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच दुआर दित्ता वखाल, मंज़ल मंज़ल आप चढ़ाईआ। नज़री आए इक्को काहन, लख चुरासी गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। सच धर्म झुले निशान, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। साचे भगत दर बैठे सोभा पाण, नेत्र लोचण नैण इक्को दर्शन पाईआ। आत्म परमात्म ढोला सच्चा गाण, दूजा नाअरा ना कोए अल्हाईआ। इक्को ओट पुरख अकाल तकाण, दूजा संग ना कोए वखाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर घालदे गए घाल, सो साहिब सच्चा इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए समझाईआ। सतिजुग मन्दिर वेख एक, एकँकार रिहा जणाईआ। जिस दुआरे निरगुण धरया भेख, भेखाधारी वेस वटाईआ। सचखण्ड निवासी करे अगम्मी खेड, ख़ालक ख़लक आप जणाईआ। जिस गुर अवतार पीर पैगम्बर दित्ते भेज, अन्तिम आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक दरसाईआ। सच दुआरा वेख सोहणा, सतिजुग साचा ख़ुशी मनाइंदा। ना हस्सणा ना कोई रोणा, ख़ुशी ग़म ना कोए वडियाइंदा। ना मैला ना कपड़ धोणा, दुरमति मैल रंग ना कोए चढ़ाइंदा। ना जागणा ना कोई सौणा, आलस निंद्रा ना कोए वखाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्को नज़री आउणा, नेत्र नैण आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच महल्ल इक सुहाइंदा। सच महल्ल प्रभ जू चंगा, चंगी तरह वेख वखाईआ। अट्ठे पहर इक अनन्दा, अनन्द मंगल इक्को इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दुआरे बहि के गावण तेरा छन्दा, सीस जगदीश रहे झुकाईआ। जिस मंज़ल बिन बंदगीउँ पार होवे बंदा, बन्धन सारे दएं तुड़ाईआ। जिस गृह पिछला दूर रहि जाए कन्ढ्ढा, पार किनारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा दर वखाईआ। सतिजुग कहे सच्चा दरबार, सच दुआरे वज्जे वधाईआ। जिस घर वसे आप निरँकार, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। जन भगतां करे प्यार, भगवन आपणी दया कमाईआ। साचा मार्ग दए सिखाल, सिख्या इक्को इक समझाईआ। इकट्ठे कर शाह कंगाल, ऊँच नीच जोड़ जुड़ाईआ। सर्ब जीआं दा बण दलाल, साची सेवा आप कमाईआ। हकीकत दस्सो इक हलाल, हक़ सब दी झोली पाईआ। सतिजुग वेख छोटे बाल, बाली बुध रिहा समझाईआ। बिन भगतां तेरे चले कोई ना नाल, ख़ाली दिसे जगत लोकाईआ। घर घर वड़या कूड़ शैतान, दिवस रैण करे लड़ाईआ। साध सन्त होए बेईमान, सच धर्म नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे देण ज्ञान, अन्दर वड़ के मन का मणका ना
कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच्चे रिहा समझाईआ । सतिजुग कहे प्रभ मेरी होछी मति, समझ समझ विच ना आईआ। इक जणाउणा आपणा तत्त, ततव इक्को इक दरसाईआ। मेरे अन्दर बहत्तर नाड़ी किसे ना उबले रत, जो तेरा नाम ध्याईआ। माढ़े चंगे आपणे खाते लैणे घत, जो चरण कँवल सीस निवाईआ। मेल मिलाउणा हस्स हस्स, दीनां नाथ दीनन गले लगाईआ। मेहरवान हो के तक्कीं आपणी अक्ख, आख़र आपणे घर बहाईआ। तेरे नालों तेरा कदी ना होवे वक्ख, वक्खरी धार ना मोहे भाईआ। नित नवित्त गाउँदे रहीए तेरा जस, प्रभ वड्डे तेरी वड वड्याईआ। वेखीं दे विछोड़ा ना जाईं नट्ठ, तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। जुग जुग जन भगत तेरे मिलण दा कर के हठ, अपणीआं ख़ल्लां गए लुहाईआ। कबीर जुलाहे मार्ग दित्ता दस्स, प्रभ मिलदा सच गोसाईंआ। पहलों होवो उहदे वस, फिर वस आपणे लओ कराईआ। एथे असां ना करनी बस, बेसमझ रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दूजे दर मंगण कोए ना जाईआ। सतिजुग कहे मेरे दाते दातार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण तेरी सरनाईआ। सृष्ट सबाई लै उठाल, छिन भंगर रूप वटाईआ। साचा मार्ग दे सिखाल, आत्म अन्तर कर पढ़ाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। कलयुग कूड़ा तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सच वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को नज़री आईआ। जिस घर वसण शाह कंगाल, राउ रंक डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम संदेसा इक सुणाईआ। नाम संदेसा सुण सतिजुग, जुग करता आप जणाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख चुग, चोण आपणी मात समझाईआ। प्रगट होया जो बैठा लुक, पड़दा उहला आप मिटाईआ। सच दुआरे दस्सी इक्को सुच, नाम सच कर रुशनाईआ। अन्दर वड़ के ल्या पुच्छ, डूंग्घी भँवरी फोल फोलाईआ। कूड़ी क्रिया पैंडा गया मुक्क, जन भगतां रंग रंगाईआ। जूठ झूठ बूटा गया सुक्क, सच सुच फल फुलवाड़ी आप महकाईआ। निरगुण धारों निरवैर पुरख उठ, निराकार होए सहाईआ। सन्त सुहेले साचे सुत, सतिगुर साहिब लए जगाईआ। सुफल करा जननी कुक्ख, देवणहारा आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रख प्रभ, आपणी दया कमाईआ। सन्त सुहेले सज्जण लभ्भ, आपणे घर वसाईआ। भगत दुआरे भगत सद्द, सद्दा नाम जणाईआ। जन्म कर्म दी मुक्की हद्द, घर इक्को वेख वखाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, चरण कँवल दए सरनाईआ। लेखे ला माटी हड्ड, रत्ती रत सोभा पाईआ। विश्व बणा इक्को यद्द, बंस आपणा लए सुहाईआ। पिछली कीती करके रद्द, अग्गे
मार्ग इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबग्ग, अंग संग सदा सहाईआ। अंग संग सदा सहाई, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। भगत भगवान लए मिलाई, मिलणी जगदीश आप वखाइंदा। सतिजुग गीत गाउणा चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक दृढ़ाइंदा। दोहां मेला साचे थाईं, थान थनंतर इक वखाइंदा। भगत दुआर वज्जे वधाई, वाधा आपणा नाम पाइंदा। दादी दादा बण के पिता माई, पूत सपूत आपणी गोद सुहाइंदा। सन्त कन्त भगत भगवन्त फड़ के बांहीं, पार किनारे आप लगाइंदा। गुरमुख गुरसिख वेले अन्त कोए ना मारे धाहीं, सति सरूप आपणे विच समाइंदा। सचखण्ड दुआरे देवे ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शाह पातशाह शहिनशाह हरि करे सच नयाईं, अदालत इक्को इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाही, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताइंदा।