९ मग्घर २०२० बिक्रमी जोगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड डडवां ज़िला गुरदास पुर
सतिजुग कहे प्रभ देवे जन्म, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सति बणाए मेरा कर्म, सति सतिवादी होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना भरम, साची सिख्या इक समझाईआ। बख्शिश करे आपणी सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। नाता तोड़े वरन बरन, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। किरपा करे हरि करनी करन, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। साची सिख्या देवे इक्को नाम पढ़न, चौदां विद्या डेरा ढाहीआ। लोक परलोक सयदे करन, दो जहान सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे मोहे माण वड्याईआ। सतिजुग कहे मेरा होए निवास, लोकमात वज्जे वधाईआ। खेड़ा वसे जगत प्रभास, जंगल जूह ख़ुशी मनाईआ। डूंग्घे सागर खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता रंग रंगाईआ। जन भगतां पूरी कर आस, कूड़ी तृष्ना मेट मिटाईआ। दरस दिखाए साख्यात, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए बात, बातन आपणा हाल जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, निर्मल सच्चा चन्द चमकाईआ। ख़ुशी मनाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वज्जे वधाईआ। दरगाह साची पए रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। साचे मन्दिर हास बलास, सचखण्ड साचे ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कहे मोहे मिले माण, श्री भगवान होए सहाईआ। धुरदरगाही देवे इक ज्ञान, नाम संदेसा सच सुणाईआ। चरण कँवल बख्शे आप ध्यान, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। हर घट स्वामी होए जाणी जाण, गृह मन्दिर खोज खोजाईआ। पवण पाणी सेव
कमाण, अग्नी तत ना लागे राईआ। अमृत मिले पीण खाण, रस इक्को इक वखाईआ। साचा ढोला बोल बिनां ज़बान, बिन दन्दां दए जणाईआ। धर्म वखाए इक निशान, शाह पातशाह आप झुलाईआ। भूपत नज़री आए राज राजान, राजन राज इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ होए दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। आपणे घर उपजावे छोटा लाल, पिता पूत गोद उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। सेवा लाए बालक मोहे अञ्याण, साची मति इक जणाईआ। लेखा जाणे चतुर सुघड़ सुजान, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। सच दुआर दिसे मकान, निर्मल नूर जोत रुशनाईआ। चारों कुण्ट वेखे मार ध्यान, नव नौ चार खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग कहे प्रभ नेत्र खोल्हे, ख़लक दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण अन्दर बोले, धुर अगम्मी राग अल्हाईआ। भाग लगाए साचे चोले, देवे जगत माण वड्याईआ। आप चुकाए पड़दा ओहले, दूई नज़र कोए ना आईआ। साचे कंडे निरवैर तोले, निराकार वेख वखाईआ। सदा सदा सद वसे कोले, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आदि जुगादि रहे अडोले, अडुल कदे ना जाईआ। जुग चौकड़ी जिस दे बणे रहे गोले, नित नवित्त सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे गाउँदे ढोले, सच संदेसा राग अल्हाईआ। सो साहिब सुल्तान हो मेहरवान मेरा पड़दा आपे खोल्हे, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर देवे माण वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ पत लए रख, मेहरवान दया कमाईआ। निरवैर हो के खोल्हे अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। दो जहान दिसे प्रतख, सति सरूप वेस वटाईआ। सच्चा मार्ग देवे दस्स, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जूठ झूठ खेड़ा करे भट्ठ, सच सुच करे रुशनाईआ । चार वरनां देवे इक्को रस, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रंग रंगाईआ। माया ममता हउमे हंगता चरण कँवल हेठां देवे झस्स, लोकमात बाहर कढ्ढाईआ। कर प्रकाश साचे सस, रव इक्को इक चमकाईआ। महिमा सुणाए आपणी अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। धर्म दुआरा खोल्हे हट्ट, सौदा इक्को नाम विकाईआ। लेख चुकाए तीर्थ अठसठ, सच सरोवर इक नुहाईआ। लख चुरासी देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, बूँद रक्त वेख वखाईआ। दूर दुराडा आवे नस्स, निज घर साचे फेरा पाईआ। जन भगतां सिर रखे दे कर हथ्थ, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। मैं चरण कँवल हरि सरनाई जावां ढट्ठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। सतिजुग कहे प्रभ पूरे
आसा, आसा मनसा विच समाईआ। सच्चा देवे इक भरवासा, मिले माण वड्याईआ। भाग लगाए काया कासा, साची वस्त विच टिकाईआ। पहला पुत्त ना होए निरासा, सधरां आपणी रास बणाईआ। अगला दस्से भेव ख़ुलासा, अनभव आपणा राग जणाईआ। चार युग दा पिछला पूरा करे खाता, कलयुग अन्तिम डेरा ढाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग मुक्की वाटा, गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सुणाईआ। सब नूं आया हार पासा, जित नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दस्सणा बोल, अनबोलत राग जणाईआ। तेरे नाम दा वज्जे ढोल, दूजा गीत ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म करना चोहल, घर मेला सहिज सुभाईआ। बजर कपाटी पड़दा देणा खोल्ह, गुरमुख साचे बूझ बुझाईआ। अमृत आत्म देणी पौहल, रस इक्को इक वखाईआ। आत्म सेजा वसणा कोल, मन्दिर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे इक अरज़ोईआ। दर तेरे अरज़ोई अरदास, नमो नमो सीस झुकाईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख के गए ख़ास, ख्वाहिश आपणी नाल मिलाईआ। कलयुग अन्त निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, नर नरायण वेस वटाईआ। जिस दा ना कोई पिता ना कोई मात, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। रूप रंग रेख ना कोई ज़ात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। जिस दी सिफ्त लिख ना सके कलम दवात, शाही काग़ज़ रोवण मारन धाहींआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे ना जाणी सच प्रभात, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द अगम्मी देवणहारा दात, पंज तत काया चोले दए टिकाईआ। जो विष्न ब्रह्मा शिव देवणहारा साथ, सगला संग निभाईआ। सो साहिब मिले कमलापात, सतिजुग सच्चा इक्को ध्यान लगाईआ। मेरी पूरी करे आस, आसा आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ देवे ढोला, साचा राग इक जणाईआ। कलमा नबी रसूल इक्को बोला, कायनात करे पढ़ाईआ। निरवैर पुरख बण विचोला, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सच दुआरा जिस ने आदि जुगादि खोल्हा, गुर अवतार पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। जिस दुआरे कूड़ी क्रिया कोई ना पाए रौला, नाअरा हक़ हक़ इक्को इक समझाईआ। सो शब्द स्वामी अन्तरजामी सब दा मौला, ना मालूम नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द नाल कर के गया कौला, कीता कौल भुल्ल कदे ना जाईआ। करे खेल उपर धौला, धरत धवल दए वड्याईआ। जिस नूं कहिन्दे भाला भोला, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जन भगत उठाए डोला, बण कहार सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, नित नवित्त आपणा दरस कराईआ। सतिजुग कहे प्रभ मिले सज्जण, घर साचे वज्जे वधाईआ। चरण धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। लख चुरासी आए पड़दे कज्जण, कोझे कमले गले लगाईआ। सन्त सुहेले दर ते मंगण, गुर चेले रंग चढ़ाईआ। भगत भगवान रखे अंगन, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। मस्तक टिक्का लगाए साचे चन्दन, चन्द चांदनी नूर रुशनाईआ। इक्को देवे परमानंदन, निजानंद करे रसाईआ। कूड़ विकारा करे खण्डन, नाम खण्डा खड़ग चमकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत माणस जन्म ना होवे भंगन, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे धुर दा वर, मेरी झोली दए भराईआ। सतिजुग कहे प्रभ मिले गहर गम्भीर, गुणवन्त वड्डी वड्याईआ। जिस दा अमृत ठांडा नीर, सीर इक्को मुख चुआईआ। कलयुग जीवां बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। चार वरनां नज़री आए इक तस्वीर, तालब करे सर्ब लोकाईआ। चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, लाशरीक मेल मिलाईआ। नज़री आए इक्को ज़ाहरा पीर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा सदा बेनज़ीर, नज़र नेत्र जगत वेखण कोए ना पाईआ। जिस नूं लभ्भदे जगत फ़कीर, सूफ़ी बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे मोहे वर, मेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मिले माही, महिबूब इक्को नज़री आईआ। दो जहान बणे राही, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ी मेटे शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। साची सिख्या दए समझाई, धुर संदेसा आप जणाईआ। कर्म कांड दी कटे छाही, जन्म जन्म दा लेख चुकाईआ । भगत भगवान उठाए फड़ फड़ बांहीं, फड़ बांहों गले लगाईआ। सिर रखे ठंडी छाईं, अग्नी तत नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, दर आपणा इक जणाईआ। सतिजुग कहे प्रभ खोल्ह दरवाज़ा, दर तेरे वज्जे वधाईआ। तूं साहिब दयाल ग़रीब निवाज़ा, दीनन देवें माण वड्याईआ। तेरे घर अगम्मी वाजा, छत्ती राग समझ ना आईआ। जुग चौकड़ी रच रच काजा, करनी आपणी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण हो के आवें भाजा, गुर अवतार वेस वटाईआ। दो जहानां बण के राजा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे अग्गे इक्को मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे तेरी मंग अनोखी, इक्को आस रखाईआ। तेरे नाम दी पढ़ां पोथी, दूजा अक्खर ना कोए जणाईआ। तेरे नाम दी लवां झोंकी, सच प्यार वधाईआ। तेरा ढोला लोक परलोकी, दो जहानां दयां सुणाईआ। चढ़के वेखां तेरी चोटी, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। श्री भगवान मेरे विच आए ना वासना खोटी, कूड़ा
कर्म ना कोए बणाईआ। तेरी निर्मल वेखां जगदी जोती, जोती नूर इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा नाम सच्चा राग अल्हाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दे दे राग, अनरागी बूझ बुझाईआ। कूड़ी क्रिया जाए त्याग, माया ममता रहिण ना पाईआ। हउमे हंगता बुझे आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सोई सुरती खुले जाग, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। नज़री आएं साख्यात, शहिनशाह आपणा नूर जणाईआ। मेहर नज़र नाल खोल्ह ताक, पड़दा दूई दे उठाईआ। तेरे नाम दा पूजा पाठ, सिमरन इक्को दे समझाईआ। जोग अभ्यास देणी दात, चरण कँवल मिले सरनाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, तेरा नाम चन्द नज़री आईआ। जिध्धर वेखां चारों कुण्ट वसें पास, विछोड़ा कोई रहिण ना पाईआ। मैं बाला नढ्ढा तूं मेरा माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। मैं तेरे भगतां वेखां तेरी ज़ात, जो तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सद मंगां चरण सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दे दे सरन, सरनगति इक्को नज़री आईआ। तेरे दुआरे सच्चा मरन, मर जीवत रूप वटाईआ। नेत्र खोल्ह आपणा हरन फरन, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। तेरा नाउँ जीव जंत आत्म परमात्म सारे पढ़न, पारब्रह्म ब्रह्म तेरी करे शनवाईआ। तेरे पौड़े सारे चढ़न, मंज़ल इक्को दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा इक घर, जिस घर तू ही तू नज़री आईआ। सच घर वखाल स्वामी, सतिजुग दर ते मंग मंगाइंदा। जिस गृह सुणां तेरी अगम्मी बाणी, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। सति धर्म दिसे निशानी, सति सतिवादी तेरा रंग मोहे भाइंदा। अमृत सरोवर मिले ठंडा पाणी, रस इक्को इक नज़री आइंदा। लेखा चुक्के तेरी खाणी, चारे बाणी तेरे विच वेख वखाइंदा। तेरा महल अटल अचल्ल उच्च पद निरबाणी, निरबाण पद इक्को सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। दर तेरे सीस गया झुक, मेरे साहिब सच सुल्ताना, मेरी तृष्ना मेट भुक्ख, सच भण्डार दे दाना, सफ़ल करा धरत मात दी कुक्ख, कूड़ी क्रिया मिटे निशाना। तेरा नाउँ अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार समझाना। मैं तेरी धारों उपज्या तेरा पुत, सतिजुग योद्धा सूरबीर बलवाना। तेरे भगतां लवां पुच्छ, लोकमात वेखां मार ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे दर खड़ा बण निमाणा। सतिजुग कहे मेरे सतिगुर मीत, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। मैं चलावां तेरी रीत, साची सिख्या जगत समझाईआ। काया मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ काअबा इक मसीत, मसला तेरा नाम जणाईआ। हर घट नज़री आएं आप अतीत, त्रैगुण बैठा डेरा ढाहीआ। जगत वासना कोई ना करे पलीत, पाकी पाक तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, गुर
अवतार पीर पैगम्बर बैठे राह तकाईआ। अन्तिम सब दा लेखा करे ठीक, कूड़ा ठीकर दए भंनाईआ। जो चिटे उते खिच के गए लीक, काली धार बणत बणाईआ। सो दूर दुराडे वेखण नेड़े हो नज़दीक, निज नेत्र ध्यान लगाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सच प्रीत, सच सरनाई इक जणाईआ। मुकामे हक़ तेरी हदीस, हज़रत पढ़न सुणन कोए ना जाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरी करदे गए तारीफ, तुआरफ़ कीता जगत लोकाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीती कहाणी तेरी झोली पाईआ। लख चुरासी बदली नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा प्रभ मेरी झोली पा बख्शीश, बख्शश तेरे दुआरे नज़री आईआ। सति धर्म तेरी जणावां हदीस, नाम कलमा इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। साचा नाम दस्स भगवान, सतिजुग आपणी मंग मंगाईआ। लख चुरासी सुणावां तेरा गान, घर घर फेरा पाईआ। सन्त सुहेले मिलावां आण, जुग विछड़े नाल रलाईआ। इक रखावां तेरी आण, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां लेखा होए परवान, परवाना तेरे हथ्थ वखाईआ। मैं बाला नढ्ढा तेरा बच्चा इक नादान, बचपन तेरी झोली पाईआ। सति धर्म दा दे ज्ञान, साची सिख्या इक समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सुणन तेरा फ़रमान, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। बीस बीसे हरि जगदीशे तेरी करे ना कोए पहचान, बेपहचान नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, धर्म दुआरा वसे घर, भय भउ भ्यानक रहिण कोए ना पाईआ। भय भउ भ्यानक होए दूर, तेरे वज्जे नाम वधाईआ। नज़री आएं हाज़र हज़ूर, हर घट बैठा डेरा लाईआ। सतिजुग कहे मैं बणां तेरा मज़दूर, बण चाकर सेव कमाईआ। तूं देणी आपणी धूढ़, रहमत सच कमाईआ। मैं तेरा नाम करां मशहूर, दिवस रैण राग अल्हाईआ। तूं भर भण्डारा भरपूर, अतोट अतुट वरताईआ। जे भुल्लां मेरा मुआफ़ करीं कसूर, पहलों रिहा भुल्ल बख्शाईआ। दो जहान ज़िमीं असमान तेरा नज़री आए नूर, नूरी इस्म इक्को इक जणाईआ। तेरा भुल्ल ना जावां दस्तूर, सिर रखणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा तोड़ माण ग़रूर, ग़ुरबत ग़फ्लत ग़नीम आपणी झोली पाईआ ।
९ मग्घर २०२० बिक्रमी जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला गुरदासपुर
निरगुण नूर पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। गुर अवतार जोड़न हथ्थ, निउँ निउँ चरण लागण पाईंआ। पीर पैगम्बर कहिण होए बेवस, तेरी समझ कोई ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे ढट्ठ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जुग
चौकड़ी सिर चरणां उते रहे रख, माण अभिमान दोवें मिटाईआ। त्रैगुण कहे मेरा खेड़ा होया भट्ठ, भठियाला इक्को नज़री आईआ। पंज तत कहिण साडी दिसे ना कोई मति, तेरी धार ना कोए जणाईआ। हड्ड मास कहे उबली रत्त, रत्ती रत्त रूप ना कोए वटाईआ। सति स्वामी तेरा कोई ना गावे जस, वेद पुराण रहे कुरलाईआ। शास्त्र सिमरत रहे नट्ठ, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। अञ्जील कुरान नीवीं होई अक्ख, प्रतख रूप ना कोए वखाईआ। खाणी बाणी करे कोई ना पक्ख, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भाण्डे सक्ख, लख चुरासी सार कोए ना आईआ। नेत्र रोवण तीर्थ तट, अठसठ बैठे ढेरीआं ढाहीआ। तेरा रंग नज़र ना आए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, तेरा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। कलजुग सब दा खेड़ा कीता भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार मंगण मंग, दर साचे अलख जगाईआ। पीर पैगम्बर होए नंग, अल्फ़ी तन ना कोए हंढ्ढाईआ। आत्म परमात्म देवे ना कोई संग, सगला संग ना कोए निभाईआ। निज घर मिले ना कोई अनन्द, अन्तर मेल ना कोए मिलाईआ। भाण्डा भरम भउ ढाहवे ना कोई कंध, सति सरूप ना कोए वखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गा गा थक्की छन्द, शहिनशाह अंग ना कोए लगाईआ। साध सन्त सुत्ते दे कर कंड, करवट सके ना कोए बदलाईआ। लख चुरासी सुरत सवाणी होई रंड, नर हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। माणस जन्म सब दा दिसे भंग, अमरापद ना कोए सुहाईआ। कूड़ी क्रिया कीता खण्ड खण्ड, ब्रह्मण्ड पई दुहाईआ। धीरज देवे ना कोई जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, साहिब सुल्तान फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे उडीक, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी वेख अगम्मी तरीक, तारीख सारे गए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण दर तों मंगदे गए भीख, सरगुण इक्को आस तकाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे लाशरीक, शाह पातशाह आपणा फेरा पाईआ। आदि जुगादि ज़ाहर ज़हूर नज़री आए इक्को मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त कर काया ठंडी सीत, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। लेखा जाण हस्त कीट, ऊँच नीच गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए रहे जोड़, बन्दना इक्को सीस झुकाईआ। पुरख अगम्मड़े आपे बौहड़, बिन नाड़ी चमड़ी फेरा पाईआ। लख चुरासी रीठा होया कौड़, तुध बिन अमृत रस ना कोए भराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम कल कोई ना सके बौहड़, सारे तेरे चरण बैठे ध्यान लगाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ घोड़,
शाहसवारे हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरी आस रखाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। सो पुरख निरँजण हुक्म वरताउँदा ए। हरि पुरख निरँजण शब्द अलाउँदा ए। एकँकारा डंक वजाउँदा ए। आदि निरँजण नूर धराउँदा ए। अबिनाशी करता वेखण आउँदा ए। श्री भगवान फेरा पाउँदा ए। पारब्रह्म प्रभ आपणा रूप वटाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आप जगाउँदा ए। गुर अवतार लेख मुकाउँदा ए। पीर पैगम्बर मुल्लां शेख़ चरण लगाउँदा ए। आपणी धार जाणे कमच अलनेक, लाशरीक खेल खलाउँदा ए। मुकामे हक़ लए पेख, बिन अक्खां नैण मिलाउँदा ए। निरवैर पुरख निराकार स्वामी सब नाल करे हेत, हितकारी आपणा घर वसाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप जणाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि समझाया ए, शब्दी ढोला राग अल्हाईआ। धुर दा लिख्या लेख पूर कराया ए, पारब्रह्म बेअन्त स्वामी आपणी दया कमाईआ। चारे खाणी चारे बाणी वेखे बेपरवाहया ए, बेऐब पड़दा रिहा उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान देण दुहाया ए, अठ दस आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या आप जणाईआ। साचा लेखा आप जणाउँदा ए। निरगुण निरवैर पुरख समझाउँदा ए। विष्नूं विश्व धार जणाउँदा ए। ब्रह्मे ब्रह्म इक वखाउँदा ए। शंकर हथ्थ त्रिसूल उठाउँदा ए। त्रैगुण माया डेरा ढाउँदा ए। पंचम बूटा जड़्ह उखड़ाउँदा ए। दो जहानां फेरा पाउँदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड चरण टिकाउँदा ए। पुरी लोअ आकाश वेख वखाउँदा ए। धरत धवल कर प्रकाश, निर्मल जोती जोत डगमगाउँदा ए। गोपी काहन वेख रास, मण्डल मण्डप सोभा पाउँदा ए। लेखा जाण पृथ्मी अकाश, समुंद सागर वरोल वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म प्रभ इक्को धीर धराउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर डौहण झोली, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी तेरी खेली होली, नाम गुलाला रंग रंगाईआ। अगम्मी बोली बोली, अनहद शब्दी तार सतार वजाईआ। भाग लगाया पंज तत काया चोली, लोकमात वज्जी वधाईआ। अन्तिम तेरे दुआरे रखी आपणी डोली, मित्र प्यारे तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन नज़र ना आए को, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। लख चुरासी अन्दर आपे हो, घट घट बैठा डेरा लाईआ। आत्म परमात्म जाए छोह, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। सच मुहब्बत दस्से मोह, महिबूब आपणी गंढ्ढ पवाईआ। घर साचे करे लो, प्रकाश इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चौथे युग आपणी करनी सारे बैठे
खोह, तेरे चरण कँवल इक्को आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, दर मंगण बेपरवाहीआ। बेपरवाह हो मेहरवान, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। गुर अवतार करो ध्यान, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। सचखण्ड निवासी सच निशान, दरगाह साची आप झुलाइंदा। मुकामे हक़ नौजवान, नौबत आपणे नाम सुणाइंदा। शरअ शरीअत इक ईमान, कलमा साचा सच पढ़ाइंदा। साचा मन्त्र सुणो पैग़ाम, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। शास्त्र सिमरत देण ब्यान, गीता ज्ञान भेव खुलाइंदा। वेद व्यासे मंगया दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। ईसा दे के गया पैग़ाम, मेरा हज़रत मेरा बाप मेरे पिच्छे फेरा पाइंदा। मुहम्मद बण के गया ग़ुलाम, बरदा बण बण सेव कमाइंदा। निउँ निउँ सजदा करे सलाम, साहिब इक्को इक सुणाइंदा। धुर दा कलमा बोल कलाम, कायनात आप जणाइंदा। मेरा साहिब इक अमाम, आलमीन सोभा पाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे आण, सदी चौधवीं वेस वटाइंदा। धुरदरगाही हुक्मरान, साचा हुक्म आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लेखा कढ्ढ वखाइंदा। सब दा लेखा दस्से खोल्ह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नानक निरगुण तेरा पूरा करे बोल, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सचखण्ड निवासी तोले आपणा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। सच दुआरे बैठा आप अडोल, डोले सर्ब लोकाईआ। चार वरन प्या घोल, बरन अठारां करे लड़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हरि का नाम ना दिसे किसे कोल, ख़ाली बुत्त रहे कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर वज्जदे ढोल, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। साधां सन्तां अन्दर पोल, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। अन्दर वड़ के मारन रोल, ज़ाहरा रूप ना कोए धराईआ। गोबिन्द खण्डे अमृत छकी पौहल, पहला दूजा तीजा चौथा घर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा जणाईआ। पुरख अबिनाशी गहर गम्भीर, हरि करता खेल कराइंदा। लेखा जाणे बिन शरीर, ततव तत भेव चुकाइंदा। भूपत भूप वड पीरन पीर, बेनज़ीर वेस वटाइंदा। बदलणहार सर्ब तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। गोबिन्द तेरे वस्त्र वेखे पहरे चीर, नीली धारों पार कराइंदा। चोटी चढ़ के वेख अख़ीर, उपर इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। धुर दा लेखा दस्से आप, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी धुर दा बाप, शाह पातशाह रिहा समझाईआ। निरगुण नूर निरवैर पुरख पाकी पाक, पतित पुनीत रिहा वखाईआ। दो जहानां सज्जण साक, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लोकमात गए आख, सो लेखा पूर कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे
खेल तमाश, सत्त दीप पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दी आसा पूर कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पूरी आसा, करनहार इक अख्वाईआ। करे खेल सर्ब गुणतासा, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम वेखण आए आप तमाशा, जोती नूर वेस वटाईआ। लख चुरासी करे हासा, कलयुग जीव समझ ना पाईआ। जन भगतां अन्दर कर के वासा, आत्म परमात्म दए समझाईआ। जोती जाता हो प्रकाशा, प्रकाश इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। पुरख अकाल निरगुण रूप वटाया वेसा, जोती जामा नज़र किसे ना आइंदा। सम्बल वसया इक्को देसा, भेव अभेदा आप खुलाइंदा । दो जहानां बण के नेता, साचा हुक्म आप अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी रखे चेता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भुल्ल कदे ना जाइंदा। तेई अवतारां वेखे कीता, भगत अठारां भेव खुलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद करे हेता, हितकारी फेरा पाइंदा। नानक गोबिन्द निरगुण पेखा, नर निरँकार इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म देवे भगवान, हरि करता आप जणाईआ। सारे वेखो आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। खेले खेल नौजवान, दीन दयाल फेरा पाईआ। धरनी धरत धवल सुहाए आण, साचा नूर कर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी इक बबाण, दो जहानां आप उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप बणाईआ। धुर दी धार दस्से भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस नूं मन्नदे रहे कन्त, सो कन्त कन्तूहल फेरा पाईआ। कलयुग माया पाए बेअन्त, जीव जंत समझ सके कोए ना राईआ। गुरमुख विरले आप उठाए सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दा नाम दए समझाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उठो वेखो कलयुग अन्त, अन्तष्करन सब दा दए वखाईआ। साचा नज़र ना आए कोई मंत, मंतव सारे आपणा हल कराईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग ना कोए बसन्त, दर दर घर घर कपड़ बैठे रंगाईआ। नाता तुट्टे ना जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज फंद ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां घर इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो घर, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। जिस गृह बहि के देवे वर, मेहरवान हुक्म वरताइंदा। जन भगतां फड़े आप लड़, लड़ भगतां आप फड़ाइंदा। काया मन्दिर साचे पौड़े चढ़, महल अटल वेख वखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा
आत्म परमात्म ढोला पढ़, सोहँ इक्को राग सुणाइंदा। करता पुरख करनी कर, हरि साची कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो आ, रहबर इक्को इक ख़ुदाईआ। साचा मार्ग रिहा लगा, दीन मज़्हब ना कोए जणाईआ। ज़ात पात ना वंड वंडा, वरन बरन ना कोए रखाईआ। निर्मल जोती जोत करे रुशना, घर घर दीपक आप टिकाईआ। बजर कपाटी कुंडा देवे लाह, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। अनहद नादी राग दए सुणा, धुन आत्मक कर शनवाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्या, निझर झिरना आप झिराईआ। हर घट नज़री जाए आ, लख चुरासी रिहा समाईआ। सृष्ट सबाई इक जपाए नाँ, नाउँ निरँकारा इक्को इक दरसाईआ। कलमा नबी रसूल दए पढ़ा, सच असूल आप बताईआ। साचे हुजरे उच्च महिराबे महिबूब नज़री जाए आ, बेपरवाह इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा कोई लिखे ना कलम शाह, काग़ज़ रोवे मारे धाहींआ। सो पीर पैगम्बरां सजदा रिहा करा, इस्लाम इक्को इक समझाईआ। उस दे सारे बणो वफ़ा, वफ़ादारी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा इक जणाईआ। अन्तिम लेखा दस्से एक, एकँकार हुक्म वरताइंदा। कलयुग अन्तिम छड्डणा सब ने भेख, भेखाधारी आप जणाइंदा। सतिजुग साची रखणी टेक, टेक इक्को इक जणाइंदा। पुरख अकाल करना हेत, दूजा इष्ट ना कोए बणाइंदा। लख चुरासी सुंञां दिसे खेत, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फोल फोलाइंदा। आत्म परमात्म कोए ना करे हेत, हितकारी नज़र ना आइंदा। सदी बीसवीं खेले खेड, हरि ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साची धार जणाइंदा। सतिजुग धार दस्से प्रभ सति, सति सति जणाईआ। चार वरन देवे मति, ब्रह्म मति इक समझाईआ। जन भगतां खोल्ह आपणी अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। सच्चा मार्ग धुर दा दस्स, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। चौदां विद्या खेड़ा करे भट्ठ, भगत भगवान दए समझाईआ। लहिणा देणा जाणे तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहड़ा इक घलाईआ। सच स्नेहड़ा देवे घल्ल, हरि पैग़ाम बेपरवाहीआ। पुरख अकाल करे वल छल, अछल छलधारी आपणा खेल रचाईआ। वेखणहारा जल थल, महीअल डूंग्घे सागर फोल फोलाईआ। जोती शब्दी गया रल, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। सच प्रकाश गया बल, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे सल, सतिजुग साची धार बंधाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सदी बीसवीं पिछला दित्ता फल, अग्गे लेखा कोए रहिण ना पाईआ। हरि चरण दवारा लैणा मल्ल, मिले धुर सच्ची सरनाईआ। अमृत पीणा ठंडा जल, आबेहयात मुख
चुआईआ। इकावन बावन जाणा रल, पंज इक वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दा लेखे लाईआ। गुर अवतार झुकावण सीस, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तेरा खेल नर हरि जगदीश, जग जीवण दाते समझ कोए ना पाईआ। साडे ख़ाली होए खीस, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीती कहाणी नज़र किसे ना आईआ। मिट्ठा होया कलयुग कौड़ा रीठ, तुध बिन रस ना कोए भराईआ। तेरी सारे करन उडीक, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वसाउणा साचा घर, बण मालक बेपरवाहीआ। बेपरवाह बण मालक, पीर पैगम्बर रहे जणाईआ। साहिब सुल्तान साचे ख़ालक, ख़लक तेरी झोली पाईआ। तैनूं ना निंद्रा ना कोई आलस, ग़फ्लत रूप ना कोए वटाईआ। दो जहानां बण सालस, सच सालसी आप कमाईआ। तेरी नज़री आवे इक्को अदालत, अदल तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे घर करे ना कोई वकालत, वुकले बैठे मुख शरमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्तिम किसे ना करे कोई सिफ़ारिश, तुआरफ़ नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीवां शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लिखी भुल्ली इबारत, निष्अक्खर अक्खर समझ कोए ना पाईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मसायक ग्रन्थी पन्थी तेरे नाम दी लैंदे आड़त, साचा सौदा हट्ट ना कोए विकाईआ। कोई ना जाणे तेरा खेल माअरफ़त, महिबूब तेरी सार किसे ना आईआ। माया ममता डिगे डूंग्घी ग़ारत, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। भरमे भुल्ले वड वड आरफ़, उल्मा चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा घर, जिस घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ खोल्ह दरवाज़ा, सचखण्ड निवासी तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तूं साजण साजा, साजणहार तेरी वड्याईआ। शब्द अगम्मी तेरा सुणदे रहे वाजा, सुर ताल ना कोए वखाईआ। निरगुण सरगुण रचदा रिहों काजा, गुर अवतार पीर पैगम्बर मेल मिलाईआ। अन्दर वड़ के मारदा रिहों वाजां, सुत्तयां आप उठाईआ। कलयुग अन्तिम रख लाजा, तेरी इक शरनाईआ। शौह दरयाए डुब्बदा दिसे जहाज़ा, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। नज़र ना आए शाह नवाबा, जगत जगदीश समझ कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के तेरी गाथा, दिवस रैण ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन आस ना कोए पूर कराईआ। श्री भगवान कहे मैं आवांगा। निरगुण नूर जोत जगावांगा। किला कोट बंक सुहावांगा। शब्द नगारे चोट लगावांगा। लख चुरासी कढ्ढां खोट, साचा मार्ग इक प्रगटावांगा। जन भगतां प्रगट कर निर्मल जोत, जोती नूर इक चमकावांगा। लहिणा देणा चुका वरन गोत, ब्रह्म इक्को इक समझावांगा। प्रेम करे ना कोई काया माटी पोश, आत्म
आत्म नाल मिलावांगा। सज़ा मिले ना किसे निर्दोष, दोषी मनमुख आप बणावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो बैठा रिहा ख़ामोश, सो खोल्ह के हाल सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर इक वडयावांगा। हरि मन्दिर प्रभ वडयाएगा। जिस गृह आपणा चरण टिकाएगा। सच दुआरा सोभा पाएगा। भगत भगवान वेख वखाएगा। जगत निशान इक झुलाएगा। लख चुरासी आण इक्को पाएगा। दो जहानां ईमान इक समझाएगा। धुर दा राम नज़री आएगा। काहन इक्को रंग वखाएगा। पैग़ाम इक्को इक सुणाएगा। नाम इक्को इक जपाएगा। काण इक्को इक रखाएगा। बाण इक्को इक लगाएगा। ध्यान इक्को इक जणाएगा। शान इक्को इक वधाएगा। बलवान इक्को इक अख्वाएगा। भगवान इक्को नज़री आएगा। सीस जगदीश ताज सुहाएगा। लेखा जाणे बीस इकीस, निरगुण सरगुण वंड वंडाएगा। जुग चौकड़ी आपे जीत, हार सब दे गले बंधाएगा । सचखण्ड दुआरे बैठ अतीत, त्रैभवन धनी आपणी कार कमाएगा। जन भगतां काया कर ठांडी सीत, अमृत धार जाम प्याएगा। चरण कँवल जणाए प्रीत, धरनी धरत धवल वडयाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम वर, साची धारा आप वखाएगा । साची धारा चले जग, हरि करता आप चलाईआ। जन भगतां दर्शन देवे उपर शाह रग, जगत दुआरा पन्ध मुकाईआ। जन्म कर्म दी मेट के तृष्ना अग्ग, सांतक सति सति वरताईआ। फड़ फड़ हँस बणा कग्ग, कागों हँस रूप वटाईआ। निर्मल जोती जाए जग, जिस आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया पार हद्द, नव दुआर डेरा ढाहीआ। घर सच सुणाए छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। जन भगतां मेट पन्ध, घर आपणे लए बहाईआ। निज आत्म देवे अनन्द, परमानंद विच समाईआ। सतिजुग साचा चाढ़्ह चन्द, कलयुग अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। ख़ुशी कर बंद बंद, बंदगी इक्को इक समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी जो मंगदे रहे मंग, तिन्हां आसा पूर वखाईआ। जन भगतां नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड, दोहरी धार आप चमकाईआ। नाता तोड़ भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। भेव खुल्ल्हा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म लए मिलाईआ। लेखे ला जननी जन, देवे वड्याई धन्न जणेंदी माईआ। गुरमुख गुरसिख बेड़ा देवे बन्न्ह, बण खेवट खेटा पार कराईआ। किसे नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, दोए लोचण वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा मार्ग इक प्रगटाईआ। सच्चा मार्ग लावे एकँकार, अक्ल कल वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचा लए उठाल, चौथे युग लै अंगड़ाईआ। त्रेता द्वापर कलयुग बीतया काल, अन्तिम तेरी वारी आईआ। पुरख अबिनाशी होए दयाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। नेत्र खोल्ह कर जमाल, जलवा इक्को दए
जणाईआ। हकीकत झोली पाए हक़ हलाल, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। मातलोक बण दलाल, जन भगतां मेल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर हलाल, तिक्खी छुरी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे आप उठाईआ। सतिजुग सच्चा गया उठ, प्रभ चरण लए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी गया तुठ, मेहरवान दया कमाईआ। कीता प्यार लाडले पुत्त, पिता पूत ख़ुशी जणाईआ। मेरी सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। मेरे कोल नहीं कुछ, नाम भण्डारा झोली देवे पाईआ। धरत मात दी सफ़ल करावां कुक्ख, कुक्खड़ी भाग लगाईआ। जन भगतां उजल करां मुख, दुरमति मैल धवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दीआं सुखणां गए सुख, सो सतिगुर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाईआ। सतिजुग कहे मैं बाल नधान, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। धुर दा दे इक ज्ञान, जगत करां ना कोए पढ़ाईआ। नज़री आए तेरा मकान, सिँघासण तेरा सोभा पाईआ। हुक्म देवें हुक्मरान, हुक्मी हुक्म इक जणाईआ। चरण बन्दना करां आण, दोए जोड़ बंदगी इक तेरे दर तों पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, तेरा ढोला गावां चाईं चाईंआ। सतिजुग सुण ला कर कन्न, हरि करता आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिणा ल्या मन्न, मनसा सब दी पूर कराईआ। सीस झुका रसना कहु धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। जिस कलयुग अन्दर चाड़्हया सच्चा चन्न, नूरी चन्द जोत रुशनाईआ। रवि ससि दोवें होए अन्न्ह, अन्ध अन्धेरा सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाया इक घर, जिस घर मिले माण वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ दे प्यार, परम पुरख तेरी सरनाईआ। दर्शन करां गुरू अवतार, जो दर तेरे बैठे सीस झुकाईआ। जलवा वेखां पीर पैगम्बर यार, जो यारी तेरे नाल निभाईआ। अबिनाशी करता कहे सुण बाल अञ्याण, धुर दी धार आप जणाईआ। जा के वेख नौजवान, गुरमुख तेरा राह तकाईआ। सच प्रीती मंगण दान, झोली ख़ाली रहे वखाईआ। ओन्हां जा के कर पहचान, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देवे इक वर, वर दाता इक अख्वाईआ। वर दित्ता प्रभ आप स्वामी, सभा सच जणाईआ। पुरख अकाल अन्तरजामी, अन्तरगत सर्ब बुझाईआ। आदि जुगादि सदा निहकामी, निहकर्मी नज़री आईआ। जुग चौकड़ी बोध अगाध सुणाए बाणी, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए निशानी, निशाना इक्को इक जणाईआ। प्रगट होवे शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। जिस दा दिसे ना कोई सानी, लासानी वाहद इक्को नज़री आईआ। उस दी सारे गावण कहाणी, कथनी कथ कथा सुणाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निराकार नर हरि आपणा वेस वटाईआ। वेस वटाए नर हरि नरायण, नर इक्को नज़री आइंदा। रसना कोई ना सके कहिण, कह कह अन्त कोए ना पाइंदा। प्रभ सरनाई सारे ढहिण, सीस अग्गे ना कोए उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दा चुकाए लहिणा देण, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। भगत भगवान महल अटल उच्च मकान इकट्ठे रहिण, घर इक्को इक सुहाइंदा। सतिगुर बण के आया लैण, गुरमुख अंग लगाइंदा। लख चुरासी वेखे वैंहदी वहण, वाहवा पार ना कोए कराइंदा। लाड़ी मौत खाए डाइण, राए धर्म हुक्म समझाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले गुरु गुर चेले पुरख अकाल चरणी बहिण, सच दुआरा इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लेखा जाणे धुर दरबार, वड दरबारी आपणी करनी आप कमाइंदा।