पुस्तकालयभाग १५

१० मग्घर २०२० बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह नईया शाला ज़िला गुरदासपुर

गुर अवतार सीस झुका, हरि चरण डेरा लाईआ। पीर पैगम्बर कहिण पैंडा मुक्का, पन्ध नज़र कोए ना आईआ। लोकमात तेरा नूर किसे ना दिस्सा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई भुल्लया नाउँ एका पिता, पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। चार कुण्ट कूड़ हिता, सच सुच ना कोए समझाईआ। प्रेम प्रीती अमृत रस होया फिका, सर सरोवर धार ना कोए वहाईआ। मन मनुआ ना किसे जिता, बुध विवेक ना कोए कराईआ। हरि का मन्दिर किसे ना डिट्ठा, काअबे हज्ज ना कोए जणाईआ। कूड़ी क्रिया जीव जहान पिसा, कलयुग चक्की इक चलाईआ। साचा बीज ना किसे बीजा, पत्त डाली ना कोए महकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार सब करन रीझा, निरगुण तेरा नाम निधान ना कोए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्चा वर, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। गुर अवतार टेक मथ्था, पिछला लहिणा अग्गे टिकाईआ। पीर पैगम्बर चरणी ढट्ठा, बलहीण दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी क्रिया उडे घट्टा, खेह माटी नज़री आईआ। दीन मज़्हब दा प्या रट्टा, ज़ात पात करे लड़ाईआ। तेरे घर दा देवे कोई ना पता, साध सन्त बैठे मुख छुपाईआ। सच सुच होई हत्या, कलयुग कूड़ी छुरी रिहा चलाईआ। सच सवाणी पीर पैगम्बर तेरा कोई ना लै के आवे भत्ता, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। निज नेत्र दर्शन पाए कोई ना अक्खां, दोए लोचण रहे शरमाईआ। जगत विकारा खेड़ा होया भट्ठा, त्रैगुण अग्नी तन तपाईआ। पारब्रह्म तेरी कोई ना लए मता, मनमति दए दुहाईआ। तेरे प्रेम कोई ना रत्ता, रत्ती रत्त रंग ना

कोए रंगाईआ। कलयुग वहण डूंग्घी डिगे खड्डा, फड़ बांहों बाहर ना कोए कराईआ। इक्को चरण दुआरा तेरा छड्डा, नौ खण्ड पृथ्मी रोवे मारे धाहींआ। तेरा नाम शहिनशाह शेर इक्को बग्गा, दो जहानां भबक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, लहिणा सब दा वेख वखाईआ। गुर अवतार लग चरण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर मंग सरन, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे डरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलयुग जीव जंत साध सन्त अग्नी सड़न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बिरहों विछोड़े तेरे मरन, जन भगत ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया मनमुख करन, करते तेरी सार किसे ना पाईआ। लेखा चुक्के ना वरन बरन, चार अठारां देण दुहाईआ। साचा ढोला कोई ना पढ़न, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। काया मन्दिर कोई ना वड़न, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, घट मस्तक वेख वखाईआ। गुर अवतार रख आस, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर बण के दास, बण सेवक सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण तेरा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ। लख चुरासी नूर प्रकाश, जोत निरँजण डगमगाईआ। पवणी पवण पवण स्वास, मण्डल रासी रास रचाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रंग रंगाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह तोहे शाबाश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी बीसवीं सारे होए निरास, आसा सके ना कोए वधाईआ। निर्धन हो के आए तेरे पास, दोए जोड़ सीस निवाईआ। तेरी करनी तेरे हाथ, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सति धर्म दा कीता घात, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन देवे ना कोई नजात, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, वज्जे तेरे नाम वधाईआ। गुर अवतार कहिण बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पीर पैगम्बर वजावण ढोल, डंका तेरा नाम लगाईआ। सच दुआरा हरि जू खोल्ह, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। नाम अगम्मे कंडे तोल, साचा तोला बण के फेरा पाईआ। लख चुरासी जीव जंत वरोल, नाम मधाणा इक्को पाईआ। कूड़ी क्रिया रही खौल, समुंद सागर रही तपाईआ। निर्धन दिसे ना कोए अडोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन सार कोए ना पाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ वेख मात, कलयुग अन्त पई दुहाईआ। पीर पैगम्बर कहिण सब नूं भुल्ली तेरी ज़ात, तेरा नूर नज़र ना आईआ। साडा लेखा लिख्या कलम दवात, लख चुरासी गई भुलाईआ। सति सति दी करे कोई ना बात, जूठ झूठ चारो कुण्ट डेरा लाईआ। तेरे भगतां तेरे

सन्तां देवे ना कोई नजात, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। फुल फलवाड़ी वेख आपणा बाग़ात, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सब दा लेखा दे चुकाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरी ओट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पीर पैगम्बर कहिण हउँ तेरी जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी करदे रहे सोच, सोच विच किसे ना आईआ। तेरे दर्शन नूं नेत्र लोचण रहे लोच, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल क्यों बैठा हो ख़ामोश, आप आपणा मुख छुपाईआ। राह तक्कण लोक परलोक, दो जहान अक्ख उठाईआ। लख चुरासी जीव आहलणयों डिगे बोट, तुध बिन गले ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार मंगण मंग, दर झोली इक वखाईआ। पीर पैगम्बर होवण संग, सगला संग निभाईआ। पुरख अकाल टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार तेरी वड्याईआ। दीन दयाल चाढ़्ह चन्द, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जाए हंढ्ढ, लोकमात रहिण ना पाईआ। जीव जंत तेरा नाम गाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, जगत अन्धेरा दे गंवाईआ। करवट लै के सुत्ता दे कर कंड, आप आपणा मुख वखाईआ। तेरे प्रेम दा मिले अनन्द, अनन्द इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरी धारों पए जम्म, अन्तिम तेरे विच समाईआ। निरवैर पुरख बेड़ा बन्न्ह, निराकार तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी बण के जननी जन, साची गोद लै सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा इक दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरा प्यार, परम पुरख तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, लाशरीक तेरी वड्याईआ। निरवैर हो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाईआ। चौदां तबक होए बेदार, चौदां लोक देण दुहाईआ। चौदां विद्या होई ख्वार, तेरी सार किसे ना पाईआ। चौदस चन्द होया अँध्यार, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। साचा कोए ना वणज व्यपार, धुर दा हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट ठग्ग चोर यार, नव नौ आपणा फेरा पाईआ । तेरा मन्दिर दिसे ना कोए दरबार, दरगाह साची नज़र किसे ना आईआ। साचा हज्ज ना करे कोई दीदार, हज़रत रूप ना कोए वखाईआ। किरपा कर सिरजणहार, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। अञ्जील कुरान करे पुकार, पुराण अठारां देण दुहाईआ। गीता ज्ञान करे विचार, चारे वेद मंग मंगाईआ। बाणी कूके कूक कूक वाजां रही मार, शाह पातशाह आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगम्मा वर, लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ सज्जण सच, सच तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बर

कहिण सांझे यार सच, सच तेरी वड्याईआ। उठ वेख कूड़ी क्रिया नौ खण्ड पृथ्मी रही नच्च, मुख घूँगट बैठी पाईआ। साध सन्त माया ममता कोई ना सक्या बच, हउमे गढ़ इक्को नज़री आईआ। काम वासना नाड़ी नाड़ी गई रच, नाड़ बहत्तर रही कुरलाईआ। त्रैगुण माया लग्गी आंच, अग्नी तत ना कोए मिटाईआ। तेरा नाउँ किसे ना सके भास, भाख्या सच ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात सारे आए आख, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त इक्को आवे कमलापात, कँवल नैण फेरा पाईआ । जिस दा दीन मज़्हब ना कोई ज़ात, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सृष्ट सबाई देवे दात, नाम अमोलक झोली पाईआ। सच धर्म सुणावे गाथ, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। लहिणा देण चुकाए पूरब मस्तक माथ, कर्म धर्म वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, कूड़ अमावस नज़र ना आईआ। जन भगतां खोल्हे आपणा ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, साचा नूर इक दरसाईआ। पूरा करे भविक्ख्त वाक, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्को घर, जिस घर तेरा नूर नज़री आईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ ठाकर, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण करते कादर, कुदरत तेरी सोभा पाईआ। जोद्धे सूरबीर वड बहादर, महाबली तेरी ओट तकाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, लख चुरासी दुरमति मैल धवाईआ। नाम वणजारे बण सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। सुरत सवाणी कर इकागर, बिरती आपणे नाल जुड़ाईआ। भाग लगा काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ दे वड्याईआ। सच कमा धुर दा आदल, अदली तेरा राह तकाईआ। कलयुग कूड़ा मिटे बादल, सतिजुग सच्चा नूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा घर, जिस घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ स्वामी, तेरा नाउँ वज्जे वधाईआ। पीर पैगम्बर कहिण शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरा रंग नज़री आईआ। चार जुग तेरी कटी मात ग़ुलामी, सरगुण हो के सेव कमाईआ। तेरे नाम दी पढ़ी कलामी, कलमा नबी रसूल जणाईआ। तेरा मुकामे वसया हक़ अमामी, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। तेरा खेल वेख्या चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेरा पाईआ। तेरा अमृत पीणा धुर दा पाणी, आबेहयात बूँद स्वांती मुख चुआईआ। बोध अगाध सुणी अगम्मी बाणी, धुन अनादी नाद जणाईआ। आत्म परमात्म मिल्या इक्को हाणी, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त नौ खण्ड पृथ्मी होणी वैरानी, वैरी घर घर नज़री आईआ। तुध बिन बणे कोई ना बानी, रहबर राह ना कोए वखाईआ। तेरे नाम दी सारे गा गा गए कहाणी, कह कह शुकर मनाईआ। तेरा पद इक निरबाणी, सचखण्ड वसें शहिनशाहीआ । साची दे सति निशानी, दो जहानां नज़री आईआ। कलजुग मिटे परेशानी,

दुखियां दु:ख दे गंवाईआ। जन भगतां नेड़ ना आए शैतानी, मुरीद मुर्शद लै तराईआ। मन मनुआ ना होए हरामी, साची सिख्या दे समझाईआ। तेरा कलमा इक कलामी, कायनात कर पढ़ाईआ। तेरा नाम गुण निधानी, गुणवन्ता नज़री आईआ। तूं राम रहीम रहमानी, रहमत तेरी इक्को भाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदे गए सर्ब ब्यानी, लेखा कलमबंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा घर, जिस घर तेरा नित नवित्त दर्शन पाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ उच्च अगम्म अथाह, अथाह तेरी वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण बण मलाह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। निरगुण हो के सरगुण दे सलाह, साची सिख्या इक समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे बैठे मंग पनाह, सीस जगदीश रहे झुकाईआ। लख चुरासी वेख भरी गुनाह, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। सब नूं भुल्लया तेरा नाँ, नाउँ निरँकारा रसना जिह्वा सके ना कोए गाईआ। नाता जुड़या पुत्रां माँ, पिता पूत गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वखाउणा धुर दा दर, दर मन्दिर इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार कहिण तेरी ओट अकाल, अक्ल कला वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण तेरा जलवा नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर समझ कोए ना पाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, सरगुण बैठे पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी वेख हाल, हालत सब दी दे बदलाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भगत भगवान उठा आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। लेखा चुका शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। ग़रीब निमाणयां कर प्रितपाल, प्रितपालक तेरी वड्डी वड वड्याईआ। धर्म बणा इक सच्ची धर्मसाल, दुआरा इक्को इक वखाईआ। अमृत प्या धुर दा जाम, चार वरन तृखा बुझाईआ। नज़री आए इक्को राम, इक्को काहन संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी लैणी कर, करता पुरख तेरी सरनाईआ। गुर अवतार कहिण हरि करनी करते, कुदरत तेरा राह तकाईआ। पीर पैगम्बर कहिण हउँ तेरे बरदे, बण सेवक सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी मंगते दर दे, दर दर अलख जगाईआ। तेरी मेहर नाल दो जहान तरदे, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। तेरे खेल घर घर दे, गृह गृह बैठा आसण लाईआ। तेरे कोलों विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि डरदे, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। तेरे दुआरे बिन तेरी किरपा कोई ना वड़दे, दूर दुराडे बैठे राह तकाईआ। तेरे पौड़े कोई ना चढ़दे, तेरी मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाउँ दा ढोला पढ़दे, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। आदि जुगादि तेरा भाणा जरदे, सद भाणे विच समाईआ। कर किरपा ठाकर सब दे दुखड़े हर दे, हिरदे आपणा डेरा लाईआ। दो जहान उडीकण चिर दे, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी ध्यान लगाईआ। वेखीए खेल अगम्मी पिर दे, पिता पूत गोद उठाईआ। तेरी सरनाईआ

सारे फिरदे, बण बण पांधी राहीआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले तेरी सरन डिगदे, माण अभिमान दोवें जगत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा घर, नर हरि नरायण तेरा मन्दिर सच सुहञ्जणा नज़री आईआ। सच सुहञ्जणा मन्दिर तेरा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादि ना होए अन्धेरा, जोती दीपक नूर रुशनाईआ। वसदा रहे सदा खेड़ा, सचखण्ड वजे वधाईआ। कलयुग अन्तिम बन्न्ह बेड़ा, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। तुध बिन ख़ाली दुआरा केहड़ा, जिस घर नज़र ना आईआ। जन भगतां कट चुरासी गेड़ा, गेड़ा आपणे विच वखाईआ। आवण जावण जन्म मरन कर्म कांड चुक्के झेड़ा, प्रकृती नज़र कोए ना आईआ। निरगुण सरगुण रल मिल इक दूजे नूं कहिण तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक सरूप दूजा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरवैर कर आपणी मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ।

१० मग्घर बिक्रमी २०२० अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कत्तो वाल ज़िला गुरदासपुर

शाह पातशाह सूरे सरबँग, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। निर्मल नूर प्रकाश सचखण्ड, दरगाह साची सच रुशनाईआ। बेपरवाह तेरा अगम्मी चन्द, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगां रहे मंग, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ। चरण कँवल तेरे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। सेज सुहञ्जणी सोहे पलँघ, पावा चूल बणत ना कोए बणाईआ। दो जहानां मुका पन्ध, दर तेरा इक्को नज़री आईआ। नेत्र निहाल दर्शन पाईं ठंड, अग्नी तत ना लागे राईआ। मिल प्रीतम ढोला गाया छन्द, सति सतिवादी राग अल्हाईआ। निरवैर पुरख निराकार स्वामी जोती धार जोत गंढ्ढ, आप आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी गई लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल परम पुरख प्रभ ला अंग, अंगीकार आपणी गोद बहाईआ। नाता तुट्टे झूठ पखण्ड, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। झल्लया ना जाए रंडेपा रंड, कन्त सुहागी तेरी बेपरवाहीआ। सच दुआर वेख्या लँघ, मुकामे हक़ तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा नूर नज़री आईआ। तेरा नूर बेनज़ीर बेपरवाह, बेऐब तेरी वड्याईआ। सति सतिवादी सच मलाह, रहबर मार्ग इक वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बैठे ध्यान लगा, कुरान अञ्जील अक्ख खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर झुक झुक सयदे सीस रहे निवा, दोए जोड़ बन्दना इक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दर मंगदे रहे पनाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। रवि ससि रहे शरमा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। लख चुरासी भरी अन्त गुनाह,

पतित पुनीत ना कोए कराईआ। किरपा कर आप ख़ुदा, ख़ुदी ग़फ्लत दे गंवाईआ। तेरा सदका नौजवान, सच सबूरी दे समझाईआ। साबत दिसे ना कोई ईमान, उल्मा नज़र कोए ना आईआ। कलमा भुल्लया तेरी कलाम, कायनात मुख भवाईआ। किरपा कर वड अमाम, आमद आपणी इक वखाईआ। तेरे बरदे बणे ग़ुलाम, दर दरवेश सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं वेख आ राम, धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशान, सच सुच ना कोए वड्याईआ। मुल्लां शेख़ मसायक बेईमान, बेवा होई सर्ब लोकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। किसे नज़र ना आए सीता राम, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। बंसुरी सुणाए ना कोई काहन, सखीआं मंगल कोई ना गाईआ। धुर दा देवे ना कोए पैग़ाम, दीद शुनीद ना कोए वखाईआ। मन्त्र भुल्लया सति नाम, नाम सति ना कोए पढ़ाईआ। डंका फ़तहि ना कोए जहान, नव नौ चार दए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दर ते मंगण दान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कलयुग अन्तिम वेख आण, बेपरवाह आपणा वेस वटाईआ। जोद्धे सूरबीर बलवान, तेरी इक्को आस तकाईआ। जुग जुग लेखा लिख लिख दस्सदे रहे विच जहान, नाता जोड़ कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, प्रभ साहिब सच्चे गोसाईंआ। साहिब साचे मित्र प्यारे, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे हारे, कलयुग तेरे चरण डेरा लाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात नौ खण्ड पृथ्मी दिसण कूड़ पसारे, साचा संग ना कोए निभाईआ। कलयुग साध सन्त लोकमात रहे कुँवारे, हरि जू कन्त नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जीवां जंतां तेरे देंदे रहे लारे, गुर अवतार पीर पैगम्बर लेख लिखाईआ। कल कल्की अन्तिम लै अवतारे, महाबली वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारे, दो जहानां दए सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर पनहारे, साची सेवा आप लगाईआ। सन्त सुहेले आप उठाले, गुर चेले मेल मिलाईआ। जन भगतां वसे सदा नाले, हरि जू विछड़ कदे ना जाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाले, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख आपे भाले, लख चुरासी विच्चों फोल फोलाईआ। मुर्शद हो के पुच्छे हाले, मुरीद आपणे गले लगाईआ। निरगुण सरगुण बणे दलाले, जग साची सेव कमाईआ। हकीकत वेखे हक़ हलाले, हाज़र आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे वज्जे नाम वधाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ किरपा कर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। निरगुण रूप मात धर, जोती जामा वेस वटाईआ। पुरख अकाल आपणी करनी कर, करते तेरी इक सरनाईआ। निरभउ चुका भय डर, भ्यानक रहिण कोए ना पाईआ। भगत भगवान आपणे फड़, आलस निंद्रा दे मुकाईआ। काया मन्दिर साचे पौड़े चढ़, डूंग्घी भँवरी वेख वखाईआ ।

नाम अगम्मा ढोला पढ़, रसना जिह्वा कोए ना गाईआ। निरगुण नूर जोत धर, घर सच होए रुशनाईआ। पुरख अकाल दे वर, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। जो तेरी सरनी जाए पड़, एथे ओथे मिले वड्याईआ। भाग लगा काया गढ़, बंक इक्को इक समझाईआ। तेरा लेखा नरायण नर, नर हरि समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा सच्चा नाम ध्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन रसना कहिण, निरगुण अग्गे निरगुण मंग मंगाईआ। पतिपरमेश्वर साक सज्जण सैण, सति पुरख निरँजण नाता इक बंधाईआ। नज़री आवें इक्को नैण, दोए लोचण बंद वखाईआ। महल अटल साचे तेरा रहिण, सचखण्ड दुआर छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्न ना कोई लहिण देण, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, आपणा लेखा दे जणाईआ। आपणा लेखा दस्स भगवन्त, दर तेरे आस रखाईआ। तेरी महिमा सदा बेअन्त, जुग जुग कहिण कोए ना पाईआ। बोध अगाधे धुर दे पंडत, सच सच तेरी पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर खण्डत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। मार्ग दस्स जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज आप समझाईआ। लख चुरासी तेरे दर होए मंगत, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे जणाईआ। चार वरन बणा साची संगत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। ऊँच नीच बहे इक्को पंगत, राउ रंक मिल मिल सोभा पाईआ। धुर दा दे सच अनन्दत, अनन्द इक्को इक वखाईआ। धर्म दुआरे बणे बणत, घड़न भंनणहार तेरी सरनाईआ। लेखा चुक्के दोज़ख़ बहिसत, जंनत तेरा चरण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्को वर, घर वेखीए चाईं चाईंआ। श्री भगवान रिहा दस्स, सो साहिब आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो नस्स, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। भगतां अन्दर श्री भगवान रिहा वस, महल अटल डेरा लाईआ। अमृत देवे धुर दा रस, निझर झिरना आप झिराईआ। शब्द निराला तीर मारे कस, बजर कपाटी पार कराईआ। आत्म सेजा बहे सज, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। राग सुणाए धुर अनहद, आत्मक इक्को करे शनवाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, महल अटल सोभा पाईआ। सुरत सवाणी मार आवाज़, साचे हाणी मेल मिलाईआ। सच दुआरे रच के काज, हरि करता वेख वखाईआ। भाग लगा देस माझ, दो जहान समझ कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव राह तक्कण ग़रीब निवाज़, चारों कुंट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो नट्ठ, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। एकँकार होया वस, निरगुण

सरगुण बन्धन पाईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश, महल अटल डेरा लाईआ। अबिनाशी करता दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। श्री भगवान पाए रास, मण्डल मण्डप गोपी काहन नचाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल तमाश, जोती जाता वेख वखाईआ। जन भगतां वसे सदा पास, विछोड़ा सहि सके ना राईआ। किसे हथ्थ ना आए कोटन कोटि पृथ्मी आकाश, कोह करोड़ी चलत पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव रिहा चुकाईआ। साचा भेव खोल्हे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ । पीर पैगम्बर वेखो बाप, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा करदे आए जाप, जो जग जीवण दाता आपणी खेल रचाईआ। निरगुण हो के सरगुण भगतां वसया साथ, सगला संग निभाईआ। नाम अगम्मी चाढ़्ह राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। इक जणाए पूजा पाठ, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। सरोवर नुहाए तीर्थ ताट, चरण कँवल इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, घर जोती नूर करे रुशनाईआ। मेल मिलावा कमलापात, घर सज्जण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह दए जणाईआ। साचा राह भगत दुआर, हरि भगवन आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी करे प्यार, साचा साथी इक्को नज़री आईआ। अन्दर वड़ सिरजणहार, सच सिँघासण डेरा लाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, ढोला इक्को इक सुणाईआ । तूं मेरा मैं तेरा यार, आत्म परमात्म दए बुझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे ख़बरदार, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साचा धर्म सतिगुर चरण प्यार, दूजा राह ना कोए जणाईआ। लख चुरासी दिसे नार, पुरख अकाल इक्को कन्त नज़री आईआ। दोए जोड़ सरगुण निरगुण करो नमस्कार, निउँ निउँ लागो पाईंआ। जिस दा मन्दिर उच्च मनार, टिल्ला नज़र किसे ना आईआ। दीवा बाती बले अगम्म अपार, अबिनाशी करता आपणा नूर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, देवे नाम वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र रहे पेख, लोचण नैण नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी धरया भेख, लोकमात वेस वटाईआ। किसे नज़र ना आए रूप रेख, रंग दस्से ना कोए समझाईआ। जन भगतां करे साचा हेत, हितकारी वेख वखाईआ। निरगुण हो के सरगुण रिहा खेड, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ । शब्द संदेसा इक्को भेज, सच सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। अबिनाशी करता जन भगतां माणे साची सेज, सेज सुहञ्जणी इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद भगतां अंग लगाईआ। जन भगतां करे अंगीकार, अंगण आपणा इक जणाइंदा। सच दुआरे कर प्यार, प्रेम प्रीती इक समझाइंदा। अन्तर आत्म दे आधार, परमात्म धीर बंधाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत नवार, साची वस्त इक वरताइंदा।

बजर कपाटी खोल्ह कवाड़, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। अमृत बूँद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। सुखमन टेडी बंक कर कर पार, ईड़ा पिंगल मुख भवाइंदा। अनहद नाद सच्ची धुनकार, अनरागी राग अल्हाइंदा। घर सख़ीआँ मंगलचार, हरि गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। पढ़न सुणन दी नहीं कोई वार, वारता आपणी इक जणाइंदा। जिस मिल्या पुरख करतार, सो शिवदुआले मट्ठ काया मन्दिर अन्दर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को राह जणाइंदा। भगतां अन्दर भगवान वसेरा, सुहञ्जणा साक दरसाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। मन मनुआ देवे गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। पंच विकारा चुक्के झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। इक्को दिसे सञ्झ सवेरा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं कहिण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा संगी नज़र कोए ना आईआ। बिन भगतां वसे ना कोई खेड़ा, बिन खेड़े श्री भगवान डेरा कोई ना लाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी खुल्ल्हा रखे वेहड़ा, आदि जुगादी आपणी खेल रचाईआ। बिन तेरी किरपा ठाकर तैनूं वेखे केहड़ा, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। लख चुरासी भरम भुलाए कर कर हेरा फेरा, अछल अछल्ल तेरा वल छल समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण करे आपणी मेहरा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। मेहर करे प्रभ उपर भगत, हरि भगवन दए वड्याईआ। आप प्रगटाए विच जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। निरगुण देवे साची शक्ति, शक्ति आपणा नाम जणाईआ। लेखे लाए बूँद रक्त, रत्ती रत्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत वड्याई देवे वड्डा, सो साहिब दया कमाईआ। करे खेल बुढा नढ्ढा, जोबन आपणा रंग रंगाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बद्धा, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। जन भगतां देवे धुर दा सद्दा, नाम संदेसा इक सुणाईआ। दूर कराए लोक लज्जा, पड़दा दूई द्वैत चुकाईआ। घर मन्दिर अन्दर काया काअबे कराए साचा हज्जा, हज़रत इक्को नज़री आईआ। एथे ओथे दो जहान जिस पड़दा कज्जा, सो बेपरवाह फेरा पाईआ। सच प्रीती अन्तर मधा, मध रस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आप समझाईआ। जन भगत समझाए पारब्रह्म, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। निहकर्मी जाणे आपणा कर्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। भाण्डा भंनाए भउ भरम, भेव अभेद खुल्हाईआ। लेखा चुकाए वरन बरन, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। सच रखाए इक्को सरन, ऊँच नीच माण दवाईआ। भगत भगवान ढोला इक्को पढ़न, सोहँ सच्चा राग अल्हाईआ। इक दूजे दे अन्दर वड़न, आउँदा जांदा नज़र कोए ना आईआ। जीवदयां जग जन भगत मरन, मरयां सचखण्ड सोभा

पाईआ। अद्धविचकार किते ना अड़न, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां मेल मिलाईआ। जन भगतां करे मेल मिलावा आप, प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। कोट जन्म उतार पाप, दुरमति मैल धवाईआ। काया माटी वेख ख़ाक, पंज तत लेखा जाणे थाउँ थाईंआ । त्रैगुण माया कर पाक, पतित पुनीत रूप वटाईआ। शब्द अगम्मी दे दात, घर भण्डारा दए वखाईआ। चरण कँवल सच्चा नात, पुरख बिधाता आप जुड़ाईआ। कलयुग मेट अन्धरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन आपणी गंढ्ढ पवाईआ। जन भगतां पाए नाम गंढ्ढ, गंढ्ढणहार हरि अख्वाइंदा। अन्दर वड़ के पाए ठंड, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शश आपणी आप कराइंदा। गुरमुख गुरसिख रसना जिह्वा बत्ती दन्द कोई ना लाए गंद, सोहँ ढोला धुर दा बोला आत्म मौला आप जणाइंदा। शब्द विचोला चुका पड़दा उहला उलटा नाभ कौला, अमृत झिरना इक झिराइंदा। धुरदरगाही बण के तोला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। जन भगतां खोल्हे आप जाग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। दीपक जोत जगाए चिराग, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। काया अन्दर लाए भाग, घर मन्दिर कर रुशनाईआ । फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। आत्म परमात्म रच रच काज, घर मेला सहिज सुभाईआ। सुरत सवाणी देवे दाज, शब्द भण्डार झोली पाईआ। सतिगुर तेरा चलाए इक रवाज, चार वरनां इक सरनाईआ। मुल्लां शेख़ मसायक पंडत ज्ञानी ध्यानी हरि के नाम दा लए ना कोई बिआज, सौदे हट्ट ना कोए विकाईआ। किरपा करे आप महाराज, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। सोवत जागत मार आवाज़, धुर संदेसा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रच के काज, आपणा बन्धन देवे पाईआ । जन भगतां बन्धन पाए डोर, नाम तन्दन हथ्थ उठाईआ। अन्दर वड़ अन्धेरे घोर सतिगुर पूरा वेख वखाईआ। शब्द स्वामी बन्न्हे पंजे चोर, चोरी यारी ठग्गी गुरमुख तेरे अन्दर करन कोए ना आईआ। बेपरवाह वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे खोट, खोटी वासना दए मुकाईआ। नाम नगारे ला चोट, चोटी आपणी लए चढ़ाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, घर दीपक दए टिकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म होवे मोहत, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ। सृष्ट सबाई सब नूं दिसे ख़ामोश, जन भगतां मिल मिल जुग जुग ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन सज्जण लए तराईआ। हरिजन तारे ठाकर स्वामी, साहिब सतिगुर वड वड्याईआ। परम पुरख प्रभ अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख

वखाईआ। लहिणा देणा चुका चारे खाणी, चारे बाणी पन्ध मुकाईआ। एका देवे पद निरबाणी, निरबाण पद आप समझाईआ। धर्म दुआर सच निशानी, हरि करता आप दरसाईआ। जन भगतां जाए विटुह कुरबानी, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वड्ड वड्डे तेरी मेहरवानी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां लेखा पूर कराईआ। जन भगतां लेखा करे पूरा, प्रभ पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। गुरमुख तेरा लहिणा ना रहे अधूरा, हद्द हदूद आपणी पार कराईआ। दरगाह साची करे मंज़ूरा, मंज़ूरी इक्को वार सुणाईआ । गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत रंग चाढ़्हे गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, जो जन आए सरनाईआ। जिन्हां लाए मस्तक धूढ़ा, तिन्हां दुरमति मैल धवाईआ। आत्म देवे सति सरूरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सरन इक रखाईआ। साची सरन भगत भगवन्त, हरि करता आप जणाईआ। मेल मिलावा नार कन्त, घर वज्जे नाम वधाईआ। लेखा मुक्के विच जीव जंत, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोत मिलावा जोती अन्त, जोती जोत विच समाईआ। हरि भगत तेरा निराला पन्थ, मार्ग समझ किसे ना आईआ। तेरी महिमा अन्दर गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लिखे ग्रन्थ, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। तेरे नाम दा जीव जंत वजाउँदे संख, वेले संधया धुन उपजाईआ। तेरा मेला अन्त श्री भगवन्त, भगवन आपणी गोद उठाईआ। सचखण्ड दुआर बणा तेरी बणत, चरण कँवल दए सरनाईआ। खैहड़ा छड्ड दे बहिश्त जंनत, गुरमुख तेरे कम्म किसे ना आईआ। ओस दुआर दर जा कर कर मिन्नत, जिस मिलयां आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर पुरख अकाल खेल करे बेअन्त, बेवफ़ा रूप ना कोए वखाईआ।