११ मग्घर २०२० बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कत्तोवाल
सति कहे मैं वेख्या सति, सति तेरी सरनाईआ। सति कहे मैं वेख्या तत्त, ततव तेरी वड्याईआ। सति कहे मैं वेख्या पत, कमलापति प्रभ इक्को नज़री आईआ। सति कहे मैं वेख्या रस, तेरा अमृत धुर दी धार बेपरवाहीआ। सति कहे मैं वेख्या पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सति कहे मैं घर गया वस, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति आपणा रंग रंगाईआ। सति कहे मेरा सतिगुर सति, सो पुरख निरँजण नज़री आईआ। आदि जुगादि देवे धुर दी मति, पारब्रह्म ब्रह्म समझाईआ । जन भगतां अन्दर जाए वस, सच सिँघासण
डेरा लाईआ। जन्म जन्म दी पूरी आस, आसावंद आप कराईआ। निरगुण सरगुण बण के दासी दास, गृह सेवक सेवा सच कमाईआ। साची देवे नाम रास, वस्त भण्डारा इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति आपणा विच टिकाईआ। सति कहे मैं वेख्या जोग, हरि चरण मिले वड्याईआ। सति कहे मैं वेख्या भोग, प्रभ अन्तर सहिज मिलाईआ। सति कहे मेरा होया संजोग, हरि करता जोड़ जुड़ाईआ। सति कहे मेरा वसया कोट, घर मन्दिर सोभा पाईआ। सति कहे घर जगी जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सति कहे मैं होया मोहत, जन भगतां प्रेम वधाईआ। सति कहे मैं सुणया श्लोक, सोहँ ढोला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति इक्को नाम जणाईआ। सति कहे मैं जाणया सति स्वामी, सति दर्शन नज़री आईआ। जन भगतां देवे इक निशानी, नाम निशाना हथ्थ फड़ाईआ। आवण जावण लख चुरासी चुकाए काणी, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। मन्दिर वखाए इक लासानी, उच्च अटल नज़री आईआ। दर दुआर देवे माणी, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति प्रभ प्रभ दी सति कहाणी, सति नाम इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति आपणा रूप वखाईआ। सति कहे मैं सति जाता, श्री भगवान इक्को नज़री आईआ। सर्ब जीआं दिसे पित माता, लख चुरासी गोद सुहाईआ। सच सुच देवे दाता, दाता दानी दया कमाईआ। आत्म परमात्म पढ़ाए गाथा, अक्खर वक्खर आप जणाईआ। आपणी रखे उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोए रखाईआ। बैठा रहे इक इकांता, घर सच्चे डेरा लाईआ। सति कहे मैं सति पछाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे इक्को बूझ बुझाईआ। सति वेख्या घर भगत, जिस गृह आपणा डेरा लाईआ। भरमे भुल्ला जीव जगत, जुगत हथ्थ किसे ना आईआ। लभ्भदे फिरदे मरनी मुक्त, मरयां मुक्त ना पार कराईआ। साहिब सतिगुर हो दयाल जन भगतां किरपा करे मुफ्त, मुफ़लस आपणे गले लगाईआ। लख चुरासी आपणी करनी रहे भुगत, फाँसी जम ना कोए कटाईआ। नज़र ना आए अकाल मूर्त, मूर्ती सच ना कोए दरसाईआ। सुणे नाद ना कोई तूरत, धुन वज्जे ना कोए शनवाईआ। बुद्धी होई मूर्ख मूढ़्हत, सति चले ना कोए चतुराईआ। अबिनाशी करता जन भगतां आसा पूरत, तृष्ना कूड़ी मेट मिटाईआ। चोली चाढ़्हे रंग गूढ़त, लाल गुलाला आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति इक्को घर समझाईआ। सति कहे मैं वेख ब्रह्माद, ब्रह्म विष्न ध्यान लगाईआ। शंकर करे तेरी याद, अन्दर वड़ ध्यान लगाईआ। गुर अवतार करन फ़रयाद, पीर पैगम्बर हाल सुणाईआ। लोकमात बिन तेरे सति होया बरबाद, उजड़या खेड़ा ना कोए वसाईआ। तेरे अन्तर ना कोए विस्माद, बिस्मिल रूप ना कोए वटाईआ। जगत वासना सारे रहे भाज, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सति तेरा रूप नज़री आईआ। सति कहे मैं वेख्या खेड़ा, सच रंग ना कोए रंगाईआ। चार वरन प्या झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। डुब्बदे सार कोई ना तारे बेड़ा, किनारा पार ना कोए वखाईआ। आवण जावण कटे कोई ना गेड़ा, फांदन फंद ना कोए कटाईआ। कलयुग जीव करन मेरा मेरा, तेरी समझ किसे ना आईआ। सो पुरख निरँजण उच्चे टिल्ले चढ़ के वेखें करके वड्डा जेरा, आप आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सति सच सन्तां झोली पाईआ। सति कहे मैं भगतां जोगा, दर तेरे मंग मंगाईआ। उच्ची कूक देवां होका, दर तेरे अलख जगाईआ। नाता तुट्टे लोक परलोका, जगत जहान ना कोए वखाईआ। जो तेरा नाम गावण सच श्लोका, तिन्हां नाता देणा मिलाईआ। तेरे मिलण दा मानस मानुख मानव जन्म इक्को मौका, वेला गया हथ्थ ना आईआ। मेरे नाल ना करीं धोखा, धुर दाते बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, सद तेरा राह तकाईआ। सति कहे प्रभ कर मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। तूं गुरू मैं तेरा चेर, बण चेला सेव कमाईआ । दूर दुराडे ना करनी देर, नेरन नेरा नज़री आईआ। नव नौ चार पिच्छों आया तेरा गेड़, गेड़े गिढ़दी वेखी सर्ब लोकाईआ। हरि भगत सुहेले साचे मेल, मिलणी आपणे नाउँ कराईआ। मैं ख़ुशीआं नाल चढ़ावां तेल, गीत सुहागी तेरा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा दे चुकाईआ। सति कहे मेरा इक्को दाअवा, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां होवे सच मिलावा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। हँस रूप वेखां कांवां, काग नज़र कोए ना आईआ। तिन्ह बलिहारी सदके जावां, जो प्रभ तेरा नाम ध्याईआ। धन्न जणेंदीआं होवण मांवां, सफ़ल कुक्ख कुखड़ी भाग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। सति कहे मेरा नाता जोड़, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जन भगतां पई मैनूं लोड़, नाता तुट्टया सर्ब लोकाईआ। दर आया ना देवीं होड़, मेहरवान ना धक्का लाईआ। ख़ाली हथ्थ किछ नहीं कोल, माण ताण ना कोए वड्याईआ। तेरे नाम दा वजावां इक्को ढोल, डंका तेरा हथ्थ उठाईआ। बिन भगत किसे नाल ना सकां बोल, सांझ प्यार ना कोए रखाईआ। अन्तिम आया तेरे कोल, डरदा डरदा पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। सति कहे मैं तेरा सुत, सुत अपराधी नज़र कोए ना आईआ। ना काया ना कोई बुत्त, बुत्तख़ाने डेरा ना कोए वखाईआ। ना बहार ना कोई रुत्त, पत्त डाली ना कोए महकाईआ। ना ग़मी ना होवां ख़ुश, सद तेरे रंग समाईआ। इक्को भेव रिहा पुच्छ, दोए जोड़ सीस निवाईआ। कवण वेला प्रभ गोदी लवें चुक्क, फड़ बांहों
गले लगाईआ। कलयुग विच मैनूं तेरे मिलण दी रही भुक्ख, फड़ बांहों ना कोए मिलाईआ। जिध्धर वेखां दिसे दुःख, साध सन्त रहे कुरलाईआ। आपणा बल धार के आया उठ, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। मैं वेख्या प्रभ भगतां उते रिहा तुठ, दीन दयाल दया कमाईआ। जे दात देवे मैनूं कुछ, मेरी किस्मत दए बदलाईआ। मैं भगतां नाल मिल के हो जावां चुप्प, उच्ची कूक ना कोए जणाईआ। जुग विछड़े जे मेले पुत, क्यों पिता मोहे भुलाईआ। भगतां नाल सोहे मेरी रुत्त, तेरी फलवाड़ी इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्को वर, सद तेरे रंग समाईआ। सति कहे तेरा भगत अपार, अपरम्पर तेरी वड्याईआ। जिस दा लेख रहे जुग चार, जुग चौकड़ी मिले वड्याईआ। जिस दा लेखा लिखे सिरजणहार, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैं वारने जावां बलिहार, बलिहारी गुर सतिगुर तेरी सरनाईआ । कर किरपा मोहे तार, तारनहार बेपरवाहीआ। मैं घोल घुमाई आपा दित्ता वार, लेखा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान कर प्यार, सच इशारे नाल जणाईआ। सति तूं वसणा सति दुआर, सति दुआरा भगत रहे बणाईआ। जिस दी छत्ती युग करदे रहे विचार, विचर सके कोए ना राईआ। सो मन्दिर बणया हरि निरँकार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। जन भगतां करे सच प्यार, सति तेरा देवे जोड़ जुड़ाईआ। दोहां मिल के करना इक विहार, विवहारी आप जणाईआ। सति युग युग सति दी चले कार, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा लेख जाणे धुर दरबार।
११ मग्घर २०२० बिक्रमी चरण सिँघ दे गृह कत्तोवाल ज़िला गुरदासपुर
सति देवे प्रभ एको दान, वड दाता दया कमाइंदा। भगतां नाल कर परवान, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी साध सन्त तैनूं लभ्भदे बियाबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ सर्ब खोज खोजाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तेरा लभ्भदे फिरन निशान, तेरा रूप नज़र किसे ना आइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण तेरा ज्ञान, तेरी समझ कोए ना पाइंदा। तीर्थ तट नहा नहा दुरमति मैल सर्ब धवाण, तेरा सति रंग ना कोए रंगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी जीव होए अञ्याण, बाली बुध सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा वसेरा इक घर, जन भगत दुआरे आप रखाइंदा। सुण सति पुरख समरथ दस्से, हरि करता भेव चुकाईआ। जुग चौकड़ी तैनूं लभ्भ लभ्भ थक्के, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। पीर पैगम्बर कह के गए एका मदीने मक्के,
मक्का काअबा काया समझ कोए ना पाईआ। पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के, खोजत खोजत वेख वखाईआ। जगत जीव तेरे बणे ना मात सके, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर फसे, सति रंग ना कोए रंगाईआ। माया ममता नाल हस्से, हस्ती आपणी समझ सके कोई ना राईआ। काम क्रोध विकारे अन्दर ढट्ठे, बंक सके ना कोए बणाईआ। त्रैगुण माया कीते तत्ते, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । तेरे नाल कोई ना वसे, खेड़ा सच ना कोए सुहाईआ। कर किरपा प्रभ भगत तेरे नाल कीते कट्ठे, एका दूआ जोड़ जुड़ाईआ। दोवें बणे पुरख अकाल दे बच्चे, बचपन इक्को जेहा वखाईआ। सच दुआरे कदे ना रहिण कच्चे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी आसा तेरी झोली पाईआ। सति दुआरे तेरा पए मुल, हरि कीमत आप चुकाईआ। भगत प्रीती जाणा घुल, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। धुर दे कंडे जाणा तुल, हरि तोला इक्को नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया विच ना जाणा रुल, ख़ाकी ख़ाक ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सति कहे मैं ना जाणा कर्म, प्रभ मेरी सार मोहे ना आईआ। मेरा नाता नाल ना किसे वरन, बरन गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। दीन मज़्हब सारे लड़न, लोकमात पई लड़ाईआ। साध सन्त मैथों डरन, बैठे मुख छुपाईआ। कलयुग जीव रसना पढ़न, अन्दर डेरा ना कोए लगाईआ। मेरी डोरी ना कोई फड़न, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। आपणी करनी सारे भरन, करते तेरा नाउँ भुलाईआ। धन्न भाग तूं किरपा कर के लाया आपणे चरण, हरि दिती माण वड्याईआ। भगत सुहेले तेरे दर ते खड़न, दर साचे सोभा पाईआ। महल अटल उच्च मनारे चढ़न, सचखण्ड जावण चाईं चाईंआ। जींवदयां दर तेरे मरन, मरयां मरन रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दित्ता इक वर, मेरा लेखा ल्या लगाईआ। सुण सति हरि सच संदेसा, श्री भगवान आप जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरा धुर दा पेशा, करनी करता इक वखाईआ। देवे वड्याई नर नरेशा, नर नरायण रिहा समझाईआ। जन भगतां करना इक्को हेता, प्रेम प्रीती जोड़ जुड़ाईआ। सदी बीसवीं रखणा चेता, चेतन तेरा रूप कराईआ। शब्द स्वामी खोल्हे भेता, अनभव आप दृढ़ाईआ। आदि जुगादी तूं पुत्त पलेठा, पारब्रह्म प्रभ आपणी गोद बहाईआ। भगतां संग तेरा लेखा, दूजा मीत ना कोए वखाईआ। सच दुआरे खेलीं खेडा, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेल रिहा रचाईआ। सति कहे मैं होया वड भागी, प्रभ पाया गहर गम्भीर। मेरी धार सोई जागी, हरि बदल दिती तकदीर। जन भगतां बणया धुर दा साथी, दूजी कटी मात ज़ंजीर। मिल के गावां इक्को गाथी, वड दाते उच्चे पीर। जाम प्याया बण के साकी, अन्तर आत्म दिती धीर। पड़दा लाह खोल्ही ताकी, चोटी चाढ़्ह
वखाया अख़ीर। मैं मन्नां तेरी आखी, तेरा हुक्म बेनज़ीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी देणी इक्को पाती, नाम निधान बिन काया तत सरीर। धुर दी पाती लै नाम, सो सति गुर झोली पाईआ। जन भगतां दे पैग़ाम, सच संदेसा इक जणाईआ। उठो वेखो श्री भगवान, शाह पातशाह फेरा पाईआ। हरिजन वेखे बाल अञ्याण, भगत भगवान रिहा जगाईआ । दोहां मेला विच जहान, जुगती आपणी नाल जुड़ाईआ। बिन अक्खां करो पहचान, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। बिन रसना बोलो ज़बान, बिन दन्दां ढोला गाईआ। बिन मंगयां मिले दान, ख़ाली झोली लओ भराईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणी कार कमाईआ। सति सति दा इक निशान, भगत भगवान दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, महल अटल इक रुशनाईआ। सति पुरख कहे तेरा सति निशाना, सच दुआरे आप झुलाईआ। सति मर्द सति मर्दाना, सति मर्दानगी आप कमाईआ। सति विष्न ब्रह्मा शिव देवे नाम ज्ञाना, सति सच करे पढ़ाईआ। सति गुर अवतार पीर पैगम्बर पहरे बाणा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सति शास्त्र सिमरत वेद लिखे पुराणा, पुराण प्राणी दए जणाईआ। सति गीत इक वखाना, अट्ठ दस्स जोड़ जुड़ाईआ। सति पड़दा लाह अञ्जील कुराना, काया काअबा दए समझाईआ। सति शब्दी राग धुर तराना, खाणी बाणी बूझ बुझाईआ। सति जुग चौकड़ी खेल करे महाना, सति सतिवादी फेरा पाईआ। सति सति पहरे आपणा बाणा, कल कल्की वेस वटाईआ। सति वसे इक मकाना, सम्बल नगर सोभा पाईआ। सति होवे जाणी जाणा, जानणहार इक अख्वाईआ। सति भगत सति भगवाना, सति दोहां विच समाईआ। बिन सति ना कोई पैमाना, पैमाइश विच ना किसे लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भगत दुआरे निरगुण खड़, सति सति तेरी लाए जड़्ह, बूटा निरवैर निरपक्ष आप झुलाईआ।
११ मग्घर २०२० बिक्रमी चरण सिँघ दे गृह नवां पिण्ड
भगत कहे मेरी आसा पुनी, प्रभ तृष्ना जन्म मिटाईआ। सच पुकार दरगाह सुणी, सचखण्ड निवासी वेख वखाईआ। निरगुण दाता वड गुण गुणी, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। नाम उपजाए अगम्मी धुनी, धुन अनहद नादी राग सुणाईआ। लख चुरासी छाणी पुणी, सन्त सुहेले लए उठाईआ। कोई भेव ना जाणे ·षी मुनी, जगत तपीश्र ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पड़दा रिहा चुकाईआ। भगत कहे तेरी आसा पूर, मनसा जगत मिटाईआ। शहिनशाह मिल्या हाज़र हज़ूर, हरि हज़रत नज़री आईआ। कोट जन्म दे मुआफ़ करे क़सूर, मेहर नज़र नैण उठाईआ।
पन्ध मिटावे नेड़ा दूर, दो जहानां डेरा ढाहीआ। नाता तोड़े क्रिया कूड़, सच सुच दए समझाईआ। चतुर बणाए मूर्ख मूढ़्ह, साचा नाम करे पढ़ाईआ। अमृत देवे इक सरूर, निझर झिरना रिहा झिराईआ। हंगता गढ़ तोड़ ग़रूर, निवण सो अक्खर इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सहाईआ। जन भगत कहे प्रभ पाया ठाकर, घर वज्जी नाम वधाईआ। लग्गा भाग काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ ख़ुशी वखाईआ। वणज कराया धुर सौदागर, नाम अमोलक हीरा इक जणाईआ। सति सतिवादी शब्द अगम्मी दिती चादर, ओढन इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। भगत कहे प्रभ पाया घर मन्दिर, गृह इक्को नज़री आईआ। करया प्रकाश अन्धेरी कन्दर, डूंग्घी भँवर करी रुशनाईआ। बजर कपाटी तोड़ जन्दर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। महल्ल बणा उजड़या खण्डर, मेरा खेड़ा दित्ता वसाईआ। मन मनुआ ना भवे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाईआ। जन भगत कहे तन चाउँ घनेरा, मन वज्जे नाम वधाईआ। लेखा चुक्कया तेरा मेरा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। उलटा दित्ता हरि जू गेड़ा, घर घर विच दए वखाईआ। पंच विकारा मुका झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए लड़ाईआ। स्वामी दिस्सया नेरन नेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ पाया बेअन्त, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। घर सज्जण मिल्या कन्त, नार सुहागण ख़ुशी मनाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नाम समझाए आपणा मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, साची विद्या दए समझाईआ। माणस जन्म ना होवे खण्डत, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। नाता तोड़ जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। मेल मिला आपणी संगत, संगीत धुर दा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए उठाईआ। जन भगत कहे मेरा चुक्कया अन्धेरा, अन्ध रहिण ना पाईआ। श्री भगवान वसाया साचा खेड़ा, तन खिड़की आप खुल्हाईआ। आत्म सेजा नज़री आया इक्को पिर मेरा, प्रीतम बैठा बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बन्न्हणहारा बेड़ा, खेवट खेटा आपणे कंध उठाईआ। सचखण्ड दुआरे जिस दा डेरा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जन भगतां मिले विच कलयुग अन्ध अन्धेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सन्त सुहेले अंग लगाईआ। भगत कहे घर आया राम, रमईया आपणी दया कमाईआ। नज़री आया सच्चा काहन, घनईया आपणी धार समझाईआ। सति सरूपी देवे जाम, अमृत रस इक्को इक वखाईआ। भाग लगाए नगर ग्राम, बंक दुआरे वज्जे वधाईआ। महल्ल वसाए अज़ीम उलशान, आलीशान
इक्को नज़री आईआ। साचा देवे धुर दा नाम, सुरत सवाणी करे पढ़ाईआ । सच संदेसा दए पैग़ाम, कलमा नबी रसूल जणाईआ। नज़री आया इक अमाम, परवरदिगार नूर इलाहीआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मंड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेख वखाईआ। धर्म जणाए इक निशान, गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण चाईं चाईंआ। मन्दिर सुहाए उच्च मकान, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतां मिले आण, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सच प्रीती दए ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। बिन हरि नामे अन्त सारे पछताण, पश्चाताप करे लोकाईआ। जिस भगत हरि प्रभ ठाकर मिल्या आण, तिस लेखा मंगे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत अगला पिछला लेखा चुक्के, चुरासी गेड़ रहिण ना पाईआ। राए धर्म दर ते झुके, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तिम आपणी गोदी चुक्के, शब्द बबाणे लए बिठाईआ। अद्धविचकार किते ना रुके, दरगाह साची जावे वाहो दाहीआ। मिले मेल अबिनाशी अचुते, जोती जोत विच समाईआ। उजल करे मात मुखे, मुख उजल आप रखाईआ। जननी लेखे लाए कुक्खे, हरिजन सच्चे जो उपजाईआ। मूर्ख मुग्ध अञ्याण गूढ़ी नींदे रहि जाण सुत्ते, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। अन्तिम लख चुरासी गेड़ा गेड़ विच सुट्टे, कोहलू चक्की चक्क भवाईआ। श्री भगवान माँ पुत्त किसे कोई ना पुच्छे, सगला संग ना कोए निभाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जो तेरे नालों रुस्से, दो जहानां मिले सज़ाईआ। जे कोई भगतां कोलों पुच्छे, जन भगत कहिण प्रभ मिल्या हरि गोसाईंआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर कदी ना होवे गुस्से, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। जन्म कर्म दे जो अमृत भण्डार दे भुक्खे, तिन्हां धुर दा जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत आपणी गोद उठाईआ। जन भगत उठाए आपणी गोद, मात पित रूप वटाईआ। हरिजन हिरदा देवे सोध, सति सतिवादी धार वखाईआ। नेत्र खोल्ह लोचण लोच, निज दर्शन आप वखाईआ। आत्म परमात्म जणाए खोज, ब्रह्म पारब्रह्म भेव मिटाईआ। जन्म कर्म दा मेटे बोझ, प्रकृती बन्धन ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया मिटाए सोच, सोच इक्को प्रभ सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा दरस, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां लेखा जाए मुक्क, आदि अन्त रहिण ना पाईआ। श्री भगवान अन्तर आत्म देवे सुख, सुख आपणा इक समझाईआ। अन्दर वड़ के वेखे झुक, नीकन नीका नज़री आईआ। जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा खड़ग चमकाईआ। जन्म मरन दा मेटे दुःख, आवण जावण गेड़ कटाईआ। अन्त कन्त श्री भगवन्त भगत कहे आ मेरे लाडले सुत, सुत दुलारे मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। निरगुण सरगुण दो जहान मौले साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हरिभगत उलटा मात गर्भ ना होवे रुख़, जूनी जून ना कोए भवाईआ।
११ मग्घर २०२० बिक्रमी दुर्गा देवी दे गृह पिण्ड गुजरात
जन्म कर्म दी मिटी हरस, प्रभ हस्ती हस्ती विच मिलाईआ। बिन कर्म कांड कीता तरस, रहमत आप कमाईआ। त्रेते युग रही तड़प, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। जुग त्रेता रखी आस, त्रिया तरीमत ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मेटे प्यास, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जन्म कर्म दा कटे फाँस, फ़ैसला इक सुणाईआ। दर्शन कर रघुपत रघुनाथ, रघुवंस ध्यान लगाईआ। सख़ी सहेली मेरा साथ, घर साचे सेव कमाईआ। जनक सपुत्री पुच्छे वात, वारता आप समझाईआ। मिल्या मेल कमलापात, बेपरवाह होए सहाईआ। तेरी पुच्छे फेर वात, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। माणस जन्म मिले दात, जुग चौकड़ी रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम बन्न्हे नात, नाता चरण कँवल जणाईआ। भेव खुल्हाए गुझ मिटाए अन्धेरी रात, चन्द नूर चमकाईआ। नज़री आए धुर दा नाथ, अनाथां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लाए निरगुण साचे लड़, घर इक्को इक वसाईआ। घर वसे घर मेला राम, घर घनईया नज़री आईआ। घर माटी घर नगर खेड़ा चाम, घर बंक दए सुहाईआ। घर देवे सति सतिवादी साचा नाम, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। घर मेले परम पुरख भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सख़ी सहेली होए परवान, सतिगुर चेली रूप वटाईआ। लेखा जाणे बली बलवान, बलधारी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दा लेखा कर्म कर्म दा नेता नेरन नेरा हो के आप चुकाईआ ।