११ मग्घर २०२० बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड गंवारा
सचखण्ड सोहे सच दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, सति सतिवादी सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजण नौजवान, मर्द मर्दाना डेरा लाईआ। एकँकारा वड बलवान, योद्धा सूरबीर नज़री आईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता सच निशान, सति पुरख निरँजण आप उठाईआ। श्री भगवान
वेखे मार ध्यान, अनभव आपणी धार चलाईआ। पारब्रह्म हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। सच संदेसा देवे वाली दो जहान, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करो ध्यान, बेपरवाह रिहा जणाईआ। शब्द दुलारा हुक्मरान, भूपन भूप इक अख्वाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खेले खेल महान, पुरी लोअ आकाश वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल कर परवान, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरे सच दरबारा, हरि करता आप लगाईआ। इक इकल्ला एकँकारा, अक्ल कल आपणी खेल खलाईआ। मुकामे हक़ नूर उज्यारा, जलवा इक्को इक दरसाईआ। लाशरीक परवरदिगारा, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारा, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे डेरा लाईआ। सचखण्ड दुआर सच सिँघासण, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशन, हरि करता सोभा पाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर खोज खोजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पूरी करे आसन, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। सच जणाए खेल तमाशन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल सचखण्ड, सच साचा दया कमाइंदा। आदि जुगादी नूरी चन्द, निरगुण निरवैर आप चमकाइंदा। सति सतिवादी धुर दा छन्द, साचा ढोला आप अल्हाइंदा। निरगुण निरवैर कर कर वंड, हिस्सा आपणा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल अवल्ला, हरि करता आप कराईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटला, महल अटल करे रुशनाईआ। दीपक जोती आपे बला, बाती तेल ना कोए रखाईआ। शब्द संदेसा निरगुण घल्ला, घर साचे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक लगाईआ। सच दरबारा गया लग्ग, सचखण्ड वज्जे इक वधाईआ। करे खेल सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। गुर अवतार लए सद्द, सच संदेसा इक अल्हाईआ। पीर पैगम्बर आउणा भज्ज, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। मुकामे हक़ करना हज्ज, हकीकत इक्को दए जणाईआ। रल मिल सोहणा गाउणा छन्द, साचा राग इक समझाईआ। घर लैणा परमानंद, परम पुरख रिहा वरताईआ। जुग चौकड़ी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक अख्वाईआ। सब दे चोले दए रंग, रंग अवल्लड़ा इक चढ़ाईआ। सेज वखाए सच पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। नाम वजाए अगम्मी मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी मुकावणहारा पन्ध, निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा लँघ, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी
सत्त दीप लख चुरासी जीव जंत नंग, ओढन नज़र कोए ना आईआ। आत्म अन्तर होई रंड, हरि जू कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। दूर दुराडा मुकया किसे ना पन्ध, उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ थक्के जीव लोकाईआ। दूई द्वैती भरम भुलेखा किसे ना ढाई कंध, भाण्डा भउ ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, हरि करता हुक्म जणाईआ। चारों कुण्ट वेखो झेड़े, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सति धर्म डुब्बदे वेखो बेड़े, चप्पू नाम ना कोए लगाईआ। नाते तुट्टे तेरे मेरे, मेरा नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट घुप्प अन्धेरे, जोती चन्द ना कोए चमकाईआ। माया ममता पाए जेड़े, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। कूड़ी क्रिया आए घेरे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात मारो ध्यान, सो पुरख निरँजण साहिब सुल्ताना आप जणाइंदा। लख चुरासी भुल्लया हरि ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रंग ना कोए रंगाइंदा। पंच विकारा दर दर घर घर फिरे शैतान, कूड़ी क्रिया डेरा कोई ना ढाइंदा। मुल्लां शेख़ मसायक पंडत पांधे साबत रिहा ना किसे ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाइंदा। नज़री आए ना धुर दा काहन, गोपी रूप ना कोए वटाइंदा। सीता सुरती शब्दी राम ना करे प्रणाम, रमईया रूप ना कोए वखाइंदा। दीन दुनी दोवें होए बेईमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हो अक्ख, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल वेखो प्रतख, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। फिरी दरोही तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सीर नीर नेत्र नैणां दिसे वहाइंदा। कूक कूक पुकारन मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआले धीर ना कोए रखाइंदा। गुरुदुआरे नाम ना विके साचा हट्ट, जगत सियासत नाच नचाइंदा। मणका मणका साध सन्त माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भवाइंदा। बहत्तर नाड़ उबले सब दी रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। कूड़ कुड़यारा घर घर गया वस, वसल सच ना कोए कराइंदा। जो मार्ग लोकमात आए दस्स, बण आमल अमल ना कोए कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेई अवतार चलाया रथ, भगत अठारां संग वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद शरअ शरीअत आए दस्स, कलमा नबी रसूल ना कोए समझाइंदा। खाणी बाणी दे के आई मति, गुर मति झोली ना कोए वखाइंदा। पीर पैगम्बर सरगुण निरगुण हो के आए नट्ठ, पंज तत चोला नज़र किसे ना आइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा घट, साचा नूर ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो विचार, हरि करता आप जणाईआ। लख चुरासी
भुल्ली विच संसार, संसार सागर तरन कोए ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, चौदां विद्या होई हल्काईआ। चौदां लोक रोवण ज़ारो ज़ार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चौदां तबक होए ख्वार, परवरदिगार मिले ना सच्चा माहीआ। हक़ हकीकत ना सके कोई वखाल, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। शब्दी गुर दिसे ना कोए दलाल, साचा वणज ना कोए कराईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ डूंग्घी कन्दर रहे भाल, प्रभू भालयां हथ्थ किसे ना आईआ। नेत्र वेखो सारे होए कंगाल, रती नाम हट्ट ना किसे विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लओ सुण, हरि वड्डा वड जणाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया इक्को गुण, नौ खण्ड पृथ्मी बैठा डेरा लाईआ। कोई ना सुणे धुर दी धुन, अनहद नाद ना कोए वजाईआ। सारे चोटीआं बैठे मुंन, सीस जगदीश ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच्चा घर, सच दरबारे दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पूरब वेखो लेखा, हरि करता आप जणाईआ। कीता कौल करो चेता, इकरार भुल्ल कदे ना जाईआ। पुरख अकाल सब ने किहा धुरदरगाही नेता, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे हेता, हितकारी फेरा पाईआ। सतिगुर हो के खेले खेडां, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। अन्दर वड़ के देवे भेता, दूई द्वैती पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। सुण संदेसा गुर अवतार, पीर पैगम्बर लैण अंगड़ाईआ। सृष्ट सबाई वेखी सिरजणहार दर दर घर घर राह तकाईआ। तेरा नाउँ भुल्लया परवरदिगार, पारब्रह्म तेरा इष्ट ना कोए मनाईआ। कूड़ी क्रिया गए हार, जित रूप ना कोए वटाईआ। कलम शाही लेखा लिख लिख आए जहान, कागद तेरे नाम वड्याईआ। पढ़ पढ़ सारे होए बेहाल, बेवा दिसे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन दूजा भार ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ सरनाई गए ढट्ठ, झुक सजदा सीस झुकाईआ। बिन हथ्थां जोड़न हथ्थ, बिन मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। निरगुण रूप कहिण पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तेरे हुक्मे अन्दर लोकमात मार्ग आए दस्स, लेखा लिख के कलम शाहीआ। अन्तिम कह के आए पुरख अकाल सब दा माई बाप, पिता इक्को इक जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण पूरी करे आस, आसा तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा नज़री आईआ। श्री भगवान कहे वेखो एक, एकँकारा रिहा जणाईआ। जिस दी सारे दस्स के आए टेक, सो भुल्लया बेपरवाहीआ। बुद्धी दिसे ना किसे विवेक,
मनमति दए दुहाईआ। त्रैगुण माया लाया सेक, अग्नी तत रिहा जलाईआ। कलयुग वेख कूड़ा भेख, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन रसना कहिण, वाहवा तेरी प्रभू वड्याईआ। असीं नेत्र लोचण वेख्या नैण, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। नाता तुट्टा साक सैण भाई भैण, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कूड़े वहण वहण, साचा राह ना कोए वखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मिले ना किसे बहिण, जगत वासना चारों कुण्ट रही दौड़ाईआ। माया राणी खाए डाइण, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तुध बिन सार कोए ना पाईआ। तुध बिन सार ना पाए कोए, गुर अवतार रहे जणाईआ। परम पुरख प्रभ तेरे होए, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दे दित्ते ढोए, वस्त अमोलक जगत वरताईआ। कलयुग जीव बैठे खोए, लाल अमोलक हीरा हथ्थ किसे ना आईआ। बिन दमां रहे रोए, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सब तेरी आस रखाईआ। तेरी आस बैठे तक्क, हरि साहिब सज्जण सुल्ताना। जुग चौकड़ी गए थक्क, तेरा दे दे नाम ज्ञाना। कलयुग अन्तिम सब नूं प्या शक, भुल्लया पारब्रह्म श्री भगवाना। कोई ना जाणे हकीकत हक़, चारों कुंट कूड़ प्रधाना। लेखा चुक्कया तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए ज्ञाना। सति रहे ना किसे तीर्थ तट, अठसठ मिले ना कोए माणा। साधां सन्तां धीरज जत ना रिहा हठ, सति सन्तोख ना कोए वखाना। तेरी कोई ना जाणे मितगत, तेरा दरस ना कोए पाणा। सच सच प्रभ तैनूं रहे दस्स, हउँ बालक बाल अञ्याणा। जो किछ तेरा सो तेरे वस, कर किरपा वड मेहरवाना। निरगुण लोकमात हो प्रगट, कलयुग पहर अगम्मी बाणा। धुर दा खोल्ह साचा हट्ट, चार वरनां कर परवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगम्मी वर, मिले सच तेरा परवाना। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे आख, आख़र तेरी ओट तकाईआ। भविक्ख्त वाक जो आए भाख, भाख्या भाषा विच सुणाईआ। कर किरपा प्रभ खोल्ह ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। कूड़ी क्रिया मेट ज़ात पात, कमलापात इक्को नूर कर रुशनाईआ। दीन मज़्हब बणा सज्जण साक, सगला संग आप निभाईआ। कलयुग जीवां वेख हालात, हालत सब दी दे बदलाईआ। बिन तेरे कलमे तेरे नाम सब दी होई वफ़ात, फ़तवे सब ते रिहा लगाईआ। मेहरवान सच प्याला प्या आबेहयात, हयाती सब दी दे बदलाईआ। दरोही तेरे नाम ख़ुदाए तोबा करे कायनात, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। किरपा कर सच महिराब, महिबूब आपणा नूर कर रुशनाईआ। तेरा लेखा लिख्या ना जाए किसे विच बाब, वंड सके ना कोए
वंडाईआ। तोहे सजदा इक आदाब, नमो नमो सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, लोकमात वेखीं चाईं चाईंआ। लोकमात प्रभ वेख आ, कलयुग अन्धेरा छाईआ। निरवैर पुरख कल फेरा पा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बैठे पन्ध मुका, मुकी वाट पराईआ। जोती जामा वेस वटा, नूरो नूर कर रुशनाईआ। धुर दा ढोला इक सुणा, सच्चा राग अल्हाईआ। बण के तोला शहिनशाह, दो जहान कंडे दे चढ़ाईआ। पड़दा उहला दे मिटा, सनमुख इक्को नज़री आईआ। भगत भगवान लै जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर बरदे मंगण दुआ, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। बिन तेरे कलयुग करे ना कोई शफ़ा, मरीज़ बणी सर्ब लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साहिब सज्जण हो सहा, सहायक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा दर, राह तक्के जगत लोकाईआ। राह तक्के तेरा लख चुरासी, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ किरपा करे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता दया कमाईआ। आवण जावण कटे जम की फाँसी, धुर दा लेखा दए मुकाईआ। निर्मल जोत नूर नूर होवे प्रकाशी, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। तेरा भेव ना पाए कोई पंडत कांशी, ज्ञानी ध्यानी सार किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया तेरे नाउँ करदे हासी, मसख़रे तेरा नाटक समझ कोए ना पाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ ताजी, अस्व इक्को इक सुहाईआ। सोलां कलीआं आसण साजी, इच्छया सोलां पूर कराईआ। धुरदरगाही वड नवाबी, शाह पातशाह फेरा पाईआ। बिन तेरे होए उदासी, ग़मी चिन्ता रूप वटाईआ । सुंञा दिसे मण्डल रासी, गोपी काहन ना कोए नचाईआ। किरपा कर शाहो शाबासी, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी रख के आए अन्तिम आसी, आसा सब दी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, जिस मिलयां तोट रहे ना राईआ। दे वर सच्चे भगवन्त, भगवन तेरे चरण सीस निवाईआ। आदि जुगादी साचे कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी सरनाईआ । जुग चौकड़ी बीते बेअन्त, कोटन कोटि काल विहाईआ। तेरी महिमा लिख लिख थक्के अगणत, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तेरा ध्यान लगावण साचे सन्त, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन राजन राज नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान हो दयाल, दयानिध आप समझाईआ। सचखण्ड दुआर वेखो सच्ची धर्मसाल, दर इक्को इक जणाईआ। एथे ना कोई शाह ना कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। त्रैगुण माया ना कोई जंजाल, पंज तत रूप ना कोए वटाईआ। इक्को जोत बेमिसाल, नूरो नूर डगमगाईआ। नज़र ना आए काल महाकाल, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। सारे सुणो इक स्वाल, वड स्वाली आप समझाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो चरण कँवल, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। झगड़ा छड्डो धरनी धवल, धुर दा भेव आप खुल्हाइंदा। सब ने मन्नया नूर ख़ुदाई अवल्ल, आलमीन सोभा पाइंदा । सब ने पीणी धुर दी पवल, अमृत आबेहयात मुख चुआइंदा। सारे मेरे नूर गए मवल, मौला इक्को सोभा पाइंदा। रल मिल करो इक्को कौल, इकरारनामा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे सच हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो इकरार, इक इकल्ला आप जणाइंदा। दीन मज़्हब ना कोए विहार, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। निरगुण नूर निरगुण धार, निरगुण जोती निरगुण जोत जाता इक्को सोभा पाइंदा। निरगुण मन्दिर होए उज्यार, निरगुण आसण इक सुहाइंदा। निरगुण शहिनशाह सिक्दार, भूपत भूप इक अख्वाइंदा। निरगुण हुक्म करे जुग चार, गुर अवतार हुक्मे अन्दर फिराइंदा। निरगुण लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव वारो वार, नित नवित्त आपणा खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा मूल चुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पूरब लेखा दयो छड्ड, चौथे युग अन्त रहिण ना पाईआ। सचखण्ड दुआरे दीन मज़्हब ना कोई अड्ड, धर्म इस्लाम ना कोए समझाईआ। पिछला नाता रहि गया काया माटी हड्ड, अग्गे नूरो नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी तोड़नहारा हद्द, सच हदूद इक वखाईआ। सच हदूद वखाए हरि, हरि करता दया कमाइंदा। परम पुरख दा पकड़ो लड़, पल्लू इक्को नाम बंधाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा कलमा नाम ढोला लैणा पढ़, दूजा राग ना कोए सुणाइंदा। साची अल्फ़ी पौणी गल, तन ख़ाकी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। गुर अवतार कहिण सच, सच तेरी वड्याईआ। पीर पैगम्बर मन्नण हस्स, दर बैठे सीस झुकाईआ। हर घट अन्दर तू ही रिहा वस, तेरा नूर ख़लक ख़ुदाईआ। साडी पूरी होई आस, सदी चौधवीं ख़ुशी मनाईआ। सदी बीसवीं आए तेरे पास, सचखण्ड साचा वेख वखाईआ। दर दुआरे रल मिल पाई इक्को रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वसाउणा साचा घर, उजड़या खेड़ा वेख बेपरवाहीआ। कलयुग खेड़ा रिहा उजड़, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। जगत जीव बणे बुच्चढ़, छुरी करद कसाई हथ्थ उठाईआ। हथ्थीं मारन तेरे पुत्तर, आपणा बच्चा ज़िबह ना कोए कराईआ। निरगुण धारों पुरख अकाल उतर, तैनूं जन्मे कोए ना पिता माईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मिल के मनावण शुकर, शुक्रिया तेरा अदा कराईआ। जन भगतां चुक आपणे कुछड़, साची गोदी लै बहाईआ। उजल कर मात मुखड़, दुरमति मैल धवाईआ। मात गर्भ उलटे फेर ना
होवण रुक्खड़, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। इक्को सरन तेरी हरि झुकण, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। दो जहानां पैंडे मुक्कण, नव नौ चार डेरा देणा ढाहीआ। तेरे बूटे कदे ना सुक्कण, फुल्ल फलवाड़ी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। आ प्रभू प्रभ ठाकर स्वामी, सोभावन्त तेरी सरनाईआ। निरवैर पुरख घट अन्तरजामी, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। भरम मिटा चार ख़ाणी, चारे बाणी दे समझाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी ना किसे पहचानी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। दर दर घर घर शब्द मिलावा कर सुरत सवाणी, नार कन्त रूप वटाईआ। घर मन्दिर जगे जोत नूरानी, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। शब्दी शब्द अगम्म सुणा धुर दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। लेखे लग्गे जीव प्राणी, प्राण आपणी झोली पाईआ। तुध बिन सतिगुर पूरे भगतां आई हानी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मनमुखता मारे कानी, तिक्खी धार वखाईआ। तुध बिन देवे ना कोए पद निरबाणी, साचे घर ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरिजन साचे लै मिलाईआ। तुध बिन करे ना कोई मेला, प्रभू मालक नज़र कोए ना आईआ। तेरा रूप गुरु गुर चेला, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम तेरे मिलण दा वेला, बौहड़ी बौहड़ी कर रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे चरण मिले सरनाईआ। जन भगतां बण प्रभ मीत, मित्र प्यारे तेरी आस रखाईआ। अन्दर वड़ के दस्स गीत, बाहर कोए ना करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म होए अतीत, त्रैगुण लेखा दे मुकाईआ। काया होए ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। लेखा चुके मन्दिर मसीत, घर परमेश्वर नज़री आईआ। दर्शन पावां बीठलो बीठ, मुख पड़दा आप उठाईआ। तेरी कोई ना जाणे रीस, तेरी सार किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी तेरा राह रहे उडीक, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग अन्त आई तारीख़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे भगत तेरा ध्यान लगाईआ। श्री भगवान दया कमौदा ए। सचखण्ड निवासी धुर फ़रमान सुणाउँदा ए। शब्द अगम्मी राग अलाउँदा ए। आत्म परमात्म आप जगाउँदा ए। भगत भगवान वेख वखाउँदा ए। साचा देवे इक ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाउँदा ए। निरगुण हो के वेखे आण, सरगुण तेरा पन्ध चुकाउँदा ए। सच दुआरे देवे माण, कूड़ी क्रिया डेरा ढौंहदा ए। अमृत बख्शे आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गवाउँदा ए। साचे मन्दिर कर परवान, सच सिँघासण आप बहाउँदा ए। नज़री आए नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाउँदा ए। जन भगतां दया कमाउँदा ए। प्रभ आपणे रंग रंगाउँदा ए। सच मृदंग नाम सुणाउँदा ए। निजानंद अनन्द
प्रगटाउँदा ए। जोती नूर चन्द चमकाउँदा ए। बंद बंद ख़ुशी कराउँदा ए। कूड़ी क्रिया कर के खण्ड खण्ड, ख़ालस आपणे नाल मिलाउँदा ए। जुग जन्म दा मेट पन्ध, धाम साचे आप वसाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दुआरे फेरा पाउँदा ए। जन भगत दुआरे आउँदा ए। नित नवित्त वेख वखाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाउँदा ए। आपणे मिलण दी कर के बिध, संग साचा आप रखाउँदा ए। हरि जन कारज कर के सिध, रिद्ध सिद्ध चरणां हेठ दबाउँदा ए। लेखा जाण जीउ पिण्ड इंड, ब्रह्मण्ड खोज खोजाउँदा ए। अन्त बणा नादी बिंद, सुत आपणी गोद उठाउँदा ए। दीन दयाल हो बख्शिंद, कलयुग अन्तिम वेखण आउँदा ए। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर खेल रचाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगतां पड़दा लौंहदा ए। जन भगतां पड़दा जाए लथ्थ, जुग छत्ती पन्ध मुकाईआ। नज़री आए पुरख समरथ, हरि करता नूर रुशनाईआ। चरण कँवल जाइण वस, सच दुआर मिले वड्याईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान किरपा करे करता पुरख हो प्रतख, पुरख पुरखोतम होए सहाईआ। हरख़ सोग चिन्ता ग़म दु:ख जाइण नस्स, सुख अन्तर इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्दर जाए वस, निरगुण निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। भगतन अन्दर वसे आप, हरि जू आपणी दया कमाईआ। भगतां अन्दर दस्से जाप, अनबोलत राग सुणाईआ। भगतां अन्दर करे पाठ, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। भगतां अन्दर वेखे घाट, सर सरोवर इक प्रगटाईआ। भगतां अन्दर खोल्हे हाट, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। भगतां अन्दर देवे दात, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। भगतां अन्दर खोल्हे ताक, बजर कपाटी पड़दा दए उठाईआ। भगतां अन्दर अमृत बूँद देवे स्वांत, सांतक सति सति कराईआ। भगतां अन्दर बैठा रहे इकांत, अडोल डुल कदे ना जाईआ। भगतां अन्दर मिल के देवे आपणा साथ, बण संगी संग निभाईआ। भगतां अन्दर निउँ निउँ टेके आपणा माथ, मस्तक सीस झुकाईआ। भगतां अन्दर खेल पुरख समराथ, हरि करता आप कराईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त जन भगतां हो के वस, बण चाकर चाक सेवक सेव आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी आप जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता प्रभ बेअन्ता बेऐब अथाह आपणी कार हरि करतार हरि करता आप कमाईआ।