१२ मग्घर २०२० बिक्रमी करतार सिँघ दे घर पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिार पुर
पुरख अकाल तेरा वड प्रताप, बेपरवाह बेअन्त तेरी वड्याईआ। सचखण्ड दवारे तेरा निवास, मुकामे हक़ तेरी रुशनाईआ। निरगुण नूर तेरा प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। निरवैर तेरा खेल तमाश, ख़ालक समझ किसे ना आईआ। धुर दरगाही बेऐब पाक, पुनीत तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दास, निउँ निउँ बैठण सीस झुकाईआ। त्रैगुण माया तेरी गाथ, पंज तत तेरा रंग समाईआ। गुर अवतार तेरा साक, निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। पीर पैगम्बर तेरा हाथ, दस्त बदस्त आप मिलाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। नित नवित्त तेरा भोग बिलास, लख चुरासी चारे खाणी जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज बणत बणाईआ। चारे बाणी तेरी सिफ्त अवाज़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बैठी ढोला गाईआ। दो जहानां तेरा राज, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा साज, साजनहारे हथ्थ तेरे चतुराईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म परमात्म तेरा काज, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा अंग वखाईआ। शब्द स्वामी सदा निहकामी जुग चौकड़ी रिहा भाज, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। सति धर्म प्रभ तेरा समाज, समझ सके कोई ना राईआ। समुंद सागर तेरा जहाज, धरनी धरत धवल आप तराईआ। सेवा करे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सीस निवाईआ। पवण पवणी तेरा स्वास, घट घट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल तेरा खेल अवल्ला, ब्रह्मण्ड तेरी शरनाईआ । आदि जुगादी इक इकल्ला, जुग चौकड़ी राह वखाईआ। सच सिँघासण धुर दा मल्ला, दर घर साची सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण फड़ा पल्ला, गुर अवतार पीर पैगम्बर दिती वड्याईआ। धाम वखा निहचल इक अकल्ला, महल उच्च करी रुशनाईआ । भेव चुका जला थला, डूंग्घे सागर दित्ता समझाईआ। दीपक जोती आपे बला, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। धुर संदेस
❋
❋
सब नूं घल्ला, बोध अगाध शब्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरा भेव कोए ना आईआ। पुरख अकाल सर्ब गुण दाते, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि पिता माते, बालक तेरे नज़री सारे आईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाशे, वेखी खेल हर घट थाईंआ। मण्डल मण्डप पैंदी वेखी रासे, गोपी काहन नाच नचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के दासी दासे, तेरी सेवा गए कमाईआ। शब्द अनादी नाद खोल्ह भेव बोध अगाधे, तेरा मन्त्र गए दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान मार अवाज़े, धुर संदेसा रहे सुणाईआ। अञ्जील कुरान रच रच काजे, तेरी करनी गए दृढ़ाईआ। खाणी बाणी तेरा खेल भूपत राजे, रईयत समझ सके ना राईआ। घट घट अन्दर तेरे वज्जदे अनहद वाजे, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जोत निरँजण लख चुरासी अन्दर प्रकाशे, प्रकाशवान तेरा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, प्रभ तेरा संग इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल दीनां नाथ, दीनन ओट इक तकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ पढ़ थक्के तेरी गाथ, चारे वेद समझ कोए ना पाईआ। पुराण अठारां मारन आवाज़, उच्ची कूक कूक अलाईआ। गीता ज्ञान हो हो दास, दस अट्ठ दए दुहाईआ। अञ्जील कुरान पढ़न निमाज, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। धुर दी बाणी तेरा वजाए नाद, नादी राग इक अलाहीआ। गुर अवतार होए विस्माद, पीर पैगम्बर बिस्मिल रूप वटाईआ। तेरा कोई ना जाणे भेव पुरख समराथ, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। रसना जिह्वा कथनी कथ कथ गई थक्क, तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। तेरे हथ्थ हकीकत हक़, लाशरीक तेरी शरनाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा मार्ग धुर दा दस्स, साचा पड़दा दे उठाईआ। तेरे चरण कँवल जाईए वस, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तेरा लईए सच्चा रस, अमृत इक्को जाम प्याईआ। बिन रसना जिह्वा तेरा गाईए जस, साचा ढोला सिफ्त सालाहीआ। जुग चौकड़ी पैंडा मुक्कया नस्स नस्स, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठे पन्ध मुकाईआ। निरवैर पुरख बण प्रधान हो प्रगट, प्रगट आपणा नूर दरसाईआ। सच दवारा खोल्ह हट्ट, इक्को सौदा नाम विकाईआ। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। राउ रंकां दे इक्को दात, नाम निधाना झोली पाईआ। गुप्त ज़ाहर बातण कर बात, आप आपणा राह जणाईआ। नज़री आ साख्यात, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी कहाणी दस्सदे आए बात, तेरा लेखा सर्ब जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लिख्या नाल कलम दवात, शाही शहिनशाह तेरे भेंट चढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार अन्तिम आवे मात, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जिस दा राह तक्कण पृथ्मी आकाश, दो जहान बैठे ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रखण आस,
❋
❋
नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्याइण स्वास स्वास, रसना जिह्वा सेव कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भाग लगाए जंगल जूह पहाड़ विच भरवास, डूंग्घे समुंद सागर वेख वखाईआ। लख चुरासी दर दर घर घर काया मन्दिर अन्दर पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले वेखे आप, आप आपणा पड़दा लाहीआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के सुरत सुआणी फड़के दस्से आपणा जाप, अनरागी आपणा राग समझाईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा साक, कूड़ा बन्धन दए कटाईआ। चार वरन मेटे अन्धेरी रात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को नूर नज़री आईआ। अठारां बरन सुटे मूँह दे खात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सर्ब जीआं दा पुरख समराथ, अबिनाशी करता दए समझाईआ। हर घट अन्दर रखे वास, घर घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगम्मी वर, शाह पातशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल प्रभू प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख भेख, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। भरमे भुल्ले मुल्लां शेख़, पंडत पांधे सार कोए ना आईआ। निरगुण तेरा नाउँ कोई ना लए चेत, चेतन सुरती ना कोए कराईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया हउमे हंगता करन सारे हेत, हितकारी सतिगुर नज़र कोए ना आईआ। आत्म ताकी खोल्ह तेरा दरस सके ना कोई पेख, दोए दोए लोचण लभ्भण जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, वर दाते तेरे हथ्थ सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल प्रभू प्रभ माही, महाबली तेरी वड्याईआ। कलयुग जीव भुल्ले राही, पांधी नज़र कोए ना आईआ। साचा मार्ग ना रिहा कोई वखाई, चारों कुण्ट सगला संग ना कोए निभाईआ। कूड़ कुड़यारा गल पा के बैठा फाही, हउमे हंगता गढ़ सके ना कोए तुड़ाईआ। जन्म कर्म दी लग्गी शाही, तुध बिन दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग जीव सारे रहे भुलाई, साहिब स्वामी नज़र किसे ना आईआ । तीर्थ तट जगत किनार होए हैरानी, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेख आदि जुगादि अन्तरजामी, अन्तरगत तेरे हथ्थ नज़री आईआ। सब नूं भुल्ली धुर दी बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए लगाईआ। कूड़ कुड़यारा खाए चारे खाणी, चारों कुण्ट फिरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, लोकमात पई दुहाईआ। लोकमात आ प्रभ, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। आपणा खेल वेख झब्ब, बेपरवाह अक्ख खुल्हाईआ। जगत विकारा सब नूं रिहा दब्ब, सिर सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी जाम प्याला पीता मदि, अमृत रस रसना ना कोए लगाईआ। नौ दवारे पार करे ना कोई हद्द, सुखमन टेडी बंक पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा दरस करे ना कोई अन्दर लँघ, काया मन्दिर ना कोए वड्याईआ।
❋
❋
सेज सुहञ्जणी सोहे ना आत्म पलँघ, जोती दीपक नूर ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म निज मिले ना किसे अनन्द, साचा अनन्द ना कोए वखाईआ। भाण्डा भरम दूई द्वैत कोई ना ढाहवे कंध, कन्ढ्ढी मिले ना बेपरवाहीआ। तेरा सोहला गीत गोबिन्द कोई ना गावे छन्द, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर बैठे मंग मंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण मंग, दर सच्चे अलख जगाईआ। गुर अवतार कहिण सूरे सरबँग, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण चाढ़्ह रंग, चोली इक्को कफ्नी रूप वटाईआ। अल्फ़ी वेख सर्ब मलंग, हरफ़ी तेरी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। अल्फ़ ये होई नंग, पड़दा सके ना कोए पाईआ। चौदां तबक दिसण भंग, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। चौदां विद्या किसे ना पावे ठंड, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भेख पखण्ड, सत्त दीप अन्धेरा नज़री आईआ। आत्म सब दी होई रंड, परमात्म कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। चार वरनों टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। वरनां बरनां पा ठंड, कलयुग जीव करे ना कोए लड़ाईआ। रूप नज़र आए इक्को हँ, हँ ब्रह्म दे जणाईआ। पिछला पैंडा मुक्के पन्ध, अग्गे मार्ग इक वखाईआ। तेरा खेल सदा सचखण्ड, लोकमात तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वखा सच्चा घर, जिस घर, मिलयां दूजा नज़र कोए ना आईआ। विष्न कहे दे विश्व धार, वासतक आपणा जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्मा कहे पारब्रह्म प्रभ कर प्यार, ब्रह्म आपणे लेखे लाईआ। शंकर कहे मेरी त्रिसूल करे निमस्कार, निउँ निउँ लागे पाईआ। त्रैगुण माया मंगे चरण छार, धूढ़ी टिक्का इक्को लाईआ। पंज तत करन निमस्कार, सजदा सीस झुकाईआ। तेरा नूर जुग जुग अन्दर वाड़, साची सेव कमाईआ। तेरा खेल गुर अवतार, पीर पैगम्बर तेरी रुशनाईआ । तेरा महल उच्च अटल मनार, तेरी महिफ़ल इक्को नज़री आईआ। तूं साहिब सुल्तान प्रभ सब दा सांझा यार, सगला संग निभाईआ। सदी चौधवीं वेख हाल, इक चार डेरा ढाहीआ। बीस बीसे बण दलाल, निरगुण सरगुण तेरा ध्यान लगाईआ । चारों कुण्ट कूकदा काल, सीस नगारा सर्ब वजाईआ। सन्त सुहेले प्रभ आ के भाल, गुर चेले लै रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, निरगुण सरगुण तेरी ओट तकाईआ। निरगुण सरगुण बेपरवाह, पारब्रह्म प्रभ इक्को ठाकर नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे गए सलाह, साची सिख्या इक समझाईआ। पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब दा सच मलाह, एथे ओथे बेड़ा दो जहानां पार कराईआ। इष्ट देव तेरा रहे मना, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान तेरी सिफ्त रहे गा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त अलाईआ।
❋
❋
तेरे मिलण दा जन भगतां सदा चाअ, चाउ घनेरा इक वखाईआ। कलयुग भँवरी विच्चों बाहर कढ्ढा, मँझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। तेरे अग्गे इक सदा, सद्दा तेरा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वखा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। पुरख अकाल खोल्ह दरवाज़ा, चार अठारां तेरा ध्यान लगाईआ। ग़रीब निमाणयां मेल ग़रीब निवाज़ा, कूड़ी गुरबत डेरा ढाहीआ। साचे काअबे करा हाजा, हजरत तेरा सजदा इक्को भाईआ। नाम अगम्मी वजा वाजा, राग धुन इक शनवाईआ। साचा राम दिसे साथा, सगला संग निभाईआ। नानक गोबिन्द मेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी तेरा नूर नज़री आईआ। तेरा भेव किसे ना जाता, तेरी समझ कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर जन भगतां बण पिता माता, पूत सपूते गोद उठाईआ । चरण कँवल जोड़ नाता, धरत धवल दे वड्याईआ। हो सहाई अनाथ अनाथा, दीनन तेरी ओट तकाईआ। लहिणा देणा चुका मस्तक माथा, पूरब सब दी झोली पाईआ। बिन तेरे काया दिसे ख़ाली कासा, वस्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा घर, जिस घर बहि के धुर दा हुक्म जणाईआ। पुरख अकाल प्रभ किरपा कर, करनहार करतारे। कूड़ी क्रिया मात हर, सच सोहे तेरा इक दरबारे। चार वरनां चुक्के डर, भाण्डा भरम भउ नवारे। बंक सुहा सच्चा गढ़, जिस गृह तेरा नूर उज्यारे। काया पौड़े सच्चे चढ़, पा सार डूंग्घी गारे। साचा नाम इक्को पढ़, शब्द अनादी बोल जैकारे। ग़रीब निमाणे आपे फड़, डुबदे ला पार किनारे। कलयुग अग्नी रहे सड़, तुध बिन अन्त ना कोई ठारे। किरपा कर नरायण नर, दर तेरे सर्ब पनहारे। आदि जुगादी तेरा लेखा चोटी जड़्ह, सद तेरा रूप अपारे। भगत भगवान लगा लड़, जुग दे विछड़े मेल प्यारे। दरस दिखा उपर शाह रग, निर्मल नूर कर उज्यारे। जोती दीपक जाए जग, मिटे अमावस कूड़ रैण अँध्यारे। कलयुग लेखा चुक्के कूड़ी हद्द, सतिजुग वज्जणे तेरे नाम नगारे। प्रेम प्रीती दे मद, सदा चढ़े्ह रहिण ख़ुमारे। लोकमात रख लज्ज, लज्यावन्त सिरजणहारे। ठाकर हो के पर्दा कज्ज, ओढण दे आप करतारे। शब्द गुरु गुरदेव हो के गज्ज, दो जहान तेरे पनिहारे। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव जुग चौकड़ी तैनूं रहे सद्द, भगत भगवान राह तक्कण तेरे दुलारे। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठां दब्ब, किरपा कर एकँकारे। लोकमात आ के सज, साचा धाम कर उज्यारे। सम्बल नगर आ के वस, गोबिन्द मिल मीत मुरारे। नाम नगारा हो के वज्ज, नौ खण्ड तेरे सहारे। जन भगतां अन्तर आ के वस, भाग लगा काया महल मुनारे। सब दी पूरी कर आस, आसावन्त सच्ची सरकारे। तेरे मिलण दी रखी प्यास, तृखा कोई ना अवर उतारे। पुरख अकाल दीन दयाल सदा सुहेले वस पास, जगत विछोड़ा पन्ध निवारे। तेरा सिमरन तेरा पाठ, तेरी पूजा तेरे शिवदुआले मट्ठ गुरूदवारे। कलयुग अन्तिम आ
❋
❋
के रख, प्रतख रूप निस्तारे। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, निज नेत्र नैण उग्घाड़े। तेरी सरन जाईए ढट्ठ, दोए जोड़ जोड़ निमस्कारे। सदी बीसवीं रही नट्ठ, आप आपणा पन्ध विचारे। किरपा कर पुरख समरथ, अलख निरँजण शहिनशाह वड बलकारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां दे धुर दा वर, दर मंगण भीख भिखारे। दर मंगण भीख पा प्रभ भिच्छया, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम कर रच्छया, रच्छक पालक इक्को नज़री आईआ। नानक गोबिन्द लेख जो लिख्या, ना सके कोए मिटाईआ। चार वरनां अन्दर तेरा नूर दिस्सया, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तुध बिन कोई ना देवे धुर दी सिख्या, साची करे ना कोए पढ़ाईआ। नौ रस होए फिकया, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। साहिब सतिगुर तेरा नूर कदे ना जाए भिटया, दीन मज़्हब ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ । तेरा खेल सदा अनडिठया, जगत जीव बिन तेरे समझ कोए ना पाईआ। जन भगतां बण माई पितया, पिता पुरख तेरी सरनाईआ। काया मन्दिर अन्दर आ के कर हितया, हित आपणा दे जणाईआ। वड्डे वड्डे वड अति नीकण निक्कया, निरगुण सरगुण तेरी धार तेरे रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि तेरी आसा हरिजन जनहरि इक्को इक रखाईआ।
१२ मग्घर २०२० बिक्रमी हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिार पुर
जन भगतां प्रभ सच्चा मीत, सो पुरख निरँजण नज़री आइंदा। चरण कँवल बंधाए सच प्रीत, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा। घर वखाए इक अनडीठ, एकँकारा पढ़दा लाहइंदा। इक इकल्ला वसे चीत, आदि निरँजण नूर रुशनाइंदा। सच सति सुणाए गीत, अबिनाशी करता राग अल्हाइंदा। काया करे ठांडी सीत, श्री भगवान मेघ बरसाइंदा। आत्म पूरी करे उडीक, पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाइंदा। दूर दुराडा नज़र आए नज़दीक, घर सच्चा इक सुहाइंदा। जुग चौकड़ी दस्से अवल्लड़ी रीत, मार्ग पांधी आप बणाइंदा। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, घर घर विच आप वखाइंदा। करनहारा नीचों ऊँच, ऊँचों नीच आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां आप प्रगटाइंदा । जुग जुग जन भगतां जोग, जग जीवन दाता आप जणाईआ। आत्म परमात्म कर के धुर संजोग, साचा मेला लए मिलाईआ । भाग लगा काया कोट, बंक दवारा दए सुहाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर चुकाईआ। लेखा चुक्के हरख सोग, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। नाम सुणाए इक श्लोक, सोहँ ढोला राग अलाईआ। आसा करे पूरी लोचण लोच,
❋
❋
निज नेत्र दरस दिखाईआ। वज्जे वधाई लोक परलोक, दो जहान रहे जस गाईआ। सच प्रीती दस्से इक्को ओट, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। काम कामनी कढ्ढे विच्चों खोट, माया ममता दए गंवाईआ। जन्म कर्म दा कटे रोस, मेल मिलावे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम भण्डार अतोट, निखुट कदे ना जाईआ। भगतां देवे प्रभ धुर दी रास, वस्त अमोलक नाम झोली पाईआ। निरगुण हो के वसे पास, निराकार नज़री आईआ। काहन हो के पावे रास, मण्डल नाच नचाईआ। सेवक हो के बणे दास, साची सेव कमाईआ। ठाकर हो के पूरी करे आस, तृष्ना आपणी झोली पाईआ। प्रीतम हो के अन्दर करे वास, प्रेम प्रीती आपणे नाल रखाईआ। शहिनशाह हो के देवे शाबास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां लए तराईआ। जुग जुग भगतां देवे टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। बुद्धि करे आप विवेक, मन मति ना कोए जणाइंदा। पूरब लेखा जाणे लेख, जन्म कर्म आप बणाइंदा। खेल खिलाए नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाइंदा। भेव खुल्हाए आपणा भेत, भेख आपणा आप जणाइंदा। बिन अक्खां लवे वेख, बिन रसना राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां दया कमाए ठाकर, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। पार कराए काया कवरी डूंग्घा सागर, चप्पू इक्को नाम वखाईआ। लेखा जाणे माटी गागर, काची गगरीआ खोज खुजाईआ। वणज कराए बण सौदागर, सौदा आपणे हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगत वेखे प्रभ ठाकर आप, हरि आपणी दया कमाईआ। जिन्हां दस्से धुर दा जाप, सोहँ ढोला दए जणाईआ। रसना कहिण तूं मेरा मैं तेरा साक, हँ ब्रह्म विछड़ कदे ना जाईआ। सो पुरख निरँजण अनाथां नाथ, दीन दयाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां गोद सुहाईआ। जन भगत बहाए आपणी गोदी, कुक्ख जननी लेखे लाइंदा। कोई ना जाणे ज्ञानी ध्यानी बोधी, बुद्धि विचार विच कदे ना आइंदा। जिन्हां बख्शे आपणी सोझी, सो गुरमुख चतुर सुघड़ सुजान मूर्ख मूढ़े्ह धंदे लाइंदा। फड़ चढ़ा्हवे धुर दी चोटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। करे प्रकाश आपणी जोती, जोती जाता नूर चमकाइंदा। हरि का भेव समझे ना कोई जीव जंत लोकी, अलोकक आपणी खेल रचाइंदा। भाग लगाए जिउँ रविदास चम्यारे मोची, मुश्किल आपणी हथ्थीं हल्ल कराइंदा। तिस साहिब दी सोच किसे ना सोची, सोचयां सोच विच ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्को सोटी, नाम धारा हथ्थ फड़ाइंदा । जन भगत जनां प्रभ चाढ़्हे रंग, रंग गुलाला आप रंगाईआ। साची सेजा वेख पलँघ, बिन पावा चूल सुहाईआ। उते बैठ
❋
❋
सूरा सरबँग, निरगुण आपणा आसण लाईआ। अनहद नाद वज्जे मृदंग, तुरिया तुरत राग सुणाईआ। जोत निरँजण चमके चन्द, रवि शशि नज़र कोए ना आईआ। निज़ आत्म मिले इक अनन्द, रसना रस ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया ना कोई गंद, मदिरा पान ना कोए जणाईआ। गुरमुख नार ना होए रंड, दुहागण रूप ना कोए वटाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, बन्धन आपणा नाम रखाईआ। अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के दस्म दवारी खड़ के सोहँ ढोला सुणाए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्को नज़री आईआ। अग्गे पिच्छे दो जहानां मुक्के पन्ध, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। भगत भगवान रल मिल इक दूजे दे वसण संग, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां दए वड्याईआ। जुग जुग प्रभ भगत सुहेला, सालस आपणा खेल रचाइंदा। दर दर घर घर करे मेला, जन्म विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। किरपा कर सज्जण सुहेला, सही सलामत इक्को नज़री आइंदा। कलयुग अन्त सुहाए आपणा वेला, वार थित वंड ना कोए वंडाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त समझ ना कोए रखाइंदा । जन भगतां चाढ़्हे धुर दा तेला, जोत निरँजण सगन मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन साचे लाए जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अन्तर उपजाए इक वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया कर त्याग, सच सुच्च झोली पाईआ। जन्म जन्म दा धो दाग, निर्मल रूप वटाईआ। फड़ के हँस बणा काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। दीपक जोत जगा चिराग़, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ । देवे वड्याई वड वड भाग, भगवन सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां मिल्या प्रभ साहिब सतिगुर आज, सो कल लभ्भण किते ना जाईआ। तिन्हां स्वारे धुर दे काज, एथे ओथे वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कर प्यार देवे साथ, हरि रघुनाथ टेक एक अनक कलधारी आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जिस अन्तर माणे साची सेज, तिस आपणे अंग लगाईआ।
१२ मग्घर २०२० बिक्रमी उसमान शहीद सड़क उते सन्त नाल ज़िला हिुश्यारपुर
धन्न भाग होवण धन्न भाग, हरि वडभागी सतिगुर पाया। दुरमति मैल धोवे दाग, निर्मल रूप वटाया। दीपक जोत जगाए चराग़, अन्ध अन्धेर गंवाया। सुरत सवाणी शब्द बणाए साक, सज्जण इक वखाया। घर घर विच मेल मिलाए कन्त सुहाग, दुहागण आपणे गले लगाया। चरण प्रीती बख्श दात, दुतर पार कराया। महल अटल खोल्ह के वेखे ताक, बंद
❋
❋
कवाड़ी कुण्डा लाहया। दीन दयाल हो के वसे साथ, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणा संग निभाया । ओस वेले गुरसिख कहे मेरे धन्न भाग, जिस वेले सतिगुर दर्शन पाया। सतिगुर मिले सति अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ । भाग लग्गा काया मन्दिर मसीत, गृह साचा हज्ज कराईआ। कूड़ी क्रिया कर कर ठंडी सीत, निझर झिरना अमृत धार मुख चुआईआ। आत्म परमात्म मिलण दी आपणी दस्से रीत, दूई द्वैती दूर कराईआ। इक्को कलमा इक्को नाम पढ़ाए हदीस, हज़रत राम इक्को रूप नज़री आईआ। खेले खेल जगत जगदीश, जगदीश्र आपणा रंग वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हाए सच प्रीत, सुरती शब्दी जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। गुरसिख ओस वेले कहे मेरे वडभाग ठीक, प्रभ ठाकर इक्को नज़री आईआ। धन्न भाग होवे काया तन, पंज तत वज्जे नाम वधाईआ। भरम भुलेखा निकले जन, भय भउ नज़र कोए ना आईआ। निर्मल जोत चढ़े्ह चन्न, चौदस चन्द नैण शरमाईआ। मन की वासना मेटे मन, मन मणका आप भवाईआ। साचा दे नाम धन, ख़ाली झोली दए भराईआ। ओस वेले गुरमुख कहे मेरे वड भाग धन्न, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। धन्न भाग कहे केहड़ा, गुरमुख विरला नज़री आईआ। जिस दा सतिगुर बन्न्हया बेड़ा, बण खेवट खेटा आपणे कंध उठाईआ। भेव चुकाया तेरा मेरा, मैं तूं रहिण कोए ना पाईआ। नज़री आया नेरन नेरा, घर घर विच वेख वखाईआ। काया मन्दिर वसे खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड जिस दा डेरा, सो वेखणहारा थाउँ थाईंआ। लख चुरासी मुकाए गेड़ा, आवण जावण पन्ध कटाईआ। चरण कँवल कराए इक वसेरा, बिस्तर सोहणी सेज सुहाईआ। अट्ठे पहर रखे सञ्झ सवेरा, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। ओस वेले जन भगत कहे धन्न भाग प्रभ महल वखाया उच्च उच्चेरा, जिस घर आपणा आसण लाईआ। धन भाग कहे जन साध, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ । सतिगुर पूरा देवे दाद, दौलत आपणा नाम वरताईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप दरसाईआ। कोट जन्म दे मेट अपराध, पतित पापी आपणे रंग रंगाईआ। अन्दर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के शब्द अगम्मी सुणाए आवाज़, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। ओस वेले सन्त जी सन्त कहिण वड भाग, हरि दाता दानी गहर गम्भीर बिन काया तत शरीर बेनज़ीर नूर नुराना नज़री आईआ। धन भाग कहे तत काया चोली, पंचम पंच मिले वड्याईआ। सदके वारी घोल घोली, पीसन पीस सेव कमाईआ। जिस सतिगुर चुक्की मेरी डोली, बण कहार कंध उठाईआ। प्रेम प्यार कर के दस्सी आपणी बोली, बिन रसना जिह्वा गाईआ। तिस प्रेम प्रीती अन्दर मौली, सो मौला इक्को रूप दरसाईआ। जिन उलटी कीती नाभ कौली, अमृत झिरना रिहा झिराईआ। जिस दी जोत नूर नुरानी इक्को अवल्ली, आलमीन रिहा समाईआ। उस पिच्छे वैरागण होई बवली, भज्जां वाहो दाहीआ।
❋
❋
धन्न भाग ओस धरनी धरत धवली, जिस गृह सन्त सतिगुर बैठे डेरा लाईआ। धन्न भाग कहे धरनी धरत, घर वज्जे मेरे वधाईआ। सोभावन्त प्रभ नज़री आया कन्त, कन्त कन्तूल वड्डी वड्याईआ। जिस ने सेवा लाए गुरमुख सन्त, दिवस रैण इक्को नाम ध्याईआ। तिन्हां मिल के मेरी चोली चढ़े रंग बसन्त, आदि जुगादि उतर कदे ना जाईआ। धूढ़ी मस्तक टिक्का ला करां मिन्नत, दोए दोए जोड़ लागां पाईंआ। कलयुग अन्तिम किसे विच ना वेखी हिम्मत, जो हरि जू रुस्सयां लए मनाईआ। लख चुरासी जीव जंत सारे करदे इलत, आलम उल्मा बणी लोकाईआ। बिन भगतां गुरमुखां हरि मिलण दी कोई ना करे मेहनत, मज़दूरी सच ना कोए कमाईआ। धन्न भाग गुरमुखां प्रभ नाम शीशा दिती ऐनक, पर्दा दूई द्वैत उठाईआ। सन्त जी साहिब सतिगुर मारो इक्को सैनत, घर इशारे नाल आईआ।
१२ मग्घर २०२० बिक्रमी अर्जण सिँघ दे गृह सलीम पुर ज़िला हुश्यिार पुर
किरपा कर पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। विष्नूं दोए जोड़ रिहा हथ्थ, निमस्कार सीस झुकाईआ। ब्रह्मा नेत्र रो रो रिहा दस्स, ब्रह्म आपणा भेव जणाईआ। शंकर कहे मेरी होई बस्स, बलहीण दए दुहाईआ। त्रैगुण माया रही नच्च, मुख घूँगट रही उठाईआ। पंज तत कहिण असीं रहे तप, सांतक सति ना कोए वरताईआ। शास्त्र सिमरत वेद कहिण साडी कोई ना लए मति, मनमति बैठी डेरा लाईआ। अञ्जील कुरान कहे कोई ना वेखे धुर दी अक्ख, जगत नेत्र नैण उठाईआ। बाणी कहे कूड़ी क्रिया विछिआ सथ्थ, सत्थर यारड़ा ना कोए हंढ्ढाईआ। गुर अवतार कहिण साचा लए ना कोई रस, अनरस भरी जगत लोकाईआ। पीर पैगम्बर सरन सरनाई रहे ढठ, सजदा सीस इक निवाईआ। धाईं मारन अठसठ, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरुदुआर धीर ना कोए धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लोकमात विच्चों गया नट्ठ, कलयुग बैठा डेरा लाईआ। सार ना जाणे कोई तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध पर्दा ना कोए उठाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया सारे रहे भक्ख, भाख्या धुर दी सके ना कोए जणाईआ। लख चुरासी काया मन्दिर नाद सुणे ना कोई अनहद, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। रसना अमृत जाम पीए ना कोई मदि, मदिरा पान करे लोकाईआ। सच दवारा कोई ना वेखे लँघ, बजर कपाटी पर्दा ना कोए उठाईआ । साची सेजा कोई ना बहे सज, आत्म अन्तर सोभा कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी जीव जंत हँस होए कग्ग, माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। किसे दरस ना मिले उपर शाह रग, श्री भगवान नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब पार करे
❋
❋
ना कोई हद्द, ज़ात पात झगड़ा ना कोए मुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ निरगुण तेरे नालों होए अड्ड, नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ डिगे डूंग्घी खड्ड, भँवरी पार ना कोए कराईआ। पतिपरमेश्वर बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, तिन्न सौ सट्ठ हाडी रही कुरलाईआ। बहत्तर नाड़ी उबले रत, रती रत ना कोए वखाईआ। तेरी जाणे ना कोई मित गत, गतमित समझ कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा चले रथ, चारों कुंट अग्न लगाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार साधां सन्तां पाई नथ्थ, दहि दिशा रही भवाईआ। रवि शशि सूरज चन्न कोह करोड़ी चल चल गए थक्क, तेरा आर पार नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त किरपा कर पुरख समरथ, बेअन्त तेरी वड्याईआ। साचा मार्ग धुरदरगाही इक्को दस्स, रहिबर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा ध्यान श्री भगवन्त, चारे जुग रहे लगाईआ। तेरा माण साचे कन्त, चारे वरन रहे रखाईआ। तेरा गाण महिमा अगणत, चारे वेद करन पढ़ाईआ। तेरा निशान चारे कुण्ट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सोभा पाईआ। किरपा कर श्री भगवान निवासी सचखण्ड बैकुण्ठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कलयुग सारे झोली ख़ाली रहे वखाईआ। ख़ाली वेख सब दी झोली, पारब्रह्म प्रभ आपणी अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश बण के गए गोली, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। तेरे नाम दी दस्सदे गए अगम्मी बोली, धुर दा साचा राग सुणाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी जीव जंत नईया डोली, किनारा नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया घर घर खेले होली, लाल गुलाला रंग ना कोए चढ़ाईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मुसायक अञ्जील कुराना वेद पुराणा पत्रे रहे फोली, तेरा पड़दा सके ना कोए उठाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल साचे कंडे आपे तोली, नाम कंडा इक वखाईआ। तेरी जोत निरँकार निराकार निरगुण सरगुण बणे वचोली, दो जहानां वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर तेरे आस रखाईआ। चार जुग मंगण दात, दाते दानी तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साडा दे दे गए साथ, सगला संग निभाईआ। कलम छाही दवात लिख के गए तेरा नाम अनाथां नाथ, काग़ज़ वंडण वंड वंडाईआ। पुरख अकाल सर्ब स्वामी परवरदिगार रखणा याद, बेपरवाह फेरा पाईआ। जिस ने रचना रची आदि, जो खेल करे ब्रह्माद, जिस दा वज्जे धुर दा नाद, शब्द अनादी राग सुणाईआ। जो दो जहान सदा विस्माद, पुरीआं लोआं देवे दाद, ब्रह्मण्ड खण्ड रचे काज, करनी करता आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे तेरा नूर नज़री आईआ।
❋
❋
चार जुग कहिण प्रभ तेरे गोले, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम सारे होए पोले, वस्त हथ्थ नज़र कोए ना आईआ। बिन तेरे लोकमात रहे डोले, धीरज धीर ना कोए धराईआ। ना कोई चुकावे पड़दे ओहले, नूरी मुख ना कोए वखाईआ। गुर अवतार कर कर गए कौले, लेखा लिख्त भविक्ख्त जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल अन्तिम प्रगट होवे उपर धौले, धरनी धरत दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकारा भार करे हौले, साचा मार्ग इक समझाईआ। भाग लगाए सच मनारे काया चोले, चोली काया दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर ठांडा नज़री आईआ। चार जुग तैनूं रहे उडीक, बेअन्त बेअन्त गोसाईंआ। कलयुग अन्तिम आई तारीख, तरीका आपणा दे समझाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर तेरे मंगदे गए भीख, अलख निरँजण अलख जगाया। तेरे नाम दा गाउँदे गए गीत, जगत संदेसा राग अल्हाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी चलाउँदे गए रीत, धुर दा हुक्म सीस टिकाया। निरगुण सरगुण बणदे गए मीत, सज्जण सुहेला नाउँ प्रगटाया। अन्तिम तेरी रखदे गए उडीक, जुग जुग इक्को आस तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाया। चार जुग कहिण प्रभ चौकड़ी रही लँघ, नव नौ चार दए दुहाईआ। सुहञ्जणी दिसे ना सेज पलँघ, सिँघासण सोभा कोए ना पाईआ। लख चुरासी होई रंड, कन्त सुहाग ना कोए हंढ्ढाईआ। गीत ना गाए कोई छन्द, सोहला राग ना कोए अल्हाईआ। मंज़ल मुक्के ना किसे पन्ध, चोटी चढ़ तेरा दरस कोए ना पाईआ। जगत अन्धेरा होया अन्ध, जल्वा नूर ना कोए दरसाईआ। तेरे दर ते इक्को मंग, भिखक भिच्छया दे वरताईआ। दया कर सूरे सरबँग, मेहरवान होे सहाईआ। कलयुग अन्त वेख भुक्ख नंग, ग़रीब निमाणयां रही सताईआ। राज राजान देवण डंन, डंका सच ना कोए सुणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात कोई ना ढावे कंध, शरअ शरीअत करे जगत लड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना जिह्वा कहि के गए बत्ती दन्द, कलमा नबी रसूल सुणाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे शाह पातशाह सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई देवे इक अनन्द, अनन्द आत्म इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, सब दा लेखा दे मुकाईआ। सब दा लेखा करदे पूर, प्रभ तेरी पूरी आस रखाईआ। कलयुग अन्तिम वेख ज़रूर, ज़रूरत तेरी नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे चले गए दूर, पिच्छा तक्कण कोए ना आईआ। कलयुग पाया कूड़ फ़तूर, फ़तवा सब दे उते लगाईआ । तेरे भगत होए मज़बूर, मज़बूरी सके ना कोए कटाईआ। श्री भगवान क्यों लुक्कयों बण मफ़रूर, सचखण्ड आपणा मुख छुपाईआ । नज़री आ हाज़र हज़ूर, हज़रत तेरा नूर नज़री आईआ। दर दरवेश खड़े मज़दूर,
❋
❋
दोए जोड़ मंगण चाईं चाईंआ। तूं साहिब सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। कलयुग नाता तोड़ कूड़ो कूड़, जूठ झूठ पन्ध मुकाईआ । त्रैगुण अग्नी तपे वेख तन्दूर, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, अन्तिम आ के हो सहाईआ। अन्तिम आ के हो सहायक, हरि जू साहिब सच्चे सुल्ताना। आदि जुगादी धुर दे नायक, लेख चुका दो जहानां। नित नवित्त सदा सुखदायक, आत्म परमात्म दे ब्रह्म ज्ञाना। शब्द संदेसा दे हदाइत, कलमा इलाही सुणा तराना। इक्को तेरे दर तेरी हमायत, नाता छुटया जीव जहानां। आपणे नाँ दी कर ना कोए किफ़ायत, मेहरवान मेहरवान मेहरवान भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, महाबली नौजवाना। महाबली प्रभ नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। सच संदेसा दे श्री भगवान, धुरदरगाही आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करो ध्यान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। तिन्न पंज प्रभ वेखे आण, लहिणा देणा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे के गए ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान फोल फुलाईआ। लख चुरासी जीव जंत सिदक सबूरी वेखे सर्ब ईमान, धर्म अधर्म पड़दा दए उठाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा देवे आण, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। वरन बरन ऊँच नीच राउ रंक इक हो जाण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी देवे दान, साची झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या देवे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम सतिजुग देवे दात, सति सतिवादी राह वखाइंदा। सृष्ट सबाई करे इक्को जाप, साचा मन्त्र इक समझाइंदा। मेट मिटाए तीनो ताप, त्रैगुण अग्नी तत बुझाइंदा। पतित पुनीत करे पाक, दुरमति मैल धवाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खोल्ह वखाए ताक, बजर कपाटी पड़दा लाहइंदा। आत्म परमात्म देवे साथ, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण जोत जगाए ललाट, जोती नूर नूर रुशनाइंदा। नाम सुणाए अनहद नाद, धुर दा रागी राग अल्हाइंदा। सुरती शब्द कर विस्माद, बिस्मिल आपणी खेल कराइंदा। लेखा जाण बोध अगाध, साचा पंडत इक हो जाइंदा। मेल मिलावा माधव माध, मोहणी आपणा रंग रंगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर श्री भगवान सुणे फ़रियाद, लेखा सब दा फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्तिम धुर दी धार आप प्रगटाइंदा। धुर दी धार दस्से एक, एकँकारा दया कमाईआ। पुरख अकाल साची टेक, सति पुरख निरँजण इक्को नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया मेटे भेख, जूठ झूठ दए खपाईआ। सतिजुग लिखे तेरा लेख, कलयुग लेखा झोली
❋
❋
पाईआ। आत्म परमात्म करे हेत, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। रुत्त बसन्ती मौले चेत, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जन भगतां नाल खेले खेड, वड खिलाड़ी बेपरवाहीआ। धुर संदेसा इक्को भेज, भजन बंदगी इक जणाईआ। रल मिल माणे साची सेज, सखी सहेली आपणे अंग लगाईआ। जोती जलवा देवे तेज, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। जिस दा भेत ना पाया चार वेद, शास्त्र सिमरत कहिण कुछ ना पाईआ। जिस दी महिमा करे जगत कतेब, कुतबख़ाना सिफ्त सालाहीआ। सो कलयुग अन्त मेटे कूड़ फ़रेब, फ़ैसला इक्को वार कराईआ। सतिजुग साचे करे सच बंधेज, बंदगी इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दी साची धारा, आप चलाए हरि निरँकारा, सतिजुग उपजाए सुत दुलारा, कलयुग करे पार किनारा, मँझधारा आप रुढ़्हाईआ। सुण संदेसा धुर फ़रमाण, घर घर ख़ुशी मनाईआ । किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपे होए सहाईआ। निरगुण नूर करे प्रधान, जोती जाता रूप वटाईआ। लख चुरासी बण के काहन, घनईया आपणा वेस वटाईआ। सुरती शब्दी देवे दान, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, कोझे कमल्यां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा भेव चुकाईआ। जुग जुग भेव चुकाए नर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खोल्हे दर, सतिजुग साचा मात टिकाईआ। सृष्ट सबाई इक्को घर, ग़रीब निवाजा दए वखाईआ। वरन बरन नहावे इक्को सर, सरोवर इक्को सोभा पाईआ। आत्म परमात्म ढोला सारे लैण पढ़, शरअ शरीअत वंड ना कोए वखाईआ। भाग लगाए काया गढ़, मिले माण बंक मन्दिर सोभा पाईआ। सतिगुर पूरा सच महल्ले चढ़, सच संदेसा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्त आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म हुक्मरान, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी मिटे दुकान, माया ममता मोह चुकाईआ। सृष्ट सबाई पाए एका आण, धुर दा हुक्म आप मनाईआ। नव नौ दिसे ना कोई बेईमान, बेवा रूप ना रहे लोकाईआ। सच दसाए इक ईमान, धर्म इक्को इक दृढ़ाईआ । शब्द चढ़ा धुर बबाण, ब्रह्मण्ड खण्ड फिराईआ। आपणी देवे आप पहचान, मूर्ख मुग्ध अञ्याण आपणे गले लगाईआ। नाता तोड़ जगत शैतान, पंच विकारा दए रुढ़्हाईआ। भाग लगाए काया मन्दिर मकान, घर मक्का काअबा मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। कलयुग अन्तिम भगतन भेव, अभेदा आप जणाईआ। दाता दातार वड देवी देव, देवत सुर आप समझाईआ। सचखण्ड निवासी सदा निहकेव, निहचल बैठा डेरा लाईआ। नित नवित्त जन भगतां करे साची सेव, बण सेवक वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जगाए जागरत जुगत, हरि करता आप जगाईआ। सृष्ट सबाई आपणी करनी रही भुगत, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। नज़र ना आए अकाल मूर्त, सूरत सच ना कोए वखाईआ। सुणे नाम ना कोए तूरत, नाद धुन ना कोए जणाईआ। नाता जुड़या क्रिया कूड़ी कूड़त, मूर्ख मूढ़ रूप वटाईआ। बिन सतिगुर पूरे शब्द स्वामी आसा करे ना कोई पूरत, सांतक सति ना कोए वरताईआ । पुरख अकाल शब्दी शब्द सति सति करे महूरत, महिमा अकथ कथ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सर्ब कला भरपूरत, भरपूरी भाण्डे ख़ाली आप भराईआ।