१३ मग्घर २०२० बिक्रमी जोगिन्दर सिँघ दे गृह फ़तिह गढ़ ज़िला हुश्यिार पुर
पुरख अकाल धुर दी रीत, श्री भगवान खेल कराइंदा। शब्द स्वामी सतिगुर अतीत, निरगुण निरवैर धार चलाइंदा । करे खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां दस्से अवल्लड़ी प्रीत, प्रीतम आपणा मेल मिलाइंदा । नाम सुणाए सुहागी गीत, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। नाता तोड़ हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाइंदा। साची देवे सति बख्शीश, बख्शश इक्को झोली पाइंदा। गुरमुखां भण्डारा दे के धुर दी भीख, भिच्छया आपणी आप वरताइंदा। मन वासना बदले नीत, बुध बबेक आप कराइंदा। घर मन्दिर वखाए ठाकर दुआर मसीत, शिवदुआला मट्ठ इक्को नज़री आइंदा । दूर दुराडा नज़र आए नज़दीक, नेत्र नैण अक्ख इक खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। पुरख अकाल वेस अवल्लड़ा, नित नवित्त लए प्रगटाईआ। आदि पुरख इक इकल्लड़ा, जुग चौकड़ी खेल खलाईआ। जोती दीपक आपे बलड़ा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटलड़ा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। शब्द संदेस जन भगतां घल्लड़ा, धुर दी धार आप जणाईआ। निरवैर हो फड़ाए पलड़ा, पल्लू आपणी गंढ्ढ बन्हाईआ। सच सिँघासण आत्म सेजा मलड़ा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भाग लगाए काया माटी चम्मड़ा, पंज तत देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन लए जगाईआ। पुरख अकाल सूरा सरबँग, शाह पातशाह वड्डा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी नाम निधान वजाए मृदंग, दो जहानां राग सुणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां लँघ, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। लख चुरासी आत्म सेजा वेख पलँघ, दर दर घर घर फोल फुलाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले प्रभ चरण प्रीती रहे मंग, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। दूई
❋
❋
द्वैती घर घर दिसे कंध, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। आत्म परमात्म मिल के कोई ना गाए छन्द, सोहँ रूप ना कोए वटाईआ। गुरमुख मंगण इक अनन्द, अनन्द आत्म विच रसाईआ। ख़ुशी करे बंद बंद, श्री भगवान जिस आपणी बंदगी दए जणाईआ। जगत रंडेपा तोड़ रंड, कन्त सुहागी मेल मिलाईआ। अंगीकार लगाए अंग, अंगण आपणे लए बहाईआ । गुरसिख लोकमात चाढ़्हे चन्द, रवि शशि दोवें नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी हरि भगतां लए मिलाईआ। पुरख अकाल चौकड़ी जुग, जुग करता खेल खलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग औध जाए मुक्क, थिर कोई रहिण ना पाइंदा। निरगुण निरवैर दीन दयाल सति स्वामी प्रगट होवे जो बैठा लुक, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। किरपा कर प्रेम प्रीती अन्दर भगत सुहेले लए चुक्क, शब्दी गोद आप बठाइंदा। उजल करे मात मुख, मुख मुखड़ा आप सुहाइंदा। जन्म कर्म दा मेट दुःख, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। अन्दर वड़ के लए पुच्छ, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां दया कमाए एक, एकँकार दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों लए वेख, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। शब्द अगम्मी देवे भेत, चौदां विद्या ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म दस्से हेत, साची रीती इक जणाईआ। हरिजन सुंझा होवे कदी ना खेत, मेहरबान वेखे नज़र उठाईआ। रुत सुहञ्जणी मौले चेत, पतझड़ नज़र कोए ना आईआ। हरि सन्त सुहेले प्रभ सरन सरनाई रहे खेड, दूजा दर ना कोए वखाईआ। हुक्मे अन्दर देवे भेज, माणस विच्चों माणस रूप वटाईआ। आत्म परमात्म सेजा माणे आप सुहञ्जणी सेज, सोभावन्त आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत प्रीती इक दरसाईआ। जन भगत प्रीती आत्म नाता, अन्तर आपणी बूझ बुझाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणी धार चलाइंदा। हो सहाई नाथ अनाथां, दीन दयाल दीनन आपणे गले लगाइंदा। नाम निधान देवे दाता, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। कलयुग अन्तिम मेट अन्धेरी राता, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। उत्तम करे गुरमुख जाता, ज़ात पात डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस आपणा रंग वखाइंदा। भगत भगवान चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला वड वड्याईआ। सति सतिवादी देवे सति अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, निहकर्मी आपणे नाल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणाए सच्चा छन्द, संसा रोग लैणा मिटाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे तृष्ना गंग, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। जन भगत दुआर जन भगतां अन्दर लँघ, दस्म दवारी कुण्डा लाहीआ। साख्यात हो के कहे आत्म परमात्म दान मंग, देवणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी देवणहार दातार, दयानिध ठाकर इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे चार, चारों कुण्ट फोल फुलाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी कार आप कमाइंदा। सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाइंदा। कलमा नबी रसूल बोल जैकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण आप पढ़ाइंदा। कलम शाही कर के ख़बरदार, काग़ज़ आपणे गंढ्ढ पवाइंदा। रसना जिह्वा दे आधार, बत्ती दन्द सिफ्त अलाइंदा। निरगुण सरगुण खोल्ह किवाड़, भेद अभेदा आप जणाइंदा। जन भगतां कर इक प्यार, प्रीती आपणी नाल बंधाइंदा। तिस भगत दी सिफ्त करे संसार, जिस हरि जू आपणा मेल मिलाइंदा। खाणी बाणी जिस दी करे पुकार, जो हरिमन्दिर बहि बहि हरि हरि दर्शन पाइंदा। गुरमुख गुरसिख मौका मिल्या अन्तिम वार, लोकमात दया कमाइंदा। कल कल्की लए अवतार, नर निरँकार वेख वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों करे पार, मँझधार ना कोए रुढ़्हाइंदा। सच दवारा दए वखाल, जिस घर आपणा आसण लाइंदा। निर्मल दीप जोत जगे बेमिसाल, कोटन कोटि शमा नैण शरमाइंदा। सच दुआर नज़री आए इक सुल्तान, शाह पातशाह इक्को डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वखाया आपणा घर, सो गुरमुख मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। भगतां उपर दया कर, दीन दयाल दया कमाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़, मन वासना दिती मिटाईआ। सुरत सुआणी शब्दी पढ़, साचा राह जणाईआ। पंच विकारा जाए झड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। त्रैगुण अग्नी जाए सड़, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। गुरमुख वेखे परत आपणा घर, घर घर विच्चों नज़री आईआ। जिस सेजा पुरख अकाल बैठा चढ़, सो सोभावन्त सुहागण आपणे दर ख़ुशी मनाईआ। इक्को ढोला रही पढ़, तूं मेरा मैं तेरा दूजा माही नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे पल्लू ल्या फड़, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। जीउदयां जग ना जाए मर, मरयां जन्म ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां देवे नाम वर, तिन्हा लेखे दए चुकाईआ। गुरमुख मिल्या पारब्रह्म, घर वज्जे नाम वधाईआ। लहिणा चुक्कया जन्म कर्म, वरन बरन डेरा ढाहीआ। दो जहानां देवे साची सरन, एथे ओथे होवे सहाईआ। धुरदरगाही आया फड़न, नीकन नीका फेरा पाईआ। भगतां दवारे साचे पौड़े आया चढ़न, काया मन्दिर वेख वखाईआ। सोहँ ढोला आया पढ़न, आदि जुगादि राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस प्रीती इक लगाईआ। गुरमुख प्रीती जाए लग्ग, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। किरपा कर सूरा सरबग्ग, सो साहिब आपणा मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया बुझा अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाइंदा। घर काया काअबा करा हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाइंदा। शब्द नाम सुणाए
❋
❋
अनहद, धुर दा रागी राग अल्हाइंदा। अमृत प्या अगम्मी मदि, सच सरूर इक बणाइंदा। जगत दवारा पार करा हद्द, गृह आपणा मेल मिलाइंदा । जन भगत कूड़ी सृष्टी जाए छड्ड, सतिगुर इक्को नज़री आइंदा। लख चुरासी नालों होवे अड्ड, हरि मन्दिर बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। जिस दी खाणी बाणी गावे छन्द, सो गुरमुख हरि जू इक्को भाइंदा। जिस दे मिलयां धुर अनन्द, सच्चा रस इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक जणाइंदा। सच प्रीती जोड़ भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। साचा मन्त्र दस्स मकान, घर घर विच करे रुशनाईआ। अमृत देवे पीण खाण, जाम इक्को वार प्याईआ। आवण जावण जम की चुकाए कान, राए धर्म ना दए सजाईआ। शब्द सरूपी दए बबान, गुरमुख सज्जण आप चढ़ाईआ। लै के जाए सचखण्ड दुआर नौजवान, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द सीस सर्ब झुकाण, निउँ निउँ लागे पाईंआ। जिस पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार मिल्या आण, तिस मुकामे हक़ इक तौफ़ीक नज़र ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम जन भगतां देवे पिछला हक़, चार जुग दा लेखा वेख पुरख समरथ, समरथ आपणी दया कमाईआ। भगत जनां प्रभ मेल स्वामी, हरि सज्जण आप मिलाईआ। कलयुग अन्तिम खेल महानी, ख़ालक ख़लक समझ किसे ना आईआ। लख चुरासी बीती चार जुग दी पढ़ो कहाणी, गुरमुख हाज़र हज़ूर वेख ख़ुशी मनाईआ। जिस दी महिमा बोध अगाध सिफ्त करे अगम्मी बाणी, सो सतिगुर बाण निराला तीर इक चलाईआ। जिस नूं सजदा करदे नेत्र रो रो अठसठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी नैण शरमाईआ। जिस दर भिच्छया मंगदे गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण विटहों जाण कुरबानी, तन माटी काया ख़ाकी भेंट चढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी दस्सदे गए निशानी, वाक भविक्ख्त जगत सुणाईआ। जिस दे दर मिले पद निरबानी, निरबाण पद इक्को चरण कँवल वड्याईआ। सो पुरख अकाल साहिब सतिगुर लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरले भगत करे कुरबानी, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ। कोई समझ ना सके पंडत पांधा मुल्लां शेख़ जगत विद्वानी, आकल अक्ल किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मेला एका थाईंआ। हरिजन मेला थान थनंतर, काया बंक दए वड्याईआ। घर वखाए गगन गगनंतर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। जन्म कर्म बुझा बसन्तर, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सच सुणा मन्त्र, सोहँ करे नाम पढ़ाईआ। मानस जन्म बणा बणतर, आप आपणी गोद उठाईआ। जिस दा रूप हथ्थ ना आया धनवन्तर, सो रोग सोग आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
जिस जन देवे आपणा वर, तिस प्रीती आप बंधाईआ। बिन सतिगुर किरपा ना उपजे प्रीत, प्रेम नज़र किते ना आईआ। डूंग्घा राज गहर गम्भीर हर घट भीतर भीत, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। गुरमुख विरले प्रभ चरणी झुके सीस, लख चुरासी बैठी मुख भवाईआ। हरिजन विरला जाणे सच हदीस, जिस कलमा नबी आप समझाईआ। सो सन्त सुहेला होए अतीत, जिस मेला मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख गुरसिख लए तराईआ। गुरमुख गुरसिख तारे आप, हरि सतिगुर दया कमाईआ। जन्म कर्म दा मेट पाप, पतित पुनीत बणाईआ। सच सुच्च दा इक्को जाप, धुर दा राग समझाईआ। काया माटी कर के पाक, आपणा रंग रंगाईआ। नाता तोड़ ज़ात पात, ऊँच नीच दए वड्याईआ । आत्म परमात्म दस्से सज्जण साक, सगला संग वखाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, घर दीपक जोत करे रुशनाईआ। अमृत बूँद प्याए स्वांत, ठांडी ठार आप वहाईआ। अनहद नाद वजाए साज, हरि सज्जण बेपरवाहीआ। कर किरपा रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सृष्टी सुत्ती गुरमुख आप उठाए मार आवाज, बिन कन्नां अन्दरे अन्दर सुणाईआ। साचे बेड़े चाढ़्ह जहाज, चप्पू आपणा नाम लगाईआ। कलयुग अन्तिम सतिजुग काज, हरि करता आप वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तेरा सिमरन पूजा इक्को पाठ, प्रभ सरन सच्ची सरनाईआ। सजदा सीस झुके निमाज, परवरदिगार नज़री आईआ। तेरा खेड़ा रहे अबाद, प्रभ देवणहार वड्याईआ। जुग जन्म दी पिछली याद, बेपरवाह भुल्ल ना जाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों काढ, साची माला मणका नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे आत्म प्रीती साचा दान, सो गुरमुख प्रीती जगत नालों बदलाईआ।
गाए बैल ना मरे मज्झ, मज़बूरी सब दी पूर कराईआ। घर घर सीर दुद्ध पीओ रज्ज, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। खुरली किल्ला जाए सज, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल रखे दे कर हथ्थ, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। सुण पुकार देवे वथ, झोली इक भराईआ। ख़ाली होवे ना किसे दा हथ्थ, दर दर घर घर वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दुखियां दु:ख दलिद्रीआं दलिद्र दोवें दए मिटाईआ।
❋
❋
१३ मग्घर २०२० बिक्रमी भगवान सिँघ दे गृह उरमुड़ ज़िला हुश्यिारपुर
शाह पातशाह शाह सुल्तान, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, बेपरवाह तेरी सरनाईआ । हरि पुरख निरँजण हुक्मरान, धुर फ़रमाना तेरा इक्को नज़री आईआ। एकँकार राज राजान, भूपत भूप नूर इलाहीआ। आदि निरँजण जोत महान, जोती जाता इक्को नज़री आईआ। अबिनाशी करते तेरा खेल महान, समझ सके कोए ना राईआ । श्री भगवान तेरा उच्च मकान, नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। पारब्रह्म तेरा बोध अगाध ज्ञान, कर सके ना कोए पढ़ाईआ । सचखण्ड निवासी नौजवान, योधा सूरबीर अख्वाईआ। आदि जुगादि खेले खेल वड बलवान, बेअन्त आपणी धार चलाईआ। धुर दी इच्छया कर बलवान, साची भिच्छया झोली पाईआ। निरगुण निरगुण करे खेल आप भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप प्रगटाईआ। साची धार श्री भगवन्त, सो सतिगुर आप प्रगटाईआ । हरि पुरख निरँजण खेल बेअन्त, महिमा कथ सके ना कोए राईआ। एकँकार आदि जुगादि धुर दा कन्त, सति सतिवादी नज़री आईआ। आदि निरँजण नूर महंत, दो जहान करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दा लेखा दए जणाईआ। श्री भगवान वेस धरे अनन्त, अकल कलधारी आपणी कल जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ सोभावन्त, सच दवारे बैठा आसण लाईआ। आपणी इच्छया खेले खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाईआ। निरगुण निरगुण बणाए बणत, नार कन्त रूप वटाईआ। सेज सुहञ्जणी चाढ़्हे रंग बसन्त, रूप रेख नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक सुहाईआ। सचखण्ड दवारा श्री भगवान, सतिपुरख निरँजण आप सुहाइंदा। जोती जाता खेल महान, हरि करता आप वखाइंदा। महल अटल उच्च मकान, दरगाह साची सोभा पाइंदा । मुकामे हक़ हक़ निशान लाशरीक आप झुलाइंदा । तख्त निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। भूपत भूप बण राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। धुर संदेसा पाए आण, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड इक्को डेरा लाइंदा। सचखण्ड दवारे सच सिँघासण, सो सतिगुर आप लगाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल खेले खेल आप अबिनाशन, अबिनाशी आपणी कल जणाईआ। निरगुण निरगुण बण के साथन, सगला संग आप रखाईआ। दरगाह साची वेखे खेल तमाशन, मण्डल आपणी रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, उच्च महल्ले इक्को नूर करे रुशनाईआ। सच महल नूर उज्यारा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। इक इकल्ला एकँकारा, अकल कलधारी बैठा सोभा पाईआ। दो जहानां
❋
❋
बण वणजारा, त्रै पंज बैठा हट्ट चलाईआ। लख चुरासी खेल न्यारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा रंग रंगाईआ। शब्द अनाद बोल जैकारा, धुर दी धारा आप प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, चरण कँवल दए सरनाईआ। नाम निधान कर प्यारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट आपणा डेरा लाईआ। घट घट आपणा डेरा ला, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आप प्रगटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । त्रैगुण माया झोली पा, पंचम नाता तोड़ तुड़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वंड वंडा, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण घाड़त लए घड़ा, बण ठठियारा खेल खिलाइंदा। भेद अभेदा आप जणा, अनभव आपणी धार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे मन्दिर चढ़, दर घर साचे सोभा पाइंदा । सचखण्ड दवारे एकँकार, सो साहिब आसण लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। धुर संदेसा इक्को वार, आदि पुरख आप जणाईआ। रचना रच रच संसार, साची सेवा इक दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण दे अधार, पंज तत मेला सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी खेल करतार, सतिजुग त्रेता द्वापर वंड कलयुग नाल मिलाईआ। धुर दा लेखा कर त्यार, ब्रह्मा वेता कर पढ़ाईआ। चारे वेदां दे अधार, चारे जुग करे रुशनाईआ। चारे खाणी बोल जैकार, चारे बाणी लए समझाईआ। चारे कुण्ट कर के ख़बरदार, चार वरन रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी हरि निरँकारा, हरि करता आप कराइंदा। जुग चौकड़ी खेल न्यारा, निरगुण सरगुण आप रखाइंदा। पंज तत अन्दर हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। नाउँ रख गुर अवतारा, धुर संदेसा राग अलाहइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सलाहइंदा। लेख लेख लिख्त अपारा, कलम शाही अंक बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड निवासी भेव अवल्ला, समझ किसे ना आईआ। नर निरँकार इक अकल्ला, एकँकार खेल रचाईआ । सचखण्ड वसाए धुर महल्ला, दरगाह साची डेरा लाईआ। जोत दीपक आपे बला, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। शब्दी सुत फड़ाया पल्ला, विष्न ब्रह्मा शिव करी कुड़माईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपे घल्ला, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ । धाम वखाया उच्च अटला, निरवैर निरँकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्को इक सुहाईआ। सचखण्ड दवारे चढ़ भगवान, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, ख़ालक ख़लक आप वखाईआ। दात दे दे धुर दा दान, तेई अवतार हुक्म मनाईआ। अठारां भगत कर प्रधान, नाम अमोलक इक समझाईआ।
❋
❋
ईसा मूसा मुहम्मद दे कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द कर परवान, मन्त्र सति सति जणाईआ । डंका वज्जे दो जहान, फ़तह आपणे हथ्थ रखाईआ। लेख लिखा शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान गंढ्ढ पवाईआ। अञ्जील कुरान दस्स ईमान, सिदक सबूरी इक समझाईआ। धुर दी बाणी ला के बाण, लख चुरासी अणयाला तीर चलाईआ । आत्म परमात्म दे के ब्रह्म ज्ञान, लख चुरासी करी पढ़ाईआ। घट घट अन्दर नज़री आए एकँकारा नौजवान, सति सरूपी बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे वड़, साची करनी आप कमाईआ । साची करनी करे जुग चार, हरि करता वड वड्याईआ। नाम संदेस दे गुरू अवतार, लोकमात दिती वड्याईआ। लिख लिख गए धुर दी धार, नाता जोड़ कलम शाहीआ। उच्ची कूक गए पुकार, जीव जंत जगत समझाईआ। आत्म परमात्म करो प्यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए अधार, घर मेला सहिज सुभाईआ। कूड़ी क्रिया कोई ना होए ख्वार, पंच विकार डेरा ढाहीआ। इक्को बोलो नाम जैकार, जै जै कार घर साचे राग अलाहीआ। सुरत सुआणी शब्द हाणी मिल के गाए मंगलाचार, गीत गोबिन्द इक अलाहीआ। मुरीद मुर्शद करे दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ । पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। आदि जुगादी सांझा यार, सगला संग निभाईआ। रसना जिह्वा बुद्धि करो विचार, मति आपणी आपणे नाल रलाईआ। मन वासना देवो मार, नौ दवारे खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी धुर दा हुक्म आप वरताईआ। धुर दा हुक्म गुरू अवतार, पीर पैगम्बर गए मात सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखार, अट्ठ दस भेव झुकाईआ। तीस बतीस करे हाहाकार, राग छत्तीस रहे कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा गुर का शब्द करे ख़बरदार, धुर संदेसा इक सुणाईआ। ग़फ्लत विच ना सौं होवो बेदार, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। काया मन्दिर वेखो घर विच घर सच्ची धर्मसाल, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल करो दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ । माणस जन्म ना आए हार, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भरमे भुलो ना जीव गंवार, नानक गोबिन्द राम कृष्न ईसा मूसा मुहम्मद लिख लिख कलमा गए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज पावे सार, टिल्ले पर्बत समुंद सागर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी इक्को हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी दे फ़रमान, लोकमात राह चलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल कर महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाया। नाम संदेसा दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाया। बोध अगाध शब्द नाद
❋
❋
आत्म धुन्कान, अनहद नादी नाद सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण धुर दे घर, लख चुरासी घर घर फोल फुलाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर संदेसा दे दे गए थक्क, कलयुग वेला अन्तिम आईआ । मूर्ख मुग्ध अंझाणा कोलों गए अक्क, आप आपणा पल्लू गए छुड़ाईआ। इक्को इक सच संदेसा गए दस्स, धुर फ़रमान आप जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होए पुरख समरथ, निहकलंक नाउँ रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त शब्द डोरी पाए नथ्थ, तन्दी तार आपणे हथ्थ रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया विच्चों कोई बाहर ना सके नस्स, अन्दरे अन्दर बंद कराईआ। वेखणहारा घट घट, गृह गृह पड़दा दए उठाईआ। हकीकत जाणे आप हक़, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के गए पुकार, लोकमात डंक वजाईआ। कलयुग अन्त कल कल्की लए अवतार, कल आपणे हथ्थ रखाईआ। लहिणा देणा मंगे जुग चौकड़ी चार, नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, नेत्र लोचण नैण अक्ख सर्ब खुल्हाईआ। गुर अवतार दरस दे सद्दे आपणी वार, हुक्म इक्को इक जणाईआ। लेखा मंगे धुर दरबार, पर्दा उहला दए चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाहीआ । शहिनशाह हरि शाह सुल्ताना, हुक्मरान इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी पहरे बाना, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी इक तराना, धुर दा राग आप अल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे विच जहाना, नव नौ आपणा खेल रचाइंदा। लख चुरासी विच्चों भगत भगवन्त कढ्ढे बाल निधाना, बचपन आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे इक्को आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड दवारे हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां खोल्हे अक्ख, नेत्र लोचण पर्दा रिहा उठाईआ। उठो वेखो लोकमात लओ तक्क, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कलयुग जीव माया ममता कूड़ी क्रिया गए फस, हउमे हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नौ दवारे मानण रस, आत्म रस हथ्थ किसे ना आईआ। रसना जिह्वा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गुरू ग्रन्थ साध सन्त गाउँदे जस, अन्दर वड़ के प्रभ तेरा दरस कोए ना पाईआ। माया कारण करन तेरा पाठ, पूजा लै लै थक्की जगत लोकाईआ। नेत्र रोवे तीर्थ तट, जमना सुरस्ती गंगा गुदावरी नैणा नीर वहाईआ। पारब्रह्म प्रभ साडी रखे कोई ना पत, नारी पुरुष नंगे तारीआं लाईआ। माँ पुत्तर इक दूजे वल रहे तक्क, नेत्र अक्ख ना किसे शरमाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर मार्ग गए दस्स, सो भुल्ले जीव शदाईआ। सज्जण सज्जणा
❋
❋
रहे ठग्ग, नार कन्त पई जुदाईआ। किसे नज़र ना आया निरगुण निराकार उपर शाह रग, घर साचे वज्जी ना कोई वधाईआ । राज राजाना शाह सुल्ताना कूड़ी लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। काया हुजरे सच महिराबे तेरा कोई ना करे हज्ज, मक्के काअबे फिरन वाहो दाहीआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तैनूं रहे लभ्भ, घर विच घर खोजण कोए ना आईआ । सच दवारा प्रभ तेरा गए छड्ड, नाता जुड़या जगत लोकाईआ। प्रेम करन माटी चाम काया हड्ड, परमात्म आत्म तेरे नाल ना कोए प्रनाईआ। तेरी कोई ना बणे यद्द, पुरख अकाल पिता ना कोए मिलाईआ। सृष्ट सबाई चार कुण्ट दहि दिशा तेरे नालों होई अड्ड, कलयुग आपणा कूड़ महल रही वसाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर जोड़न हथ्थ, सजदा कर सरन सरनाई गए ढट्ठ, ख़ाली झोली अड्ड इक्को मंग रहे मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। गुर का शब्द सब नूं भुल्लया अनन्द, रस रसना होए हल्काईआ। बत्ती दन्द खा खा गंद, तेरा ढोला राग ना कोए सुणाईआ। बिन तेरे प्रभू सृष्ट सबाई होई रंड, जगत दुहागण दए दुहाईआ। सतिगुरू दवारे कोई ना गावे छन्द, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम इक्को दे वर, आप आपणे वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ आ के वेख, तेरी इक्को ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ा वध्या भेख, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा साध सन्त दस्से कोई ना भेत, तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। जगत वासना होया हेत, कूड़ी क्रिया रहे प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे इक अदेश, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। निउँ निउँ सीस झुकाए गुर अवतार ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार बौहड़, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। लख चुरासी तेरा फल होया कौड़, तुध बिन मिट्ठा रस ना कोए भराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप साचे मन्दिर कोई ना लाए पौड़, मंज़ल चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़े अन्दर रहे दौड़, बण के पांधी राहीआ। मेहरवान वेख कर के गौर, गहर गम्भीर तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आखण बोल, इक आवाज़ उठाईआ। अबिनाशी करते लख चुरासी आ के तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। खाणी बाणी वज्जदा सुणे ना कोई ढोल, पढ़ पढ़ भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। बिन तेरी किरपा अन्दर कोई ना जाए मौल, मौला रूप नज़र किसे ना आईआ। कर प्रकाश उपर धौल, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। नानक गोबिन्द नाल कीता कौल, मुहम्मद बैठा अक्ख उठाईआ। ईसा कहे मेरा परवरदिगार सद वसे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ । वेद व्यास
❋
❋
दस्स के गया पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ वजावे ढोल, मृदंगा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आ स्वामी साहिब सतिगुर पुरख अकाल अडोल, तेरी ओट सर्ब जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोल अलख, अलख अलखणे रहे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल नज़री आ सर्ब प्रतख, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। कलयुग दे सतिजुग हक़, कलयुग जीवां लहिणा देणा झोली पाईआ । सतिजुग सच्चा धरनी रख, धरत गोद सुहाईआ। भगत सुहेले कर प्रगट, आप आपणा नाम जपाईआ। सति धर्म दा खोल्ह हट्ट, वणज इक्को इक वखाईआ। धुरदरगाही चला रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। चौथे जुग सदी चौधवीं बीस बीसे सब दी होई बस्स, पिछले बसते रहे बंधाईआ। अग्गे दित्ता तैनूं हक़, तेरी हकीकत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, रक्षक तेरी इक सरनाईआ। सच्चा मार्ग धुर दा दस्स, चार वरन अठारां बरन कर इक्को पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, तुध बिन दाता नज़र कोए ना आईआ। दे दात हरि दातार, दयावान तेरी सरनाईआ। दर दरवेश खड़े भिखार, दोए जोड़ मंगण चाईं चाईंआ। सति पुरख निरँजण हो उज्यार, जोती जाते नूर धराईआ। सतिजुग साचा मार्ग दे वखाल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। साचे भगत लै उठाल, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। तेरा नाउँ दीन दयाल, दीनां अनाथां गले लगाईआ। मुर्शद आ के वेख हाल, मुरीद रहे कुरलाईआ। जलवा नूर दे जलाल, ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। घर ठांडा तेरा दरबारा, उच्च अथाह नज़री आईआ। दीआ बाती इक उज्यारा, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरारा, सो साहिब सोभा पाईआ। शब्द अनाद धुर जैकारा, अनरागी राग अल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलारा, साचा मार्ग इक समझाईआ। गुर अवतार कर वणजारा, हट्ट लोकमात चलाईआ। पीर पैगम्बर दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी बण लिखारा, कातब आपणी कलम आपणे रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी करनहारा पार किनारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, डेरा ढाहीआ। सचखण्ड सुहावणहार दवारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण निरगुण करनहार प्यारा, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। दर सद्द गुर अवतारा, पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग वेख की वरते वरतारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। धूंआँधार सर्ब संसारा, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। राउ रंक करन हाहाकारा, साध सन्त देण दुहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ जगत सियासत बणया अखाड़ा, मनमति बैठी नाच नचाईआ। चारों कुण्ट आई हारा, जित बैठी मुख छुपाईआ । किरपा कर परवरदिगारा, बेपरवाह तेरी आस रखाईआ।
❋
❋
कल कल्की लै अवतारा, महाबली तेरे हथ्थ वड्याईआ। बिन मात पित हो उज्यारा, बूँद रक्त मेल ना कोए मिलाईआ। जोती नूर तेरा चमत्कारा, दो जहान करे रुशनाईआ। तेरा वज्जे नाम नग़ारा, लख चुरासी सोई सुरती दए जगाईआ। साचा नाम दस्स अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़े अगम्मड़ी कार कमाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वसें बाहरा, सच दवारे सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम तुध बिन दिसे ना कोए सहारा, सिर हथ्थ समरथ ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं पार किनारा, चौदां विद्या दए दुहाईआ। चौदां विद्या करन पुकारा, चौदां लोक रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन पार ना कोए कराईआ। तुध बिन पार ना होए बेड़ा, कलयुग सागर रिहा रुढ़्हाईआ। जीव जंत कहे मेरा मेरा, तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। कूड़ कुड़यारे पाया घेरा, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। पंच विकारे लाया डेरा, घर घर धूणी ताईआ । आत्म परमात्म करे ना कोए नबेड़ा, सुरती शब्दी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। बिन तेरे पुरख अकाल उजड़या खेड़ा, वसदा घर नज़र कोए ना आईआ। मन कहे मैं सतिगुर तेरा, सति नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वर दाते बेपरवाहीआ। दे वर मेरे भगवन्त, भगवन तेरी आस रखाईआ । आ के वेख लख चुरासी जीव जंत, जीवण जुगती सारे गए भुलाईआ। बिन गुरमुख नारी किसे ना मिले हरि जू कन्त, सुहञ्जणी सेज जगत लोकाईआ । भेव कोई ना जाणे बोध अगाधा पंडत, तेरा पर्दा सके ना कोए उठाईआ। दर दरवेश भिखारी दर दे मंगत, इक्को ओट इक्को आस इक्को ध्यान लगाईआ। श्री भगवान मन्न लै मिन्नत, मेहरवान मेहर अक्ख उठाईआ। साडी कोई ना रही हिम्मत, तेरा वेला अन्तिम आईआ। तेरे नाम दी कोई ना पावे कीमत, सौदे हट्टो हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, कलयुग अन्तिम लेख चुकाईआ। कलयुग लेखा जाए चुक, प्रभ तेरे अग्गे अरजोईआ। कूड़ा पैंडा जाए मुक, सच सुच्च मिले ढोईआ। माया ममता मिटे भुक्ख, तृष्ना कोए रहिण ना पाईआ। सफ़ल करा जननी कुक्ख, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। भगत भगवान गोदी चुक्क, मात पित हो के नज़री आईआ । हरिजन बूटा जाए ना सुक्क, अमृत सिंच हरा कराईआ। आपणी धारों निरगुण उठ, तैनूं जन्मे कोए ना माईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे पुत्त, पोतरे गुरसिख गोद सुहाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां कलयुग अन्तिम आ के पुछ, जो तेरा बैठे ध्यान लगाईआ। अन्तिम वेला गया ढुक, रुत्त सुहञ्जणी नैण उठाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, काया बुत्त दए दुहाईआ। तुध बिन पंज तत कोई ना मौले रुत्त, कँवल फुल नाभ ना कोए वड्याईआ। आवण जावण पतित पावण गेड़ा मुका उलटा रुख़, मात गर्भ दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ।
❋
❋
सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरीआं सुखणा रहे सुख, आपणी प्रेम प्रीती भेंट चढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे हरि निरँकारे चढ़ के बैठों उच्ची चोट, तेरी चोटी नज़र किसे ना आईआ। तेरे भगत श्री भगवान आहलणयों डिगे बोट, तुध बिन गले ना कोए लगाईआ। कर किरपा आ के कलयुग जीवां विच्चों कढ्ढ खोट, खोटी वासना दे गंवाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, घर शब्द राग सुणाईआ। बंद किवाड़े खोल्ह सोत, सुरती आपणे नाल रलाईआ। आत्म उते हो मोहत, परमात्म मुहब्बत आपणी इक समझाईआ। तेरी कोई सोच ना सके सोच, कर कर मिन्नत सारे बैठे ध्यान लगाईआ। सचखण्ड दवारे वेखीए तेरी मौज, किस बिध आपणा घर वसाईआ। कलयुग किसे हथ्थ ना आएयों कीत्यां खोज, लभ्भ लभ्भ थक्की सर्ब लोकाईआ। पारब्रह्म तेरे अचरज चोज, चोजी प्रीतम तेरी बेपरवाहीआ। तेरे भगत तेरा दर्शन मंगण रोज़, अट्ठे पहर तेरे विच समाईआ। तेरे प्यार दा खाणा पीणा मंगण भोज, तेरी प्रीती वस्त्र ओढण नज़री आईआ। तेरे दर्शन नूं अन्तर अक्ख रही लोच, बाहर दो लोचण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा मेल मिलाईआ। भगत जन जन रहे कूक, हाहाकार मचाईआ। फिरी दरोही चार कूट, यामबीन तेरी सरनाईआ। लग्गी अग्ग तन कलबूत, काया कब्रिस्तान नज़री आईआ । तेरा देवे ना कोई सबूत, साख्यात मेल ना कोए मिलाईआ। सारे कहिण वसे काया पंज तत भूत, भेद सके ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग सारे होए ऊत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण तेरा राह नज़र किसे ना आईआ। सतिगुर स्वामी किरपा कर आप महिबूब, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। दूर दुराडे हाज़र हो मौज़ूद, निरगुण पांधी पन्ध मुकाईआ। तेरा वेखीए सच अरूज़, अर्श कुर्श डेरा ढाहीआ। आपणे चरण रख महफ्ूज़, महिफल आपणी दे वखाईआ। तेरा जलवा वेखीए विच मख़लूक, ख़ालक तेरा रंग इक्को नज़री आईआ। पीर पैगम्बर सारे सदी चौधवीं छड्ड गए हकूक, तेरा हक़ तेरे चरण टिकाईआ। इक्को वार सारे कर मौकूफ़, मुकम्मल हुक्म सुणाईआ। दीन मज़्हब सारे होए माअरूफ़, सगला संग नज़र कोए ना आईआ। मुरीद मुर्शद दे दीदार आपणा घर वखा सबूत, साबत सूरत इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे मंग अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। किरपा कर श्री भगवन, भगवन आपणी वस्त वरताईआ। नाम निधान दे धन, अतोट अतुट झोली पाईआ। पूत सपूते बणा आपणे जन, धन्न जणेंदी बण माईआ। इक्को राग सुणा कन्न, धुर दा ढोला आप अल्हाईआ। मन वासना मेट मन, मन का मणका दे भवाईआ। तेरे लेखे लग्गे भगतां तन, तेरे चरणां भेंट चढ़ाईआ। जे हउँ बालक मूर्ख अन्ध, दे मति आप समझाईआ। कर किरपा मिटा कूड़ा गंद, तेरी सुगंध इक्को नज़री
❋
❋
आईआ। श्री भगवान कहे सूरा सरबँग, दो जहानां हुक्म मनाईआ। कलयुग अन्त सारे रल मिल गाओ सोहँ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दवारे चढ़ो्ह चन्द, रवि ससि बैठण नैण शरमाईआ। माणस जन्म ना होए भंग, लख चुरासी पैंडा दए मुकाईआ। एथे ओथे दो जहान नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख नार सुहागण चार जुग कदे ना होवे रंड, रंडेपा रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा जन्म कर्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल मिल के दूजा दर कोई ना लए मंग, देवणहार इक्को इक गोसाईंआ। जिस दा लेखा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म भेव चुकाईआ। गुरसिख गुरमुख घर सतिगुर जाणा जम्म, मात पिता लेखा पिछला मूल चुकाईआ। अग्गे बेड़ा सतिगुर शब्द देवे बन्न्ह, खेवट खेटा आपणे कंध उठाईआ। मार्ग दस्स इक्को सति धर्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। कलयुग अन्त तिन्हां लेखे लग्गा जन्म, जिन्हां प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। लख चुरासी भरमी विच भरम, बिन सतिगुर पूरे भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रखे आपणी सरन, सरनगति इक्को इक जणाईआ।