पुस्तकालयभाग १६

१४ मग्घर २०२० बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड रूपोवाल ज़िला हुश्यिारपुर

सो पुरख निरँजण तेरा दरबार, आदि जुगादि इक्को नज़री आईआ। हरि पुरख निरँजण सिरजणहार, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। एकँकार वेखणहार, अनभव तेरी धार बेपरवाहीआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, जोती जाते लख चरासी तेरी रुशनाईआ। अबिनाशी करते देवणहार, अतोट अतुट नाम वरताईआ। श्री भगवान सांझे यार, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। पारब्रह्म प्रभ कर प्यार, ब्रह्म नेत्र नैण उठाईआ। सचखण्ड निवासी किरपा धार, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर भिखार, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ार, पंज तत दए दुहाईआ। कलयुग धाहां रिहा मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार करन निमस्कार, दर ठांडे सीस निवाईआ। पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, लाशरीक तेरी सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दे दीदार, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले चरण धूढ़ मंगण छार, ख़ाक मस्तक टिक्का इक लगाईआ। गुरमुख गुर सतिगुर चरण कँवल जाण बलिहार, बलिहारी प्रभ आपणा फेरा पाईआ। गुरसिख नेत्र नैण अक्ख रहे उठाल, प्रतख आपणा नूर दरसाईआ। मुरीद मुर्शद तेरी करन भाल, दहि दिशा वेख वखाईआ।

❋

❋

सूफ़ी राह तक्कण डूंग्घी गार, काया काअबा पड़दा इक उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप चार कुण्टां दिसे धूंआँधार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण जगत अन्धेरा छाईआ। जूठ झूठ घर घर गया पसार, माया ममता बैठी डेरा लाईआ। लख चुरासी होई नार विभचार, नर हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। किरपा कर पुरख अकाल दीन दयाल साहिब स्वामी सांझे यार, बेऐब तेरा रूप इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म साची दस्स इक ग़ुफ्तार, धुर संदेसा राग सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गए हार, जगत जीवां कर पढ़ाईआ। गीता ज्ञान करे ना कोए प्यार, अट्ठ दस बैठी डेरा ढाहीआ। अञ्जील कुरान नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, सच हदीश कलमा नबी ना कोए समझाईआ। खाणी बाणी समुंद सागर वेखे डूंग्घी गार, तेरी सार साहिब कोए ना पाईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ कलयुग अन्त होए ख्वार, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। काग़ज़ कलम छाही डिगी मूँह दे भार, तेरी सिफ्त सालाह सके ना कोए लिखाईआ। नव नौ चार लेखा बीतया विच जहान, दो जहानां वाली प्रभ तेरा ध्यान इक लगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब सुल्तान तेरा इक्को नाम, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम तेरा लभ्भे किसे ना धाम, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारे तेरा रूप नज़र ना आईआ। किरपा कर श्री भगवान, तुध बिन दूजा ना कोए सहाईआ। सति धर्म दा दिसे ना कोई निशान, राज राजान बैठे मुख भवाईआ। अनहद नाद सुणे ना कोई सच्ची धुन्कान, साध सन्त अन्तर आत्म जोत ना कोए जगाईआ। शब्द अणयाला मारे ना कोए बाण, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। तेरा मन्दिर सके ना कोई पहचान, घर विच घर समझ कोए ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत कलयुग अन्त होया वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। दीन मज़्हब सर्ब कुरलाण, ज़ात पात करे लड़ाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, धर्मी धर्म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, दर साचे आस रखाईआ। साहिब स्वामी ठाकर एक, आदि पुरख तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल ल्या वेख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाईआ। तेई अवतार करन आदेस, भगत अठारां सीस झुकाईआ। सजदा करन ईसा मूसा मुहम्मद औलीए शेख़, निउँ निउँ लागण पाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग अन्त मेट रेख, रेखा सब दी दे बदलाईआ। तेरे घर इक आदेस, शाह सुल्तान तेरी सरनाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ निरगुण आ के वेख, सरगुण भुल्लया तेरा नाउँ ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर साचे आस रखाईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, अकल कलधारी तेरी वड्याईआ। जुग बीते चौकड़ी नव नौ चार, तेरी समझ किसे ना आईआ। सेवा कर कर थक्के गुर अवतार, पीर पैगम्बर बण बरदे मात फेरा

❋

❋

पाईआ। कलम छाही बण लिखार, तेरा संदेस गए सुणाईआ। सृष्ट सबाई कर ख़बरदार, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्तिम ग़फ्लत भरया सर्ब संसार, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। घर घर दर दर मन्दिर अन्दर दिसे धूंआँधार, दीआ बाती कमलापाती जोत नूर ना कोए जगाईआ। मदि प्याला अमृत रस प्याए ना कोई साकी, नाम ख़ुमार ना कोए चढ़ाईआ। अन्दर वड़ काया मन्दिर चढ़ बंद किवाड़ी खोल्हे कोई ना ताकी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। चार जुग दी पिछली पढ़न सारे साखी, अगला लेखा ना कोए समझाईआ। तुध बिन चुकाए कोई ना बाकी, पूरब लहिणा झोली कोए ना पाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी राती, चार वरन साचा चन्द नज़र ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे तेरे बणे पाठी, अन्तर आत्म परमात्म तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। दर दर घर घर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ संध्या करन दीवा बाती, घर जोत निरँजण नज़र किसे ना आईआ। चार वरन अठारां बरन रातीं सोवण सेज उपर खाटी, आत्म सेजा सच दवारे डेरा कोए ना लाईआ। सज्जण साक सैण मिल मिल करन बाती, तेरी ग़ुफ्तार बेपरवाह सुणन कोए ना पाईआ। दोए लोचण चम्म दृष्टी रहे झाकी, तीजे लोचण तेरा दरस कोए ना पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोई ना मन्ने आखी, कलयुग अन्तिम भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। लेखा चुका ज़ात पाती, कमलापति इक्को नज़री आईआ। पर्दा खोल्ह काया तन ख़ाकी, ख़ालस आपणा रूप वखाईआ। सर्ब जीआं बण पिता माती, पूत सपूते गोद बहाईआ। जन्म कर्म दे विछड़यां आ के पुछ वाती, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दर मंगण दर दरवेश, गुर अवतार पैगम्बर ध्यान लगाईआ। नेत्र रोवे विष्न ब्रह्म महेष, शंकर आपणा हाल सुणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा करन आदेस, दोए दोए वास्ता पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जुग चौकड़ी आदि जुगादि नित नवित्त रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। कलयुग अन्त जगत अन्धेरा आ के पेख, आपणा नूर कर रुशनाईआ । तेरे भगत तेरे सन्त तेरे गुरमुख तेरे गुरसिख तैनूं रहे चेत, चेतन आपणा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, हरि स्वामी बेपरवाहीआ। आ के वेख भगत भगवान, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। अन्दर वड़ तेरा करन ध्यान, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म मिल के ढोला गाण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। कलयुग जीव होण हैरान, भेव अभेदा सके ना कोए खुल्हाईआ। किरपा कर नौजवान, नर हरि आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, कलयुग अन्तिम तेरी आस रखाईआ। कलयुग अन्तिम कर आसा पूर, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। आदि जुगादी वसणहारा नेड़े दूर,

❋

❋

दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। घर मन्दिर दर्शन दे हाज़र हज़ूर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई नाता तोड़ कूड़ो कूड़, अन्तर आत्म मेल मिलाईआ। जोती बख्श साचा नूर, नूर आपणे विच मिलाईआ। भेव खुल्हे ज़ाहर ज़हूर, बेनज़ीर तेरी सिफ्त सालाहीआ। कोट जन्म दे बख्श कसूर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त तेरे भगत होए मज़बूर, अन्दरे अन्दर रहे हाल सुणाईआ । लेखा जाण चतुर सुघड़ मूढ़्ह, मूर्ख आपणे धंदे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आत्म परमात्म तेरा राह तकाईआ। आत्म परमात्म तक्के राह, घर घर विच नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी मिल आ, अनडिठ आपणा फेरा पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर बण मलाह, काया गागर डूंग्घा सागर पार कराईआ। अनहद नादी नाद सुणा, रसना जिह्वा छुटे पढ़ाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी दरस दिखा, जोती नूर कर रुशनाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी डेरा ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सुरत सुआणी कोझी कमली पकड़ बांह, आप आपणे गले लगाईआ। साचा मन्दिर इक वखा, जिस घर वसे शहिनशाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दूजा दिसे कोई ना, नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक विखाउणा साचा घर, हरिजन बैठे ध्यान लगाईआ। भगत कहे मेरे भगवान, मै तेरी ओट तकाईआ। निरगुण हो के दे दान, सरगुण आसा पूर कराईआ। नाता तुटे जगत जहान, जीवण जुगत दे जणाईआ। मन वासना मिटे शैतान, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। इक्को सुणां तेरा फ़रमान, अनहद नादी नाद वजाईआ । अमृत देणा पीण खाण, नौ रस डेरा देणा ढाहीआ। साचा वेखणा मन्दिर मकान, जिस घर वसें नूर ख़ुदाईआ। लोकमात मैं आया तेरा महमान, अन्तिम तेरे लेखे आपणा लेखा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख के दे के गए ब्यान, धुर संदेसा राग अलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे योधा सूरबीर बलवान, निहकलंक आपणा नाम रखाईआ। रूप रंग जिस दा लभ्भे ना कोए निशान, मात पित समझ कोए ना पाईआ। धुर संदेसा सुणाए आण, दो जहान करे शनवाईआ। जुग चौकड़ी सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगतां वेखे आण, आत्म परमात्म कुण्डा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दे वर प्रभू भगवन्त, हरि वडे वड वड्याईआ। सच स्वामी धुर दे कन्त, तेरे चरण मिले सरनाईआ। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तेरा भेव ना पावे कोई पंडत, चौदां विद्या तेरा नाम सिफ्त सालाहीआ। दर दरवेश दर ते मंगत, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। मेल मिला अगम्मी संगत, निरगुण शब्दी धार बंधाईआ। लेखा चुक्के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। नेहकर्मी ला आपणे अंगण, अंगीकार

❋

❋

इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर मेला मेल मिलाईआ। दर घर मेला कर मिलाप, हरि परम पुरख सुल्ताना। चार वरन दे इक्को जाप, आत्म परमात्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। त्रैगुण माया मिटे ताप, पंज तत ना रहे शैताना। सच संदेसा धुर दा आख, उच्ची बोल बिन रसना जिह्वा ज़बाना। तेरा खेल इलाही पाक, परवरदिगार नौजवाना। वस्त अमोलक दे दे हाथ, निरगुण निरवैर वाली दो जहानां। पारब्रह्म ब्रह्म दे दे साथ, सगला संग निभाना। हो सहाई अनाथां नाथ, दीनन दे अगम्मी दाना। लहिणा देणा चुका ज़ात पात, ऊँच नीच इक्को घर विखाना । कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग वेखे तेरा भाणा। कूड़ी क्रिया सुट्टे डूंग्घे खात, सच सुच्च होए प्रधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्याला प्या आबेहयात, अमृत रस इक्को मुख लगाना । अमृत रस दे स्वामी, मुरीद मुर्शद तेरा ध्यान लगाईआ। धुरदरगाही अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरी दस्सदी गई निशानी, निशाना तेरा नाम लगाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त तेरी करदे गए अकथ कहाणी, कहि कहि जगत सुणाईआ। किरपा कर वड मेहरवान कलयुग अन्तिम शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरे चरण सीस निवाईआ। मेल मिलावा कर सुरती शब्दी धुर दे हाणी, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आसा तृष्ना दे मिटाईआ। जन भगत आसा तृष्ना जाए लथ, माया ममता रहिण ना पाईआ। कर किरपा जिस दिती वथ, नाम अमोलक इक वरताईआ। सगल वसूरे गए लथ, दुरमति मैल धवाईआ। निझर दित्ता अमृत रस, कँवल नाभ उलटाईआ। सनमुख हो के सतिगुर हस्स, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। पद निरबाण चौथा पद, घर साचा दे वखाईआ। नौ दवारे पार हद्द, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ । नाम सुणाए अनादी नद, अनहद नाद अलाहीआ। अमृत आत्म देवे मदि, बिन रसना जिह्वा रस चखाईआ । घर विच घर मन्दिर लए सद्द, महल अटल दए वड्याईआ। निरगुण निरगुण करे लाड, सरगुण लेखा आपणी झोली पाईआ। उच्ची कूक सुणाए अवाज़, दरगाह साची नाद वजाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान घर मेला कन्त सुहाग, सुहंझणी सेज सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन सच्चे आप उठाईआ । सन्त सुहेले लए उठाल, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। किरपा कर दीन दयाल, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। लख चुरासी विच्चों वेख अमुलड़े लाल, करता कीमत आपे पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरब जन्म जो घालण आए घाल, तिनां मस्तक लेख वेख वखाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, जगत वणजारा हट्ट चलाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वखा सच्ची धर्मसाल, धुर दवारा इक जणाइंदा।

❋

❋

जिथ्थे लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाइंदा। सतिगुर पूरा निरगुण रूप चले नाल नाल, जोती जाता पुरख बिधाता सद आपणा संग रखाइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाइंदा। लेखा तोड़ काल महाकाल, आप आपणी गोद बहाइंदा। त्रैगुण माया रहे ना कोई जंजाल, पंज तत अग्न ना कोए तपाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर बहाल, आप आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणे गोद उठाइंदा। भगत भगवान गोद चुक, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ । आवण जावण पैंडा जाए मुक, लख चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुख़, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जन्म कर्म दी मेटे भुक्ख, तृष्ना पोह ना सके राईआ। लेखे लाए जननी कुक्ख, वेखे धन्न जणेंदी माईआ। शब्द नगारे लाए चोट, तन नौबत इक वजाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे खोट, सच सुच्च साचे मन्दिर दए टिकाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, भगत भगवान आपणा दरस दिखाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां मिलण दा रखे शौक, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। बिन भगतां प्रभ जी जाए औंत, लोकमात नाम नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन वेखे लोकमात, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। ठाकर हो के देवे दात, नाम भण्डारा झोली पाईआ। प्रीतम हो के पुच्छे वात, परम पुरख बेपरवाहीआ। सज्जण हो के बणे साक, सगला संग निभाईआ। चाकर हो के खोल्हे ताक, बंद किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। दरवेश हो के मारे आवाज़, धुर दा नाद सुणाईआ। करता हो के करे काज, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। शहिनशाह हो के रखे लाज, सिर भगतां हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बिन भगत भगवान साचा बणे ना कोए समाज, समग्री सच हथ्थ किसे ना आईआ। नित नवित्त कर कर हित मात पित पिता पूत देवे दात, दाता दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण रूप सति सरूप सन्त सुहेले घर साचे मेल मिलाईआ । भगत भगवान मेला घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़, घर मन्दिर दए वड्याईआ। साचे पौड़े आपे चढ़, महल अटल करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़, सोहँ रूप दए समझाईआ। नाता जुड़े नारी नर, नर नरायण इक्को नज़री आईआ। जुग जन्म विछड़े लै के जाए आपणे दर, आप आपणी गोद बहाईआ। भगत भगवान दोवें मिल के ना जन्मे ना जाए मर, मरन जन्म विच कदे ना आईआ। एथे ओथे दो जहान देवे धुर दा वर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणे घर वसाईआ। जिन्हां फड़ाए शब्दी लड़, तिन्हां बिन पौड़ी डण्डे आपणे घर चढ़ाईआ। सो गुरमुख

❋

❋

गुरसिख हरिजन हरिभगत सति सरूप दर्शन कर, बिन रंग रूप विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणी सेव कमाईआ।