पुस्तकालयभाग १६

१४ मग्घर २०२० बिक्रमी अमरीक सिँघ दे गृह पिण्ड सराईं ज़िला हुश्यिार पुर

सो पुरख निरँजण शहिनशाह, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। एकँकार धुर मलाह, खेवट खेट तेरी ओट तकाईआ। आदि निरँजण नूर रुशना, जोती जाते तेरा नूर इक्को नज़री आईआ। श्री भगवान आदि जुगादी हुक्मरान, भूपत भूप तेरी इक सरनाईआ। अबिनाशी करते तेरा खेल महान, समझ सके कोए ना राईआ। पारब्रह्म तेरा सच निशान, निरगुण इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड सोहे इक मकान, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ । दरगाह साची नूर महान, मुकामे हक़ तेरी रुशनाईआ। लाशरीक नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। निरगुण निरगुण खेले खेल आप भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ। किरपा कर वड मेहरवान, मेहर नज़र नाल उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे चरण मंगण पनाह, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। त्रैगुण नेत्र रो मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पंज तत रिहा कुरला, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश धीर ना कोए धराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश तेरा राह रहे तका, रहिबर नज़र कोए ना आईआ। निरगुण सरगुण तेरी धूढ़ी ख़ाक मंगण दोए जोड़ करन दुआ, अन्तर आत्म वेख वखाईआ । गुर अवतार कहिण किरपा कर सच्चे शहिनशाह, शाह पातशाह तेरी ओट रखाईआ। पीर पैगम्बर सजदा सीस रहे झुका, निउँ निउँ लागण पाईंआ। चारे वेद तेरे दर अलख रहे जगा, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। पुराण अठारां कोई ना लभ्भे राह, मार्ग समझ कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी लेखा रहे मुका, वस्त अमोलक झोली कोई ना पाईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी बणे ना कोई गवाह, शहादत देवे ना कोई बेपरवाहीआ । चार वरन अठारां बरन राउ रंक राज राजान होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप घट घट अन्दर वड़या कल शैतान, आप आपणा बल धराईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे आण, समुंद सागर फोल फुलाईआ। तेरे भगतां मिले ना कोई माण, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। सन्त साजण होए अञ्याण, बाली बुध बैठे नैण उठाईआ। गुरमुखां नैण जगत शरमाण, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। गुरमुख तेरी चरण प्रीती मंगण दान, गुरसिख इक्को ओट रखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकया विच जहान, पांधी नज़र कोए ना आईआ।

❋

❋

सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सति सन्तोखी भुल्लया सर्ब ज्ञान, आत्म परमात्म भेव ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, अबिनाशी करते तेरी ओट रखाईआ। तेरी ओट लई रख, शाह पातशाह सच्चे सुल्ताना। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी मार्ग गए दस्स, शब्द अगम्मी तेरा नाम दे ब्याना। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप होए प्रतख, जोत सरूपी पहरे बाना। विष्न ब्रह्मा शिव दो जहानां वखाए हट्ट, ब्रह्मण्ड खण्ड फोलणहार दुकाना। साचा मार्ग इक्को देवे दस्स, चार वरन इक ज्ञाना। जन भगतां अन्दर जाए वस, प्रेम प्रीत करे महाना। धुर दा अमृत देवे रस, निझर झिरना इक झराना। सच जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाना। साचे मण्डल पावे रास, गोपी काहन रूप विखाना। पीर पैगम्बर करे दास, धुर संदेसा दे परवाना। गुर अवतारां भेव खुलाए ख़ास, ख़ालस आपणा रंग रंगाना। नव नौ चार पूरी करे आस, निरगुण रूप होए प्रधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा दर इक्को इक सुहाना। सोहे दर प्रभू तेरा भगत, सचखण्ड वज्जे सच वधाईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैनूं मन्न के गए साचा कन्त, बण नारी सेव कमाईआ। तेरा बोध अगाधा नाम मंत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। तेरा लेखा कोई ना जाणे पंडत, मुल्लां शेख़ मुसायक देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। दर तेरे झुके चार जुग, जुग चौकड़ी सीस निवाईआ। पुरख अकाल आ के पुछ, बेपरवाह फेरा पाईआ। निरगुण निरवैर क्यों बैठा लुक, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जगत विकारा रिहा कुठ, कूड़ी क्रिया घर घर नज़री आईआ। तेरा कोई ना दिसे साचा सुत, सुत अपराधी रूप वटाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली बुत्त, लख चुरासी नज़री आईआ। मात गर्भ दे उलटे रुक्ख, तेरा मुख वेख कोए ना पाईआ। तेरे नालों तेरे गए रुस्स, साचा मेल ना कोए वखाईआ। निरगुण धारों निरवैर पुरख अकाल उठ, अनभव आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर ठांडा नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम करन पुकार, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी लेखा लिख के गए विच संसार, नाता जोड़ कलम शाहीआ। शब्द अगम्मी दे के गए धार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। चारों कुण्ट सृष्ट सबाई होई ख्वार, ख़ालस रूप नज़र कोए ना आईआ। तेरा नूर नज़र ना आए सिरजणहार, सच तौफ़ीक ना कोए ख़ुदाईआ। मिहबान बीदो बीखैर या अल्ला नूर इलाही परवरदिगार, बेऐब तेरी वड वड्याईआ। राम रहीम सिरजणहार, वड काहन वेस वटाईआ। तेरी बंसुरी वज्जे दो जहान, नाद धुन इक शनवाईआ। तेरा मन्त्र सतिनाम,

❋

❋

सति सतिवादी दे समझाईआ। तेरा डंका इक महान, राउ रंकां लए जगाईआ। घर घर विच्चों कढ्ढे कूड़ शैतान, माया ममता डेरा ढाहीआ। मन्दिर वखाए इक मकान, काया काअबा नज़री आईआ। सच महिराबे नज़री आए तेरा नूर महान, महिबूब तेरी वड वड्याईआ। चौदां लोक होए हैरान, चौदां तबक तेरी समझ किसे ना पाईआ। चौदां विद्या जीव जंत करनी प्रधान, सति प्रधानगी हथ्थ ना कोए रखाईआ। कर किरपा श्री भगवान, कलयुग अन्तिम वेख लख चुरासी धर के भेख, नव नौ चार रोवे मारे धाईआ। नव नौ चार रही रो, धीरज धीर ना कोए धराईआ। आत्म परमात्म किसे सके ना छोह, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। धुर दा ढोआ देवे कोई ना ढोअ, ढोलक छैणे घर घर दर दर रहे खड़काईआ। सो पुरख निरँजण तेरी कोई ना देवे सो, सति संदेस ना कोए सुणाईआ। तेरे जिहा दूजा कोई ना जाए हो, होका देवे सर्ब लोकाईआ। जीव जंत साध सन्त कूड़ी ममता लग्गे मोह, मुहब्बत तेरे नाल ना कोए रखाईआ। निझर झिरना दर साचे आ के चोअ, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा फेरा पाईआ। आपणा फेरा पा प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी तेरी टेक, मेहरवान तेरी ओट रखाईआ। कलयुग अन्तिम त्रैगुण माया लख चुरासी लाए सेक, सांतक सति ना कोए कराईआ। बिन तेरी किरपा बुद्धि होवे ना कोई विवेक, मनमति घर घर डेरा लाईआ। तेरे चरण कँवल मन वासना करे कोई ना भेंट, खण्डा खड़ग नाम सिरी ना कोए वखाईआ। सन्त साध तेरा अन्दर वड़ के दस्से कोई ना भेत, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले रहे सुणाईआ। आत्म परमात्म मिल के दस्स आपणा हेत, हितकारी आपणा रंग रंगाईआ। रुत्त सुहञ्जणी मौले चेत, पत डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, चार वरन अठारां बरन तेरा बैठे राह तकाईआ। चार वरन तेरा तक्कण राह, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, निरगुण सरगुण लए उठाईआ। सच संदेसा देवे आ, धुर दी बाणी आप पढ़ाईआ। दूई द्वैती पड़दा देवे लाह, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। आत्म सेजा सच सुहञ्जणी दए सुहा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। अनहद नादी नाद धुन दए वजा, आत्मक राग इक अलाईआ। साचे मन्दिर दए वसा, खेड़ा इक्को इक वड्याईआ। जुग जन्म दा विछोड़ा पन्ध दए गंवा, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर मंगे मंग धरनी धरत धवल, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरे नाउँ नूर ख़ुदाई अवल्ल, आलमीन तेरी सरनाईआ। बिरहों वैरागण होई बवल, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। नज़र ना आए साँवल सवल, मुकन्द मनोहर तेरा रूप लखमी नरायण रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडे फेरा पाईआ। दर ठांडा तेरा दिसे इक, एकँकार तेरी सरनाईआ। दाते दानी पा भिक्ख, भगत बैठे झोली डाहीआ। कलयुग अन्तिम सतिजुग लेखा लिख, लिखणहार गोपाल गोसाईंआ। तेरा कोई ना जाणे पित, पारब्रह्म प्रभ तेरे हथ्थ सर्ब चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच संदेसा दे सुणाईआ। सच संदेसा हरि जणाउँदा ए। सचखण्ड निवासी सचखण्ड तख्त सोभा पाउँदा ए। धुर फ़रमाना आप अलाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर मंगाउँदा ए। जुग चौकड़ी वेख घर, लोकमात पड़दा लाहुँदा ए। लेखा जाण नारी नर, लख चुरासी फोल फुलाउँदा ए। साची विद्या जो रहे पढ़, तिन्हां आपणे रंग रंगाउँदा ए। दूर दुराडे जो रहे खड़, तिन्हां पल्लू लड़ छुड़ाउँदा ए। चार वरन अठारां बरन कलयुग अन्तिम देवे वर, सच सुनेहड़ा इक घलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे धुर दा वर, हुक्म सच सच्च समझाउँदा ए। हुक्म देवे धुर फ़रमाना, हरि साचा सच जणाईआ। कलयुग अन्त पहरे बाना, मेहरबान दया कमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा लभ्भदे गए टिकाणा, सो भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अवतार जिस दा रखदे गए माणा, सो अभिमान मेटे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम सति धर्म झुलाए इक निशाना, साची धार आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक जणाईआ। सच संदेसा हरि जणाउँदा ए। धुर दा लेखा आप समझाउँदा ए। निरगुण निरवैर धरे भेसा, वेस अगम्मा आप वटाउँदा ए। ना कोई रूप रंग ना रेखा, ज़ात पात ना वंड वंडाउँदा ए। दीन मज़्हब ना कोई चेता, जोती नूर डगमगाउँदा ए। जन भगतां करे अन्तर हेता, बाहरों नज़र किसे ना आउँदा ए। जुग जन्म दा वेखे लेखा, पूरब लहिणा झोली पाउँदा ए। नाता जोड़े मात पित पिता पूत बेटी बेटा, पुरख अकाल बन्धन पाउँदा ए। इक सुहाए सुहञ्जणी सेजा, सोभावन्त आसण लाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द स्नेहड़ा धुर दा भेजा, वाक भविख आप दृढ़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाउँदा ए। साची करनी आप कमावेगा। निरगुण निरवैर पुरख वेस वटावेगा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोई जणावेगा। लख चुरासी कर के परख, गुरमुख साचे बाहर कढ्ढावेगा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां उते कर के तरस, नाथ अनाथां गोद बहावेगा। अमृत मेघ इक्को बरस, जन्म जन्म दी तृखा अग्ग बुझावेगा। जो बिरहों विछोड़े विच रहे तड़फ, तिन्हां आपणा मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी कार कमावेगा। निरगुण आपणी कार कमाएगा। पुरख अकाल फेरा पाएगा।

❋

❋

परवरदिगार नज़री आएगा। तेई अवतार खेड़ा वखाएगा। भगत अठारां भेव चुकाएगा। ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख खुल्हाएगा। नानक गोबिन्द जोत जगाएगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पड़दा लाहेगा। शब्द अगम्मी दे ज्ञान, निहकर्मी आपणा कर्म कमाएगा। कलयुग अन्त होए प्रधान, दो जहानां राग जोग कमाएगा। जन भगतां दे धर्म निशान, सति सतिवादी आप झुलाएगा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सूफ़ी कर चतुर सुजाण, बुध बबेकी रूप वटाएगा। मुरीदां मुर्शद मिले आण, दीद ईद चन्द चमकाएगा। साचा कलमा बोले बेज़बान, शरीअत आपणी वंड वखाएगा। साचा धर्म कर प्रधान, चारे वरन गंढ्ढ पुआएगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप रल मिल इक्को ढोला गाण, दूजा राग ना कोए अल्हाएगा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा मन्दिर इक मकान, महिफल इक्को इक रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी कल वरताएगा। निरगुण वरताए आपणी कल, कलधारी फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी अछल अछल्ल, वल छलधारी आपणी धार जणाईआ। जोती शब्दी बैठा रल, जगत नेत्र दिस किसे ना आईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, लोकमात फेरा पाईआ। पाए सार जल थल, महीअल आपे खोज खुजाईआ। सच प्रकाश दीपक जाए बल, तेल बाती संग ना कोए लिआईआ। जन भगतां अन्दर दूई द्वैती मेटे सल, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति धर्म दा इक दरवाज़ा, आपे खोल्हे ग़रीब निवाज़ा, सतिजुग साचा राह जणाईआ। सच दरवाज़ा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ। धुर संदेसा देवे बोल, अनबोलत राग अल्हाईआ। नाम निधान वजाए ढोल, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान सुणाईआ। सच वस्त प्रभ लै के आए कोल, लख चरासी जीव जंत दए वरताईआ। हर घट अन्दर जाए मौल, मौला रूप नज़री आईआ। उलटा करे नाभ कौल, झिरना बूँदो बूँद झिराईआ । भाग लगाए धरनी धरत धौल, धवला हौला भार रखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना जाए डोल, अडुल बैठा बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म आबे हयात सच प्याए अमृत साची पौहल, जगत विकारा मेट मिटाईआ। हरि का भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, ग्रन्थी पन्थी समझ किसे ना आईआ। नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद वेद व्यास कीता कौल, पुराण अठारां देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दे घर, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड प्रभ चाउ घनेरा, घर वज्जे नाम वधाईआ। कलयुग अन्तिम बन्न्हे बेड़ा, कल कल्की फेरा पाईआ। सम्बल नगर लाए डेरा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दो जहानां खुल्ल्हा करे वेहड़ा, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। शब्द सरूपी पाए घेरा, चार दीवारी नज़र कोए ना आईआ । जन भगतां अन्दर वड़ के कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को

❋

❋

नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम दया कमाईआ। कलयुग दया कमाए ठाकर, हरि करता होए सुहाईआ। लख चुरासी वेखे काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। डूंग्घी धार कढ्ढे बाहर समुंद सागर, जलधार ना कोए वहाईआ। जन भगतां देवे इक्को आदर, आदर्श आपणा दए समझाईआ । मेहरवान करता करीम कादर, कुदरत हो के रंग वखाईआ। दो जहानां वड बहादर, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं कैहन्दे ज़बर ज़ाबर, ज़बरदस्त बेपरवाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा सुणो प्रभ अन्त, निरगुण निरवैर आप जणाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ली गुर का मंत, मन्त्र सच ना कोए दृढ़ाईआ। जगत विकारी होए कलयुग साध सन्त, अन्तष्करन शुद्ध ना कोए कराईआ। झगड़ा प्या हउमे हंगत, कूड़ा गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। दर दर घर घर फिरदे मंगत, झोली ख़ाली रहे वखाईआ। चार वरन बणी ना साची संगत, ज़ात पात भेव ना कोए चुकाईआ। लेखा चुक्कया किसे ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल चरण कँवल कोई ना करे बन्दन, बंदगी डण्डोत समझ किसे ना आईआ। मस्तक लाउँदे पंडत चन्दन, जोत ललाट करे ना कोए रुशनाईआ। अन्तर आत्म मिले ना किसे अनन्द अनन्दन, निजा नंद ना कोए रसाईआ। दूई द्वैती शरअ शरैती ढाए कोई ना कंधन, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। सतिगुर गोदी कोई ना बहे अंगण, नौ दवारे भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम इक्को गुण गुणवन्ता दए जणाईआ। गुणवन्ता गुण देवे दात, दाता दानी दया कमाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, अमावस रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग मौले सच प्रभात, प्रभाती आपणा रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी नाता तोड़े ज़ात पात, वरन गोत इक्को ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए लगाईआ। साचा मार्ग लाए जग, हरि करता दया कमाईआ। जुग चौकड़ी जाए लँघ, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा चमके चन्द, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। गीत गोबिन्द सुणाए सुहागी छन्द, साचा ढोला राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म वसे संग, सगला संग निभाईआ। हरिजन हरिभगत आवण जावण चुक्के पन्ध, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। सुरत सुहागण होवे कदे ना रंड, कन्त इक्को नज़री आईआ। लेखा चुके भेख पखण्ड, सच सुच्च सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां रंग रंगे चलूल, हरि करता आप रंगाईआ। अबिनाशी करता कदे ना जाए भूल, धुर दा लेखा लेख चुकाईआ। पिछला लहिणा चुकाए मूल, अग्गे

❋

❋

मार्ग इक्को लाईआ। चरण धूढ़ी मस्तक लाए धूल, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरसी विच्चों भगत सुहेले आप जगाईआ। भगत सुहेला जाए जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया करे त्याग, सच सुच्च इक अपनाईआ। प्रभ मिलण दा उपजे इक वैराग, मन वासना डेरा ढाहीआ। दिवस रैण रखे तांघ, अट्ठे पहर इक्को लिव रखाईआ। कवण वेला प्रभ मिले कन्त सुहाग, सुहञ्जणी सेज दए वड्याईआ। घर दीप जगाए चिराग़, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। नाम निधान सुणाए राग, अनहद धुन उपजाईआ। बिन रसना जिह्वा मारे आवाज़, आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस आदि साजण ल्या साज, सो अन्त आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे प्रभ, हरि जू आपणी दया कमाईआ। जुग जुग सन्त सुहेले लभ्भ, पर्दा दूई दए उठाईआ। अमृत झिराए आपणी नभ, कँवल कँवला मुख भवाईआ। जगत दवारा पार हद्द, नौ दर डेरा ढाहीआ। दरस वखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अग्नी तत रहिण ना पाईआ। एथे ओथे पर्दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी बीसवीं शब्द नगारा दो जहानां रिहा वज्ज, विष्न ब्रह्मा शिव लए अंगड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण भज्ज भज्ज, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। करे की खेल पुरख समरथ, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। चौथे जुग किसे दा चले कोई ना वस, सारे बैठे ढेरीआं ढाहीआ। नेत्र रोवण तीर्थ अट्ठसट्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। घर साचे सत्थर बैठे सारे घत, यारड़ा इक्को मंग मंगाईआ। तेरे प्रेम प्यार अन्दर सुक्की रत, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। कलयुग अन्तिम परवरदिगार दीन दयाल पुरख अकाल सर्ब स्वामी पत रख, रक्षक हो हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जन भगतां पड़दा दे चुकाईआ। जन भगतां चुक्के पड़दा उहला, द्वैत नज़र कोए ना आईआ। भाग लग्गे काया चोला, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। तेरे दर दा होवे गोला, दूजे दर ना सेव कमाईआ। तेरे नाम दा पावे रौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा आपणा घर, जिस घर बहि के सोभा पाईआ। भगत कहिण दस्स भगवान, की तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, जुग जुग तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम होए हैरान, सार कोए ना पाईआ। दर दरवेश मंगदे दान, चरण कँवल सीस झुकाईआ। रहमत कर वड महिबान, महिबान बीदो तेरी इक सरनाईआ। सिदक सबूरी सबर ना आए किसे ईमान, हकीकत हक़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, क्यों बैठा मुख छुपाईआ।

❋

❋

क्यों मुख छुपाया विच पर्दा, प्रभ आपणा घर रिहा दसाईआ। कलयुग अन्तिम वेख तेरा जीव जंत सड़दा, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैथों डरदा, अन्तिम तेरा ढोला गए सुणाईआ। सदी चौधवीं खेल होवे नर हरि दा, ईसा मूसा मुहम्मद चले ना कोए चतुराईआ। दो जहान तेरा कलमा पढ़दा, इष्ट देव स्वामी इक्को इक मनाईआ। गुर अवतार भिखारी तेरे दर दा, अलख निरँजण इक्को अलख जगाईआ। कलयुग अन्तिम वेस निहकलंक नरायण नर दा, जोती जामा सारे गए गाईआ। ना जीउदा ना कदे मरदा, जन्म मरन विच ना आईआ। आपणी तरनी दो जहानां तरदा, लख चुरासी जीव जंत तराईआ। जिउँ भावे तिउँ करनी करदा, करता पुरख आप अख्वाईआ। लोकमात लेखा जाणे निक्के जिहे घर दा, जिस विच लख चुरासी रिहा बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, सुंञी दिसे लोकाईआ। पुरख अबिनाशी क्यों बैठा लुक, प्रभ आपणा नैण छुपाईआ। कलयुग जीव ग़रीब निमाणे मरदे भुक्ख, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। राज राजान देवण दुःख, रय्यत रही कुरलाईआ । कोझे कमल्यां कोई ना गोदी लए चुक्क, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्तिम वेला सदी बीसवीं गया ढुक्क, तेरा लेखा लेखे विच समाईआ। किरपा निधान सतिगुर पूरे ठाकर आपे उठ, परवरदिगार फेरा पाईआ। दूर दुराडे नेरन नेरे नेड़े आ के पुच्छ, पश्चाताप करे लोकाईआ। नाता तुटा पिता पुत्त, मात देवे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख आपणा दर, घर साचे फेरा पाईआ। दर घर आ के वेख निरँकार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सति धर्म ना कोए प्यार, कूड़ी क्रिया जगत रिहा प्रनाईआ । दर दर घर घर दिसे हाहाकार, हरि मन्दिर बहि के तेरा गीत कोए ना गाईआ। नव नौ चार दिसे ख्वार, अट्ठ दस ना कोए आधार, तिन्न पंज करे लड़ाईआ। नौ दस ना कोए विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख पिछला घर, मेहरवान फेरा पाईआ। मेहरवान वेख पिछला लेखा, तेरे लेखे विच लोकाईआ। सृष्ट सबाई मेट भरम भुलेखा, भाण्डा भउ भंनाईआ। मात गर्भ दा सब नूं भुल्लया चेता, तेरा नाउँ ना कोए ध्याईआ। बिन तेरे सुंञा होया खेता, राखा नज़र कोए ना आईआ। निरवैर पुरख पुरख अकाल सति सरूपी धार भेखा, वेस अवेस रूप वटाईआ। कलयुग कूड़ी जड़ उखड़े मेखा, सतिजुग साचा बूटा लाईआ। कलयुग नींहां हेठां गोबिन्द भेंट चढ़ाया बेटा, बेटे बेटे नाल कर कुड़माईआ। अन्तिम सब दा पूरा कर ठेका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख कलयुग घर, घर साचा रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग वेख रंग काला, काली धार रिहा जणाईआ। जगत सियासत नाच नचाए मन्दिर मस्जिद गुरूदवारा शिवदुआला, मसीत मट्ठ सोभा कोए ना पाईआ। अन्तर आत्म मिले

❋

❋

ना किसे गुर गोपाला, गहर गम्भीर संग ना कोए रखाईआ। बजर कपाटी कोई ना खोल्हे ताला, तालब तुलबा करे जगत पढ़ाईआ। मणका मणका साध सन्त इक्को तेरी फेरदे माला, अट्ठ तत तेरे रंग ना कोए रंगाईआ। चौंकड़ा मारदे उपर मृगछाला, आत्म सेजा सोभा कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ तेरे नाम दा दस्सदे हाला, अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। अग्नी धूंआँधार बैठे सड़दे, डूंग्घी धार वेखे हड़दे, अक्खर अक्खर पाठ पढ़दे, तेरा निरअक्खर रूप नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा दे पत्र, पाती कमलापाती इक्को नाम जणाईआ। साची पाती दे दे पत्र, पतित पापी पार कराना। सचखण्ड दवारयों आई उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण तेरा दिसे ना कोई टिकाणा। लख चुरासी जीव जंत तेरा मनाए शुकर, शहिनशाह तेरे चरण ध्यान लगाना। नानक गोबिन्द कीता कौल ना जाईं मुक्कर, वेद व्यासा दए ब्याना। जन भगतां कर मुख उजल, कूड़ी क्रिया मेट मिटाना। अन्दर वड़ के खोल्ह आपणी गुंझल, भेव खुल्हे श्री भगवाना। नाल इशारे समझा उँगल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख निक्का घर, लख चुरासी कर ध्याना। लोकमात तेरा घर निक्का, निक्की जिही वड्याईआ। पुरख अकाल बण के सब दा पिता, क्यों बैठा मुख छुपाईआ । हर घट अन्दर वसे चिता, चेतन रूप वखाईआ। कलयुग आ के वेख रंग झूठा होया फिका, रस नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल वेखीए सदा अनडिठा, जग रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अन्तिम वर, आप आपणे घर वसाईआ। भगत कहे भगवान तेरे दर वसेरा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। वज्जे वधाई चाउ घनेरा, घनईया मिले इक गोसाईंआ। सच दवारे लग्गे डेरा, दूजा मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। दोहां मिल के नाता जुड़े तूं मेरा मैं तेरा, बन्धन इक्को इक रखाईआ। निरगुण सरगुण उते कर मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अन्तिम चुक्के झेड़ा, नाता छुटे मात लोकाईआ। डुब्बदे सागर तार बेड़ा, पार किनारा इक वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण तेरे हथ्थ गेड़ा, नित नवित्त आपणे हुक्म रिहा फिराईआ।

१५ मग्घर २०२० बिक्रमी प्यारा सिँघ दे नवित्त भोगपुर मिल विच

अनभव अन्दर ना अन्ध विश्वाश, झूठ सच ना रूप वटाईआ। अनभव अन्दर इक्को नूर जोत प्रकाश, सति सरूप नज़री आईआ। अनभव अन्दर कोटन कोटि चरणां हेठ वसन ब्रह्मण्ड खण्ड पृथ्मी आकाश, मण्डल मण्डप बैठे सीस निवाईआ।

❋

❋

अनभव अन्दर रवि ससि सूरज चन्द्र बण बण दासी दास, भज्जण वाहो दाहीआ। अनभव अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत निउँ निउँ मंगे दात, ख़ाली झोली रही वखाईआ। अनभव अन्दर नज़री आए गुर अवतार पीर पैगम्बर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता इक्को बेपरवाहीआ। जिस जन अनभव सतिगुर कोलों मिले दात, सो गुरमुख भरम भुलेखे विच कदे ना आईआ । सुरती शब्दी घर पए साची रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। मन वासना मन ख़ाहिश, मन रूप अनूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे अगम्मी वर, तिस अनभव अन्दर काया मन्दिर महल अटल इक्को इक बूझ बुझाईआ। अनभव अन्दर ना कोई भुलेखा, भरम रूप ना कोई वटाईआ। निज नेत्र जिस नर हरि पेखा, नर नरायण बेपरवाहीआ। सो एथे ओथे दो जहान सन्त सुहेले रखे चेता, चेतन सुरती आपणी आप बणाईआ। मन वासना कदे ना खेडा, मति बुध ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस देवे अनभव प्रकाश, सो दो जहानां इक्को घर वेख वखाईआ। अनभव अन्दर दो जहान, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। अनभव अन्दर ज़िमी असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। अनभव अन्दर भाग लग्गे काया साढे तिन्न हथ्थ मकान, घर विच घर पर्दा लए उठाईआ । अनभव अन्दर लख चुरासी जीव जंत वेखे खेल महान, घट घट अन्दर इक्को नूर नज़री आईआ। अनभव अन्दर मन वासना ना फिरे शैतान, पंच विकार ना कोई लड़ाईआ। अनभव अन्दर इक्को सच ज्ञान, अज्ञान रूप ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन जणाए आपणा घर, तिस अन्दर पड़दा दए उठाईआ। अनभव अन्दर वेखे सागर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फोल फुलाईआ। अनभव अन्दर काया माटी लेखा जाणे डूंग्घी गागर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। अनभव अन्दर निर्मल कर्म कर उजागर, जोती जोत जोत नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अनभव खोल्हे धुर दा दर, तिस मंज़ल विच मंज़ल ना कोई अटकाईआ । अनभव मंज़ल वड्ड दूरन दूर, जग नेत्र नज़र ना आईआ। हरि भगत सुहेला वेखे साचे पौड़े चढ़ हाज़र हज़ूर, हज़रत इक्को बेपरवाहीआ। जो गुरमुख सतिगुर दवारे होण मंज़ूर, तिन्हां पड़दा दए चुकाईआ। अनभव अन्दर ना कोई शरअ ना कोई कसूर, भरम भुलेखा रंग ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे अनभव प्रकाश, तिस सेवा करे बण दासी दास, दर घर गृह मन्दिर रूप अनूप सति सरूप शब्द स्वामी अन्तरजामी इक्को इक वखाईआ। दया किरपा करे कृपानिध, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। जन्म कर्म दा कारज सिध, बिध आपणी नाल लेखे लाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी बिध, अन्तरगत दए जणाईआ। दरस दिखाए घर निझ, पर्दा दूई द्वैत चुकाईआ । जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दयावान ठाकर गहर गम्भीर, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। पंज तत काया माटी ठांडा कर शरीर, त्रैगुण अग्नी तत बुझाइंदा। अमृत आत्म बख्शे नीर, निझर झिरना आप झिराइंदा। हउमे हंगता कढ्ढ पीड़, माया ममता मोह कटाइंदा। दरस दखाए बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दयावान दातार स्वामी नाम निधान काया चोली आप टिकाइंदा । गुरमुख कदे ना कहे बस्स, अन्तर आत्म प्यार वधाईआ। दोहां मिल के आए रस, जिह्वा कहिण किछ ना पाईआ। जगत विखावण ख़ाली हथ्थ, अन्दर नाम ख़ज़ाना अतोट अतुट भण्डार नज़री आईआ। सतिगुर पूरा जिस चलाए साढे तिन्न हथ्थ हट्ट, तिस वज्जे घर वधाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक देवे रख, सच श्लोक इक समझाईआ। लख चुरासी जम की फाँसी देवे कट, राए धर्म ना दए सजाईआ। मात गर्भ उलटा रुख़ ना दिसे मास दस, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस गुरमुख नाल अन्दर वड़ के निज नेत्र अक्ख नाल मिलाए अक्ख, आखर आपणा रंग रंगाईआ। बस्स कहिण विच बस्ती, काया मन्दिर मिले वड्याईआ। जिस दे अन्दर गुरमुख हस्ती, सति सरूप डेरा लाईआ। दिवस रैण नाम मस्ती, सच ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। कूड़ विकारा होया नष्टी, सच सुच्च वज्जे वधाईआ। सतिगुर मिल्या इक्को इष्टी, इष्ट दृष्ट देवे खुल्हाईआ । लेखा चुक्के कूड़ी सृष्टी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लहिणा मुके स्वर्ग बहिश्ती, चरण कँवल दए सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिगुर लभ्भे लिखी लेख लिख्ती, साख्यात गुरमुख विरले नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पार कराए वैरागी गृहस्ती, गृह आपणा इक वखाईआ।

रोटी अन्दर जगत धन्दा, श्री भगवान खेल रचाईआ। धंदे अन्दर गुरमुख बंदा, प्रभ बंदगी रिहा कमाईआ। बंदगी अन्दर सतिगुर बख्शंदा, बख्शिश आपणा नाम वरताईआ। कर प्रकाश चाढ़्हे चन्दा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। लेख चुकाए जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। पार कराए डूंग्घी कंधा, समुंद सागर तारनहार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रोटी रिज़क रहीम करीम दाता दानी आपणा हुक्म वखाईआ। रोटी कारण फिरे संसार, प्रभ साची खेल खलाईआ। जिस रोटी पिच्छे दर्शन दित्ते धन्ने जट्ट गंवार, निरगुण सरगुण आपणा रूप वटाईआ। सेवा करे नर निरँकार, बाल बाला रूप वखाईआ। सो रोटी लख चुरासी जीव जंत रोजगार, अबिनाशी

❋

❋

करते धार बंधाईआ । रोटी कमाउदयां लभ्भो हरि करतार, हर घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखावे आपणा दर, काया मन्दिर अन्दर दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजां करनी कार विच खुल्हाईआ।