पुस्तकालयभाग १६

१६ मग्घर २०२० बिक्रमी प्यारा सिँघ दे घर किशन पुरा महल्ला जलन्धर

किरपा कर पुरख समरथ, अदि जुगादि तेरी वड्याईआ। सचखण्ड दवारे रिहों वस, मुकामे हक़ तेरी रुशनाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दासी दास, सेवक सेवक रूप नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण अनाथां नाथ, दीना नाथ तेरी वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ निरगुण सरगुण दे साथ, सगला संग निभाईआ। कलयुग अन्त नौ खण्ड पृथ्मी वध्या पाप, सत दीप रिहा कुरलाईआ। आत्म सब नूं भुल्लया जाप, भरमे भुल्ली जगत लोकाईआ। साचे पतन कोई ना जाए घाट, पार किनारा ना किसे दसाईआ । चारों कुण्ट अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर ना कोई चुकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे तेरा पाठ, अन्तर लिव ना कोए लगाईआ। काम क्रोध लोभ मोह जगत तृष्ना कोई ना करे घात, जीवां जंतां घाउ रही लगाईआ। घर सुहागण नार मिले ना कन्त सुहाग, लख चुरासी ख़ुशीआं जगत मनाईआ। कलयुग अन्तिम माया पाई बेअन्त, त्रैगुण सके ना कोई मिटाईआ। साडे तिन्न हथ्थ गढ़ बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। तेरा भेव ना पाए कोई बण के बोध अगाधा पंडत, अनभव धार नज़र किसे ना आईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश साची बणे ना कोई संगत, ज़ात पात करे लड़ाईआ। साध सन्त दर दर घर घर फिरदे मंगत, तेरे दर भिखारी फेरा कोई ना पाईआ। जगत ख़ाहिश बहिस्त जंनत, तेरे चरण कँवल मिले ना कोई सरनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दीन दयाल कलयुग वेख अन्तिम, निज नेत्र नैण उठाईआ। दर दर घर घर नारी नर दिसे नार कमज़ातन, सुहागन रूप ना कोई वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि दे धुर दा वर, आत्म परमात्म भेव चुकाईआ। आत्म परमात्म प्रभ पर्दा खोल्ह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। शब्द अगम्मी नाद सुण धुरदा ढोल, ढोलक छैणा कम्म किसे ना आईआ। सच सिँघासण आत्म सेजा वसणा कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सुरती शब्द जाए मौल, तेरे रंग समाईआ। मात गर्भ दा पूरा कर कीता कौल, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। साचे कंडे अगम्मी तोल, तराजू नाम हथ्थ उठाईआ। कलयुग जीव जगत रैण अन्धेरी सुत्ते अनभोल, अक्ख नैण ना कोई खुल्हाईआ । जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, साचा मार्ग इक जणाईआ। साचा मार्ग दस्स भगवन्त, जन भगत बैठे ध्यान लगाईआ। लेखा चुके जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे कर अन्त, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। सृष्ट सबाई पारब्रह्म ब्रह्म इक्को दे आपणा मंत, मन्त्र सच सच्च समझाईआ। लहिणा देणा चुक्के लख चुरासी जीव जंत, तेरे सरन मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर तेरे अलख अलख निरँजण, आदि पुरख तेरी सरनाईआ। दाते दानी दर्द दु:ख भय भंजन, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। शब्द निधान नेत्र ज्ञान पा अंजन, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। तेरे नाम दी चढ़े रंगन, कसुम्बड़ा रूप नज़र कोई ना आईआ। आत्म परमात्म अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के सच दवारा सुणा सुहागी छन्दन, सोहँ आपणा राग अल्हाईआ। दर दर वेख नर नरेश दर तेरे आए मंगन, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सद वज्जे तेरे घर वधाईआ। सद वज्जे घर तेरे नाद, अनादी तेरे हथ्थ वड्याईआ। लेखा चुक्के ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी सरनाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, तेरे भगत तेरे जन तेरे सन्त तेरी ओट तकाईआ। धुरदरगाही अगम्म अथाह बेपरवाह दे दात, वस्त अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। मन वासना मिटे नार कमज़ात, सुरत सवाणी सुहागण इक्को रूप नज़री आईआ। अमृत आत्म प्या आबे हयात, हयाती विच्चों हयाती दे बदलाईआ। सजदा झुके सीस तैनूं करे अदाब, नमों नमों तेरी सरनाईआ। तेरा नूर चमके महान महताब, जलवा इक्को नज़री आईआ। तैनूं सजदा करे कोटन आफ्ताब, पर्दानशीन आपणा पर्दा दे चुकाईआ। महल नज़री आए तेरी इक महिराब, महिबूब तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जिस घर वज्जे तेरे नाम वधाईआ। भगत कहिण प्रभ ठाकर मीते, मित्र प्यारे मेहर नज़र नैण उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरे पिछले बीते, बीती कहाणी सुणन कोई ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी दस्स दस्स गए रीते, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दए हदीसे, खाणी बाणी धुर फ़रमाण सुणाईआ। भगत भगवान इक्को मंगण तेरी चरण प्रीते, दूजी ओट ना कोई तकाईआ। तैनूं मिल के होण ठांडे सीते, अग्नी तत पोह सके ना राईआ। लेखा चुक्के हस्त कीटे, ऊँच नीच इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। लाशरीक नौजवान, मर्द मर्दाने फेरा पाईआ। मुरीद मुर्शद वेख आण, दीद ईद कर रुशनाईआ।

❋

❋

भगत भगवान मंगण दान, दोवे जोड़ सीस झुकाईआ। ठांडे दर कर परवान, मेहर नज़र नैण तकाईआ। चौदां लोक दिसण वैरान, चौदां तबक फुल फुलवाड़ी ना कोई महकाईआ। चौदां विद्या होई शैतान, शरअ नाल मिल के करे लड़ाईआ। गुरदर मन्दिर शिवदुआले मट्ठ साचा दिसे ना धर्म निशान, जगत सियासत बैठी डेरा लाईआ। तीर्थ तट नेत्र नैणां नीर वहाण, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती धीरज धीर ना कोए धराईआ। जीआं जंतां साधां सन्तां कलयुग अन्त साबत रिहा ना कोई ईमान, सिदक सबूरी संग ना कोई रखाईआ। कूड़ी क्रिया लोकमात चढ़या तेरा तुफान, डूंग्घे सागर रिहा वहाईआ। तुध बिन चरण कँवल कोई ना करे परवान, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। पढ़यां किसे हथ्थ ना आया ज्ञान, अन्दर वड़ के निरगुण तेरी धार ना कोई समझाईआ। कोटन कोटि अग्नी अग्ग बैठे सड़ के, जल जल धारा बैठे तन सीतल रूप वटाईआ। तेरा नगर सच महल अटल मुनार पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब स्वामी कोई ना वेखे चढ़ के, दर घर साचे दरस कोई ना पाईआ। तेरे भगत कलयुग कोलों फिरदे डरदे, काया मन्दिर अन्दर वड़ वड़ तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। किरपा कर ठाकर स्वामी, सो पुरख निरँजण वड मेहरवाना। आदि जुगादी अन्तरजामी, हरि पुरख निरँजण नौजवाना। एकँकार दे पद निरबाणी, शाह पातशाह सच्चे सुल्ताना। आदि निरँजण तेरा नूर महानी, जोती जोत डगमगाना। श्री भगवान तेरी सच निशानी, निशाना झुल्ले दो जहानां। अबिनाशी करते तेरा खेल महानी, समझ सके ना कोई बाल अञ्याणा। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधानी, ब्रह्म देवे इक ज्ञाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर साचा मंग मंगाना। दर साचा मंगण जन भगत, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तुट्टे जगत, जगजीवण दाते आपणे चरण दे वड्याईआ। लेखे लग्गे बूँद रक्त, काया माटी हड्ड मास नाड़ी चमड़ी तेरी झोली पाईआ। आत्म परमात्म घर विच घर दे ब्रह्म मति, कूड़ी क्रिया छुट्टे पढ़ाईआ। अमृत झिरना मिले रस, निझर आपणी धार वहाईआ। शब्द सुणा अनादी अनहद, अनरागी राग अल्हाईआ। आत्म सेजा कर प्रकाश, तेरा नूर नज़री आईआ। तूं ठाकर हउँ सेवक दास, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सति पुरख निरँजण सदा स्वामी वस साथ, विछोड़ा तेरा जन भगत सह सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, आप आपणा मेल मिलाईआ। आपणा मेल प्रभ मेल आप, तेरे हथ्थ वड्याईआ। धुरदरगाही धुर दा दे जाप, अजपा जाप इक समझाईआ। हउँ बालक सेवक चाकर तूं माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। चरण कँवल बंधा नात, नाता बिधाता इक वखाईआ। दरस दिखा इक इकांत, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। बंद किवाड़ी

❋

❋

खोल्ह ताक, बज़र कपाटी पड़दा दे उठाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, आपणा नूर कर रुशनाईआ। ज़ाहर बातन कर बात, गुफ़त शुनीद तेरी सुणां शनवाईआ। खोल्ह वखा डूंग्घा खात, अखुट तेरा भण्डार इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्के ज़ात पात, पारब्रह्म ब्रह्म तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लै तराईआ। जन भगत करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम किरपा धार, किरपा निध बेपरवाहीआ। काया मन्दिर अन्दर दीपक बाल, जोती जोत कर रुशनाईआ। घर विच घर वखा सच्ची धर्मसाल, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। नाम अनमुलड़ा दे लाल, सचखण्ड भण्डारा झोली पाईआ। भाग लग्गे काया माटी खाल, घर वज्जे नाम वधाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, हक़ हकीकत दे जणाईआ। मिसल बणाए बेमिसाल, लेखा लिखे ना कलम छाहीआ। जन भगतां मिले श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई ना जाणे बाल नादान, मनमति समझ कोए ना पाईआ। निरगुण निरवैर पुरख सुल्तान, हरिजन साचे आप उठाईआ। अन्दर वड़ के दे ज्ञान, पर्दा दूई द्वैत चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे नाल मिलाईआ। हरिजन मेला कर भगवन्त, हरि भगवन दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ लभ्भ साचे सन्त, हरि सज्जण मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दी बणाए बणत, कर्म कर्म दा गेड़ मुकाइंदा। माणस जन्म बणाए बणत, घड़न भंनणहार समरथ स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारे आप प्रभ, हरि सतिगुर दया कमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन लभ्भ, मेल मिलावे हर घट थाईंआ। अमृत नाभ कँवल चवाए झब्ब, झिरना आपणा आप बरसाईआ। जगत दवारा पार हद्द, घर मन्दिर दए बहाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत घर सज्जण लए सद्द, सद्दा आपणा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन चाढ़्हे साचा रंग, कलयुग वज्जे नाम वधाईआ। किरपा कर सूरा सरबँग, शाह पातशाह होए सहाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, बिन पावा चूल सुहाईआ। उते बैठ वजाए मृदंग, अनरागी राग अल्हाईआ। कर प्रकाश निरगुण जोत चन्द, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। आत्म परमात्म जुग जन्म दी विछड़ी आपणे नाल लए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी निरगुण आपणी दया कमाईआ। अगला पिछला मेट पन्ध, साचा घर दए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगतां गोद उठाईआ। जन भगत सुहेले कलयुग आप, आपणी गोद उठाइंदा। त्रैगुण माया मेट ताप, त्रैगुण अतीता दया कमाइंदा। साची थापणा धुर दी थाप, पिछला लेखा मूल चुकाइंदा। पतित पापी कर के पाक, पुनीत आपणा रूप वखाइंदा। आत्म

❋

❋

परमात्म लेखा सज्जण साक, धुर दा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। शब्द अगम्मी दे दात, सर्ब स्वामी झोली आप भराइंदा। पार उतार आपणे घाट, पत्तण माही इक्को नज़री आइंदा। हो सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे गले लगाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप सति सरूप सोहँ जणाए सच्चा जाप, कोट जन्म दे पाप आप धवाइंदा। सेज सुहञ्जणी सहाए खाट, खटीआ इक्को वेख वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां आप उपाइंदा। जन भगत उपाए सतिगुर मीत, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग अन्दर सतिजुग चलाए रीत, सति सतिवादी फेरा पाईआ। जन भगतां नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण बैठा डेरा ढाहीआ। काया काअबा वखाए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ गुर दर इक्को नज़री आईआ। इक्को रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म सर्ब जीआं दा सांझा दस्से गीत, नव नौ चार करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां खेल खलाईआ । जन भगतां खेल खलाए अनोखा, अकल कल आपणी धार जणाइंदा। गुरमुखां नाल कदे ना करे धोखा, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। हरिजन हरिभगत तेरी काया अन्दर पारब्रह्म दा वड्डा पोथा, जिस दा पढ़यां अन्त कोए ना आइंदा। कर किरपा जिस मार्ग देवे सौखा, सो हरिजन जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर खोजण कोए ना जाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर घर विच घर वखाए उच्चा, महल अटल इक्को सोभा पाइंदा। जिस अन्दर साचा नाम दिसे सुच्चा, झूठी वस्त ना कोए वखाइंदा। अग्गे राए धर्म कदे ना टंगे पुट्ठा, चित्रगुप्त ना लेख जणाइंदा। मात गर्भ कदे ना होवे उलटा रुख़ा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां कहे आ मेरे लाडले पुत्ता, बिनां भगतां भगवान सोभा कोए ना पाइंदा। तिस गुरमुख सोहे सुहञ्जणी रुत्ता, घर सतिगुर नज़री आइंदा। सो हरिजन जागे जिस उपर प्रभू तुट्ठा, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। प्रभ दा मीत लुक्या रहे ना किसे गुट्ठा, नौ खण्ड सत दीप चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरब जन्म जो रुस्सा, तिस अन्तिम मेला आपणे नाल कराइंदा। भगतां उते श्री भगवान कदे ना करे गुस्सा, कोझे कमले आपणे गले लगाइंदा। ख़ुशी मनाए घर खा के टुक्कर रुक्खा, मेहरवान निरगुण सरगुण साची सेव कमाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुता, चेतन धार आप समझाइंदा। उजल करे लोकमात मुक्खा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कोई ना खावे जगत हलाली झटका कुट्ठा, इक्को अमृत आत्म रस सतिगुर पूरा मुख चवाइंदा। एथे ओथे दो जहान तिन्हां पैंडा मुक्का, जिस आपणा मुख वखाइंदा। भगत प्रीती श्री भगवान सदा भुक्खा, जुग जुग लोकमात वेखण आइंदा। कलयुग अन्त कदे ना रहे लुका, निरगुण निरवैर

❋

❋

निराकार अकाल मूर्त अजूनी रहित अनभव प्रकाश आप कराइंदा। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला गुर शब्दी आपे झुका, निउँ निउँ सजदा सीस निवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आपणे घर वसाइंदा। हरिजन वसेरा प्रभ चरण कँवल, मिले पारब्रह्म सुल्ताना। सो सुहाए धरनी धवल, जिस घर वज्जे राग तराना। नूर इलाही ख़ुदाए अवल्ल, नूर नूरानी पहरे बाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह वाली दो जहानां। दो जहाना वाली हरि निरँकार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण इक्को नज़री आईआ। सर्ब स्वामी रमत रमया अन्तरजामी वड बलकार, योद्धा सूर इक्को नज़री आईआ। परवरदिगार लाशरीक देवे इक निशानी, नूर ज़हूर जलवा इक दरसाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे नाम सिफ्त दी दस्सदे गए बाणी, धुर संदेसा जगत सुणाईआ। जिस दा लेखा लिख सके ना कोए कलम छाही कानी, कातब बैठे मुख भवाईआ। जिस दा भेद किसे हथ्थ ना आया विद्वानी, लिख लिख खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। सो शाह सुल्तान पुरख इक्को इक नौजवानी, जोबन आपणा आप हंढ्ढाईआ। कलयुग अन्त करे मेहरवानी, जन भगतां लए जगाईआ। तिक्खी मुक्खी मारे तीर कानी, सोहँ चिल्ले आप चढ़ाईआ। प्रेम प्रीत दी दस्से कहाणी, आत्म परमात्म कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे अंग लगाईआ। हरिजन लगाए अंग अंगीकार, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। पंज तत काया चोली करे स्वीकार, साढे तिन्न हथ्थ आपणी गंढ्ढ रखाईआ। अन्तर आत्म दे आधार, लेखा उदर दए मुकाईआ । सुरती शब्दी कर के ख़बरदार, बेख़बर आपणी ख़बर दए सुणाईआ। उठ सखी वेख सांझा यार, श्री भगवान इक्को नज़री आईआ। जिस दे नाल गुरू अवतार पीर पैगम्बर सारे करदे गए प्यार, मुहब्बत नाता जोड़ जुड़ाईआ। निउँ निउँ करदे गए निमस्कार, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। सो साहिब सतिगुर जन भगतां रिहा उठाल, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आपणे लेखे लाए अनमुलड़े लाल, हरि करता कीमत पाईआ। नाम कुठाली लए डाल, कंचन आपणा रंग वखाईआ । दीन दयाल प्रभ होए दयाल, दयानिध सदा सहाईआ। लेख चुका शाह कंगाल, नीचों ऊँच रिहा बणाईआ। जिस जन आपणा दरस दए दिखाल, सो गुरमुख सति सरूप समाईआ। नाता तोड़ जगत जंजाल, हरि चरण इक्को इक ध्यान रखाईआ । सृष्ट सबाई दिसे गुरमुख सदा कंगाल, गुरमुख कहे प्रभ अतोट अतुट ख़ज़ाना मेरी झोली दित्ता पाईआ। बिन सतिगुर पूरे एथे ओथे दो जहान कोई ना करे संभाल, अग्गे ला के घर लै के कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आपणे गृह वसाईआ। हरिजन वसे

❋

❋

गृह साचे खेड़ा, हरिमन्दिर आप जणाईआ। अगला पिछला चुक्के झेड़ा, झेड़ा जगत ना रहे लोकाईआ। जन्म जन्म दा बन्ने्ह बेड़ा, बन्धन दूई द्वैत कटाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरा, साचे मन्दिर दए वसाईआ। जिथ्थे नाद वज्जे इक्को तूं मेरा मैं तेरा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। सति दवारा खुल्ल्हा दिसे वेहड़ा, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। आवण जावण पतित पावण लख चुरासी जम की फाँसी कटाए जेड़ा, डोर नाम आपणे तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरि भगत सुहेले आपणे गले लगाईआ। हरि भगत सुहेला गले जाए लग्ग, हरि आपणा मेल मिलाईआ। कलयुग अग्न बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। साचा मार्ग धुर दा दस्स, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, आप आपणे घर बहाईआ। रखे सिर दे कर हथ्थ, बख्शे सच सरनाईआ। हरि का मन्दिर आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना जाए ढट्ठ, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत साचे सन्त जिस मन्दिर रहे वस, सो मन्दिर सोभा पाईआ। चरण कँवल प्रीती मानण रस, अनरस बैठे सर्ब तजाईआ। निरगुण वेख निरगुण रहे हस्स, सरगुण नाता गए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवन्त नाता जोड़ नार कन्त, आत्म सेज सेज सुहञ्जणी इक्को इक सुहाईआ। आत्म सेजा कर प्रकाश, दीपक लो उज्यारा। शब्द स्वामी वसे पास, निरगुण निरवैर निराकारा। घर मण्डल पावे रास, गोपी काहन खेल न्यारा। सीता सुरती राम कदे होण ना देवे उदास, मिल साची सखी मंगलाचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सद वसे पास, जगत विछोड़ा पार किनारा। जगत विछोड़ा तुटे नाता, हरस हवस ना कोए रखाईआ। परम पुरख प्रभ सर्ब सुखदाता, हरिजन साचे आपणी गोद बहाईआ । पूरब जन्म दा पूरा करे घाटा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। अन्तर आत्म पूरी करे ख्वाहिशा, ख़ालस आपणा रूप वटाईआ । एथे ओथे माणस जन्म हार ना आए पासा, जीवण विच्चों जीवण दए बदलाईआ। घर नूर दीपक प्रकाशा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अनहद शब्द सुणाए अगम्मी वाजा, सुर ताल नज़र किसे ना आईआ। शाहो भूप बण राजन राजा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। भगत भगवान चढ़ाए आप जहाजा, खेवट खेटा हो के सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम रच के काजा, करनी करता आप कमाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत प्यारा सिँघ आया भाजा, अग्गा पिच्छा नज़र कोई ना आईआ। साक सज्जण सैण संबंधी मारदे रहे आवाजां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । क्यों फिरदा भुल्लया पिच्छे साधां, साधना समझ किसे ना पाईआ। कर किरपा जिस प्रभ शब्द सुणावे बोध अगाधा, सो दूजी सुणे ना कोए पढ़ाईआ । पूरन अन्दर प्रकाश लाधा, प्रकाश विच्चों पूरन रूप नज़री आईआ। सो पूत जिस पिता नाल

❋

❋

मिलाया धुर दे दादा, नानक दादक दोवें छुटे जगत लोकाईआ। दोहां बुज्झया आपणा आपा, घर विच घर प्रभ सच्चा नज़री आईआ। एथे ओथे माई बापा, बैठा गोद उठाईआ । जिस दा आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जपदे गए जापा, सो सोहँ रूप समाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख ना कोई तापा, मढ़ी गोर दफ़न कर कफ़न ना कोए टिकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत तेरा अन्त करे ना कोई सयापा, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान हरिभगत आपणी गोद उठाए निक्का जिहा काका, वड्डा छोटा छोटा वड्डा इक्को रंग वखाईआ। गुरसिख सचखण्ड प्रभ चरण दुआर जा बिन तत तूं कहीं मेरा पापा, पिता पुरख तेरी सरनाईआ । निरगुण तेरी धार तेरे नाल जुड़या नाता, तेरे नालों विछड़ अन्त तेरे विच समाईआ। भगत भगवान दा इक्को साका, बिन भगत बिन भगवान दोवें विच जगत कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे तत आठा, नौ दर वेखे खेल तमाशा, दसवें घर गुरमुख वासा, कर किरपा आप कराईआ।