१६ मग्घर २०२० बिक्रमी हरदयाल सिँघ दे गृह महल्ला किशन पुरा जलन्धर
सो पुरख निरँजण कर तरस, गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दे दरस, हरि पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। एकँकार वाली दो जहान जुग जुग दी मिटा तड़प, बिहबल हो हो देण दुहाईआ। निरगुण जोत नूर प्रकाश कर साची दे परख, आदि निरँजण तेरा जलवा इक्को नज़री आईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी दरस दिखा घर घर विच परत, अबिनाशी करते फेरा पाईआ। जन्म जन्म दा रोग सोग चिन्ता दु:ख मिटा हरख, श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरी करा लिख्त पढ़त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कुरान अञ्जील नेत्र नैण रहे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, हरि ठाकर तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण भीख, दर भिखक रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी तेरी मन्नदे रहे हदीस, हज़रत तेरी सच पढ़ाईआ। लेखा लिख शास्त्र सिमरत सिफ्त कर कर राग छत्तीस, दन्द बत्तीस ढोला गाईआ। निरगुण सरगुण चलाउँदे रहे रीत, आत्म परमात्म नाता पंज तत जुड़ाईआ। सच संदेसा धुर दा गाउँदे रहे तेरा गीत, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुर दर तेरा नाद सुणाईआ। हर घट वसया दस्सदे रहे अतीत, त्रैगुण अतीता बेपरवाहीआ। एका रंग वखाउँदे रहे
❋
❋
हस्त कीट, राउ रंक ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। जुग चौकड़ी गए बीत, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। सृष्ट सबाई भुल्ली तेरी हदीस, साचा कलमा ना कोए सुणाईआ। मन वासना कोई ना सके जीत, जगत तृष्ना फिरे हल्काईआ। मिट्ठा कौड़ा कोई ना करे रीठ, विख अमृत रूप ना कोए वटाईआ। काया करे ना कोई ठांडी सीत, अठसठ तीर्थ तारीआं रहे जगत लाईआ। तेरे चरण कोई ना बन्न्हे प्रीत, प्रीतीवान नज़र कोए ना आईआ। छत्र झुले ना किसे सीस, राज राजान शाह सुल्तान बैठे ढेरीआं ढाहीआ। कर खेल आप अनडीठ, साहिब सतिगुर तेरी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ । पुरख अकाल तेरी ओट, दो जहान ध्यान लगाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड रखण तेरी ओट, लोक परलोक तेरा राह तकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सच नगारे ला चोट, नाम डंका इक सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी घर घर अन्दर भरया कूड़ा खोट, सच सुच्च रूप ना कोए वखाइंदा। काया मन्दिर किसे नज़र ना आए जगदी जोत, जोती जाता रूप ना कोए वखाइंदा । कूड़ी वासना सारे भोगण भोग, आत्म सेजा कोई ना सोभा पाइंदा। मदि प्याले कीते मधहोश, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा । तेरा लेखा कोई ना सके सोच, सोचयां हथ्थ किसे ना आइंदा। पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार क्यों बैठा ख़ामोश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। दर मंगे मंग पृथ्मी आकाश, मण्डल मण्डप ध्यान लगाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। साचे मण्डल पावे कोई ना रास, गोपी काहन रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ी क्रिया खेल तमास, नारी नर रहे वखाईआ। सच घर ना दिसे कोई वास, मण्डल मण्डप बैठे डेरा लाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। साची पटी पढ़े ना कोई किताब, चौदां विद्या होई हल्काईआ। कलमा हक़ ना जाणे कायनात, नबी रसूल पड़दा सके ना कोए उठाईआ। मुख पर्दा वेख नक़ाब, परवरदिगार फेरा पाईआ। सच रबाब वजाए ना कोए अहिबाब, तार सितार ना कोए हिलाईआ। साचे सजदे करे ना कोए आदाब, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। हुजरा दिसे ना किसे महिराब, महिबूब दरस कोए ना पाईआ। ख़ालक ख़लक वेख आप, मख़लूक आपणा वेस वटाईआ। पीर पैगम्बर तेरे दास, बण बरदे सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम रखी आस, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। चौदां तबक बुझा प्यास, आबे हयात मुख चुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, धुरदरगाही वेख वखाईआ। धुरदरगाही पुरख अकाल, अकल कल तेरी सरनाईआ। सति स्वामी हो दयाल, दीनां नाथ वेख वखाईआ। नव नौ चार दिसे बेहाल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। लग्गी अग्ग
❋
❋
काया माटी खाल, पंज तत सीतल धार ना कोए वहाईआ। निरगुण सरगुण दिसे ना किसे नाल, पड़दा उहला सारे बैठे पाईआ। बिन तेरे नाम होए कंगाल, शाह पातशाह देण दुहाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाईआ। चारों कुण्ट त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। साची घालण कोई ना रिहा घाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वर दाते बेपरवाहीआ । धरनी धरत धवल रही कूक, नाअरा इक्को इक जणाईआ। कलयुग अग्नी रही कूक, सांतक सति ना कोए वरताईआ। किसे घर ना दिसे कोई सुख, दुक्खां भरी लोकाईआ। चार वरन उजल दिसे ना कोई मुख, बरन अठारां कालख टिक्का शाही ना कोए धुआईआ। श्री भगवान तेरे नालों तेरे बैठे रुट्ठ, गुर का शब्द सारे रहे भुलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार सब ने कीता रुख़, मन वासना चारों कुण्ट भवाईआ। किसे मन्दिर गृह घर खेड़े दिसे ना सच सुच्च, जूठ झूठ करे लड़ाईआ । परवरदिगार सांझे यार ख़ालक ख़लक आ के पुच्छ, बेनज़ीर शाह हकीर शहिनशाह उठाईआ। जगत विकार वड हँकार आ के कुट्ट, नाम खण्डा तेज कटारा हथ्थ चमकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त परम पुरख पैंडा रिहा मुक्क, दूर दुराडी वाट अन्तिम नेड़े आईआ। भगत भगवान सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण आपणी गोदी चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। तेरा बूटा कदे ना जाए सुक्क, अमृत मेघ सिंच हरा कराईआ। सचखण्ड दवारे गिरवर गिरधारे क्यों बैठा लुक, मुख पर्दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साजण फेरा पाईआ। घर सज्जण आ प्रभ मेरे, नेत्र नैण नैण ध्यान लगाईआ। तुध बिन वसदे उजड़े खेड़े, ख़ाली बुत्त देण दुहाईआ। तेरे नाम दे पए झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। कलयुग वेख कूड़े गेड़े, लख चुरासी रिहा भवाईआ। कोई ना वसे तेरे नेड़े, दूर दुराडे भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, लोकमात वेस वटाईआ। लोकमात खोल्ह ताकी, ताकतवर तेरी ओट तकाईआ। समरथ पुरख मार झाती, बंद किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। लेखा वेख मानस ख़ाकी, ख़ाक विच रुली तेरी लोकाईआ। तेरे नाम तों सारे होए आकी, अक्ल कम्म किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता विके हाटी, कलयुग बण वणजारा हट्ट विकाईआ। साचा मिले ना कोए साथी, सगला संग ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पाठी, अन्तर आत्म तेरा नाउँ नज़र किसे ना आईआ। भरमे भुले ज़ात पाती, तेरा रूप ना कोए दरसाईआ। किरपा कर कमलापाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। तेरी ओट रहे तक्क, विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाइंदा। गुर अवतार रहे थक्क, जुग चौकड़ी पन्ध ना कोए
❋
❋
मुकाइंदा। पीर पैगम्बर दर मंगण हकीकत हक़, दोए जोड़ सीस निवाइंदा। त्रैगुण माया रही ढट्ठ, पंज तत वेख कुरलाइंदा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तिम गई फस, फैसला सच ना कोए सुणाइंदा। तेरे नाम दा मिले ना किसे रस, रसना जिह्वा जगत हल्काइंदा। आ के वेख खेड़ा अट्ठ तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो तेरा राह तकाइंदा। आत्म परमात्म तेरा सत्थर रही घत्त, तुध बिन यारड़े सत्थर ना कोए हंढ्ढाइंदा। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, रत्ती रत ना कोए वखाइंदा। किरपा कर पुरख समरथ, नेत्र नैण सर्ब बिल्लाइंदा। आ के खोल्ह आपणी अक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। नेत्र नैण रहे खोल्ह, अक्ख प्रतख जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ सच वजा ढोल, ढोल दो जहानां नाद सुणाईआ। धर्म दवारा इक्को खोल्ह, जन भगत लै जगाईआ। हर घट अन्दर जा मौल, मौला आपणा रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां नाल जो कीता कौल, अन्तिम पूरा दे कराईआ। कर प्रकाश उपर धौल, धरनी धरत धवल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। दर रखी आस श्री भगवन्त, चार जुग नैण उठाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे बेअन्त, महिमा अकथ कथ सके कोए ना राईआ। भेद ना जाणे कोई सन्त, रूप रेख सके ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण बेअन्त, बेअन्त बेअन्त कहि कहि पल्लू सर्ब छुड़ाईआ । बिन तेरे तेरा कोई ना जाणे मंत, मंतव हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा खेल जुगो जुगन्त, जुग चौकड़ी धार बंधाईआ। बोध अगाधा बणे पंडत, साची सिख्या सच समझाईआ। देवे दात जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रूप वखाईआ। दूजे दर कदे ना जावे मंगत, देवणहार इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा सोभा पाईआ। दर मंगण अठारां भगत, कबीर जुलाहा नाल रलाईआ। पारब्रह्म तेरा साचा वक्त, गुर अवतार लेखा देवे लिखाईआ। निरगुण हो के मात परत, सरगुण तत ना कोए जणाईआ। ग़रीब निमाणे उते कर तरस, कोझे कमले गले लगाईआ। लख चुरासी विच्चों परख, नाम कसवटी इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे अग्गे इक्को आस रखाईआ। कबीर कहे प्रभ ठाकर स्वामी, सोभावन्त तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम दे निशानी, सति सरूप इक समझाईआ। पढ़ पढ़ सारे थक्के तेरी बाणी, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। तेरी किरपा किसे ना मिले पद निरबाणी, चौथे घर ना कोए समाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी महिमा दी अकथ कहाणी, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। कलम शाही जगत बणी बाल अञ्याणी, तेरी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, इक्को देणा सच्चा वर, जन भगतां हो आप सहाईआ। भगत कहिण प्रभ भगत जन, आपणे रंग रंगाईआ। लेखा चुक्के वासना मन, मन मनसा रहिण ना पाईआ। लग्गे भाग पंज तत तन, ततव तत दे समझाईआ। कर प्रकाश नेत्र अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धुर दा राग सुणा कन्न, शब्द अनादी नाद वजाईआ। भाण्डा भरम भउ दे भन्न, घड़न भंनणहार तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। वस्त अमोलक दे धन, सच भण्डारा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा सच्चा घर, जिस घर तेरा खेल नज़री आईआ। सच्चा खेल दस्स भगवान, चौथे जुग सारे ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा लिख लिख दित्ता ब्यान, कलम शाही बंद कराईआ। ढोला गाया रसना ज़बान, बेज़बान तेरी करी पढ़ाईआ। कलमा नबी रसूल जणाया कलाम, कायनात कर शनवाईआ। किरपा कर वड अमाम, मुहम्मद तेरी ओट तकाईआ। ईसा मूसा बरदे बण ग़ुलाम, धूढ़ी ख़ाक रहे रमाईआ । परवरदिगार कर पहचान, वेला वक्त आप सुहाईआ। साडी तेरे अग्गे सलाम, दूजा काअबा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग वेख अन्त हैरान, उम्मत नबी रसूल गई भुलाईआ। तेरा जाणे ना कोई पैग़ाम, आयत शरायत ना कोई वड्याईआ। हउँ बाले तेरे अंझाण, तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। बण पेशवा मंगदे गए दान, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। कलयुग अन्तिम वेखे आण, वड पीरन पीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा दर, दर बदर आपणा फेरा पाईआ। दर बदर वेख प्रभ ख़ालक, खलील तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट दिसे ना कोई पालक, प्रितपालक करे ना कोए लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लोकमात बणाए सालस, सारे पल्लू गए छुड़ाईआ। तुध बिन लख चुरासी करे ना कोई ख़ालस, सति सरूप ना कोए वटाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां कूड़ी निंद्रा लाह आलस, सच हुलारा इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक विखाउणा धुर दा दर, जिस गृह बहि के आपणा काज रचाईआ। जिस घर बहि के करे काज, सो मन्दिर देणा वखाईआ। जिस मन्दिर बहि के मारे आवाज, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जिस संदेसे अन्दर तेरा राग, कोई समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा इक घर, जिस गृह बहि के आपणा राग अलाहीआ। जिस मन्दिर बहि सुणावें राग, तिस मिले माण वड्याईआ। जिस घर जगे चराग़, बिन तेल बाती रुशनाईआ। जिस दर रखें लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा आपणा दर, दर दरवेश बैठे ध्यान लगाईआ। दर वखाउणा प्रभ ठाकर एक, एकँकार तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम जिस बिध भगतां देवें टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । मन मति बुध इक्को वार करें विवेक, नाम रंग सच रंगाईआ।
❋
❋
कूड़ी क्रिया आपणे चाढ़्हें भेंट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगम्मी वर, मेहरवान आपणा रंग वखाईआ। मेहरवान वखाउणा रंग, सब बैठे ध्यान लगाईआ। सदी बीसवीं रही लँघ, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा सुणना चाहुंदे छन्द, शहिनशाह साचा राग अलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत किस बिध देवें इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवें गंढ्ढ, डोरी नाम तन्द बंधाईआ। तेरी आत्म परमात्म कदे ना होवे रंड, बण सुहागण ख़ुशी मनाईआ । साचे मन्दिर लावें अंग, अंगीकार इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। घर साचा वेखो वसे भगवान, हरि भगवन दया कमाईआ। वीह दस दा खेल महान, हरि करता दए जणाईआ। निरगुण सरगुण मिले आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सन्त सुहेले लए पहचान, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। सच दवारे बहि बहि देवे दान, दाता दानी आप वरताईआ। गुरमुख बणाए सच्चा काहन, मुख बंसुरी नाम वजाईआ। धुर दुआर वखाए इक मकान, सचखण्ड साचे पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई ग़रीब निमाणे, रहमत आपणी सच कमाईआ। तख्तों लाहे राजे राणे, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाईआ। जन भगतां बन्न्हे धर्मी गाने, डोरी तन्द नज़र किसे ना आईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान देवे माणे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साची वार साची थित, पुरख अबिनाशी कर के हित्त, दीन दयाल साचा मित्त, मित्र प्यारा दए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ अग्गे, दूर दुराडे ल्या बुलाईआ। करे खेल सूरा सरबग्गे, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। हरिजन वेखे आपणे रंग रंगे, रंग रंगीला इक्को नज़री आईआ। ग़रीब निमाणे आपे जाणे चंगे मंदे, वड दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे वल तक्कण, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलयुग वेखो पारब्रह्म प्रभ भगतां आया रखण, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह आया पुट्टण, लोकमात रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेले मार्ग साचा आया दस्सण, धुर दी करे पढ़ाईआ। हिरदे अन्दर आया वसण, सति सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी विच्चों विरोले मक्खण, सच मधाणा नाम रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे वेखण उठ, लोकमात ध्यान लगाईआ। परम पुरख प्रभ गया तुठ, दीन दयाल दया कमाईआ। जन भगतां दुआरे रिहा झुक, सीस जगदीश रिहा निवाईआ। निर्धनां निमाणयां रिहा पुछ, घर घर सद्दा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं कहिण वेखो थित आई सोलां मग्घर, दो जहानां वज्जे वधाईआ। वीह सौ दस बिक्रमी जिस पूरी कीती सधर, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। सो निरवैर पुरख निरगुण रूप आया बदल, जोती जाता नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम करे साचा अदल, अदालत इक्को इक रखाईआ। जन भगत चढ़ाए आपणी मंज़ल, सच दवारे दए पुचाईआ। आपे होए जन भगतां हरदिल, अजीज़ आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रुतड़ी इक सुहाईआ। आओ वेखो रुत सुहंदी, गुर अवतार रहे जस गाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदी, बख्शिश आपणी रिहा कमाईआ। जन भगतां फूलन देवे नाम सुगंधी, धुर दी वस्त इक वरताईआ। कर किरपा कढ्ढे विच्चों वासना गंदी, दुरमति मैल धुआईआ। सति धर्म दी दस्से इक्को डण्डी, आत्म परमात्म राह चलाईआ। करे सुहागण आत्म रंडी, हरि कन्त मेल मिलाईआ। दर ते रहिण ना देवे कोई भेख भखण्डी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। इक्को ढोला सुणाए सच्चा छन्दी, शहिनशाह आपणा राग अलाईआ। तोड़नहारा ख़ाना बंदी, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे रिहा वड्याईआ। आओ वेखो प्रभ खेल करे अनमुल्ल, हरि करता भेव चुकाईआ । लोकमात दा गुलशन वेखो सच्चा गुल्ल, गुरमुख रिहा महकाईआ। प्रभ गुंनचे विच्चों प्रगट होया फुल्ल, वासना आपणा प्रेम रखाईआ। सच प्रीती गया भुल्ल, हरि घोली घोल घुमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत लोकमात ना जाण रुल्ल, फड़ बाहों लए उठाईआ। साचे कंडे तोले तोल, तोलणहारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेखे चाईं चाईंआ। जन भगतां वेख प्रभ हरि ठाकर, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। कलयुग पार कराए डूंग्घा सागर, नईआ नौका नाम इक चढ़ाईआ। मेहरवान हरि करता कादर, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। सबर प्याला देवे इक्को सागर, सिदक सबूरी आपणे चरण रखाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ । साचा वणज इक वखाए बण सौदागर, सौदा आपणे हट्ट वकाईआ , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई मग्घर थित, वदी सुदी ना नाल रलाइंदा। ग़रीब निमाणयां कर कर हित्त, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। जिस नूं जुग चौकड़ी सारे लभ्भदे नित्त, सो नवित्त भगतां आपणी कार कमाइंदा। निरगुण हो के बणयां पित, सरगुण रूप रंग ना कोए वखाइंदा। सन्त सुहेले प्रेम प्रीती नाल लए खिच, रसना जिह्वा ना बोल सुणाइंदा । काया मन्दिर अन्दर डूंग्घी भँवरी वड़े विच, आप आपणा मुख छुपाइंदा। भेव चुकाए घर निज, निज आत्म अमृत रस चुआइंदा। सच्चे मिलण दी धुर दी बिध, शब्दी शब्दी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा
❋
❋
लेखा वेख वखाइंदा। धुर दा लेखा रिहा वेख, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां करे सच्चा हेत, हितकारी फेरा पाईआ। हरि भगत फुलवाड़ी मौले रुत्त बसन्ती चेत, ख़िज़ां रूप ना कोए वटाईआ। परम पुरख दा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेड, कोई समझ सके ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे जुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा भेज, अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत दे दे गए संदेस, गुर अवतार पीर पैगम्बर वाक भविक्ख्त जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन मिल्या ठाकर इक्को, प्रभ एका नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवे धुर दी टेको, टिक्का धूढ़ी मस्तक नाम इक लगाईआ। पतित पुनीत करे बुध बबेको, विवेकी आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हरिजन सन्त सुहेले सदा चेतो, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। अन्तर आत्म परमात्म निज नेत्र पेखो, बाहर दोए लोचण लभ्भण कोए ना जाईआ। साहिब सतिगुर गोदी बहि बहि खेडो, सच हुलारा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण रंग रंगाए आत्म चम्म, माटी नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल करे आपणा कम्म, निहकरनी आपणी कार कमाईआ। जिस दे हथ्थ मरन जन्म, जन्म मरन दोवें आपणी झोली पाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम बख्शे इक्को सरन, सरनगति इक समझाईआ। भय भ्यानक भउ चुक्के मरन डरन, डरन मरन रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा घर इक्को इक वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घर वेखो सच्च, हरि साचा सच बुझाइंदा। श्री भगवान नौ जवान मर्द मर्दान जन्म भगतां मिले हस्स हस्स, रुत्त सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मार्ग दस्स, रहिबर इक्को राह चलाइंदा। जोत प्रकाश घर घर निवास, बण दासी दास सेवक सेव कमाइंदा। दूर दुराडे सद्दे पास, जन्म जन्म दी पूरी करे आस, कर्म कर्म दा रोग कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे प्रभ आपणी कुल, कुलवन्ता वेख वखाईआ। जन भगतां पाए कीमत मुल्ल, हरि करता आप चुकाईआ। वीह सद उन्नी पंज अस्सू जो गए भुल्ल, सो भुल्ल लेखे रिहा लगाईआ। दुआबा संगत देवे इक इक फुल्ल, पंज पोह वेख वखाईआ। सच दवारे फुलवाड़ी जाए फुल्ल, नाम महक इक महकाईआ। करे खेल आप अभुल्ल, भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ । पंज पोह दा विहारा सति, सति सति वडियाइंदा। जांदा जांदा दए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा।
❋
❋
हरिसंगत आपणे नाल लै के आउणी फुल्ल वथ, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। किरपा करे पुरख समरथ, समरथ साची कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्न पंज आप वडियाइंदा। तिन्न पोह बद्धक लेखा, हरि सतिगुर पूर कराईआ । पंज पोह आशक भुलेखा, माशूक दए समझाईआ। दोहां रख्या धुर दा चेता, श्री भगवान होए सहाईआ। पंज सिख नाल बणाए नेता, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जन्म विच्चों जन्म दी फेर बदले रेखा, मानस मानस नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कारण आया पैज संवारन, बणाए साची धारन, धरनी देवणहार वड्याईआ। तिन्न पोह बद्धक मुक्कण वाला पन्ध, लोकमात पैंडा नज़र ना आईआ। पंज पोह डुब्बण वाला चन्द, आप आपणा मुख छुपाईआ। हरिसंगत तेरे नाल मिल के दोहां बेड़ा देवे बन्न्ह, आप आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान सदा सुखदायक, सुख सागर वेख वखाईआ । परम पुरख प्रभ साचा नायक, निरगुण दाता वड वड्याईआ। हरिसंगत करे इक हदाइत, हाज़र हो समझाईआ। बख्शिश रहमत जन भगतां उते अनाइत, परवरदिगार आप जणाईआ। पंज पोह दर आउण दी करे ना कोए किफ़ायत, मेहरवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार अट्ठ लेखा लिखे थाउँ थाईंआ । चार अट्ठ अंक जोड़ अठताली, सोलां पहर सोलां मग्घर दए वड्याईआ। जन भगतां पिच्छे बणे पाली, प्रितपालक फेरा पाईआ । लेखे लाए पत डाली, फुल्ल पाती वेख वखाईआ। पूरब जन्म जिन्हां घाल घाली, तिन्हां लेखा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। इक इक फुल्ल दयो वंड, हरि वंडण वंड वंडाईआ। जिस विच भरी नाम सुगंध, ख़ुशीआं रूप वटाईआ। सो भगतां नाल घर जाए नसंग, बण के पांधी राहीआ। रातीं सुत्तयां दए अनन्द, दिनें ख़ुमार चढ़ाईआ। तिन्न दिन सारे घर विच मंगणी मंग, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ । किरपा कर प्रभू बख्शंद, बख्शणहार तेरी वड्याईआ। गुरमुखां नालों ना टुट्टे साडा संग, सदी बीसवीं ना होए जुदाईआ । अग्गे वेखीए तेरा रंग, की वज्जे सच वधाईआ। आशक छुपे ना तेरा चन्द, बधक घाउ ना कोए लगाईआ। हरिसंगत तेरे पिच्छे टुट्टी दए गंढ्ढ, जन्म कर्म कर्म जन्म फेर बणाईआ। किरपा करे सूरा सरबँग, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। फूलन बरखा लाइण फुल्ल, कली कली महकाईआ । तेरे नालों विछड़े गए भुल्ल, भरम प्या लोकाईआ। जुग चौकड़ी माया ममता गए रुल्ल, करते कीमत कोए ना पाईआ। धन्न भाग तूं बणाईं आपणी कुल, कुलवन्त तेरी शरनाईआ। तेरा बूटा
❋
❋
कदे ना जाए हुल्ल, सिम्मल रूप ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरिजन साचे फेर जवाईआ।
१७ मग्घर २०२० बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह करतार पुर ज़िला जलन्धर
साची भगती भगवन प्रीत, श्री भगवान आप बणाईआ। जिस दी करे ना कोई रीस, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ । हरि सरनाई जगत वासना लए जीत, सति सरूप समाईआ। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठ, अमृत रस सच भराईआ। सदा सुहेला वसे चीत, सगला संग निभाईआ। लोकमात साची रीत, सो साहिब सतिगुर आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। साची भगती सतिगुर चरण प्यार, लोकमात इक जणाईआ । गुरमुख गुरसिख देवे आधार, सन्त सुहेले धीर धराईआ। भगत भगवान लए उठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा वणज आप कराईआ। लेखे लाए हरिजन घाल, करता कीमत आपे पाईआ। सच प्रीती जो जन रहे भाल, तिन्हां आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन इक्को बूझ बुझाईआ। साची भगती सतिगुर हित्त, हितकारी इक्को नज़री आइंदा। लेख अलेखा दए लिख, लिख्या लेख आप मिटाइंदा। अन्दर वड़ के खोल्हे भेत, भेद अभेद चुकाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र दरस दिखाइंदा। जगत माया ना लाए सेक, तत अग्नी आप बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। साची भगती सतिगुर संग, हरि करता आप जणाइंदा। काया चोली चढ़े रंग, सति सरूप वखाइंदा। घर सुणाए आपणा छन्द, साचा राग अल्हाइंदा। अगला पिछला मेट पन्ध, ठांडे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी भगती लाइंदा। जिस जन भगती लाए आप भगवन्त, आपणी दया कमाईआ। तिस लेखा लिखे बोध अगाधा महिमा अगणत, पर्दा दूई द्वैत उठाईआ । माणस जन्म बणाए बणत, लख चुरासी विच्चों दए वड्याईआ। नाउँ धराए हरि सज्जण सन्त, सन्त सतिगुर रूप वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणे राह चलाईआ। भगती मार्ग दस्से आप, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। घर मिलावा हरि सतिगुर सज्जण साक, बाहर टोलण कोए ना जाईआ। गृह मन्दिर खोल्हे बंद कवाड़ी ताक, पर्दा आपणा आप परे हटाईआ। साचा दे नाम निधान जाप, इश्नान चरण धूढ़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती देवे पाठ, पुस्तक हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। पुस्तक पाठ ना
❋
❋
कोए किताब, अक्खर अक्खर ना कोए समझाईआ। हरिभगत अन्दरे अन्दर कराए आपणा जाप, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म सुणाए गाथ, धुर संदेसा इक जणाईआ। पत्तण वेख प्रभ बैठा घाट, बण खेवट खेट मलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। जन भगत भगती रंग रता, रती रत रत सुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर पूरे टेको इक्को मथ्था, दूजे सीस ना किसे निवाईआ । जगत विकार करे हत्ता, हत्या बिन छुरी कटार हलाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन लेखा लेखे विच्चों समझाईआ। भगती लेखा अगम्म अथाह, बिन सतिगुर हथ्थ किसे ना आइंदा। लभ्भ लभ्भ थक्के जंगल जूह उजाड़ पहाड़ थल अस्गाह, समुंद सागर खोज खुजाईआ। अग्गे हो कोई ना पकड़े बांह, बाहों पकड़ पार ना कोए कराईआ। दूर दुराडे सारे करन ना, सगला संग ना कोए निभाईआ। नाता तुटे पुत्तरां माँ, पिता पूत गोद ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर पूरा जन भगतां इक्को करे हां, आप आपणे अंग लगाईआ। सच वसाए धुर मकान, सचखण्ड दवारा इक सुहाईआ। साची भगती प्रभ चरण ध्यान, सच ज्ञान इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां देवे सच प्रीती भगती दान, भगवन आपणे दर रखाईआ।