पुस्तकालयभाग १६

२ पोह २०२० बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

दो जहान रहे तक्क, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण हक़, झोली निरगुण अग्गे डाहीआ । लख चुरासी कहे पुरख समरथ, जीव जंत रहे दिल लाईआ। भगत कहिण भगवान हिरदे आ के वस, दूर दुराडे सच्चे माहीआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहे नस्स, बण बण पांधी राहीआ। सन्त साजण चरणी रहे ढट्ठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ । मुरीद मुर्शद हाल रहे दस्स, भेद अभेदा आप समझाईआ । गुरमुख गुरसिख नेत्र खोल्ह वेखण अक्ख, लोचण आपणा आप खुल्हाईआ । धुर दी दे वस्त साडे हथ्थ, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान तेरी रख के गए आस, आसावन्त तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे धुर दा वर, वस्त आपणी दात वरताईआ। दो जहान रहे झुक, सजदा सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे पुछ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जुग चौकड़ी कहिण क्यों बैठा लुक, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। लख चुरासी कहे किरपा निधान ठाकर स्वामी उठ, बेनज़ीर आपणी दया कमाईआ। भगत कहिण भगवान बणा साचे सुत, पूत सपूते गोद बहाईआ। सन्त साजण मंगण तेरी अगम्मी रुत्त, रुत्त बसन्ती इक महकाईआ। गुरमुख गुरसिख कहिण तेरी किरपा बिन साडे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ जगत वखाईआ। बिन तेरे नाम ख़ाली दिसे बुत्त, पंज तत ना कोए वड्याईआ। जगत वासना रही लुट्ट, लुट्टी सर्ब लोकाईआ। बेपरवाह क्यों बैठा रुस्स, घर घर विच मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, धुरदरगाही आपणी दया कमाईआ। दो जहान खोल्हण अक्ख, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पन्ध मुकावण नस्स नस्स, बण बण पांधी राहीआ। लख चुरासी जीव जंत इक्को मंगे तेरा रस, रस आत्म परमात्म दे वखाईआ। भगत भगवान गृह मन्दिर महल अटल निहचल जाणा वस, धाम भूमिका इक्को सोभा पाईआ। सच सरनाई ठाकर रख, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। सृष्ट सबाई दे इक्को मत्त, ब्रह्म विद्या कर पढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक पुरी लोअ आकाश धरत धवल कोई ना उबले रत्त, रती रत्त ना कोए तपाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा गाए जस, जस वेद पुराण ना सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे अलख जगाईआ। दो जहान कहिण प्रभ ठाकर स्वामी, हथ्थ तेरे वड्याईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ अन्तरजामी, घट घट वेखे बेपरवाहीआ। सन्त भगत कहिण बोध अगाध शब्द नाद तेरी धुर दी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। लख चुरासी कहे राह तक्के तेरा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बैठी ध्यान लगाईआ।

❋

❋

प्रेम प्रीती कहे तेरा अमृत रस मिले पाणी, सर सरोवर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह शहिनशाह हथ्थ तेरे वड्याईआ । हथ्थ तेरे वड्याई ठाकर, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। कलयुग वेख डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर आपणा फेरा पाईआ। सच करे ना कोई आदल, अदालत हक़ ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट अन्धेरा बादल, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सन्त सुहेले बिन तेरे होए पागल, साची सुद्ध ना कोए धराईआ। तेरा लेखा पढ़ पढ़ थक्के उते काग़ज़, तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। श्री भगवान जिन्ना चिर ना होइउँ हाज़र, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सब तेरा ध्यान लगाईआ। हाज़र हो हरि मेहरवान, वड वड्डे तेरी वड्याईआ। जन भगतां दे दरस दान, दीद ईद चन्द चमकाईआ। महिबूब मिल सच घर आण, मुहब्बत आपणी इक समझाईआ। महल अटल सोहे मकान, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। दीपक जोती जगे सच्चा भान, इक्को नूर होइ रुशनाईआ। सच सिँघासण बैठे आण, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। नज़री आए इक्को काहन, नूर ज़हूर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब सुल्तान दर तेरा सच्चा भाईआ। साहिब सुल्तान ठाकर मीत, बेअन्त बेपरवाहीआ। बोध अगाध शब्द अनाद धुर सुणा इक्को गीत, सोहला ढोला इक्को गाया। चरण कँवल उपर धवल आत्म मवल दे प्रीत, साची सिख्या इक दृढ़ाया। दिवस रैण घड़ी पल अट्ठे पहर वसें चीत, जगत ठगोरी रूप ना कोए धराया। मित्र प्यारे ठांडे दरबारे नज़री आ हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक आपणा डेरा लाया। दर दरवेश मंगण भीख, भिच्छया भिखत झोली दे भराया। त्रैगुण पंज तत मन मति बुध अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दाते कर ठांडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाया। सति दरबार हरि निरँकार किरपा धार जन भगतां कर आपणी रीझ, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आ वेख काया मन्दिर अन्दर लँघ दलीज, दस्म दुआरी आपणा कुण्डा लाहया। तेरी उडीक रखी ठीक, गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात गए समझाया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सहिज स्वामी दयाल वसे सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आया। करे खेल सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाया। जुग चौकड़ी सदी सदीवी गई बीत, कलयुग वेला अन्तिम आया। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी रखदे रहे उडीक, सम्मत सम्मती लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जन भगत तेरी ओट तकाया। तेरी ओट तक्की प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। सो पुरख निरँजण आ के वेख, हरि पुरख निरँजण फेरा पाईआ। एकँकार तेरी टेक, आदि निरँजण तेरी रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरा लेख, श्री भगवान इक्को नज़री आईआ। पारब्रह्म

❋

❋

ब्रह्म आपणा दस्स भेत, काया मन्दिर अन्दर वड़ आपणा पड़दा लाहीआ। साची रुत्त बसन्ती मौले चेत, फुल्ल फुल्लवाड़ी इक्को इक महकाईआ। आत्म परमात्म मिल के घर कर हेत, चिरी विछुंने आपणा मेल मिलाईआ। सुरत सुआणी शब्द हाणी मिल के खेड, घर साचे वज्जे वधाईआ। धुर संदेसा आपणा इक्को भेज, जगत विकारा भज्जे वाहो दाहीआ। जोती बख्श नूरी तेज, अन्ध अन्धेर गुआईआ। बण सखी गुरमुख मानण तेरी सेज, घर साचे सोभा पाईआ। निरवैर निराकार निरँकार जोती आ के वेख, बेपहचान आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरिजन बैठे ध्यान लगाईआ। ध्यान लगायण तेरा प्रभ, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना सके लभ्भ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत लभ्भ लभ्भ थक्की लोकाईआ। तेरी नज़र किसे ना आई हद्द, हदूद सके ना कोए समझाईआ । तेरा खेल पुरख समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी तेरा नाम जगत अक्खरां विच गए दस्स, निष्अक्खर दर तेरे झोली पाईआ। अन्दर वड़ के खोल्ह के गए अक्ख, निज नेत्र पर्दा लाहीआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल चलाया हट्ट, बण वणजारे जगत कार कमाईआ। धुर संदेसा दे के गए सच्च, सति सतिवादी तेरा राह जणाईआ। बिन पुरख अकाल कोई ना माणे धुर दा रस, रसीआ नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां पूरी कर आस, आसा तृष्ना तृखा दे बुझाईआ। चरण कँवल उपर धवल धरनी धरत सब रख पास, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। सच किनारा मिले तेरा घाट, पत्तण मिले सच्चा माहीआ। बीस बीसे चुक्के वाट, पांधी आपणे पन्ध मुकाईआ। शब्द अगम्मी चाढ़्ह राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। नाम जैकारा बोल अलख, अलख अलखणे इक अलख जगाईआ। दर तेरे तों लैणा हक़, हकीकत आपणी मंग मंगाईआ। बेपरवाह ना जाईं अक्क, ख़ुशी ग़मी विच वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नाउँ पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले बैठे झोली डाहीआ। झोली डाही कन्नी खोल्ह, गंढ्ढ नज़र कोए ना आईआ। किरपा करके तोल तोल, नाम तराजू कंडा हथ्थ उठाईआ। हब्ब वस्त तेरे कोल, अतोट अतुट वरताईआ। तेरे सदके रही अडोल, भरमी भरम ना कोए भुलाईआ। दूर दुराडे वस कोल, नेरन नेरा नज़री आईआ। नानक गोबिन्द कर के गया कौल, कलयुग अन्तिम पूरा दे कराईआ। कल कल्की आवे उपर धौल, धरनी हौला भार कराईआ। आत्म परमात्म निझर रस अमृत जन भगतां देवे साची पौल, खण्डा आपणा नाम विच फिराईआ। सच प्रीती मिट्ठा रस देवे विच घोल, शक़र गुड़ ना कोए वड्याईआ। काया अन्दर जाए मौल, मौला आपणी रुत्त सुहाईआ। उलटा कर के नाभ कौल, झिरना निझर इक झिराईआ । सच संदेसा

❋

❋

सुणाए बोल, अनहद नादी राग अल्हाईआ। बंद किवाड़ा देवे खोल्ह, पड़दा उहला आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, बीस बीसे तेरी आस रखाईआ। भगत कहिण प्रभ आ जा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। साचे वस साढे तिन्न हथ्थ खेड़े, पंज तत मिले वड्याईआ। जगत विछोड़ा मिटण झेड़े, झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। गुण गाईए तेरे मेरे, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। घर विच घर चाउ घनेरे, वज्जे तेरे नाम वधाईआ। प्रेम प्रीती चढ़ीए बेड़े, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। सच महल वसीए डेरे, जिथ्थे सूरज चन्द नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी कोई ना घेरे, त्रैगुण बन्धन ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, गुरमुख बैठे ध्यान लगाईआ। गुरमुख ध्यान लगायण तेरा, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ । पारब्रह्म प्रभ कर आपणी मेहरा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आवण जावण लख चुरासी चुक्के गेड़ा, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। सच दुआर वेखीए तेरा खेड़ा, जिस दवारे बैठा चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गृह मन्दिर दे जणाईआ। गृह मन्दिर दस्स भगवान, हरि भगत रहे जणाईआ। कवण झुल्ले सच निशान, निशाना कवण रूप वखाईआ। कवण मन्दिर सोहे मकान, कवण गृह वज्जे वधाईआ। कवण सिँघासण बहे आण, सोभावन्त कवण अख्वाईआ। कवण अबिनाशी पुरख नौजवान, ना मरे ना जाईआ। कवण शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह कवण अख्वाईआ। कवण हुक्म देवे हुक्मरान, हुक्मे अन्दर सर्ब भवाईआ। कवण निरगुण सरगुण करे परवान, जोती जाता वड वड्याईआ। कवण भगतां देवे दान, वस्त अमोलक मात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। श्री भगवान किहा हस्स, जन भगत आप जणाईआ। जो कुछ है सो मेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी देवां वथ, नित नवित्त वरताईआ। सर्ब जीआं दा वेखां हक़, हक़ हकीकत खोज खुजाईआ। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, गुर अवतार करी पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर सिर रख हथ्थ, कलमा नबी रसूल जणाईआ। भगत भगवान खोल्ह अक्ख, आखर आपणा मेल मिलाईआ। सन्त सुहेले सज्जण रख, रच्छया करे थाउँ थाईंआ। गुरमुखां लेखे लाए रत, रती रत्त आपणे रंग रंगाईआ। गुरसिख देवे इक्को मति, गुरमत्त सच दृढ़ाईआ। लख चुरसी खेड़ा करे भट्ठ, जगत भठियारा रूप वटाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए मिलाईआ। जन भगत मिलावा करे आप, हथ्थ रखे प्रभू वड्याईआ । जुग जन्म दा मेट संताप, संसा रोग चुकाईआ । आत्म परमात्म दस्स के जाप, सोहँ ढोला इक समझाईआ। पतित पुनीत

❋

❋

कर के पाक, पवित आप समझाईआ। निरगुण सरगुण सज्जण साक, सगला संग वखाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। घर मेट अन्धेरी रात, नूर चन्द जोत करे रुशनाईआ। इक्को सच वखाए प्रभात, संध्या नज़र कोए ना आईआ। इक्को गीत गोबिन्द गाथ, राग इक्को इक शनवाईआ। इक सुहेला वसे साथ, नर नरायण इक्को नज़री आईआ । कलयुग अन्तिम पुच्छे वात, बेपरवाह होए सहाईआ। जन भगतां मेल मिलाए ख़ास, ख़ाहिस सब दी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन आपणे नाल मिलाईआ। हरिजन मेला सच दरबार, दर घर साचा इक जणाइंदा। कलयुग अन्तिम कर प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाइंदा। साची रीती सिरजणहार, जन भगतां आप दृढ़ाइंदा। मन्दिर मसीती नज़र ना आए हरि निरँकार, घट घट अन्दर डेरा लाइंदा। नेत्र खोल्ह वेखो किवाड़, घट घट नज़री आइंदा। गुरमुख लभ्भण ना जाए कोई विच उजाड़, जंगल जूह ना फेरा पाइंदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, काया बाती जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन साचे जाओ जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। धुरदरगाही सुण अवाज़, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। निहकर्मी करे आपणा काज, सच करनी दए समझाईआ। ग़रीब निमाणयां रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण धूढ़ कराए मजन माघ, दुरमति मैल धवाईआ। सुरत सवाणी शब्द मिलावा कन्त सुहाग, लांव चौथी इक्को वार पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां होए सहायक हरि हरि, हरिजन दया कमाइंदा । जन्म कर्म दा मेट डर डर, भय भउ सर्ब चुकाइंदा। महल अटल काया वड़ वड़, सच सिँघासण वेख वखाइंदा। आत्म सेजा आपणी चढ़ चढ़, सोभावन्त सोभा पाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़ पढ़, सोहँ राग इक समझाइंदा। जन भगतां भाणा सिर ते जर जर, साचा मार्ग इक वखाइंदा। सन्तां पिच्छे हरि जू मर मर, मर जीवत रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंगे रंग आप, रंग चलूल इक चढ़ाईआ। भगत सुहेला माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। सति सुणाए इक्को जाप, पूजा सिमरन इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन देवे माण, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम लभ्भे आण, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। शब्द अगम्मी मारे बाण, अणयाला तीर चलाइंदा। आत्म परमात्म देवे पीण खाण, जगत वासना तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे नज़री आइंदा। हरिजन नज़री आए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। कर किरपा जन्म जन्म दा मुआफ़ करे कसूर,

❋

❋

कसवट्टी आपणा नाम लगाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, मेहर नज़र नैण उठाईआ । जिस बख्शे चरण धूढ़, दुरमति मैल दए धुआईआ। आत्म देवे इक सरूर, रस इक्को जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगतां जगत दलिद्र करे दूर, दु:ख नज़र कोए ना आईआ। दु:ख रोग ना कोई सोग, चिन्ता रंग ना कोए वखाईआ। इक्को देवे नाम जोग, साची जुगती आप समझाईआ। आत्म परमात्म चुगणी चोग, सोहँ हँसा माणक मोती आप समझाईआ। हो सुहेला लोक परलोक, दो जहानां संग निभाईआ। एथे ओथे बख्शे ओट, ओट अकाल इक्को आप जणाईआ। फड़ बहाए साचे कोट, सच दुआरा दए वखाईआ। जिस घर प्रकाश इक्को निर्मल जोत, दूजा दीप ना कोए वखाईआ। जन भगतां ना जणाए कोई मुक्ती मोख, निरगुण आपणी जोत आपणे विच समाईआ। जिस दुआरे कोई ना सके पहुंच, तिस मन्दिर गुरमुख बैठा डेरा लाईआ। जगत विद्या कोई ना सके सोच, चौदां विद्या होई हल्काईआ। पारब्रह्म प्रभ जन भगतां मिल के माणे मौज, मौजूदा आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेड़ा आप तराईआ। डुबदा बेड़ा देवे तार, हरि सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। पार किनारा सतिगुर विच संसार, चरण कँवल समझाईआ। साहिब सतिगुर निमस्कार, नमो नमो दृढ़ाईआ। भरम भुलेखा कूड़ निवार, जगत संसा दए मिटाईआ। सद हमेशा पास रहे सिरजणहार, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उपाईआ। हरिजन उपाया आप हरि, हरि मन्दिर दए वड्याईआ। आपणी किरपा भगत कर, भगती रंग चढ़ाईआ। नाम शक्ती अन्दर धर, काया बस्ती आप वखाईआ। धुर दा अक्खर आपे पढ़, ढोला राग सुणाईआ। लेखा जाण चोटी जड़्ह, मध आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराईआ। हरिजन उतरे पार किनार, नईआ सतिगुर आप चलाइंदा। सच दवारे दए बहाल, घर इक्को इक वखाइंदा। लग्गी प्रीती निभे नाल, अद्ध विचकार ना कोए तुड़ाइंदा। इक्को लेखा शाह कंगाल, ऊँच नीच ना वंड वंडाइंदा । कलयुग अन्तिम आपे भाल, हरिजन साचे नाल मिलाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, जगत वणजारा फेरा पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन जनहरि आपणे घर वसाइंदा। हरिजन वसणा घर इक, इक्को इक जणाईआ। हरिजन मन्दिर वेखणा इक, अन्दरे अन्दर रुशनाईआ। हरिजन मन्नणा प्रभ इक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। हरिजन मंगणा दान इक, नाम निधाना झोली पाईआ। हरिजन मंगणा ज्ञान इक, प्रभ वज्जे नाम वधाईआ। हरिजन मंगणा इश्नान इक, चरण धूढ़ी मल मल नुहाईआ। हरिजन मंगणा ध्यान इक, लिव अन्तर आत्म लाईआ। हरिजन मंगणा बबाण इक, गुर शब्द

❋

❋

लए चढ़ाईआ। हरिजन मंगणा मकान इक, प्रभ चरण मिले सरनाईआ । हरिजन मिलणा भगवान इक, जिस मिलयां विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे अंग लगाईआ। हरिजन मंगण इक्को ओट, दूजी आस ना कोए रखाईआ। हरिजन मंगण एका जोत, जिस जोत जोती नूर दित्ता उपाईआ। हरिजन मंगण इक्को सोच, सोच प्रभ ध्यान लगाईआ । हरिजन मंगण इक्को मौज, सतिगुर गोदी लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हरिजन मंगण एक भिख, वस्त इक दृढ़ाईआ। हरिजन मंगण इक सिख, सिख्या साहिब समझाईआ। हरिजन मंगण इक दिस, दहि दिशा ना कोए भवाईआ । हरिजन मंगण इक थित्त, थित्ते नज़र किसे ना आईआ। हरिजन मंगण प्रीत नित, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लग्गी तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन संग रखाईआ। हरिजन मंगण इक आस, आसा इक जणाइंदा। हरिंजन मंगण इक प्यास, दरस दरसी दरस जणाइंदा। हरिजन मंगण इक रास, बिन गोपी काहन नचाइंदा। हरिजन मंगण इक ज़ात, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा । हरिजन मंगण इक प्रभात, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। हरिजन मंगण इक सौगात, सो पुरख निरँजण आपणी मेहर झोली पाइंदा। हरिजन मंगण चरण प्रीती सच्ची दात, दयावान आप समझाइंदा। जिस मिल्या एथे ओथे बज्झे नात, नाता जगत ना कोए तुड़ाइंदा। कोझी कमली कुलखणी लेखे लाए नार कमज़ात, सुहागण आपणे नाल कराइंदा। उत्तम कर के मात ज़ात, ज़ात आपणी विच मिलाइंदा। जिस दा लेखा लिख लिख दस्सदी रही कलम दवात, कलमा नबी रसूल समझाइंदा। सो साहिब किरपा करे आप, आप आपणी गोद उठाइंदा। हरिजन बणाए सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। चार जुग दा भविक्ख्त वाक, प्रभ पूरा पूर कराइंदा। जन भगतां दे के साथ, संगी आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पूरी करे आस, आपणी आसा जन भगतां विच टिकाइंदा।

३ पोह २०२० बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

बेपरवाह अर्शी फ़र्शी, बेपहचान दया कमाइंदा। लेखा जाणे धवल धरती, धरनी धर्म वखाइंदा। गुरमुख धार जुग जुग निरगुण सरगुण हो के परती, पुतला पंज तत वखाइंदा। साहिब सतिगुर बिन लेखे चुक्कण ना देवे किसे अर्थी, अथवा आपणा रंग रंगाइंदा। दो जहान कला रखे चढ़दी, कल आपणी नाल रलाइंदा। हरिजन आसा कदे ना मरदी, मर जीवत

❋

❋

रूप वटाइंदा। सच दवारे घर साहिब वड़दी, सति सतिगुर दरस कराइंदा। जिन्हां ठाकर बणे दर्दी, दर्दीआं दर्द झोली पाइंदा। ना कोई जाणे आरजू अरजी, आशा आपणी वेख वखाइंदा। पुरख अकाल खेल नहीं फ़र्ज़ी, फ़ज़ल रहमत आप कमाइंदा। पाटा चीथड़ सीवें दरजी, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। ना मकरूज ना दिसे कर्जी, गर्ज़ आपणी भगतां नाल रखाइंदा। जगत जहान चले ना किसे मर्ज़ी, राह आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाइंदा। गुरमुख आसा रही कूक, पूरब ध्यान लगाईआ। तुध बिन चुके ना कोए चूक, चौकड़ी जुग गए विहाईआ। कोटन वार तन काया माटी दिती फूक, गोर कबर टिकाईआ। कोट वार जन्म अजन्म खेल खेलया पंज भूत, पंज तत संग रखाईआ। तुध बिन कोए ना बणाए साचा पूत, सपूत नाउँ ना कोए धराईआ । आसा तृष्ना मिटे ना कोई भूख, धीरज तृप्त नज़र कोए ना आईआ। फिर फिर वेख्या चारे कूट, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ । बिन सतिगुर नाता दिसे झूठ, सगला संग ना कोए निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कर गए कूच, कूचा गली होका ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा नाम सुणाईआ। बिन तेरी किरपा सूचम मिली ना कोई सूच, सुच्चे हथ्थ किसे ना आईआ। जगत हँकारी उच्चे लम्मे अध मूच, निवण सो अक्खर समझ कोए ना पाईआ। चरण कँवल धरनी धवल तेरे कोए ना जाए झुक, बिन मेहर नज़र नज़र ना कोए मिलाईआ। कर किरपा प्रभ ल्या पुछ, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। जुग द्वापर जिस ल्या चुक, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। तिस दा दाणा पाणी जगत रिहा मुक, स्वास स्वास थक्के सेव कमाईआ। तिस उपर किरपा कीती तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। फड़ बाहों उजल करे मुख, मुख मुख नाल छुहाईआ। प्रेम प्यार दी साची रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन्म जन्म जन्म दा बूटा पए फुट, पत्त डाली नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साहिब सतिगुर पोह तिन्न लोक तिन्न श्लोक तिन्न बिन तिन्नां तिन्न वड्याईआ।

३ पोह २०२० बिक्रमी नरायण सिँघ दे गृह गुमानपुरा ज़िला अमृतसर

पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, उपर धरत दे वड्याईआ। दर तेरे कूक करां पुकार, सच सच सुणाईआ। जुग चौकड़ी मनमुखां चुक्कदी रही भार, आपणे कंध उठाईआ। अर्थी कहे बख्शिश कर बख्शणहार, बख्शीश तेरे हथ्थ नज़री आईआ। मेरा लेखा दे निवार, बिन लेखिउँ लेखे पाईआ। मेरा उन्हां नाल प्यार, जिहड़े तैनूं गए भुलाईआ। चुक्क चुक्क सुट्टदी रही घरों बाहर, मढ़ी गोर टिकाईआ। वेंहदे रहिण सज्जण यार, भैण भाई सर्ब लोकाईआ। मैं खेल करां अपार, आपणी

❋

❋

छाती डाहीआ। जो मेरी छाती उते मेरा चढ़या यार, तिस लोकमात तत नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कोल मैं करी पुकार, पहली वार सीस निवाईआ। जिस वेले उच्च पीर बण के चार बणाए कहार, कंध कंध नाल मिलाईआ। मैं किहा तूं सांझा यार, सब दा साहिब गुसाईंआ। मेरे उते सुतों पैर पसार, जीवत जीवण रूप वटाईआ। मेरे औगुण अवगुण बख्श किरपा धार, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेहर नज़र उठाईआ। गोबिन्द कर के गया कौल, इकरार मेरे नाल रखाईआ। देवां वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। बीस बीसे आवां कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सच दुआरा देवां खोल्ह, दरवाज़ा इक्को नज़री आईआ । लख चुरासी विच्चों भगत विरोल, आप आपणे अंग लगाईआ। तेरा पूरा करां बचन बोल, अनबोलत रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। अर्थी तेरा भार करे थोड़ा, थोड़ी थोड़ी वंड वंडाइंदा । नीहां हेठ रख के पुत्तर जोड़ा, जोड़ी आपणे रंग रंगाइंदा। शब्द अगम्मी चढ़ के घोड़ा, धरत धवल वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण सस्से उपर होड़ा, हाहा टिप्पी मेल मिलाइंदा। नाल काग़ज़ रखे कोरा, जगत रुपईआ अंग लगाइंदा। करे खेल अवर का होरा, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, तेरा लेखा लेखे पाइंदा। सुण अर्थी कर ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाईआ। किरपा करे श्री भगवान, हरि भगवन वेख वखाईआ। तेरे उते बाले सौण निधान, बाली बुध वज्जे वधाईआ। जिस गृह तेरी अर्थी पहली वेर रखे आण, सच निशान दए झुलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मकान, नौ दर वेखे चाईं चाईंआ। जन भगतां कर परवान, घर साचे लए बहाईआ । खेले खेल नौजवान, भेव अभेदा आप समझाईआ। बीस बीस करे परवान, जगत जगदीश ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां दे के दान, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। तेरी करे फेर संभाल, सम्बल तेरा पन्ध कराईआ। जुग जुग जुग जो चुक्कया भार, जन भगतां नाल हौला कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, तेरा लेखा लेखे लाईआ। तेरा भार जाए घट, घाटा सतिगुर पूर कराइंदा। गुरमुख तेरे उते आपणा चरण दए रख, ख़ुशी ख़ुशी नाल टिकाइंदा। मात पित भाई भैण सज्जण सैण सारे ख़ुशी नाल कहिण हस्स, वाहवा गुरमुख आपणे घर जाइंदा। जिथ्थे मिले पुरख समरथ, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। पंज तत लत्त बांह ना कोई हथ्थ, नौ दर ना कोए रखाइंदा। बिन अक्खां मेल के आपणे अक्ख, आखर आपणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सब दा लहिणा पूर कराइंदा ।

❋

❋

३ पोह २०२० बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह गुमानपुरा ज़िला अमृतसर

धन्न भाग प्रभ दित्ता दिलासा, धुर दी आस पुजाईआ। ख़ुशीआं नाल मेरा निकले हासा, जिस वेले गुरमुख आसण लाईआ । उते सौं बदले कोई ना पासा, अंगड़ाई लए ना कोए लोकाईआ। सृष्ट सबाई सदा मन रहे उदासा, जो मेरे संग आपणा कदम उठाईआ। सारे कहिण पै गया घाटा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। संबंधी कहिण टुट्टा साका, सज्जण मुख छुपाईआ । धीआं पुत कहिण विछड़या मापा, पिता पूत वेख रिहा कुरलाईआ। सुंञ मसाण धूंआँधार मेरा अहाता, अग्न लाट इक्को नज़री आईआ। मैं कहि कहि थक्की मेरा कोई ना सुणे साका, साखी समझे ना कोए जीव शुदाईआ। जिस उपजाई सो लै के चलया दाता, वड दातार वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारा पीर पैगम्बरां दा किसे ना मन्नया आखा, अमल सके ना कोए कमाईआ। गोबिन्द आपणे अंगीठे उते मारी झाका, झाकी पुरख अकाल नाल मिलाईआ। हड्डीआं बालण ना कोई साथा, काया माटी चम्म कम्म किसे ना आईआ। कोई हूंझ ना सुट्टे तीर्थ ताटा, बिन पुरख अकाल पार ना कोए कराईआ। जिस गुरमुख अमृत पीता मेरे बाटा, सो गुरसिख अंगीठा फोल ना कोए वखाईआ। सुण के बचन जगत अर्थी निकलया हासा, भज्जी फिरे चाईं चाईंआ। साहिब सतिगुर दस्स अगली बाता, किस वेले मिले वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ आए मेरा पिता माता, पारब्रह्म फेरा पाईआ। जन भगतां मनावे आपणा आखा, आखर सब दा डेरा ढाहीआ। हरिजन हरिभगत होए ना कोए उदासा, ग़मी ख़ुशी विच प्रगटाईआ। तेरी वस्त प्रभ तेरे पासा, जगत पसारा कूड़ा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी आसा पूर कराईआ। अर्थी कहे दस्स साची रीत, रीतीवान दया कमाईआ। की मेरे नाल चल गौण तेरे गीत, तेरा नाम ध्याईआ। मैंनूं तसल्ली ना आवे ठीक, जुग चौकड़ी वेखी तेरी लोकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गया बीत, वेला अन्त रिहा कुरलाईआ । श्री भगवान कहे अतीत, सति सतिगुर आप जणाईआ। जिन्हां भगतां बख्शां आपणी प्रीत, सो मेरे दुआरे आवण चाईं चाईंआ। नेत्र मूंहों रसना बोल कोई ना मारे चीक, बौहड़ी बौहड़ी ना कोए सुणाईआ। ख़ुशीआं नाल कहिण हरि भगत प्रभ घर जाए जिस दी रखी उडीक, सो मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लेखा सब दा लेखे लाईआ।

❋

❋

३ पोह २०२० बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह गुमानपुरा ज़िला अमृतसर

भगत भगवान थापण थाप, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा जाप, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द समझाइंदा। बोध अगाधा धुर दा पाठ, सो साहिब आप समझाइंदा। अमृत सरोवर तीर्थ ताट, घर किनारा इक दरसाइंदा । अन्ध अन्धेर मिटाए रात, जोती नूर चन्द चमकाइंदा। मन्दिर चढ़ के देवे साथ, घर घर विच वेख वखाइंदा। सच प्रीती बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। जुग चौकड़ी पुछे वात, नित नवित्त फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगतां इक्को राह दरसाइंदा। भगत भगवान साचा मीत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। सच संदेस सुणाए गीत, धुर दा ढोला राग अलाईआ। धाम वखाए इक अणडीठ, निज नेत्र कर रुशनाईआ। ततव तत करे सीतल सीत, धार अमृत मेघ बरसाईआ। लेखा तोड़ मन्दिर मसीत, सच दुआर इक्को इक समझाईआ। जिस गृह स्वामी सतिगुर मिले सज्जण अतीत, त्रैगुण रंग ना कोए रंगाईआ। आदि जुगादि ना होए पलीत, पाक पाकी नज़री आईआ। कौड़ा करे मिट्ठा रीठ, रस आपणा नाम भराईआ। सच दवारयों देवे भीख, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। जन्म जन्म जिस दी रखी उडीक, सो वेला वक्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगत सदा सुहाईआ। जन भगत प्रभ सदा सुहेला, आदि जुगादी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वेला, थित आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर खेल खलाइंदा। पुरख अकाल बण के सज्जण सुहेला, सतिगुर साचा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा । मेहर नज़र करे करतार, हरि करता वड्ड वड्याईआ। धरनी धरत धवल पैज दए संवार, जिस गृह आपणा चरण टिकाईआ। मानस मानुख मानुष लावे पार, मानुखता आपणा भेव समझाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख दए निवार, भूत प्रेत जिन्ह खबीस डेरा ढाहीआ। लख चुरासी विच्चों लएं निकाल, फड़ बाहों गले लगाईआ । सतिगुर पूरा होए दयाल, दीनन देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे देवे पाईआ। भूत प्रेत ना कोई जिंन, हरि जननी वेख वखाइंदा। लेख चुकाए लोक तिन्न, परलोक घर वसाइंदा। किरपा करे ठाकर छिन्न, छिन्न भंगर हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन लहिणा झोली पाइंदा। लहिणा झोली पाए पुरख समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अन्तर आत्म नाम बीजे साचे वत, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। नाड़ी नाड़ ना उबले रत, रती रत ना कोए जणाईआ। जानणहारा मित गत, गति मित आपणी दए समझाईआ। लेखे लाए जिन्हां मिली इक्को मत्त, सतिगुर

❋

❋

मति इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे सगला संग वखाईआ। हरिजन संग सतिगुर प्यारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एथे ओथे दए सहारा, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। शब्द गुरू योधा सूरबीर बलकारा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। महल अटल वखाए सचखण्ड सच्चा घर बाहरा, दीवा बाती कमलापाती निरगुण जोत इक्को इक रुशनाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण बहे एकँकारा, अकल कलधारी आपणा डेरा लाईआ। नाम निधान श्री भगवान सति सति बोल जैकारा, सति सतिवादी हुक्म वरताईआ। भगत भगवन्त खेल न्यारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे कंठ लगाईआ। हरिजन कंठ लगाए ठाकर, हरि करता दया कमाइंदा। पार कराए जगत सागर, डूंग्घी भँवर ना कोए रुढ़ाइंदा। दरगाह साची देवे आदर, चरण दुआर इक वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणे घर वसाइंदा। साचे घर वसे जन सज्जण, हरि सतिगुर दया कमाईआ। प्रभ मिले दर्द दु:ख भंजन, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधान पाए अंजण, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। साचे ताल सच दुआरे वज्जण, घर साचे वेखे इक शनवाईआ। दीन दयाल पड़दे कज्जण, करता पुरख बेपरवाहीआ। पिछला लेखा गुरमुख छड्डण, अग्गे सतिगुर चलण रजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जन भगतां आए लभ्भण, रूप अनूप आप धराईआ। रूप अनूप धरे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सन्त सुहेले लभ्भे सन्त, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। सच प्यार नार कन्त, आत्म परमात्म आप बंधाइंदा। सेज सुहञ्जणी सोभावन्त, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। लेख चुकाए जगत पंडत, बोध अगाधा हुक्म सुणाइंदा। साची सखीआं जणाए साची संगत, संग सोहणा आप वखाइंदा। माणस जन्म ना होवे भंगत, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा । नाता तोड़ बहिश्त जंनत, स्वर्ग चरणां हेठ दबाइंदा। भगत भगवान अन्तिम मेले आपणे नाल अन्त, जोती जोत विच रलाइंदा । सच धाम सच दुआरा सचखण्ड सोभावन्त, थिर घर आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, लख चुरासी कटे फाँसी, भूत प्रेत कुल विनासी, उदासी हरिजन आप मिटाइंदा।

३ पोह २०२० बिक्रमी दर्शन सिँघ दे गृह दरगा पुर

करे पुकार जीव आत्म, बिन नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर परम परमात्म, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। दर्शन दे जलवा

❋

❋

नूर बातन, बाहर मिले ना कोए वड्याईआ। काया मन्दिर अन्दर बण साथन, निरगुण सगला संग निभाईआ। बोध अगाध शब्द अगम्मी दस्स गाथन, कलमा इक्को इक समझाईआ। भूमका वखा सच सिँघासण, धाम साचा नज़री आईआ। साचे मण्डल पा रासन, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। लख चुरासी भरी तेरी रख के आसन, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेरा पाईआ। तेरी हथ्थ ना आई मैनूं ज़ातन, ज़ात पात वेखी जगत लड़ाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द निरगुण सरगुण गाउँदे तेरा भाषण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान दए दुहाईआ। भगत सन्त गुरमुख सज्जण सारे आखण, परम पुरख प्रभ दाता इक्को बेपरवाहीआ। चरण कँवल बन्ने्ह आपणा नातन, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखउणा आपणा घर, घर घर विच पड़दा लाहीआ। आत्म कहे परमात्म मीत, प्रभ तेरा राह तकाईआ। सच स्वामी साहिब अतीत, घर आउणा चाईं चाईंआ। सोहँ ढोला तेरा गावां गीत, मन्दिर मसीत नज़र कोए ना आईआ। भगत भगवान धुर दी रीत, दूजा राह ना कोए चलाईआ। मन्दिर दस्स इक अणडीठ, जिस गृह बैठा डेरा लाईआ। करवट लै बदल लै पीठ, सनमुख नूर नुराना दे दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिरहों विछुंनी दए दुहाईआ। आत्म कहे प्रभ मेरे ठाकर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। परमात्म तेरा डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर भेव कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी बणी रही सौदागर, लख चुरासी वणज हट्ट चलाईआ। तेरा रूप नज़र ना आया इक इकागर, सति सरूप ना कोए दरसाईआ। भेव खोल्हे ना तेरा कोए पुरख अबिनाशन, अबिनाशी तेरी धार ना कोए जणाईआ। वेख थक्की पृथ्मी अकाशन, गगन मण्डल पुरी लोअ खोज खुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिस्मिल हो के सारे आखण, दाता करता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे भीख मंग मंगाईआ। मंगे भीख आत्म गुरमुख, गुर गुर दया कमाईआ। जन्म कर्म दी मेट भुक्ख, तृष्ना रोग चुकाईआ। दरस दिखा निरगुण सनमुख, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जगत विकारा फड़ के कुट्ट, शब्द खण्डा हथ्थ वखाईआ। दर दुआरे आ के पुच्छ, दूर दुराडे सच्चे माहीआ। तेरे चरण कँवल जावां झुक, बन्दना डण्डौत सीस जगदीश इक निवाईआ। मेहरवान क्यों बैठा चुप्प, निरगुण आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, बिन मस्तक लेख लिखाईआ। गुरमुख आत्म रही रो, बिन नैणां नीर वहाईआ । तेरी कोई ना देवे सो, कलयुग भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अमृत अंमिउँ रस कोई ना देवे चोअ, सांतक सति नज़र कोए ना आईआ। सच प्रकाश करे कोई ना लोअ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जीव जंत साध सन्त आपणी करनी गए खोह, ख़ालस रूप ना कोए वखाईआ।

❋

❋

माया ममता कूड़ी क्रिया लग्गा मोह, काम क्रोध हँकार करे लड़ाईआ। तेरे नाल साहिब सतिगुर कोई ना सके छोह, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। कर किरपा मेहरवान आपणा दस्स साचा मोह, मुहब्बत इक्को इक रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। आत्म कहे परमात्म मेल, मिलनी जगदीश कराईआ । साहिब स्वामी सज्जण सुहेल, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। लेखा जाण गुरु गुर चेल, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। धाम वखा इक नवेल, जिस घर बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, निहकर्मी कर्म कमाईआ। निहकर्मी कर आपणा कर्म, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट भरम, मन का मणका आप भवाईआ। सफ़ल कर पंज तत जन्म, काया तत वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म मांगे तेरी सरन, सरनगति इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। मैं तेरा नाउँ ढोला आई पढ़न, गीत सुहागी साचा छन्द जणाईआ। हक़ मंज़ल मंज़ल तेरे पौड़े आई चढ़न, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। नित उडीकां तेरा दर्शन करन, अन्तर इक्को ध्यान लगाईआ। मेरा लेखा चुक्के आवण जावण मरन डरन, भय भउ भरम गढ़ दे तुड़्हाईआ। तेरी धार तेरी मांगे सरन, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। तूं साहिब दयाल करता पुरख करनी करन, बेऐब परवरदिगार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुरमुख आत्म दरस प्यासी, आसावंद इक अख्वाईआ। जन्म जन्म दी सेवक दासी, गुर सतिगुर सेव कमाईआ। घर मिलावा पुरख अबिनाशी, अबगत नाता दे तुड़ाईआ। गृह मन्दिर अन्दर पाए रासी, गोपी काहन नचाईआ। उत्तम करे मात ज़ाती, अज़ाती रूप ना कोए वटाईआ। नाम निधान देवे दाती, दयावान ख़ाली झोली आप भराईआ। बंद किवाड़ा खोल्ह ताकी, बज़र कपाटी दए तुड़ाईआ। जाम प्याला मधुर साकी, सच सुराही दए वखाईआ। तीर निशाना मारे काती, नाम अणयाला आप चलाईआ । पूरब जन्म दा लहिणा बाकी, पुरख अकाल देवणहारा थाउँ थाईंआ। नाता जाणे पंज तत ख़ाकी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। अमृत आत्म परमात्म देवे काया बाटी, साचा कासा इक फड़ाईआ। निर्मल जोत जोत प्रकाशी, प्रकाशवान इक्को नज़री आईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभाती, संध्या रूप ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म भगत भगवन्त इक्को ज़ाती, गुरसिख गुर गुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस लेखा दए मुकाईआ। आत्म विछुंनी मेला राम, हरि रमया आप कराइंदा। शब्द संदेसा दे पैग़ाम, हज़रत पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। दर बरदा सजदा इक सलाम, साहिब सतिगुर नज़री आइंदा। कलमा कायनात कलाम, मेहरवान आप समझाइंदा। सच

❋

❋

महिराबे इक अमाम, महिबूब हरि जी सोभा पाइंदा। शहिनशाह नौजवान, नर निरँकार इक अख्वाइंदा। सति सतिवादी खेल दो जहान, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। भगत भगवन्त वेखे आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधान, सच प्रधानगी नाम कमाइंदा। गुरमुख सज्जण लभ्भे आण, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। चरण धूढ़ बख्श अशनान, दुरमति मैल धुआइंदा। सच दुआरे देवे माण, दरगाह साची इक वखाइंदा। जगत विछुंनी मिले आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जिस पंज तत दित्ता दान, त्रैगुण आपणे गंढ्ढ पुआइंदा । सो पुरख साहिब सुल्तान, सज्जण इक्को नज़री आइंदा। गुरमुख आत्म मेल मिलावा श्री भगवान, भगवन आपणी जोत जोती विच मिलाइंदा। लेखा चुक्के दो जहान, आवण जावण पन्ध चुकाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रूप सति समाण, सति सति सति विच मिलाइंदा।