पुस्तकालयभाग १६

३ पोह २०२० बिक्रमी राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

किरपा कर पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे वस, बन्धन तेरा नज़री आईआ । सोलां मग्घर दिती वथ, वीह सौ दस बिक्रमी वज्जी वधाईआ। हरिसंगत मार्ग सच्चा दस्स, जगत जहान समझाईआ। छोटा बाला अग्गे लाया हस्स हस्स, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ। पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, दो जहान चरणां हेठ दबाईआ। तेरा दरस पाया बिन नेत्र अक्ख, नैणी रूप ना कोए वटाईआ। मेहरवान हो के सिर रख्या हथ्थ, दीन दयाल दया कमाईआ । सच प्रीती दिती मत्त, धुर दी धार समझाईआ। साची सेजा चढ़ना भज्ज, सिँघासण इक्को इक वखाईआ। चरण कँवल दुआर दर्शन कीता रज्ज रज्ज, तृष्ना तृखा बुझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख्या तेरा हट्ट, बेपरवाह तेरी वड्डी वड वड्याईआ । बिन रसना जिह्वा गा जस, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग दित्ता जणाईआ। धुर दा मार्ग दित्ता एक, एकँकार दया कमाईआ। गृह मन्दिर तेरा ल्या वेख, घर सुहञ्जणा सोभा पाईआ । अन्दर वड़ के आया भेत, बाहरों समझ कोए ना राईआ। मेहरवान प्रभ नेतन नेत, नेरन नेरा डेरा लाईआ। बाल अंजाणे कीता हेत, बाली बुध सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे दर बहि के आस रखाईआ । तेरा दर वेख्या आण, अणडिठड़ा धाम सोभा पाइंदा । जिस घर वसें साहिब भगवान, सो मन्दिर नज़री आइंदा। दीपक जोत जगे महान, तेल बाती अवर ना कोए रखाइंदा। महल अटल सोहे मकान, सचखण्ड साचा सोभा पाइंदा। मैं बाला नढ्ढा अंजाण, तेरा भेव कोए ना आइंदा। तेरे हुक्मे अन्दर आ श्री भगवान, दर तेरा दर्शन पाइंदा। सिख्या दे सर्ब जहान, जीव

❋

❋

जंत जगत जणाइंदा। एका सिमरो साचा नाम, नाम निधाना इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कीती सोलां मग्घर, मिली माण वड्याईआ। बाल अवस्था पूरी होई सध्धर, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। पिछला लेखा दित्ता बदल, बदली आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दुआरे बहि के करे अदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। सोहला ढोला नाम सुणाए ग़ज़ल, राग ताल समझ सके कोई ना राईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरे नेड़ ना आई अज़ल, कयामत रूप ना कोए वटाईआ। तेरी रहमत होया फ़ज़ल, मेहरवान तेरी सरनाईआ। आवण जावण चुक्की मंज़ल, महिबूब मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता सच्चा वर, घर वज्जे सति वधाईआ। घर वधाई वज्जी सति, हरि सतिगुर दर्शन पाया। बाल अवस्था ब्रह्ममत्त, पारब्रह्म प्रभ भेव चुकाया। निरवैर हो के खोल्ही अक्ख, निरगुण निरगुण दरस दिखाया। नव नौ चार पिच्छों दित्ता हक़, ख़ाली झोली आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाया। साचा खेल श्री भगवान, सोलां मग्घर मिली वड्याईआ। बाल अञ्याणा मंगे दान, बाली बुध झोली डाहीआ। दस साल बीते विच जहान, रसना जिह्वा बोल ना कोए सुणाईआ। तेरे चरण बहि के वेंहदा रिहा मार ध्यान, ज़िमी असमान खोज खुजाईआ । कवण खेल करे भगवान, कवण करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। तेरे दर मंगां भिक्ख, बीस बीसा वज्जे वधाईआ। जन भगतां दे आपणा हिस्स, हिस्सा सब दी झोली पाईआ। सद वसे धाम अणडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुखां वल कर ना पिट्ठ, करवट आपणी लै बदलाईआ। प्रेम प्यारा हो के कर हित्त, प्रीती आपणे चरण लगाईआ। अन्दर वड़ के दस्स भेत, पड़दा उहला आप चुकाईआ। कातब हो के लिख लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे माण वड्याईआ। एका माण वड्याई मंगे मनजीता, जगजीवण दाते तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरा खेल सदा बेप्रतीता, वल छल तेरी धार नज़री आईआ। जुग चौकड़ी तेरी रीता, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। लख चुरासी जीव जंत पंज तत काया तपे अंगीठा, त्रैगुण माया अग्नी लम्बू लाईआ। कोई ना करे ठांडा सीता, ततव तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साल दसवें घर तेरे मंग मंगाईआ । दसवें साल मंग अगम्म, अगोचर तेरे हथ्थ वखाईआ। गुरमुख लेखे लाउणा दमा दम, बिन दमड़ी कीमत जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जो तेरी धारों प्या जम्म, अन्तिम तेरे विच समाईआ । उन्हां बेड़ा दे बन्न्ह, जिहड़े बैठे पन्ध मुकाईआ। छब्बी पोह वीह सौ वीह बिक्रमी

❋

❋

जिन्हां मिलणा नाम धन, सो ख़ज़ाना झोली दे भराईआ। श्री भगवान सुण ला कर कन्न, छोटा बाला कूके दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ । दर तेरे झुकया सीस, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। किरपा कर हरि जगदीश, मेहरवान वड मेहरवाना। तेरा लेखा सदा अतीत, त्रैभवन धनी तेरा खेल महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कर परवाना। साचा वर दे भगवन्त, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरा खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। तेरा नाम साचा मंत, मन्त्र इक पढ़ाईआ । तेरी महिमा सदा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। तूं आदि जुगादि सब दा कन्त, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। दर दरवेश वेख मंगत, बैठे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरे अग्गे अरज़ोईआ। तेरे अग्गे अरज़ोई सच अरदास, दर तेरा आदल नज़री आइंदा। कर किरपा दे साथ, सज्जण साहिब इक अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम दे दात, दानी तेरा रूप नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर साचे आस रखाइंदा। साची आस गुरमुख जोड़, जोड़ी जुड़े जगत जहानयां। हरिजन सदा तेरी लोड़, गहर गम्भीर शाह सुल्तानयां । कच्चे तन्द ना टुट्टे डोर, गुड्डी चढ़ी विच असमानयां। गुरमुख गुरसिख पोह महीना कोई ना तोर, किरपा कर साहिब सुल्तानयां । तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोर, चरण कँवल मंगां बण निमाणयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, भूपत भूप राज रजानयां। राजन राज शाहो भूप, भूपत तेरी वड वड्याईआ। मैं बाला नढ्ढा तेरा पूत, सपूत तेरी सरनाईआ। उठ वेख साची कूट, दिशा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह वेख आपणा कौल, कीता इकरार भुल्ल ना जाईआ । दित्ता माण उपर धौल, धरती देवण आई गवाहीआ। अछल छलधारी बण ना आप अनभोल, अनभुल्लड़ी कार कमाईआ। हब्ब वस्त प्रभ तेरे कोल, वड ख़ज़ाना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, लेखा लेखे विच्चों बदलाईआ। मनजीत कहे ठाकर प्रभ स्वामी, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। हर घट वेखें अन्तरजामी, आत्म लख चुरासी खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी तेरी निशानी, निरगुण सरगुण नज़री आईआ। छोटे बाले नहीं बुध अञ्याणी, तेरी किरपा सूझ समझ इक्को इक रखाईआ। जन भगतां वल कर ध्यानी, जो तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देणी माण वड्याईआ। मनजीत कहे मैं वेखी दलील, घर तेरे सोभा पाइंदा। जन

❋

❋

भगत करन मात अपील, घर तेरा नज़री आइंदा। शहिनशाह शाह पातशाह गुरमुख ना कर ज़लील, दोए जोड़ अर्ज़ सुणाइंदा । जो लेखा करना बस्ती ख़लील, सो बसता बन्न्ह आपणे रंग रंगाइंदा। जो लेखा जाणे जगत भील, बेपरवाह कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाइंदा । साची खेल दस्से हरि आप, आपणा भेव जणाईआ । छोटे बाले खोल्ह ताक, हरि पड़दा रिहा खुल्हाईआ। उठ वेख लिख्या भविक्ख्त वाक, बिन कलम छाही काग़ज़ रिहा जणाईआ । निरगुण देवे सच्चा साथ, सरगुण होए सहाईआ। करे खेल पुरख समराथ, समरथ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जंगल जूह लेखा जाणे प्रभास, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तिम बद्धक गया आख, आखर आपणा हुक्म सुणाईआ। तेरा तीर निशाना रखां याद, यादव कुल मिले वड्याईआ। जिस रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सुण बद्धक करे विचार, मन मनसा विच समाईआ। किरपा कर गिरवर गिरधार, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण तेरी वड्याईआ। ठाकर स्वामी मीत मुरार, कँवल नैण तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, मेरा लेखा मात चुकाईआ। तेरा लेखा तीर निशाना, निशानी इक्को इक जणाइंदा। भेव चुकाए कृष्ना काहना, घनईआ आपणा राग अल्हाइंदा। साची थित देवे माणा, वड वड्याई तेरी झोली पाइंदा। जीवदयां जग दए दानां, मरयां आपणी गोद सुहाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पहरे बाणा, कल कल्की वेस वटाइंदा। वेद व्यास लिख्या राग तराना, लेखा आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। निरगुण सरगुण दूआ ज़ीरो सिफ़र ना कोई निशाना, जगत निशानी मेट मिटाइंदा। शब्द अगम्मी खेल महाना, जोती जाता आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। जुग द्वापर तिन्न पोह, बद्धक तीर अंदाज बणाईआ। चरण कँवल गया छोह, शहिनशाह ख़ुशी वखाईआ। जन्म कर्म प्रभ लए टोह, भाण्डा भरम भंनाईआ। अन्दर बाहर ना जाए सो, सोवत जागत लए उठाईआ। निरगुण सरगुण करे मोह, निरमोह नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्यार अमृत रस चोअ, सांतक सति सति वखाईआ। बद्धक नेत्र नैणां रिहा रो, हन्झूआं हार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरी भुल्ल प्रभू बख्शाईआ। मेरी भुल्ल बख्श प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। तुध बिन नज़र ना आए टेक, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरी बुध कर विवेक, तेरा रूप नज़री आईआ। तेरे चरण करां हेत, जिस विच दित्ता तीर लगाईआ। एह वी प्रभ तेरी खेड, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। सोहणा सत्थर तेरी चंगी लग्गे सेज, जिस धरनी उपर बैठा आसण लाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी

❋

❋

रहे हमेश, जन्म मरन आपणा खेल कराईआ। किरपा कर के दस्स आपणा भेत, पड़दा उहला आप उठाईआ। जे पहलों देंदों मैनूं आपणा हेत, भरम भुलेखा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, अग्गे देणी ना कोए सजाईआ। अग्गे सजा ना देवीं बाद मौत, मरयां प्रभू हथ्थ किसे ना आइंदा। मैं तेरा नूर तेरी जोत, अन्त तेरे अग्गे टिकाइंदा। मैं तेरा ब्रह्म तेरी गोत, पारब्रह्म तूंही नज़री आइंदा। मैनूं तेरी गोदी बहिण दा शौक, भुल्ल बख्शाइंदा। मेरी अग्गे चले ना कोई सोच, बिन सोच समझ आपणा आप तेरी झोली पाइंदा । एथे उथ्थे जावीं पहुंच, दो जहान तेरी ओट तकाइंदा। त्रिलोकी नाथ कहे मेरा खेल करौच, पुष्कर सलमल सान लखण तेरी धार बंधाइंदा। अन्तिम जम्बु मानणी मौज, कुशा सलमल रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप जणाइंदा। बद्धक सुण धुर दी धार, सो साहिब आप जणाईआ। बिन पुरख अकाल मेला मिले ना सच दरबार, दरगाह साची वज्जे ना कोए वधाईआ। तूं जीवदयां आपणा आप झोली दित्ता डाल, मैं अमानत दर घर साचे दयां पुचाईआ। तिन्न पोह रखणा याद, निरगुण तों होया सरगुण सरगुण तों सिफ़रा रूप वटाईआ। बीस अंक कहे संसार, श्री भगवान अंक ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, तेरा लेखा दए चुकाईआ। तेरा लेखा रख्या याद, मनजीता सोलां मग्घर याद कराईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी कवण वेला तेरा बुझया जगे चराग़, दीपक जोत होए रुशनाईआ। तेरा साचा बणे समाज, समग्री तेरी नज़री आईआ। तेरा भगत तेरा वेखे धुर दा काज, करता की की खेल रचाईआ। डुब्बदा बेड़ा तरे जहाज़, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। सन्त सुहेले राए धर्म ना मारे अवाज़, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना आवे पास, मुख घुंघट सके ना कोए उठाईआ। तत्तां पिच्छे खेले खेल तमाश, तत्तां विच तत्तां लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरे हथ्थ डोरी नज़री आईआ। तेरे हथ्थ निर्मल डोरी, तन्द नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी वेखें चढ़ के अगम्मी घोड़ी, दो जहानां फेरा पाइंदा। कलयुग अन्तिम वीह सौ वीह बिक्रमी गुरमुखां नालों विछड़न वाली जोड़ी, तिन्न पंज पोह वेला वक्त तेरे बिनां ना कोए सुहाइंदा। जिन्हां दी वीह सौ वीह बिक्रमी प्रेम प्रीती नाल वंडणी लोहड़ी, घर सतिगुर जन्म दवाइंदा। दो जहानां नालों कर के चोरी, गुरमुख आपणे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। सोलां मग्घर धुर संदेसा, वीह सौ वीह बिक्रमी आप जणाईआ । तिन्न दिन सारी संगत प्रभ दे कोलों पूरा करो लेखा, रसना जिह्वा हरि हरि गाईआ। जन भगतां पिच्छे आपणा करे हेता, हितकारी होए सहाईआ। द्वापर जुग दा रखे

❋

❋

चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिन तीर निशाना मारया नेज़ा, तिक्खी धार प्रगटाईआ। तिस आपणी प्रेम प्यार दी देवे सेजा, लाड़ी मौत गोद ना कोए बहाईआ। सच संदेस हरिसंगत दुआरे भेजा, धुर संदेसा आप सुणाईआ। इक इक फुल्ल प्रेम प्रीती दी साची सुहञ्जणी सेजा, लोकमात आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सोलां मग्घर सोलां दिन, सोलां सोलां वंड वंडाईआ। सोलां कला वेंहदी रही कृष्न गिण गिण, किशना सुखला पक्ख जणाईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना कोई चिन्न, तत समझ कोए ना पाईआ। सो करे खेल श्री भगवन, जन भगतां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सोलां दिन तक्कदे रहे राह, त्रै पंज ध्यान लगाईआ। अट्ठ तत करन गुनाह, नौ दर फिरे हल्काईआ। समझ सके कोई ना राह, भेव सके ना कोई खुल्हाईआ। अंतम लेखा सके ना कोई चुका, भार मात ना कोए वंडाईआ। द्वापर वेला कलयुग अन्तिम रिहा सुहा, सोभावन्त आपणे हथ्थ रखे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोलवें दिन सूली सार कर प्यार, आपणे चरण बहाईआ। सोलवां दिन होया सवेरा, पोह तिन्न रुतड़ी सुहाईआ। राए धर्म दूर दुराडा आए नेड़ा, नेरन नेर हो सीस झुकाईआ। चित्रगुप्त लेखा वखाए ना करे हेरा फेरा, पत्रा पत्रा अंक उलटाईआ। लाड़ी मौत मारे गेड़ा, भज्जी फिरे चाईं चाईंआ । जमदूत कहिण दिसे खुल्ल्हा वेहड़ा, दर दरवाज़ा नज़र कोए ना आईआ। पांधी पन्ध मुका के आए नेड़न नेड़ा, घर साचा वेख वखाईआ। दूर दुराडा हो के तक्कया नज़री आया शहिनशाह शेरा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अग्गे किसे ना पए ज़ेरा, कदम सके ना कोए उठाईआ। राए धर्म कहे चित्रगुप्त एह भगतां वेहड़ा, लाड़ी मौत कहे गुरमुख सतिगुर गोद बहाईआ। एथे लेखा नहीं तेरा मेरा, मेरा तेरा नज़री इक्को आईआ। द्वापर विछड़या कलयुग अन्तिम बैठा रिहा कर के ज़ेरा, ज़ेर ज़बर ना कोए वखाईआ। परम पुरख परमात्म आपणे हथ्थ रखे निबेड़ा, खेल अचरज रिहा जणाईआ। अग्गे हो के फड़े केहड़ा, भय विच भज्जण वाहो दाहीआ। मुला कहे बिन मसीतों बिन शरअ रीतों छत्तों मैनूं पा लओ जेड़ा, आपणी डोर बंधाईआ। यारां सदीआं वेंहदा रिहा कदों मुर्शद आवे मेरा, मेहरवान फेरा पाईआ। जिस वेले आपणे भगत उते करे मेहरा, मेहर नाल मेरा पर्दा दए तुड़ाईआ। चौदां लोक तबक परलोक रहे ना गेड़ा, दरगाह साची लए मिलाईआ। गुरमुख वसा काया खेड़ा, गुलशन आपणे लए महकाईआ। अगला लेखा उस दे कोल बथेरा, पिछला लहिणा दए चुकाईआ । ज़बराईल मेकाईल इज़राईल असराफ़ील परवरदिगार दुआरे कोई ना करे झेड़ा, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा

❋

❋

वर, पिछला कौल इकरार रिहा निभाईआ। कौल इकरार निभे तोड़, हरि करता आप निभाईआ। जन्म जन्म दा लेखा पिच्छे ना देवे छोड़, लेखा अगले लेखे नाल मिलाईआ। अगला हाल अगम्मी होर, अवर होर समझाईआ। जे कोई कर के वेखे गौर, वेंहदयां नज़र किसे ना आईआ। जिस दयाल हो के जाए बौहड़, बौहड़ लए गल लाईआ। उठो वेखो राए धर्म दोए हथ्थ रिहा जोड़, वास्ता इक्को पाईआ। तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोर, जाबर तेरी इक सरनाईआ। गुरमुख बणे तेरे साचे कौर, शहिनशाह तेरा बंस नज़री आईआ। असीं दरवेश दर मजौर, सद बैठे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। सभना वेख अर्थी आई नट्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ चरणां गई ढट्ठ, दोए जोड़ मस्तक टिक्का लाईआ। प्रभ मेरे वल इक वार तक्क, आपणा ध्यान लगाईआ। मेरा दे मैनूं हक़, मेरी सेज सुंञी कम्म किसे ना आईआ। चार जुग मैं जगत जीवां ढोंहदी अजे ना गई थक्क, थकावट विच कदे ना आईआ। घरों कढ्ढ प्रभास देवां धक्क, जिस प्रभास विच बद्धक दित्ता तराईआ। ख़ाली हो होई बेवस, बण निमाणी रही कुरलाईआ। मैनूं दित्ता माण तूं दो फट, लकड़ी काठ जोड़ जुड़ाईआ। शाह सुल्ताना राज रजाना मैं आपणे उते दित्ता रख, मढ़ी गोर दित्ता दबाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छों पहली वार जन भगतां कोलों दित्ता डक्क, दर आई बाहर कढ्ढाईआ। मेरे ख़ाली दिसण हथ्थ, मैंहदी रंग ना कोए रंगाईआ। मैनूं होर वी प्या शक़, एसे कारण नैणां नीर रही वहाईआ। वेंखी किते सारे भगत आपणी गोद ना लईं चक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। क्यों बिन भगतां मेरी कौण रखू पत, कौण मेरा संग निभाईआ। गोबिन्द इक्को वार गया दस्स, जीवदयां मेरे उते आसण लाईआ। मरयां ख़ाक जगत छार गया सिर घत्त, जो छार साधां सन्तां राज राजाना मनजीता वंड वंडाईआ। होई हैरान श्री भगवान तेरयां भगतां बुरज ना जावे ढट्ठ, साढे तिन्न हथ्थ नज़री आईआ। जे नाता छुट्टे तत अट्ठ, जोती जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां मेरी सेज ना सोभा पाईआ। अर्थी कहे मेरा वसेरा मसाण, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। मरयां पिच्छों मेरी करन पहचान, जीवदयां याद किसे ना आईआ। तेरे दर तों मंगां दान, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। कर किरपा श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। तेरे सन्त तेरे भगत जिस वेले मेरे उते आसण लाण, मैं ख़ुशीआं नाल गीत गावां चाईं चाईंआ । साक सज्जण भाई भैण मात पित जो मेरे नाल जाण, ख़ुशीआं विच तेरा नाउँ ध्याईआ। दे के मति गया बाल अञ्याण, वीह सौ दस बिक्रमी जगत समझाईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो साचे सन्तो अग्गे वेखो श्री भगवान, फड़ भुजां गले रिहा लगाईआ। धन्न भाग जिस जीआं दान देवे आण, पुत्तर धीआं

❋

❋

रूप वटाईआ। सो गुरमुख जन्म विच्चों जन्म पाण, जन्म जन्म नाल बदलाईआ। पूरब लहिणा चुक्के जहान, अग्गे लहिणा सतिगुर हथ्थ वखाईआ। सौहरे पेईए कोई ना आवे मकाण, नेत्र नैण नीर ना कोए वहाईआ। सयापा करे ना कोई नैण, अलाउणी दे ना कोए समझाईआ। जिन्हां ठाकर आए लैण, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। सो गुरमुख जीउदे जीअ सदा जग रहिण, मर जीवत रूप वटाईआ। एह लेखा अर्थी देणा देण, सार्थी आपणा सारथ पूरा लए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भगत बिवहार प्यार नाल चलाईआ। तिन्न पोह कहे ख़ुशी नाल रलाई ग़मी, अगम्मता इक्को इक जणाईआ। भगवन घर भगत आत्म जम्मी, मिली माण वड्याईआ। ना कोई पापा ना कोई मंमी, पिता पुरख इक सरनाईआ। ना कोई अम्मड़ा ना कोई अम्मी, पूत गोद ना कोए उठाईआ। ना कोई चोली ना कोई कन्नी, अंगी तन ना कोए पहनाईआ। ना कोई दात ना कोई दान ना कोई धनी, दौलत रिहा ना कोए लुटाईआ। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न ना दिसे छन्नी, महल मनार ना कोए बणाईआ। ना कोई नार खौंंत सुघड़ सुआणी दिसे रंनी, सेज सुहञ्जणी ना कोए विछाईआ। ना कोई नेत्र ना कोई खेत्र ना कोई अन्ध अज्ञान अन्न्ही, जोती धार ना कोए वखाईआ। श्री भगवान जुग जन्म दी विछड़ी आपणे घर आप कीती मतबन्नी, आपणा हक़ गुरमुख झोली पाईआ। लाड़ी मौत फिरे भंनी, भजड़ा पिट्टी दए दुहाईआ। मैं धर्म राए दी आई घल्ली, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। ख़ाली हथ्थीं मुड़ के चली, आपणा मुख भवाईआ। जुग चौकड़ी गुरू अवतार पीर पैगम्बर मेरी मार किसे ना झल्ली, मेरा पासा सक्या ना कोए बदलाईआ। किथों आ गया धुरदरगाही वली छली, अछल छलधारी आपणी खेल कराईआ। जिस ने दर आई कर दिती झल्ली, मेरी सोच समझ भुलाईआ। गुरमुख बणा के आपणे प्रेम प्यार दी कली, घर साचे आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। लाड़ी मौत कहे की होया हाए, हौका भर सुणाईआ। वड पीर पीरा किथों गया आए, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। जिस भगत सुहेले आपणे लए छुडाए, बलहीण सानूं दित्ता बणाईआ। राए धर्म ना नेड़े आए, चित्रगुप्त बन्न्ह बसता बैठा मुख भवाईआ। एहनां कोई ना देवे फाहे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। मरन तों पहलां जन्म दिवाए, कर्म आपणा नाल बणाईआ। कौल इकरार दा धर्म निभाए, अधर्मी रूप ना कोए वखाईआ। सरन पढ़े दी लाज रखाए, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म काज रचाए, मातम नज़र कोए ना आईआ। पुत्तर धी नार संसार ना कोई कुरलाए, हाहाकार ना कोए वखाईआ। साक सज्जण ना कोई मंगाए, मित्र प्यारे देण ना कोए दुहाईआ। कोई ना कहे राम सिँघ पल्ला गया छुडाए, नाता जगत मात चुकाईआ। कोई ना कहे खारे लओ चढ़ाए, अशनान अन्तिम वार कराईआ। कोई

❋

❋

ना कहे कफ्फण लओ बणाए, साढे तिन्न हथ्थ पड़दा पाईआ। कोई ना कहे अर्थी उते दयो टिकाए, मुख घृत घी पवाईआ। कोई ना कहे काहनी लओ बुलाए, जो आपणे कंध उठाईआ। कोई ना कहे चिखा लओ चणाए, बालण मढ़ीआं विच सुटाईआ। कोई ना कहे लागी लागणा लओ बुलाए, वेला अन्तिम देण सुहाईआ। कोई ना कहे सिर पैर अग्गे पिच्छे लओ बदलाए, भाण्डा पाणी गागर जगत रुढ़्हाईआ। कोई ना कहे वेखो इकल्ला जांदा, संग नज़र कोए ना आईआ। कोई ना कहे गुरमुख घर आपणे जांदा, सारे देण दुहाईआ। जिन्हां सतिगुर आप बख्शादा, बख्शिश झोली पाईआ। तिन्हां पिच्छे फेरे पांदा, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। सोलां दिवस पहलों गांदा, सोलां इच्छया पूर वखाईआ। बिन भगत घर ना दिसे ठांडा, अग्नी रूप नज़री आईआ। जन भगतां जन भगत आंड गुआंडा, सज्जण सैण आप वखाईआ। भगत जन जन भगतां मिल कहिण औह गुरमुख जांदा, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाईआ । तेरी दया वेख निराली, सारे रहे ध्यान लगाईआ । जिस ग़मी विच दिती ख़ुशहाली, ख़ुशी ग़मी नाल वटाईआ। बण विचोला कर दलाली, तिन्न वेर पहले गया समझाईआ। बिन समझों सारे रहे ख़ाली, बद्धक तेरी सार किसे ना आईआ। अन्त करन आया रखवाली, बण सेवक सेव कमाईआ। बिन मुढ तों कोई ना टहिके पत्त डाली, बच्चे बाले निक्के निक्के नाल तराईआ। राम सिँघ बिनां घर दिसे ख़ाली, हरिसंगत मिले ना माण वड्याईआ। जुग द्वापर घाल घाली, मंगी मंग बण सवाली, झोली खाली दए भराईआ। जिस दा कोई ना बणे वाली, तिस आपणी गोद बहाईआ। एहो खेल प्रभू दी निराली, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी कहे मैं की करां तेरी ख़ुशामंद, मेहरवान तेरी वड्याईआ। धन्न भाग तेरी होई आमद, अहिमक करां की चतुराईआ। लेखा याद विच बनवास बानर, हनवन्त दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्त इक्को राम करे चानण, जिस चानण राम सुरती सीता बनबास दए कटाईआ। उह खेड़ा गुरमुख विरले मात पहचानण, जिन्हां पेशतर दए समझाईआ। पुरख अकाल बण के जामन, ज़ाहर ज़हूर लए बचाईआ। किसे हथ्थ ना आवे क्षत्री ब्रह्मण, शूद्र वैश पल्लू ना कोए फड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहारा वर, सदका इक्को इक रखाईआ। ग़मी कहे मैनूं आवे हासा, हस्ती प्रभ दी नज़री आईआ। जिस दा वेख्या अजीब तमाशा, अचरज खेल रचाईआ। सच सच्च प्रभ नूं कैहन्दे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी कल धराईआ। भगत खेड़ा होण ना दित्ता विनासा, ढहिंदा ढहिंदा ल्या बचाईआ। एह प्रभू दी आपणी खाहशा, पिछला लेखा आपणे विच रखाईआ। स्वासां विच्चों स्वासां दित्ता साथा, स्वारथी इक्को नज़री आईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुकावणहारा पिछला वाटा, अगला पन्ध आपणे हथ्थ रखाईआ। ख़ुशी कहे सुण ग़मी भैण, की तैनूं हाल सुणावां। उठ वेख मेरा सज्जण सैण, जिस दीआं मेरे सिर ते छावां। उहनूं लाड़ी मौत की आवे लैण, जिन्हां दीआं भगवन पकड़ीआं बाहां। उथ्थे कोई ना पावे वैण, विछोड़ा होए ना पुत्रां मावां। जुग जुग लहिणा देवे देण, नित नवित्त जन भगतां तोल तोले सावां। आपणी चरणी देवे बहिण, नित गीत उहदे उठ उठ गावां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, करे प्यार जिउँ प्रेम प्रीती अन्दर पुत्रां मावां। ग़मी कहे ख़ुशी सहेली मैं की दस्सां, दस्सण विच किच्छ ना आईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, दोवें रंग वखाईआ। मैं वेख के आई अक्खां, श्री भगवान जन भगतां दया कमाईआ। जिस दा विछण ना दित्ता सत्थर सथ्था, नाता तुटा ना तत जुदाईआ। अग्नी तप्पण ना दित्ता भट्ठा, हड्डीआं बालण रूप वटाईआ। भस्म रलण ना दिती विच घट्टा, मिट्टी ख़ाक ना खेह उडाईआ। इक्को प्यार आपणे विच रत्ता, रंग सच्चा सच चढ़ाईआ। फड़ बाहों किहा मैं तारया आपणा बच्चा, बच्चयां वाला बच्चा फेर बणाईआ । एहो खेल प्रभू दा सच्चा, ग़मी कहे मैं अक्खीं वेख आईआ। जोत अकालण तिन्न पोह आप माँ बण गई जच्चा, नंन्हा आपणी गोद बहाईआ। पिच्छे काया माटी भाण्डा दिस्सया कच्चा, अग्गे ठठयार आपणी घाड़त लई घड़ाईआ। जिस दा किसे ना वेख्या संचा, सो बाढी आपणी बणत बणाईआ। जिस दे भाणे नूं मरयां पिच्छों सारे कहिण अच्छा, उहदे अग्गे चले ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी खा कदे ना रज्जा, सर्ब भुक्खा कहे लोकाईआ। तिस मेहरवान हो के जन भगतां रखी लज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भज्जण वाला भाण्डा ना भज्जा, साढे तिन्न हथ्थ हथ्थ दे बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूर दुराडा आया भज्जा, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। ख़ुशी कहे ग़मी एह की दस्सया, प्रभ अचरज खेल रचाईआ। मैं वेख्या उह गुरमुखां अन्दर वसया, बाहरों नज़र किते ना आईआ। सच प्रीती अन्दर फस्सया, डोरी आपणा नाम बंधाईआ। जे कोई गुरमुख गुस्से हो के अग्गों मारे पिच्छे कदे ना हटया, वांग बच्चयां गले लगाईआ। जे कोई जन भगतां वल वेखे अग्गे हो के डटया, औह वेखो राए धर्म दे सके ना कोए सजाईआ। इक्को रंग प्रेम अगम्मी रंगया, ललारी आपणा रूप वटाईआ। जन भगतां सेवा करदा कदे ना संगया, सेवक आपणी कार कमाईआ । सदा सदा प्रभ चंगे करे मंदयां, मंदे चंगे आप बणाईआ। जुग जन्म दे विछड़े कोझे, कमले गंदयां, लख चुरासी गंदगी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। दोए नेत्र जगतहीण अंध्यां, आपणा दरस दए कराईआ। राए धर्म दी फाँसी तोड़ फंदयां, बद्धक फांदकी दए तराईआ। जिस दे नाल जुग जुग हंढया, सगला संग बणाईआ। कलयुग अन्तिम नाता गंढया, आत्म परमात्म

❋

❋

मेल मिलाईआ। जिस दे पिच्छे परिवार पाई डंडया, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। आप चुक्कया आपणे कंध्या, काहनी नेड़ कोए ना आईआ। कोई ना रखे उते अर्थी फट्टे डंडया, डंका आपणा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। ख़ुशी ग़मी दोवें कर सलूक, सुलाकुल वल ध्यान लगाईआ। इस दा कोई ना मिले सबूत, साहिब वड्डा वड वड्याईआ। महल अटल उच्च अरूज, अर्श फर्श वेख वखाईआ । आदि जुगादि धुर महिबूब, मुहब्बत सच सच्च समझाईआ। जिस रहमत कीती काया कलबूत, रूह बुत्त ना होई जुदाईआ । कर किरपा रखे महफ्ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पिछले जुग दा असल नाल दित्ता सूद, कुल ज़र अंक दित्ता बणाईआ । हाज़र हो के आप मौजूद, पिछला लिख्या नावां दित्ता चुकाईआ। चल के आया भगत हदूद, हद्द आपणी पार कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वरताईआ। ख़ुशी ग़मी दोवें सहीआं, साहिब वल ध्यान लगाईआ । अक्खीं वेंहदीआं मैनूं रहीआं, नेत्र नैण उठाईआ। तूं भगतां मिल्या कर के लम्मीआं बहीआं, गलवकड़ी आपणी पाईआ । सच चढ़ाया धुर दी नईआ, नौका आपणा नाम वखाईआ। जगत दुहागणां रोंदीआं रहीआं, शाह मिल्या ना बेपरवाहीआ। हाए हाए करन जगत मईआ, मात पित संग ना कोए निभाईआ। राए धर्म कढ्ढ वखाए वहीआ, जिन्हां साहिब सतिगुर विछड़यां नूर इलाहीआ। गुरमुख सखीआं चरणीं बहीआं, माण अभिमाण जगत मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी रिहा कमाईआ। ख़ुशी ग़मी रल के आखण, इक आवाज लगाईआ । चल के वेखीए नाथ अनाथन, दीनन होए सहाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी अगम्म निराला भाषण, जगत भाषा भाख्या विच जणाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर बेपरवाह आखण, बेपरवाही विच समाईआ। सो साहिब जन भगतां आया पातण, तट किनारे बैठा डेरा लाईआ। सच दुआर कर के वासन, बिस्तर सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। घर दीपक जोत कर प्रकाशन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जलवा देवे ज़ाहर बातन, बैतल इक्को धाम वखाईआ। मुक्दस रूप आलमीन शाहो शबासन, मकसद सब दा हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ख़ुशी ग़मी ग़मी ख़ुशी इक्को दर करे कुड़माईआ। ख़ुशी ग़मी प्रभ जोड़ नाता, घर इक्को रंग वखाइंदा। जिस मिल्या पुरख अबिनाशा, तिन्न्हां आपणी धार जणाइंदा। हरख सोग ना रहे पासा, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। जिन्हां साहिब सतिगुर मन्नया आखा, तिन्हां आखर आपणे घर वसाइंदा। ख़ुशी ग़मी जन भगत दुआर इक्को जिहा साथा, सगला संग रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां पूरा करे घाटा, तिन्हां घाट ना कोए वखाइंदा। रैण कर अन्धेरी घुप्प, तिन्न दिन दा लेखा पूर कराईआ।

❋

❋

आपणे आपणे बिस्तर उते लेटया चुप्प, अन्दरे अन्दर हरि जस गाईआ। धन्न भाग प्रभ उजल कीता मुख, मिली माण वड्याईआ। आपणी गोदी बहाया आपणा सुत, अबिनाशी अचुत हो सहाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब ने कहिणा नाल मुख, मुखारबिंद बिंद गुरमुख रूप वटाईआ।