पुस्तकालयभाग १६

४ पोह २०२० बिक्रमी सुरजण सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर

पुरख अकाल खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। बाला कहे उठ देख कबीर, जुलाहे तेरा ध्यान वखाइंदा । कलयुग अन्तिम मात अख़ीर, अकल कलधारी वेस वटाइंदा। बदलणहार सदा तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। दो जहानां वड्डा पीर, परवरदिगार खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा । बाला कहे उठ वेख भगत, हरि भगवन खेल कराईआ। निरगुण निरवैर निराकार विच जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ । लेखा जाणे बूँद रक्त, ततव तत वेख वखाईआ। जिन्हां देवे नाम शक्ति, शक्ती आपणा रूप वखाईआ। मेल मिलावा करे फेर परत, घर साचे होए सहाईआ। जन्म जन्म जो रहे भटक, अन्तिम लेखे दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। वेख कबीर सचखण्ड निवासी, लोकमात ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख अबिनाशी, बेऐब धार चलाईआ। साचे मण्डल पावे रासी, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। जुग जन्म दी पूरी करे आसी, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। भगत सुहेला इक अकेला बणया सच्चा साथी, सगला संग निभाईआ। वेखणहारा डूंग्घी भँवर उच्ची घाटी, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत अठारां मिल के गाउँदे गए साखी, सो साख्यात आपणी कार कमाईआ। सन्तां मीत देवणहारा बाकी, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। भाग लगाए पंज तत काया माटी ख़ाकी, ख़ालक ख़लक होए सहाईआ। आपणी खेल दस्से सफ़ाती, जाति नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। उठ कबीर कर ध्यान, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। नेत्र रोवे जगत शमशान, भूमी रो रो दए दुहाईआ। भगत विछोड़ा विच जहान, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। थोड़ा थोड़ा खेल भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गया कराईआ। अन्तिम सके ना कोई पहचान, भेव सके ना कोई खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिख के गए गीता ज्ञान, अञ्जील कुरान बन्धन पाईआ। साचे मन्दिर चढ़ मेल करे ना कोए नौजवान, नौबत नाम ना कोए वजाईआ। बण भिखारी दर दरवेश मंगदे गए दान, घर साचे अलख

❋

❋

जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाईआ। कबीर कहे मैं वेखां की, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जंत जीअ, हरि का रूप नज़री आईआ। जगत नाता पुत्तर धीअ, मात पित कुटम्ब रूप वखाईआ। रविदास कहे साढे तिन्न हथ्थ सीं, लेखा सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण करनी रिहा कमाईआ। बाला कहे उठ मार झात, साहिब सतिगुर दयां वखाईआ। जिस दा लेखा कायनात, चौदां लोक चौदां तबक रिहा समाईआ। जिस दा नूर आफ्ताब, शमा जोत करे रुशनाईआ। जिस दा नाम सति रबाब, अहिबाब रिहा वजाईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी छिन भंगर रूप ख्वाब, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर अमृत मंगदे गए हयात आब, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। जिस दी दो जहान ला सके ना कोई ताब, सो ताबेदार हो के सेव कमाईआ। जिस नूं दो जहान निरगुण सरगुण हो के करन आदाब, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। सो साहिब बण हक़ ज़नाब, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह आपणी कार कमाईआ। कबीर कहे कवण थान थनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड नज़र कोए ना आईआ। कवण खेल करे प्रभ साचे मन्दिर, शिवदुआले मठ गुरदर ख़ाली वेखे सोभावन्त सोभा कोए ना पाईआ। दुआर बंक वज्जे जन्दर, कुंजी कुफ़ल ला ना कोए खुल्हाईआ। नेत्र रोवे सूर्या चन्द्र, चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। लख चुरासी मन वासना भाउँदी बन्दर, दहि दिशा फिरे हल्काईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया दिसे खण्डर, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। सच दुआरे कोई ना जावे मंगण, भिच्छया झोली ना कोए भराईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल लाए कोई ना अंगण, कूड़ी क्रिया सेज हंढ्ढाईआ। मस्तक टिक्का जोत ललाट लाए ना कोई चन्दन, जगत सिंधूर त्रिसूल रहे बणाईआ। दोए जोड़ निमस्कार नमो स्वामी कोई ना करे बन्दन, बंदगी सच ना कोए समझाईआ। पूरब लेखा कोई ना जाणे त्रिलोकी नंदन, नाथ अनाथां गया जणाईआ। जिस दा साहिब सुल्तान पुरख अकाल तोड़े बन्धन, बंदीख़ाना आप तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। कबीर कहे कवण महल्ला, कवण कूट नज़री आईआ। मैं वेखे उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ डल्ला, जल थल आपणा ध्यान लगाईआ। सच संदेस नर नरेश कवण दुआर घल्ला, बोध अगाध शब्द अनाद जणाईआ। कवण मन्दिर पारब्रह्म बैठ इकल्ला, एकँकार आपणी कार कमाईआ। किस बिध लोकमात फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणे गंढ्ढ पुआईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, निरगुण निरवैर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ।

❋

❋

बाला कहे वेख जुलाह, कबीर कबर नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। निरगुण निरवैर बण मलाह, शाह पातशाह आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेला रिहा जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। पूरब लहिणा रिहा चुका, लेखा आपणे हथ्थ वरताईआ। कागद कलम लेखा लिखे ना कोई शाह, गुर अवतार पीर पैगम्बर बेअन्त कहि कहि गए शुकर मनाईआ। सो पुरख अबिनाशी आपणी करनी रिहा कमा, कामल पुरख इक्को नज़री आईआ। महिबूब मुहब्बत इक्को रिहा जणा, सच सबूत इक्को इक समझाईआ। महल अटल उच्च अरूज मुनार कर रुशना, दीवा बाती कमलापाती जोती नूर इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। कबीर कहे मैं वेखे लोक, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। लख चुरासी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाए श्लोक, रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाल मिलाईआ । साहिब सतिगुर पुरख अकाल दी कोई ना रखे ओट, परवरदिगार संग ना कोई निभाईआ। नाता जुड़े ना निर्मल जोत, घर मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। सच दुआरे कोई ना सके पहुंच, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ बैठे डेरे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह समझ सके कोई ना राईआ। वेख जुलाहे खोल्ह अक्ख, इक्को वार जणाइंदा। जिस मार्ग मैनूं दित्ता दस्स, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। सो पुरख हो प्रतख, लोकमात कार कराइंदा। आदि जुगादि जिस नूं कैहन्दे समरथ, वड दाता वेस वटाइंदा। भगत भगवान रिहा रख, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाइंदा। जिस मारया तीर मृग वेख अक्ख, तिस निशाना आपणा नाम कराइंदा। अन्तिम गोदी लए चक्क, ज्ञानी बोधी भेव कोए ना पाइंदा। तपण ना देवे अंगीठा भट्ठ, अग्नी अग्ग ना कोए जलाइंदा। लेखे लावे रत्ती रत, रत आपणे रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा आप उठाइंदा। कबीर वेख होया हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। करे की खेल भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग जन्म दा दित्ता दान, निहकर्मी झोली पाईआ। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, बेपहचान वेख वखाईआ। अन्तिम वेले लज्जया रखी आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ख़ाली दिसे भूमिका विच मसाण, गुरमुख सेजा आपणी गोद बणाईआ। इक्को देवे धुर दा दान, दाता दानी झोली पाईआ। कीता खेल विच जहान, कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। चार जुग पिच्छों ढोले सारे गाण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हरि वड्डा वड वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेला इक अकेला अबिनाशी करता इक्को इक अख्वाईआ। कबीर कहे मैं होया ख़ुशहाल, ख़ुशी भगतां नाल रलाइंदा। साहिब सतिगुर वेख दयाल, दयालता आपणी झोली पाइंदा। जिन्हां मिल्या हरि गोपाल, सो गोपालन आपणे रंग रंगाइंदा।

❋

❋

तिन्हां नेड़ ना आवे काल, महाकाल भय ना कोए वखाइंदा। सच दुआर वेख धर्मसाल, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। जिस गृह जिस दवारे पुरख अबिनाशी मिले आण, सो घर दो जहान वड वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। कबीर कहे वेख्या खेल अनडिठ, प्रभ अनडिठड़ी कार कमाईआ। बिन सद्दयां पुछयां घर जा के करे हित, हितकारी नज़र किसे ना आईआ। हर घट वसया अबिनाशी चित, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। आदि जुगादी धुर दा पित, पिता पुरख बेपरवाहीआ। जींवदयां जग लेखा देवे लिख, मरयां आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अचरज आपणी कार कराईआ। कबीर कहे खेल कीआ अचरज, असचरज वेख वखाईआ। श्री भगवान आपणी रख के ग़रज़, जन भगत दवारे फेरा पाईआ। दु:ख रोग संताप मेट मर्ज़, कज़ा मौत आपणी झोली रिहा टिकाईआ। दीनां नाथ दीनन कर दर्द, दर्दीआं दर्द वंडाईआ । जन भगतां होण ना देवे हर्ज़, हर्जाना आपणे हथ्थ रखाईआ। द्वापर दा रिहा पिछला कर्ज़, कलयुग अन्तिम पूर कराईआ । सच्चा दे के धुर दा ख़र्च, ख़ज़ाना इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत दए वड्याईआ। कबीर कहे मैंनूं चढ़या चा, घर वज्जी इक वधाईआ। कलयुग खेल वेख्या शहिनशाह, पातशाह आपणी धार बंधाईआ। रहिबर बण के गया आ, दर घर साचे फेरा पाईआ। परवरदिगार वेस वटा, ज़ाहर ज़हूर नूर करे रुशनाईआ। कातब लेखा सके ना कोए लिखा, मकतब करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। बाला कहे कबीर नहीं एह बात, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। मेरे नाल भगत मिलाए सच जमात, पट्टी आपणा नाम पढ़ाइंदा। औह वेख रविदास लिखे नाल कलम दवात, जिस दा लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। पूरब जन्म दा पिछला साक, कलयुग अन्तिम लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। कबीर कहे मोहे चाउ घनेरा, मेरे अन्तर वज्जे वधाईआ । मैं मुड़ के जावां आपणे डेरा, घर साचे फेरा पाईआ। जा के दस्सां इक्को वेरा, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। उठो वेखो पुरख अकाल शाह पातशाह शहिनशाह शेरा, साची खेल रिहा कराईआ। जिस लेख चुकाया मेरा तेरा, तेरा मेरा इक्को रंग वखाईआ। जींवदयां जग देवे गेड़ा, गेड़ा आपणा आप भवाईआ। जन्म मरन चुकाए झेड़ा, मढ़ी गोर डेरा ढाहीआ । दरस दिखाए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। कबीर कहे भगत अठारां नाल ल्यावांगा। अट्ठ दस रुत्त सुहावांगा। हस्स हस्स फुल्ल बरखावांगा। रस रस इक चवावांगा। जस

❋

❋

जस राग सुणावांगा। कस कस तीर लगावांगा। ढट्ठ ढट्ठ आपणा माण मिटावांगा। खेल वेख पुरख समरथ, दोए जोड़ सीस झुकावांगा। अट्ठ दस जन भगत साथी आउणगे। घर मन्दिर सच सुहाउणगे। अन्दर वड़्ह के दर्शन पाउणगे। ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाउणगे। रुची इक्को ध्यान लगाउणगे। आत्म वेख सुच्ची, सच सुच्च साहिब गुण पाउणगे। जिस दी वात पुरख अकाल पुछी, तिस नूं आपणा सीस झुकाउणगे। कहिण बात नहीं एह गुज्झी, पर्दा सब उठाउणगे। इस नूं कोई समझ ना सके बुद्धि, बुद्धिवान सर्ब शरमाउणगे। हरि का लेखा किसे विच ना आए वदी सुदी, थित वार ना वंड वंडाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच्चा दर, दर तेरे सारे दर्शन पाउणगे। कबीर कहे जन भगतां नाल रलावांगा। साचे सन्तां फड़ उठावांगा। नारी कन्ता वेख वखावांगा । जिस भगत बणाए बणता, तिस भगवन दर्शन पावांगा। जिस दा भेव कोई ना जाणे पंडता, पुस्तक उहदी सिफ्त सलाह समझावांगा। जिस दे दर ते लेखा कोई बहिश्त ना जन्नता, स्वर्ग रंग ना कोए वखावांगा। जिस मिल्या प्रभ गुणवन्ता, तिस मिल के गुण गहर गम्भीर सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचे वेखण आवांगा। सन्त सुहेले सज्जण आउणगे। ख़ुशीआं नाल गीत गाउणगे। वेख वेख ख़ुशी मनाउणगे। प्रभ चरण ध्यान लगाउणगे। गुरमुख नाल गुरमुख हो के हथ्थ मिलाउणगे। जो तैथों मिल्या सुख, एह सुख सब तेरे कोलों मंग मंगाउणगे। जींवदयां प्रभ कटया दुःख, दु:ख तेरे नाल वंडाउणगे। बेशक श्री भगवान बैठा चुप्प, चुप्प कीता बिन रसना जिह्वा सारे गीत सुणाउणगे। लोकमात ना दिसे अन्धेरा घुप्प, चन्द चांदनी इक रुशनाउणगे। दयाल सतिगुर अकाल पुरख परवरदिगार बेपरवाह गया तुट्ठ, टुट्टयां छुट्टयां जोड़ जुड़ाउणगे। असीं आ के बहीए दक्खण दिशा गुट्ठ, साढे तिन्न हथ्थ दूरों सीस निवाउणगे। अगला लेखा प्रभ आपे लए पुच्छ, हाल बेहाल ब्यान आपणा सर्ब सुणाउणगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर सीस जाए झुक्क, झुकया सीस सीस फेर ना किसे झुकाउणगे।