पुस्तकालयभाग १६

४ पोह २०२० बिक्रमी राम सिँघ दे गृह फिरोजपुर छाउणी

सच्च दुआर पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण महिमा अकथ, भेव अभेदा आप जणाइंदा। एकँकार देवणहारा वथ, वस्त अगम्म आप वरताइंदा। आदि निरँजण जोत प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा । अबिनाशी करता खेल तमाश, हरि ख़ालक आप वखाइंदा। श्री भगवान खोल्ह अक्ख, बिन नेत्र नैण उठाइंदा। पारब्रह्म

❋

❋

जानणहारा घट घट, गृह मन्दिर फोल फुलाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचे वस, महल अटल इक सुहाइंदा। बोध अगाधा धुर दा जस, शब्द अनादी राग अल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ रिहा वस, दो जहानां सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे नट्ठ नट्ठ, निरगुण पांधी इक अख्वाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मार्ग दस्स, त्रै पंज मेला मेल मिलाइंदा। गुर अवतारां दे हक़, हकीकत आपणी हथ्थ फड़ाइंदा। पीर पैगम्बरां देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। लख चुरासी जीवन दात, जग जीवण दाता आप समझाइंदा। आत्म परमात्म जोड़ जमात, नाता बिधाता मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी गा गा गाथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, सो साहिब आप सुहाईआ। आदि जुगादि श्री भगवन्त, हरि करता कार कमाईआ। निरगुण सरगुण दे दे मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निष्अक्खर अक्खर दए समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त रंग रंगाईआ। कर खेल पूरन भगवन्त, भगवन आपणी गोद बहाईआ। लोकमात बणाए बणत, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी सचखण्ड दुआर, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल किवाड़, एकँकारा पड़दा लाहइंदा। आदि निरँजण दीपक बाल, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता सुहाए सच धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वडियाइंदा। अबिनाशी करता वसे नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो दयाल, दीन दयाल खेल कराइंदा। ब्रह्मवेता साचा लाल, लालन आपणे गोद उठाइंदा। जुग चौकड़ी घालण घाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दान, दाता दानी इक वरताइंदा। लिख लिख लेखा जगत ज्ञान, कलम शाही काग़ज़ बंद कराइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, साहिब सुल्तान हुक्म वरताइंदा। तेई अवतारां दे निशान, ईसा मूसा मुहम्मद जोड़ जुड़ाइंदा। गुर दस कर परवान, नानक गोबिन्द जोत जगाइंदा। भगत अठारां कर कल्याण, कलमा नबी रसूल समझाइंदा। लेखा जाण ज़िमी असमान, लोक परलोक सोभा पाइंदा। चौदां तबक झुला निशान, चौदां लोक हुक्म वरताइंदा। दाता दानी हो मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे खेल रचाइंदा। सच दुआरे खेल अवल्ला, हरि करता आप रचाईआ। आदि जुगादी इक अकल्ला, पुरख अगम्म वड्डी वड्याईआ। निहचल धाम इक्को मल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण निरगुण नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार जिस ने घल्ला, पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। सति सरूप फड़ाए पल्ला, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। आदि जुगादी बणे अछल अछल्ला, वल छलधारी खेल खलाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। लोकमात खोल्ह किवाड़, ठांडा दर इक वड्याईआ। लख चुरासी कर प्यार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। पंज तत खेल अपार, त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, दहि दिश आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, जोत निरँजण दए रुशनाईआ। घर विच घर खेल अपार, हरि करता आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी जुगा जुगन्तर, हरि करता आप कराइंदा। लख चुरासी बणाए बणतर, घड़न भंनणहार आप अख्वाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को मन्त्र, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। जीउ पिण्ड खोल्ह गगन गगनंतर, इंड ब्रह्मण्ड आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साचा खेल जुगो जुग, हरि करता आप कराईआ। भगत सुहेले साचे चुग, सन्त सज्जण लए मिलाईआ। भेव खुल्हाए अन्तर गुज्झ, रमज़ रमज़ नाल मिलाईआ। करनी करता लए बुज्झ, भेव अभेदा आपणा पर्दा दए उठाईआ। लेखा जाणे मन मति बुध, अनभव आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी खेल करतार, हरि करता आप कराइंदा। शब्द संदेसा वारो वार, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। गुर अवतार दे अधार, पीर पैगम्बर सीस हथ्थ टिकाइंदा। महल अटल इक मनार, हुजरा हक़ हक़ वखाइंदा। नूर ख़ुदाई सांझा यार, बेऐब नज़री आइंदा। राम रहीम ठांडा दरबार, दरगाह साची इक प्रगटाइंदा। सूरज चन्द ना कोए सितार, ज़िमी असमान वंड ना कोए वंडाइंदा। शब्द नाद ना कोए धुनकार, रागी राग ना कोए सुणाइंदा। सरगुण करे ना कोए प्यार, ततव वंड ना कोए वंडाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए जैकार, बत्ती दन्द ना सिफ्त सलाहइंदा। कागद कलम ना कोए लिखार, कातब रूप ना कोए वटाइंदा। तट सरोवर ना कोए किनार, जलधार ना कोए वहाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला ना गुरुदुआर, इष्ट देव नज़र किसे ना आइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा ना कोए विचार, धरनी धरत धवल ना कोए सुहाइंदा । करे खेल आप निरँकार, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वसणहारा धाम न्यार, सच दवारा सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, निरगुण सरगुण लए अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे समरथ, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, जीव जंत जहान करे पढ़ाईआ। नाम निधान धुर दी वथ, नित नवित्त आप वरताईआ। निरगुण सरगुण लेखा लिख, अक्खर अक्खर दए जणाईआ। जुग चौकड़ी करे हित्त,

❋

❋

हितकारी वड वड्याईआ। बण के आए मात पित, पिता पूत गोद उठाईआ। सदा सुहेला वसे चित्त, मन चिंदया दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत सहाई हो प्रभ, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, खोजत खोजत आपणा मेल मिलाईआ। जगत विकारा पार हद्द, घर विच घर मन्दिर दए वखाईआ। शब्द अनाद सुणाए छन्द, साचा सोहला ढोला राग अल्हाईआ। पंच विकार खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। सुरत सुआणी नार सुहागण ना होवे रंड, कन्त इक्को नज़री आईआ। कर प्रकाश आपणे चन्द, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, सुहञ्जणी रुत्त दए वखाईआ। पिछला मुकाए सतिगुर पन्ध, अग्गे आपणा राह चलाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, घर मेला सहिज सुभाईआ। अग्नी तत पाए ठंड, सांतक सति सति वरताईआ। भाण्डा भरम भुलेखा ढाए कंध, कूड़ा गढ़ तुड़ाईआ। अंगीकार लगा के अंग, अंगण आपणे लए बहाईआ। ख़ुशी कराए बंद बंद, जन भगतां दए वड्याईआ । आत्म परमात्म इक अनन्द, निजानंद करे रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। पाए दान गहर गम्भीर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादी धुर दा पीर, साहिब सुल्तान नज़री आईआ। करे खेल बेनज़ीर, नेत्र नैण अक्ख समझ सके कोए ना राईआ। जगत तत कट जंज़ीर, शरअ आपणी दए समझाईआ। जानणहारा इक अकसीर, तकदीर आपणे हथ्थ रखाईआ। दाता दानी गुणी गहीर, वड वड्डा नज़री आईआ। जन्म कर्म दी कटे भीड़, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। मेटणहार लिखी तकदीर, मेहर नज़र नैण उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, चम्म दृष्टी ना कोए वखाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता रोग ना कोए रखाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, बिन अक्खां अक्ख मिलाइंदा। दो जहान सच्चा कम्म, हरि करनी करता कार कमाइंदा। जन भगतां बेड़ा दए बन्न्ह, शौह दरया ना कोए डुबाइंदा। आप उठाए आपणे कंध, खेवट खेटा रूप वटाइंदा। दाता दानी सूरा सरबँग, योधा सूरबीर अख्वाइंदा। सदा सुहेला घर वसे संग, विछड़ कदे ना जाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग दी जिस दी मंगण गए मंग, सो पुरख अकाल आपणी कार कमाइंदा । कलयुग अन्तिम मेट पन्ध, सदी बीसवीं वेख वखाइंदा। भगतन चोली चाढ़्हे रंग, रंग इक्को इक रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर गुरमुख गृह, घर वज्जे नाम वधाईआ। जिस दुआरे सतिगुर बहे, सो बंक सोभा पाईआ। नाम संदेसा इक्को

❋

❋

कहे, जै जैकार सुणाईआ। एथे ओथे सदा रहे, विछड़ कदे ना जाईआ। शंकर अन्त करे ना खैह, खहिड़ा छुटे जगत लोकाईआ। पूरब लेखा देणा देवे दे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता वड वड्याईआ। पूरब लहिणा सचखण्ड निवासी, दयावान दया कमाइंदा। सच दुआरे पूरी करे आसी, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर बंद ख़ुलासी, बन्धन आपणा इक्को पाइंदा। पार किनारा औखी घाटी, फड़ बाहों आप चढ़ाइंदा। द्वापर लेखा कलयुग अन्तिम मुक्की वाटी, पन्ध नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण सरगुण हो के करे राखी, सेवक आपणी कार कमाइंदा। बद्धक तेरी कूड़ी आख़ी, आखर आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाइंदा। साची दया करे निरँकार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बाले निक्के सुण पुकार, घर ख़ुशी ख़ुशी विच प्रगटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ लेखा रविदास चुमार, कलयुग गंढ्ढ पुआईआ। धरनी धरत धवल दे अधार, मेहर नज़र नैण उठाईआ। महल अटल उच्च मिनार, महिफल आपणी इक दरसाईआ। साचा काअबा खोल्ह किवाड़, कुदरत नूर नज़री आईआ। लेखा जाण जंगल जूह उजाड़ पहाड़, प्रभास आपणे लेखे लाईआ। मढ़ी गोर रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शमशान भूमी कहे मेरे करतार, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। मैं तक्कदी रही कवण वेला जन भगत आवे मेरे दुआर, संगी साथी नाल रलाईआ । ख़ुशीआं नाल होवे ससकार, सहिके अन्तिम जगत लोकाईआ। मैं गीत गावां उच्ची कूक पुकार, मेरी गोद मिले वड्याईआ। लै के आवां तेरे दरबार, पुरख अकाल चाईं चाईंआ। बिन भगतां मैं होई बेहाल, मेरी सार किसे ना पाईआ। कलयुग जीअ दिसण कंगाल, नाम वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्त बणे ना कोई दलाल, खहिड़ा सारे गए छुड़ाईआ। कोई खावे झटका कोई हलाल, छुरी कसाई हथ्थ उठाईआ। सदी बीसवीं सारे दे के गए जुआब, लाजुआब करे लोकाईआ। तेरे लैंदे गए खुआब, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सजदा करदे गए अदाब, नमो नमो सुणाईआ । कलयुग अन्तिम प्रभ प्रगट होवे आप, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत करे प्रकाश, पंज तत ना कोए रखाईआ । जन भगतां देवे दात, दाता दानी आप वरताईआ। लेखा जाणे आपणा ख़ास, ख्वाहिश आपणे नाल मिलाईआ। अन्तिम वेले पुछे वात, दर दर घर घर होवे सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि करता एक, एकँकारा आप कमाईआ। गुर अवतार रहे वेख, लोकमात ध्यान लगाईआ । सिँघ मनजीते दस्सया भेत, कबीर जुलाहे दित्ता समझाईआ। उठ आपणे नेत्र पेख, लोकमात वज्जी वधाईआ। जिस बाले नीहां हेठ कीते भेंट, सो आपणी खेल रिहा वखाईआ। जन भगतां रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

❋

❋

जननी जन बण के रखे पेट, कुक्ख सुलखणी आपणी आप प्रगटाईआ। निरवैर हो के करे हेत, प्रेम प्रीती तोड़ निभाईआ। हुक्मे अन्दर संदेसा भेज, सच दुआर दित्ता सुणाईआ। नेत्र वेखो विछी सेज, सुहञ्जणी रुत्त वखाईआ। जोती जलवा नूरी तेज, लाशरीक बेऐब इक ख़ुदाईआ। साचे वसया जा के देस, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। दो जहानां बण नरेश, नर निरँकार हुक्म वरताईआ। दर खलोते विष्न ब्रह्मा शिव महेष, निउँ निउँ लागण पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण दरवेश, दर बरदे सीस झुकाईआ। पुरख अकाल करे अगम्मी खेड, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी करनी आप कमाईआ। छोटे बाले तेरा सुण संदेसा, जन भगतां वज्जी वधाईआ। कबीर कहे मैं आ के वेखां, जन साचे नाल मिलाईआ। धन्न भाग तूं दित्ता भेंटा, पर्दा उहला चुकाईआ। श्री भगवान वसया साचे देसा, महल अटल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। कबीर कहे जन उठो भगत, भगवन दया कमाईआ। वेखो खेल जा के जगत, जुगत अगली रिहा समझाईआ । बीस बीस पोह चार सुहञ्जणा वक्त, वेला इक दरसाईआ। निरवैर पुरख गया परत, पारब्रह्म वेस वटाईआ। जिस दी गोबिन्द ला के आया शर्त, जीव जंत जगत समझाईआ। सो दीन दयाल राह विच ना गया अटक, दो जहानां पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहिण चल कबीर, तेरे नाल साडी वड्याईआ। चल के वेखीए बेनज़ीर, नेत्र नैणां दर्शन पाईआ। जिस दी टप्प ना सके कोई लकीर, हद्द हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं लभ्भदे पीर फ़कीर, साध सन्त ध्यान लगाईआ। जिस दा पिच्छे होए दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर चोटी चढ़े अख़ीर, घर साचे मिली वड्याईआ। सो साहिब कलयुग अन्त जन भगतां कटे भीड़, औझड़ राह ना कोए वखाईआ। लेखा जाणे हस्त कीड़, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद कहि के गए वड पीरन पीर, सो दस्तगीर खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। कबीर कहे उठो बणो पांधी, पन्ध आपणा आप मुकाईआ। गीत गाओ इक साहिब सुल्तानी, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। नाल रखो पिछली निशानी, जो दे के गया माहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को जिंदगानी, जीवण मरन नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल पढ़ो बाणी, दूजा नाद ना कोए सुणाईआ। जा के वेखो लोकमात खेल महानी, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। जन भगत आए नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। भगत दवारे कर इकट्ठ, कबीर जुलाहे रहे सुणाईआ। अन्दर वड़ के अग्गे हो के दस्स,

❋

❋

सच्चा हाल सुणाईआ। तैनूं लभ्भदे लभ्भदे गए थक्क, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। साडा दे प्रभू हक़, तेरे अग्गे झोली डाहीआ । मथ्था टेक लकीर कढ्ढीए नक्क, तकदीर दे मिटाईआ। अग्गों हस्स के कैहन्दा धन्ना जट्ट, मैं सच दयां समझाईआ। पुरख अकाल बिन मेरे किसे ना आया वस, मैं फड़ बाहों ल्या मनाईआ। नामा कहे मैं दस्सां सच्च, सच सच्च जणाईआ। श्री भगवान मैं सेवक ल्या रख, बाढी बण के बणत बणाईआ। कबीर कहे उस दी खेल अकथ, कोई समझ सके ना राईआ । सारे खोल्ह के वेखो अक्ख, नेत्र नेत्र नाल मिलाईआ। श्री भगवान पुरख समरथ, कलयुग अन्त जन भगत दवारे डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कबीर कहे प्रभ सुण अरदास, दोए जोड़ मेरी बेनन्तीआ। दूर दुराडा आया पास, तेरा सोहणा धाम सोभावन्तीआ। चरण कँवल करां प्रणाम, वेखां खेल आदि अन्तीआ। मेरे नाल तेरे गुलाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दीन दयाल सदा बख्शंदीआ। बख्शिश कर आप करतार, हरि करता दया कमाईआ। आ कबीर वेख दरबार, पुरख अकाल रिहा लगाईआ। भगत जन रखे नाल, जन भगतां भगती आप कमाईआ। पूरब जन्म दी लेखे लाए घाल, घाल आपणी झोली पाईआ। रल मिल सारे वेखो मेरा लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। मुरदे कोलों पुछो जींवदयां हाल, जीवण विच्चों जीवण दित्ता बदलाईआ । जिस दा तन ना खाधा काल, अग्नी सेव ना कोए कमाईआ। ग़मी अन्दर ख़ुशी दिती वखाल, ख़ालस आपणा मेल मिलाईआ । जन भगत कहिण तेरी किरपा दीन दयाल, आदि जुगादि तोहे बण आईआ। साढे तिन्न हथ्थ मंग मंगी रविदास चुमार, इक्को चम्यारा तेरे नाल नज़री आईआ। बे दर खड़ा सीस कंगाल, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। कर किरपा जे चरणां विच लएं बहाल, घर वज्जे सच वधाईआ। उह तेरी सच्ची धर्मसाल, जिस दवारे बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाईआ। कबीर अन्दर आ लँघ, शब्द इशारे नाल जणाईआ। नाल ल्याउणा आपणा संग, पिच्छे रहिण कोए ना पाईआ। सारे ख़ुशीआं नाल वजाउण मृदंग, सारंग सारंगा इक्को नाम हथ्थ रखाईआ । घर वेख्या प्रकाश नूरी चन्द, असमानी चन्द बैठा मुख छुपाईआ। गृह मन्दिर मंगल सुणन आया अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कबीर कहे जन भगतो वेखो राम सिँघ दवारे पई ठंड, ठंडक हरि जू आप वरताईआ। जिस दी टुट्टी दिती गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। भगत अठारां करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरी करनी तूं जाणे करतार, करता पुरख तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी गए हार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान तेरी सार किसे ना आईआ। गुर अवतार मंगदे गए दान, पीर

❋

❋

पैगम्बर अग्गे झोली डाहीआ। अन्तिम कहि के गए नाल ज़बान, शब्द इशारे नाल जणाईआ । कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। इमामां सिर होए इमाम, अदल अदालत इक कराईआ। धुर संदेसा दए पैग़ाम, पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। नाम जणाए इक्को नाम, सति सति समझाईआ। नज़री आए धुर दा राम, रमया आपणी कार कमाईआ। वेस वटाए सच्चा काहन, बंसुरी इक्को गीत सुणाईआ। नानक गोबिन्द दे निशान, धर्म निशाना इक झुलाईआ। जन भगतां रच्छया करे आण, इच्छया सब दी पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। कबीर कहे जन भगतो होवो त्यार, त्यारी इक्को वार समझाइंदा। सच पटारी जो लयांदी नाल, धुर इशारे नाल समझाइंदा। शब्द अगम्मी फुल्ल लओ उठाल, पत डाली नज़र कोए ना आइंदा। सारे बोलो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार, जै जैकार सुणाइंदा। फेर वेखो गुरमुख लाल, राम सिँघ वडियाइंदा। इस दे उत्तों इक इक फुल्ल देवो वार, वारता प्रभ दी भेंट चढ़ाइंदा। जन्म फेर ना आवे विच संसार, संसारी संग तजाइंदा। एथे मिल्या आप करतार, अग्गे तुहाढ्ढे नाल रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। भगत अठारां फुल्ल बरसाउँदे ने। गीत पुरख अकाल गाउँदे ने। ध्यान इक्को चरण लगाउँदे ने। नेत्र नैण अक्ख खुलाउँदे ने। श्री भगवान दर्शन पाउँदे ने। धूढ़ी टिक्का मस्तक लाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर साचे मंग मंगाउँदे ने। मंगण मंग दर खलो, चरण ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी कर मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। धन्न भाग चार पोह, बीस बीसा ख़ुशी वखाईआ। जन भगत अन्दर कीती लोअ, प्रकाश एका नाम प्रगटाईआ। राए धर्म कोलों खोह, आपणी गोदी ल्या उठाईआ । अग्गे कोई ना सके छोह, शहिनशाह तेरी ओट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । भगत अठारां बोलण बोल, प्रभ तेरा नाउँ जणाईआ। वाहवा तोलया सच्चा तोल, तराजू आपणा नाम उठाईआ । दूर दुराडा हो के कोल, नेरन नेरा नज़री आईआ। दिती वड्याई उपर धौल, धरनी ख़ुशी मनाईआ। पूरब भुल्लया ना प्रभ जू कौल, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत जन सच दमामा वजावण ढोल, ताल आपणा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कबीर कहे तेरी की वड्याई, वड वडे बेपरवाहया। जुग चौकड़ी तेरी समझ ना आई, सब बैठे ध्यान लगाया। आपणा भेव बैठों छुपाई, वड शहिनशाह बेपरवाहया। आपणा नुक्ता किसे ना दित्ता समझाई, आदि अन्त ना किसे वखाया। बौहड़ी करीए हाल दुहाई, उच्ची कूक कूक अल्हाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा ढोला गए गाई, गा गा अन्त

❋

❋

किसे ना पाया। कलयुग अन्तिम निरगुण आपणी खेल रचाई, रोज रोज खेल वेख वखाया। छोटा बाला भेंट चढ़ाई, चढ़ चढ़ मन्दिर वेखे बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा तेरा हथ्थ किसे ना आया। भेव अभेदा मेरा अनोखा, श्री भगवान आप जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द धार नाल लिखाया पोथा, बुध बोध कर प्रगटाईआ। बल दे बणाया योद्धा, सूरबीर अख्वाईआ। नाम सुणा जणाया होका, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जुग जुग मार्ग दस्सया सौखा, रहिबर राह चलाईआ। आदि अन्त जे कोई लभ्भे सब नाल करे धोखा, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। चार जुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी सब नूं दस्सया इक्को मौका, कलयुग अन्तिम प्रभ आवे बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों परखे खरा खोटा, घर घर अन्दर वड़ के फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाईआ। भगत कहिण सुण अरदास, अर्ज़ आरज़ू इक जणाईआ। धन्न भाग पूरी कीती आस, जन भगतां हो सहाईआ। एथे विछड़े ओथे तेरे पास, बिन तेरे दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार जुग सारे कूक गए आख, जीव जगत जहान जणाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा कर कर थक्के पाठ, सर सरोवर तीर्थ तट नहावण नहाईआ। तेरी किसे ना लभ्भी ज़ात, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान हो के दिती दात, दयावान दया कमाईआ। मैं उठ के सारयां देवां आख, सच सुणो जन भगत मेरे भाईआ। इक्को पुरख अकाल जो जुग जुग पुछे वात, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। इक्को परवरदिगार रसूल पाक, पाकीज़ा रूप नज़री आईआ। इक्को नाद इक्को धुन राग इक्को शब्द सुणाए बांग, कलमा कलाम सांतक सति इक दृढ़ाईआ । इक्को महिबूब सच अमाम, इक्को अरूज़ उच्च निशान, इक्को महफ्ूज़ दो जहान, चारों कुण्ट नज़र किसे ना आईआ। मैं दर्शन कीता आण, पाया परम पुरख सुल्तान, हरस मिटी जीव जहान, जगत लेखा रिहा ना राईआ। उपर चढ़ वेख्या मकान, गढ़ बंक छुटा शैतान, डंका वज्जा इक महान, तूँ ही तूँ राग अल्हाईआ। सो पुरख सुल्तान जन भगतां मिल्या आण, जिस दी किसे ना आए पहचान, अन्तर आत्म समझ कोए ना पाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक सूफ़ी सारे करो सलाम, अलैकम इक्को इक वखाईआ। पीर पैगम्बरां दे पैग़ाम, कलमा आपणा आप पढ़ाईआ। चार जुग जिस दा नाम, तहरीरी बणया रिहा अष्टाम, नानक निरगुण मोहर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सो गुरमुख रिहा तराईआ। भगत कहिण केहड़ा गुरमुख, जिस मिले माण वड्याईआ। कबीर कहे औह वेखो प्रभ गोदी रिहा चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। भगत कहिण असीं होए ख़ुश, श्री भगवान अचरज खेल रचाईआ। जन्म जन्म दी मिटी भुक्ख, कर्म कर्म दा रोग मिटाईआ। असीं कैहन्दे रहे सिर्फ़ असीं प्रभ

❋

❋

दे पुत्त, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडीआं सुण के बैठा रिहा चुप्प, अग्गों बोल ना कोए सुणाईआ। चुप कीता सचखण्ड दवारयों आया उठ, लोकमात फेरा पाईआ। उह साथों चंगे जिन्हां ल्या पुछ, बिन भगतीउँ भगत बणाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप, साचा चन्द इक चमकाईआ। तिन्हां गुरमुखां अगला पिछला लेखा गया छुट्ट, छुट्टी वस्त पराईआ। श्री भगवान हो मेहरवान जन भगत फड़ के गुट, कहे तेरी मेरी होए कुड़माईआ। तेरे मेरे विच नहीं कोई फुट्ट, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन्म मरन दा पैंडा गया मुक्क, लख चुरासी गेड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कबीर कहे तेरा दर्शन पेख, प्रभ वज्जी इक वधाईआ। घर साचे ल्या वेख, जन भगतां दए तराईआ । पिछली मेटणहारा रेख, अग्गे आपणी बणत बणाईआ। धन्न भाग तूं कोझयां कमल्यां दस्सया हेत, बण हितकारी होएं सहाईआ । श्री भगवान सानूं ओसे थाँ दे भेज, जिस दवारयों ल्या मंगाईआ। जा के माणीएं तेरी पिछली सेज, घर साचे ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मेहर नज़र उठाईआ। कबीर जुलाहे लै प्रेम प्रशाद, जन भगतां नाल वरताईआ। परम पुरख कोल एहो दाद, जेहड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दा रसना जिह्वा कोई चक्ख ना सके स्वाद, रस समझ कोई ना पाईआ। एहो किरपा आदि जुगादि, जन भगतां उते कमाईआ। कलयुग अन्त सुण फ़रयाद, फ़ैसला इक्को वार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहिण सोही बस्ती, हरि बिस्मल रूप नज़री आईआ। जिस दी उच्च अगम्म अथाह हस्ती, सो हस्त कीटां विच डेरा लाईआ। कलयुग जीवां जगत वेखे अर्थी, दोए लोचण नीर वहाईआ। जन भगतां प्रभ पूरी कीती भगती, जिन्हां भगत दर बुलाईआ। ख़ुशी होवे वड अर्श अर्शी, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। धुर दा खेल नाटक नहीं फ़र्ज़ी, कूड़ी क्रिया ना कोए वड्याईआ। तन कपड़ सींवें बण के दर्ज़ी, सूई तन्द डोर आप बंधाईआ। जन भगतां नाल रला के आपणी मर्ज़ी, मर्ज़ जीवण मरन दी दिती गंवाईआ। साहिब सतिगुर मकरूज़ बण कर्ज़ी, कर्ज़ा पिछला अदा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। कबीर कहे प्रभ सानूं तोर, तुरत आपणा हुक्म जणाईआ । प्रेम प्रीती खिच डोर, बिन तन्दी तन्द हिलाईआ। दूर दुराडे आए दौड़, तेरा पन्ध मुकाईआ। अग्गे वेख्या आ के ब्रह्मण गौड़, जिस दी ज़ात पात समझ सके कोई ना राईआ। आपणयां भगतां रिहा बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। कर किरपा ला के दे उह पौड़, जिस दा डण्डा हथ्थ किसे ना आईआ। कबीर कहे मैं चार कुण्ट दहि दिशा नव नौं चार वेख्या कर के गौर, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। इक्को बाला नढ्ढा नज़री आया तेरा छोहर,

❋

❋

गुरमुख सच्चा आसण लाईआ। सृष्ट सबाई दिसी ठग्ग चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। किरपा कर सानूं ख़ुशीआं नाल मोड़, हुक्म आपणा सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। जन भगतां दया कमाउँदा ए। सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। मेहरवान हुक्म सुणाउँदा ए। इशारे नाल आप जणाउँदा ए। राम सिँघ इक वखाउँदा ए। जिस दा पूरन कीता काम, भगतां दर मंगाउँदा ए। सारे लै के जाओ पैग़ाम, श्री भगवान आप समझाउँदा ए। चरण धूढ़ी कर के जाओ अशनान, सरोवर इक्को इक नुहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप वडयाउँदा ए। जन भगत चरण सरोवर नहाउँदे ने। पुरख अकाल गीत गाउँदे ने। दीन दयाल इक ध्याउँदे ने। इक दूजे दे चलण नाल नाल, सोहणी बणत बणाउँदे ने। सच दवारा वेख धर्मसाल, धर्म निशान उठाउँदे ने। जिस साडी कीती प्रितपाल, सो प्रितपालक वेख वखाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा मंग मंगाउँदे ने। जन भगत पन्ध मुकाया ए। सच दवारे डेरा लाया ए। नर निरँकारा वेख वखाया ए। सति सरूप विच समाया ए। रूप रंग रेख ना कोए रखाया ए। मुछ दाढ़ी केस ना कोए, सीस जगदीश ना कोए मुंडाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा मार्ग इक दरसाया ए। प्रभ साचे मार्ग जावांगे। दीन दयाल तैनूं ध्यावांगे। जन भगतां आख सुणावांगे। धुर दी सच्ची बात प्रगटावांगे। कलयुग वेख अन्धेरी रात, इक्को तेरी ओट तकावांगे। तुध बिन वसे ना कोई पास, नाता जगत जहान छुडावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, रल मिल तेरा हुक्म सुणावांगे। तेरा हुक्म सच जणौंणा ए। लाड़ी मौत आप समझौंणा ए। चित्रगुप्त आप उठौण ए। राए धर्म नैण खुलाउणा ए। तेरा लिख्या लेख वखाउणा ए। अगला पिछला भेत खुलाउणा ए। जिन्हां साहिब सतिगुर करे हेत, तिन्हां नेड़ तुसां कदे ना आउणा ए। पुरख अकाल दी सच्ची खेड, दो जहान भेव किसे ना पाउणा ए। जन भगत पहलों लए भेज, पिच्छे आपणा फेरा पाउणा ए। गुरमुखां अन्दर वड़ के माणे सेज, सच सिँघासण डेरा लाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताउणा ए। कबीर कहे मैं दो जहानां दस्स के जावांगा । ग़ाफ़ल कोई ना रहे, आलस सब दी मेट मिटावांगा। पागल कोई ना कहे, सुरती सुरत सर्ब खुलावांगा। आदल पुरख अकाल इक्को रहे, दूजी अदालत ना कोई वडयावांगा। जो प्रभ दी सरनी ढहे, तिन्हां आपणे नाल रलावांगा। जो प्रभ दी चरणी बहे, तिन्हां भगतां रूप वखावांगा। जो हरि दा भाणा सहे, तिन्हां सब कुछ भेंट चढ़ावांगा। जो हरिसंगत विच कहे, मैं हरिसंगत रूप पुरख अकाल वेख वखावांगा। तिस दा काया माटी बुरज कदे

❋

❋

ना ढहे, राए धर्म ना हथ्थ फड़ावांगा । सो गुरमुख प्रभ दी गोदी बहे, जगत जहान पार करावांगा। ना जन्मे ना होवे लै, आवण जावण गेड़ चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी इक कमावेगा। प्रभ आपणे रंग रंगावेगा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी वेख विखावेगा। कर्म कर्म दा कट के नंग, ओढण भूशण पर्दा इक्को पावेगा। नाता तोड़ भेख पखण्ड, साचा मार्ग इक लगावेगा। लेखा जाण दुहागण रंड, कन्त सुहाग मेल मिलावेगा। जिन्हां गुरमुखां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाया छन्द, तिन्हां अन्तिम आपणी जोत मिलावांगा। सचखण्ड दा सच अनन्द, अनन्द इक्को इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सच बहावांगा। कबीर जुलाहा सच जणाउँदा ए। उच्ची कूक आख अलाउँदा ए। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। वेखो मेरा ताणा पेटा साची तन्द, डोर गंढ्ढाउँदा ए। ख़ुशी कर के बंद बंद, बंदगी आपणी इक समझाउँदा ए। सच प्रीती चाढ़्ह चन्द, काया माटी तन रुशनाउँदा ए। सृष्ट सबाई वेख हँ, ब्रह्म आपणा भेव खुलाउँदा ए। शाह पातशाह सूरा सरबँग, साहिब सतिगुर खेल रचाउँदा ए। कलयुग अन्त जन भगतां पूरी करे मंग, बिन मंगयां दात वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डुब्बदे पाहन आप तराउँदा ए। डुब्बदे पाहन तारे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। करे प्रेम बण माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। जन भगतां पूजा करे आप पाठ, पाठशाला गुरमुख काया रिहा बणाईआ। अन्दर वड़ के जोड़े नात, बाहों नज़र किसे ना आईआ। दरस देवे साख्यात, जोती जाता वड वड्याईआ । रातीं सुत्यां जो जाए आख, दिने जागदयां पूर कराईआ। एहो प्रभू दी अगम्मी बात, जिहड़ी समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को मंगदे गए दात, अनभव तेरा नूर नज़री आईआ। मन वासना घर रहे ना नार कमज़ात, गुरमति बैठे डेरा लाईआ। जिध्धर वेखीए खोल्ह ताक, प्रभ तूही नज़री आईआ। बिन तेरे दूजा दिसे ना कोई साथ, साथ सगला अन्त जाण छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ । माण वड्याई जगत नाता, अग्गे कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां मिल्या पुरख बिधाता, तिन्हां सदा सदा सद वज्जदी रहे वधाईआ। पिच्छों सृष्ट सबाई उन्हां दी गाए गाथा, जिन्हां प्रभ दर्शन कीता चाईं चाईंआ। मन्दिर मस्जिद ठाकर दुआरे मसीत शिवदुआले टेकण माथा, मस्तक इट्टां नाल रगढ़ाईआ । जे वेखण सब दे ख़ाली हाथा, हथ्थ विच नज़र ना कुछ रखाईआ। जिन्हां उपर पुरख अकाल सतिगुर हो के तुट्ठा, तिन्हां रुठयां लए मिलाईआ। उन्हां राए धर्म ना टंगे पुट्ठा, कुम्भी नरक ना कोए भवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां प्रेम प्रीती भुक्खा,

❋

❋

दूजी तृष्ना तृखा ना कोए रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत उत्तम श्रेष्ट विशेष बणाए सुच्चा, विष्न ब्रहमा शिव गणपति गणेश देवत सुर सीस झुकाईआ।

५ पोह २०२० बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह बस्ती खलील ज़िला फिरोज़पुर

भगत प्यास भगवन सिक, गुरमुख ध्यान लगाइंदा। दोहां मीत सदा अनडिठ, जगत जुग भेव कोए ना पाइंदा। साहिब सतिगुर गुरमुखां काया मन्दिर वसे विच, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। निरगुण हो के करे हित्त, सरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। करवट लै बदलाए पिट्ठ, सनमुख आपणा दरस कराइंदा। जगत वासना कूड़ी जित, सच प्रीत इक दृढ़ाइंदा । खेले खेल नित नवित्त, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। मेहरवान हो पाए भिक्ख, भिच्छया झोली नाम भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल खिलाइंदा। भगत विचोला शब्द गुरदेव, हरि स्वामी वड वड्याईआ । आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल बैठा आसण लाईआ। अलख अगोचर अगम्म अभेव, भेव रिहा दरसाईआ। साचा रस अमृत मेव, सुख सागर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। भगत प्यार नाम सुगंधी, सति वासना विच टिकाइंदा। दूर दुराडा बण संबंधी, साहिब सतिगुर नाता जोड़ जोड़ाइंदा। कूड़ी वासना कढ्ढ गंदी, अमृत रस रस चखाइंदा। घर वखाए मन मति बुध अन्धी, आत्म परमात्म पर्दा लाहइंदा। राग सुणाए धुर दा छन्दी, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। नाता तोड़ ख़ानाबंदी, महल अटल इक बहाइंदा। लेखा रहे ना भेख पखण्डी, सच सुच्च मेल मिलाइंदा। देवणहारा इक अनन्दी, अनन्द आत्म विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। भगत सज्जण भगवन प्यार, प्रीती पारब्रह्म जणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे चार, दो जहानां खोज खुजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खोल्ह किवाड़, पुरी लोअ पर्दा दए उठाईआ। सन्त सुहेले लभ्भे यार, लख चरासी खोज खुजाईआ। जन्म कर्म दा रोग निवार, संजोग आपणे नाल कराईआ। चोग चुगाए अमृत धार, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। शब्द सुणाए इक धुनकार, अनरागी राग अल्हाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। महल अटल ठांडा दरबार, घर घर विच दए वखाईआ। सेज सुहञ्जणी मीत मुरार, अन्तर आत्म नज़री आईआ। शाहो भूप वड सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां मेला इक दुआर, घर सच्चा इक्को नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला वड वड्याईआ। भगत सुहेला साहिब सुल्ताना, सति सतिवादी हरि

❋

❋

अख्वाइंदा। सति सरूपी बन्ने्ह गाना, मौली तन्द ना कोए वखाइंदा। आत्म अन्तर सच तराना, बिन तुरीआ राग सुणाइंदा। कर प्रकाश कोटन भाना, निर्मल नूरी जोत जगाइंदा। बोध अगाधी इक्को गाणा, बिन रसना जिह्वा सुणाइंदा । निरगुण सरगुण कर परवाना, आप आपणे रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला दया कमाइंदा। भगत सुहेला प्रभ ठाकर स्वामी, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। घट घट वेखे अन्तरजामी, बेपहचान खेल कराईआ। योधा सूरबीर वड सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी लिखे कहाणी, जिस सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अठसठ तीर्थ ना कोई विरोले पाणी, जिस अमृत जाम प्याईआ। सो गुरमुख गुरसिख इक्को बोले धुर दी बाणी, सच तेरा राग अल्हाईआ। लेखा चुके चारे खाणी, चौथे जुग मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक वर, श्री भगवान भेव खुल्हाईआ। भगत भगवान मेला नित्त, जुग जुग खेल कराइंदा । निरगुण सरगुण धुर दा हित्त, लोकमात वेख वखाइंदा। लेखे ला काया रित, पंज तत आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। दर दवारयों पाए भिक्ख, भिच्छया आपणी इक वरताइंदा। पूरब लेखा पहलों लिख, अग्गे मार्ग इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेला खेल वखाइंदा। भगत सुहेला साहिब गुणवन्त, गुणकार वड्डी वड्याईआ । लेखा जाण जीव जंत, चारे खाणी वेख वखाईआ। लख चुरासी विच्चों बणाए बणत, मेहर नज़र आप उठाईआ। सो गुरमुख होए सन्त, जिस मिले बेपरवाहीआ। तिस दा लेखा लिख ना सके कोई अंक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण दुहाईआ। सो भगत भगवान दा इक्को गाए मंत, मंतव आपणा हल्ल कराईआ। तिस दा लेखा कोई ना जाणे पंडत, शेख़ मुसायक नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। भगत भगवान इक दरवाजा, गृह मन्दिर इक सुहाइंदा। आदि जुगादि ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर मारे वाजां, सोई सुरती शब्द जगाइंदा। भूपत भूप बण राजन राजा, शहिनशाह शाह आप अख्वाइंदा। घर विच घर रच के काजा, गृह गृह आपणा रंग वखाइंदा। सन्त सुहेला फिरे भाजा, पांधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम रखे लाजा, लाजावन्त दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन खेड़ा इक सुहाइंदा। भगत खेड़ा खोल्ह खिड़की, कुण्डा आपणी हथ्थी लाहइंदा। खेल करे साची पिरती, पीआ प्रीतम दया कमाइंदा। टुट्टी जोड़े प्रीत चिरकी, चिरीं विछुंने मेल मिलाइंदा। चरण कँवल इक्को बिरती, मन वासना डेरा ढाइंदा। देवे दरस साचा दरसी, आदर्श आपणा इक वखाइंदा। खेले खेल अर्शी फ़र्शी, लोक परलोक सोभा पाइंदा। जन भगतां देवे नाम निधान बिन अक्खरा पर्ची, साचा मन्त्र आप दृढ़ाइंदा। श्री

❋

❋

भगवान शब्दी शब्द वड वड्डा चर्ची, चर्चा चार जुग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। पार लँघावणहारा प्रभ एक, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी टेक, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। निरगुण सरगुण जिस दा भेख, काया चोला सोभा पाईआ। दो जहान जिस दी खेड, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाईआ। जन भगतां अन्दर जिस दा भेत, राज़ आपणा बैठा छुपाईआ । सो पुरख अकाल करे हेत, दीन दयाल होए सहाईआ। हरिजन मेला अचन अचेत, वार थित ना कोए रखाईआ। नेत्र लोचण भगत भगवान नैण लैण पेख, नैनण आपणा रंग रंगाईआ। दोहां मेला वार एक, दूजी वार ना होए जुदाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे सद रखे साया हेठ, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।