५ पोह २०२० बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह मोगा ज़िला फिरोज़पुर
नाम ख़ुमारी दिती रंग, शब्द राग शनवाईआ। गुरमुख सेज आत्म पलँघ, महल अटल सुहाईआ। दूई द्वैत भरमां कंध, भाण्डा भरम भंनाईआ। गीत अगम्मी धुर दा छन्द, सच श्लोक समझाईआ। सच दुआरे अगम्मी अनन्द, रस अमृत मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला सच्चा माहीआ। आत्म धुन नाद शब्द सुर ताल, तलवाड़ा इक्को इक वजाईआ। भाग लगाए पंज तत काया माटी खाल, नाड़ बहत्तर तन रबाब वखाईआ । जोती दीपक दीआ सच प्रकाशी बाल, प्रकाश इक्को इक धराईआ। पवण स्वासी लेखे ला स्वास, पवण पवणां राह जणाईआ । जुग जन्म दी पूरी कर कर आस, करनी करता झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नाम ख़ुमारी धुर दा रस, हरि सतिगुर आप प्रगटाइंदा। गहर गम्भीर साहिब सुल्तान हो के वस, बेपहचान खेल कराइंदा। वस्त अमोलक दे दे हथ्थ, घर साचा हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता ठांडा सीता रस एका धार वहाइंदा। रस धार अंमिउँ अमृत, बूँद स्वांती आप चुआईआ। लेखा छोड़ सोग हरख, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। नाम कसवट्टी गुरमुख परख, सच कुठाली एका पाईआ। कीमत करता पाए लाए ना कोई धड़त, कंडे तराजू तोल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नाम ख़ुमारी देवे घर एक, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाइंदा। पुरख सुल्तान करनहारा बुध विवेक, दुरमति मैल आप धुआइंदा। जन्म जन्म दा लेखा वेख, कर्म कर्म दा भेव मुकाइंदा। सच दुआर वखाए आपणा देस, घर इक्को इक सुहाइंदा।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। नाम ख़ुमारी काया बंक, टेडी धार ना कोए जणाईआ। सो गुरमुख जाणे धुर दा सन्त, साहिब सतिगुर जिस आपणा भेव खुल्हाईआ। हरि नाम समझाए धुर दा मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। मेल मिलावा नर नरायण कन्त, नार सुहञ्जणी सेज सोभा पाईआ। रंग रंगीला चाढ़्हे रंग बसन्त, रंगण इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नाम रंग रंग अमोला, सो सतिगुर आप रंगाईआ। रंगणहारा काया चोला, तन माटी वेख वखाईआ। भेव चुका पर्दा उहला, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को नज़री आईआ। नाम संदेस धुर दा ढोला, साचा राग अल्हाईआ। शब्द अगम्मी इक्को सोहला, सो पुरख निरँजण गाईआ। परवरदिगार बण के मौला, आप आपणा संग रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम रंगण इक चढ़ाईआ। नाम रंगण सतिगुर ख़ुमारी, प्रीतीवान इक्को वार जणाइंदा। आत्म परमात्म धुर दी यारी, सो साहिब आपणे नाल निभाइंदा। ख़ालक ख़लक खेल करे न्यारी, ख़ालस गुरमुख आप उठाइंदा। चरण कँवल कँवल चरण दे सहारी, सहायक नायक सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दर दरवाज़ा खोल्ह बारी, खिड़की ताकी कुण्डा आपे लाहइंदा। दीआ बाती कमलापाती बिन तेल बाती कर उज्यारी, घर मन्दिर आप सुहाइंदा । जगमग जोत जगे निरँकारी, पवण हुलारा ना कोए लगाइंदा। तूं वेखे विगसे वेखणहारी, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। भगत भगवान दोवें मिल के वसण सच दुआरी, दर घर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे घर वसाइंदा। नाम ख़ुमारी भगत सुहेला, भगवन भाउ भगती आपणे लेखे लाईआ। आदि जुगादि इक अकेला, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। आदि विछड़ी अन्तिम मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। शब्दी गुरू नाद धुन चेला, घर मंगलाचार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ । नाम ख़ुमारी गहर गम्भीर, सो सतिगुर आप कराइंदा। चोटी चाढ़्ह फड़ अख़ीर, बेनज़ीर दरस दिखाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट लकीर, अक्षर इक्को नाम समझाइंदा। जगत नाता तोड़ जंज़ीर, शरअ आपणी विच बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच तदबीर, मार्ग इक्को इक लगाइंदा। नाम ख़ुमारी मार्ग एक, एकँकार आप जणाईआ । निरगुण सरगुण लए पेख, निज नेत्र नज़री आईआ । पिता पूत बणे हेत, गोद सुहञ्जणी सोभा पाईआ। रुत्त बसन्ती मौले चेत, पत डाली फुल्ल महकाईआ। भगत भगवान मिल के खेले खेड, वड खिलाड़ी फेरा पाईआ। शब्द संदेसा इक्को भेज, सोई सुरती आप उठाईआ। जोती जलवा नूरी तेज, नर नरायण करे रुशनाईआ। धन्न भाग पारब्रह्म पतिपरमेश्वर घर आत्म परमात्म फूलण सुहाए सुहञ्जणी
❋
❋
सेज, सोभावन्त आपणा आसण लाईआ। तिस साहिब ठाकर अग्गे कोई ना चले पेश, जो पेशतर आपणा हुक्म मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आदक सर्ब करन आदेस, सारे बैठे सीस निवाईआ । सो स्वामी जन भगतां रिहा वेख, आप आपणा ध्यान लगाईआ। सदा सदा सद रखे साया हेठ, अग्नी तत ना लागे राईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अन्दर वड़ के देवे भेत, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ।
५ पोह २०२० बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे खूह ते पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
वेखो खेल नर हरि दा, हिरदे हारदिक दए वधाईआ। निरगुण रूप जोती धरदा, अजूनी रहित वड्याईआ। अचरज खेल अगम्मी करदा, करता पुरख बेपरवाहीआ। आदि जुगादि लेखा जाण चोटी जड़्ह दा, मध आपणा पर्दा लाहीआ। जुगा जुगन्त श्री भगवन्त जन भगतां कोलों डरदा, भय आपणा आप रखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करदा, करनी आपणी आप प्रगटाईआ । गुरमेज पिच्छे ना लक्षमण खड़दा, लाश नज़र कोए ना आईआ। एहो वड्याई जो बेसमझों करदा, कोई समझ सोच सके ना राईआ। सम्मत उन्नी लिख्या लेख कोई ना पड़दा, जो लिख के गया समझाईआ। हरि का मन्त्र बिन हरि किरपा किसे ना फुरदा, फ़ुरने विच सर्ब लोकाईआ। मुर्शद मुरीद होण ना देवे मुर्दा, मिुश्कल आप हल्ल कराईआ। जिस वेले जन भगतां बेड़ा वेखे रुढ़्हदा, फड़ बाहों लए तराईआ। एहो खेल पुरख अकाल सतिगुर दा, सुत्यां लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा अट्ठ दस दए समझाईआ। पुरख अकाल तेरा दरबारा, सच सति इक्को नज़री आइंदा। दीन दयाल तेरा पसारा, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। पुरख अकाल तेरा विहारा, दो जहानां वंड वंडाइंदा। साहिब सुल्तान तेरा सहारा, निरगुण सरगुण ओट तकाइंदा। परम पुरख तेरा प्यारा, प्रीतम भुल्ल कदे ना जाइंदा। नित नवित्त ठांडा दरबारा, इक इकल्ला आप सुहाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग विछड़े तैथों यारा, सगला संग तेरा नज़री आइंदा। कोटन कोटि जन्म जग जूए हारा, लेखा लेखे कोई ना पाइंदा। फिर फिर जूनी थक्का वारो वारा, अग्नी गर्भ तत जलाइंदा। सच ना मिल्या कोई दवारा, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। वेस वटाउँदा रिहा पुरख नारा, नारी पुरख कार कमाइंदा। बणदा रिहा जगत वणजारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हट्ट चलाइंदा। बणदा रिहा दरवेश भिखारा, जगत माया मंग मंगाइंदा। गाउँदा रिहा सृष्टी नाअरा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द अल्हाइंदा। वसाउँदा रिहा घर मिटी इट्टां गारा, सच महल ना कोए सुहाइंदा। वखाउँदा रिहा पुत्रां धीआं नाल इशारा, साचा नाता ना कोए जुड़ाइंदा। जणाउँदा
❋
❋
रिहा आपणा बल विच संसारा, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। तजाउँदा रिहा राज भाग वड दरबारा, घर तेरा नज़र कोए ना आइंदा। सेव कमाउँदा रिहा बण चाकर ख़ाक गुआरा, साची मति ना कोए समझाइंदा। लभ्भदा रिहा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, साचे मन्दिर कुण्डा कोई ना लाहइंदा। नाता जोड़दा रिहा अपर अपारा, तेरा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। तेरे दुआरे जगाई अलख, अलख अलखणे तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां करे सदा पक्ख, नित नवित्त वेख वखाईआ। साचा मार्ग एको दस्स, आशक माशूक, इश्क इक्को इक कराईआ। सिफ्त सालाही लिख्त हरूफ़, ब्यान हलफीआ जगत लिखाईआ। आदि जुगादि रहे मसरूफ़, बण सेवक कार कमाईआ। वेख वखाए दिशा कूट, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। तेरे आस दर, दर्दी दर्द वंडाईआ । इक्को भउ आवे डर, भ्यानक धार वखाईआ। तेरी प्रेम प्रीती अन्दर रिहा मर, मरना तेरी झोली पाईआ। साची रीती जगत धर, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। साची किरपा आप कर, कृपानिध तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणी माण वड्याईआ। दे माण श्री भगवन्त, दर तेरे आस रखाईआ। बलिहारी साहिब साचे कन्त, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। हउँ भिखारी दर ठांडे मंगत, भिख्या भिच्छया इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। मेहर नज़र कर वेख खेल आशक माशूक, मश्वरा साडे नाल कराईआ। साडा हक़ रख महफ्ूज़, मुफ़लस हो के रहे जणाईआ। तेरे प्रेम दी सच हदूद, लँघ के वेखीए चाईं चाईंआ। उच्च महल तेरा अरूज, बिन प्रेम प्रीती नज़र किसे ना आईआ। आशक माशूक दोहां दा इक्को मंज़ले मक्सूद, मुकाम इक्को इक समझाईआ। तेरी दुआ तेरा हजारा दरूद, तेरा इस्म आअज़म इक्को वेख वखाईआ। तेरा नाउँ ना होए नेसतो नाबूद, आदि जुगादि तेरी शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। परवरदिगार सुण मित्र मीत, तेरी बणत जणाईआ। भगतां नाल करे प्रीत, आप आपणा नाम प्रगटाईआ । तेरा निशाना दस्सीए ठीक, माणस माणस आपणा संग निभाईआ। आशक माशूक दोहां इक तौफ़ीक, तोहफ़ा तेरा नाम आपणी झोली पाईआ। इक दूजे नूं मिल के प्रेम प्यार दी करन हदीस, तेरा कलमा ना कोए पढ़ाईआ। बिन कलम शाही खिचण लीक, लाकीर आपणे अन्तर आत्म लाईआ। एहो प्रीती धुर दी ठीक, जिस नूं कोई वेख सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच अतीत तेरी सरनाईआ। आशक माशूक दोवें कहिण, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। वेख
❋
❋
प्रभू साडा साक सज्जण सैण, संबंधी इक्को नज़री आईआ। नाता तुटा भाई भैण, मात पित ना कोए वड्याईआ। दोवें इक दूजे पिच्छे जगत ताअने कहिण, दु:ख दर्द आपणे सिर उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, तुध बिन दूजा होए ना कोए सहाईआ। ना कोए सहायक दिसे दूजा, तीजा नज़र कोए ना आईआ। चौथे घर तेरा प्रेम पतीजा, पंचम वज्जे सच वधाईआ। उठ वेख लँघ अन्दर दलीजा, बंद किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। तेरी प्रेम प्रीती अन्दर तन मन भीजा, सीतल धार इक वखाईआ। आशक माशूक दोहां दा इक्को गुलशन इक्को बगीचा, फुल्ल इक्को इक महकाईआ। तुध बिन कोई ना करे साची रीझा, जोड़ी जोड़ ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुण के नाउँ हरि जू, फुल्ल आपणी ख़ुशी जणाईआ। आशक माशूक मेरी कुल्ल, भगत भगवान मिले वड्याईआ। साचे कंडे जाण तुल, तराजू इक्को दए वखाईआ। सच दुआरा जाए खुल्ह, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। लोकमात जगत माया विच ना जाए भुल्ल, जिस प्रेम रीती इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा माशूक आशक, आदि जुगादि आप जणाइंदा। जगत वेखो लग्गी आतश, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। सृष्ट सबाई होई तामस, सति सरूप ना कोए समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को फुल्ल भगत भगवान नज़री आइंदा। प्रेम प्रीती उपज्या फुल्ल, फुलवाड़ी आप महकाईआ। श्री भगवान जन भगतां किहा आदि अन्त इक्को पावां मुल्ल, कीमत दूजे हथ्थ ना कोए रखाईआ। वड्याई देवां साची कुल्ल, कुलवन्ता बण के होवां सहाईआ। आदि जुगादि कदे ना जावां भुल्ल, अभुल्ल आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । आशक माशूक सुण के बोल, तन माटी ख़ुशी मनाईआ। साहिब सतिगुर वसे कोल, दीन दयाल सदा सहाईआ। असीं रहीए मात अडोल, डुल कदे ना जाईआ। प्रेम प्रीती लईए घोल, घोली घोल घुमाईआ। अन्तर अन्तर पड़दे लईए फोल, द्वैत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आशकां इश्क हकीकी मज़ाजी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। इश्क हकीकी दस्से आप, आपणी दया कमाइंदा। सूफ़ी बण के लभ्भो बाप, पड़दा दूई द्वैत चुकाइंदा। सच प्रीती कोई ना समझो पाप, पतित पुनीत आप समझाइंदा। रूह बुत्त दोवें पाक, पाकीजा इक्को घर वखाइंदा । अग्गे लेखा ना कोए हिसाब, लहिणा देणा मूल चुकाइंदा। पूरब कर आप बेबाक, बेहतर आपणी कार कमाइंदा। धुर दी मार अन्दर अवाज़, सच संदेसा इक सुणाइंदा। आशक माशूक मुश्किल उह राज़, बिन रहिबर हथ्थ किसे ना आइंदा । की
❋
❋
होया जे छड्डया राज, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। अन्दर प्रेम प्रीती पीवो आब, हयाती हयाती विच्चों बदलाइंदा । पर्दा चुक्क इक नक़ाब, नक़ाबपोश निर्दोष आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, प्यार अन्दर रख प्यार, एथे ओथे खेल संसार, दो जहानां कार आप कमाइंदा। दो जहानां कर के वंड, हरि आपणी खेल रचाईआ। प्रेम प्रीती धुर दी गंढ्ढ, साचे तन्द बंधाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, मार्ग इक समझाईआ। तूंही तूंही गाउणा छन्द, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। दोहां विचोला इक बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कराईआ। जगत धारा वेख कंध, कन्ढ्ढा इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया गागर दए वड्याईआ । काया गागर माटी कच्च, लोकमात तत जणाईआ। जिस अन्तर प्रेम प्रीती गई रच, रचना वेख वखाईआ। सो कर के वेखे सच, जिन्हां सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, कन्ढ्ढा इक्को इक वखाईआ। आशक बातन बात सुझी, समझ समझ विच्चों उपजाईआ। माशूक रमज़ रखे गुज्झी, जगत जहान ना कोए दरसाईआ। प्रभ दी धार किसे ना बुज्झी, समझ सके कोई ना राईआ। जगत विछोड़े संसार पवाई झुग्गी, पार किनारा इक दरसाईआ। बिरहों अन्दर सोहणी डुब्बी, नेत्र नीर वहाईआ। कच्चे नाल कच्ची होई बुद्धि, कच्चा तन गई मिटाईआ । महीवाल दूर दुराडा प्रेम प्रीती अन्दर पावे लुड्डी, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। कवण वेला भाग लग्गे मेरी सुधी, सुध आपणी इक उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। दे वड्याई हरि करतार, नेत्र अक्ख खुलाइंदा। उठ यार वेख प्यार, दर दीदार वखाइंदा। गुलशन फुल्ल ना कोए बहार, कली कली ना कोए महकाइंदा। पंखड़ी रोवे जारो जार, पत डाली नज़र कोए ना आइंदा। जिस फुल्ल दी मंगे तूं बहार, सो फुल्ल ख़िज़ां रूप वटाइंदा। उच्ची कूक करे पुकार, तूंही तूंही राग अल्हाइंदा। नाल इशारे ल्या उठाल, बेमिसाल खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। महीवाल वेख ख़ुशनूदी, ख़ुशनुमा नज़र कुछ ना आईआ। सुक्की होई सिर तों डोडी, तन हरा ना कोए कराईआ। मेरी प्रेम प्रीती होई बोडी, सीस चोटी नज़र ना कोए वखाईआ। जिस प्रेम प्यार दी मैं पढ़दा रिहा पोथी, सो वरका वरका दित्ता उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर अन्तर इक आवाज जणाईआ। अन्तर आई इक आवाज, कूक कूक सुणाईआ । उठ वेख आपणा राज, शहिनशाह तेरी रयीअत दए दुहाईआ। जिस दे पिच्छे छड्डया घर दा काज, सो काज तेरा कर के आपणा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जगत विछोड़ा दे मुकाईआ । सुणी आवाज इक्को
❋
❋
धुन, पंज तत लए अंगड़ाईआ। एह सुरीली सोहणी सुर, दूजी तार ना किसे हिलाईआ। जलधारा वेखां छाण पुण, लहर लहर खोज खुजाईआ। होए सुहञ्जणा वेला मिले हुण, आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। महीवाल अन्दर सोच, रसना कहिण किछ ना पाईआ। इशारा होया एह प्रभ दी मौज, आशक माअशूक दोहां खेल कराईआ। जगत विछोड़े दोहां कोई ना सके पहुंच, प्यार प्यार नाता रिहा छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता सच्चा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। वेख विछोड़ा आया वैराग, झुग्गी कन्ढ्ढे दए दुहाईआ। जिहदे पिच्छे कीता त्याग, सो मैनूं त्याग पल्ला गया छुडाईआ। जिस दे पिच्छे छड्डया राज, सो रयीअत नज़र कोए ना आईआ। जिध्धर वेखां बुझया चिराग़, दीपक नूर ना कोए रुशनाईआ। जिस दे हथ्थ फड़ाई आपणी वाग, सो वागां गया भवाईआ। किस नूं मिलां आज, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान ख़ुशी हो के मारी इक आवाज़, धुर संदेस सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव भेद रिहा खुल्हाईआ। आई आवाज़ शब्द तराना, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। महीवाल वेख श्री भगवाना, जो आदि जुगादि संग निभाइंदा। आशक माअशूक दोहां बन्न्हे गाना, आपणा तन्द आपणे हथ्थ उठाइंदा । कदे ना जावे विच मढ़ी मसाणा, जलधार ना कोए रुढ़्हाइंदा। जे वेख्या ते उच्चा टिकाणा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। वेले अन्त देवे बबाणा, महीवाल सोहणी वांग ना मुख भवाइंदा। उठ वेख ना बण अञ्याणा, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाइंदा। महीवाल हो चुप्प, आप आपणा रिहा छुपाईआ । जिध्धर वेखां अन्धेरा घुप्प, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरा नाता गया छुट, छुट्टी सर्ब लोकाईआ। सच सुहञ्जणी गई रुत्त, ख़िज़ां बैठी डेरा लाईआ। की मैनूं रिहा पुच्छ, दस्सण वाली गल्ल मेरी समझ विच ना आईआ। मेरा प्यार मेरे नालों गया रुस्स, लभ्भयां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । किरपा करे सति सरूप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर सोहणी रूप, इक्को वार वखाइंदा। एह वी तत माटी काया झूठ, सच नज़र कोए ना आइंदा। चोला वेख पंज भूत, महिबूब प्रेम ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या झुग्गी किनार, साहिब सतिगुर आप जणाईआ । निरगुण हो के दे दीदार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। डुब्बण तों पहलों लए तार, फड़ बाहों आप उठाईआ। तेरे पिच्छे आवे तेरा प्यार, भज्जे वाहो दाहीआ। कर चरण कँवल हरि निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, सद देवणहारा धुर दा वर, वस्त इक्को झोली पाईआ। महीवाल कहे मेरे मेहरवान, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। मैनूं रूप आया सोहणा सोहणी निशान, निशाना इक्को इक जणाईआ। मरन तों पहलों दे ज्वाल, जीवत मरन ना रूप वटाईआ। फेर मन्नां दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। साहिब सतिगुर हो कृपाल, परम पुरख आप समझाईआ। अन्तिम लेखा चुकावां विच जहान, दीन दुनी दोवें खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। महीवाल उठ कर त्यारी, त्रैभवन धनी आप जणाइंदा। आपे फुल्ल आपणी अन्त क्यारी, तेरी तेरे नाल प्रनाइंदा। आशक माअशूक जगत यारी, भगत धारी भेव खुल्हाइंदा। दूजी वार निरगुण सरगुण कर के लाए यारी, याराना आपणे नाल रखाइंदा। डुब्बे ना वड़ डूंग्घी धारी, समुंद सागर चरणां हेठ दबाइंदा। मरन तों पहलों करे ख़बरदारी, बेख़बर ख़बर सुणाइंदा। झुग्गी कन्ढ्ढे जोत निरँकारी, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । आशक कहे दस्स कवण वेला, वार थित दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे महीवाल पंज पोह तेरा अज्ज वक्त दुहेला, फेर मेला लए कराईआ। खेल करे गुरु गुर चेला, गोबिन्द आपणी उँगली लाईआ। हरिसंगत सच फुल्लवाड़ी कर के मेला, मिलणी इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। साहिब सतिगुर दया कमाएगा। माणस माणस फेर बणाएगा। जूनी जून ना कोई भवाएगा। आशक आपणा इश्क वखाएगा। माअशूक हो के प्रेम वधाएगा। हक़ हकूक इक्को इक रखाएगा। सोहणा कोमल बण मलूक, जोबन इक्को इक हंढ्ढाएगा। काया छड्ड तत कलबूत, तन माटी वेख वखाएगा। घर बण सच महिबूब, मुहब्बत आपणे नाल वखाएगा। प्रेम प्रीती साची झूझ, नछावर इक्को वार कराएगा। चन्द चढ़े दूज तीज, चौथे आपणा रंग वखाएगा। थित वार जाए सूझ, पंचम पोह मेल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती तोड़ निभाएगा। सच प्रीती तेरा फुल्ल प्रेम, साहिब सतिगुर झोली पाएगा। अन्त चुके तेरे नाल नेम, धोखा दगा ना कोए कमाएगा। जिस ने सेव कमाई उपर हेम, कुण्ट तेरी फोल फुलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साचा वादा कर कौल, इकरारनामा दे लिखाईआ। सच तौफ़ीक तेरे कोल, वाहिद तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे रफ़ीक जाणा मौल, तबीब बण के फेरा पाईआ। देणी असीस उपर धौल, जगदीश तेरी सरनाईआ। मेरा धर्म रखणा अडोल, कर्म कांड देणा मिटाईआ । आशक हो के वारी घोल, घोली तेरे उत्तों घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । देवे वड्याई हरि जू आप, बेपरवाह दया कमाइंदा।
❋
❋
तेरा मेरा जुड़या साक, नाता इक्को वार बंधाइंदा। सदा सुहेला बण के देवां साथ, सगला संग निभाइंदा। पत्तण वेखां तेरा घाट, माही आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी दस्स भगवान, दर तेरे सीस निवाया। तूं पहलों क्यों ना मिल्या आण, सोहणी नाल क्यों प्यार वधाया। जिहड़ी विछोड़ा दे गई विच जहान, सगला संग ना कोए रखाया। मेरे वेंहिदआं रुढ़्ह गई विच तूफ़ान, तोबा तोबा कर कुरलाया । मैं रोंदा उहदे पिच्छे महान, मेरी मुहब्बत ख़ाक रुलाया। जे जाणां प्रभ तेरा सच ईमान, तुध बिन अक्ख ना कोए तकाया। कर किरपा दे फ़रमाण, सच संदेसा इक सुणाया। जे हैं सच्चा भगवान, क्यों विछोड़ा मेरा पाया। जिस दे पिच्छे मैं रुलदा रिहा बियाबान, झनाब कन्ढ्ढे डेरा लाया। उस दा लभ्भे ना कोए निशान, निशानी हथ्थ ना कोए रखाया। श्री भगवान हो मेहरवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कर इक वार चरण ध्यान, चरण वेंहदयां सदका नूर इक्को गुल नज़री आया। एह गुल वड्डा बलवान, जिस दा रूप रेख कोई समझ ना सके राया। सुगंधी लै के सुट दए सर्ब जहान, अन्त ख़ाकी ख़ाक मिलाया। कोई ना जाणे इस दे अन्दर की कुछ रख्या आण, जिस दा रूप रेख नज़र किसे ना आया। उह ख़ुशबू जो साहिब सुल्तान, घट घट अन्दर दिती टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया । महीवाल दया कमावांगा। निरगुण हो के फेर आवांगा। सरगुण तेरा रूप बणावांगा। प्रेम प्रीती इक समझावांगा । साची रीती मात चलावांगा। माअशूक हकीकी इक वखावांगा। जिस दी सिफ्त होए ना विच हरूफ़ी, सब आरफ़ मूँह दे भार सुटावांगा। उह जोत निरँजण आदि पुरख दी रखे सद उडीकी, उडीकदयां उडीकदयां उडीकदयां कोटन कोटि जुग चौकड़ी बीत बितावांगा। प्रेम प्रीती दा मैनूं शौक, बण शौकीन गोद बहावांगा। तेरी विछड़ के तैनूं कर गई औंत, तूं औंतरा अन्तिम आपणे नाल प्रनावांगा। पिछला रहिण ना देवां खोट, साची चोट नाम लगावांगा। माशूक बणा निर्मल जोत, जोड़ी सोहणी जोड़ जोड़ावांगा। झुग्गी विच बहि के लावें झोक, मौला हो के दरस दिखावांगा। मास कटें ना कोई पोट, छुरी करद ना हथ्थ फड़ावांगा। प्रेम करें ना नाल होंट, अन्दरे अन्दर मेल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार जणावांगा। महीवाल भरे हौका, हाए हाए जणाईआ। वेखो सोहणी दे गई धोखा, हड्डीआं बालण गई जलाईआ। उडीकदयां उडीकदयां मिल्या उह ना मौका, मुकम्मल आपणा पता दए जणाईआ। जिस दे नाल प्रीत लगाई नाल शौंका, सो शौह दरयाए डुब्बी नैं दी धार नज़र ना आईआ। वेखो ख़ाली दिसे कोठा, झुग्गी मारे उच्ची धाईआ । जिस नूं कबाब धरया कढ्ढ के उते पोटा, सो आपणी जड़्ह रिहा पुटाईआ। रूप नज़र ना आया वड्डा
❋
❋
छोटा, अक्खीआं सार कोए ना पाईआ। जिस दे प्रेम प्यार अन्दर होया बेहोशा, सो होछी मति कर के गई वखाईआ। उसे वेले पुरख अकाल किहा उस दे नाल काहदा रोसा, जिसनूं साहिब सतिगुर धक्का लाईआ। पंज तत काया वेख भाण्डा थोथा, बिन पुरख अकाल साची वस्त ना कोए टिकाईआ। जिथ्थे सोहणी मारया गोता, उथ्थे तेरी धार पंज तत दए रुढ़्हाईआ। अन्तिम वार इक्को रख ओटा, प्रभ मेला लैणा मिलाईआ। मिले घर उस जिस घर दादे दुआरे आए पोता, पिता गोबिन्द नज़री आईआ। मेरी झुग्गी विखाउणा मैनूं मौका, मुफ्त मेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त समें रिहा जणाईआ। महीवाल उठ कर किनारा, काया कपड़ दे तजाईआ। वहिंदी धार कर इशारा, सोहणी पिच्छे दित्ता रुढ़्हाईआ। इक्को बोल सच जैकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा वेखां खेल दुआरा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। मरन तों पहलों दित्ता जिस सहारा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। लोकमात खेल करे प्यारा, प्रेम आपणे नाल रखाईआ । जींवदयां जींवदयां मरन तों करे छुटकारा, आवण जावण फंद कटाईआ। पंज पोह दा उह दिहाढ़ा, दिहाढ़ा फेर दए प्रगटाईआ। महींवाल पहली वार डुब्बा लाड़ा, दूजी वार आपणी गोद बहाईआ। इक फुल्ल दा इक सहारा, साहिब सतिगुर फुल्लां सेज हेठ विछाईआ। सेज कहे मैं भगतां उधारा, गुरमुखां मेरी बणत बणाईआ। जो दूर दुराडे लै के आए विच दुआरा, बण के पांधी राहीआ। छोटे बाले सोलां मग्घर कीता इशारा, हरिसंगत सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। फुल्ल कहिण साडे जागे भाग, कलयुग अन्त मिली वड्याईआ । साडी करते रखी लाज, कीमत आपणे घर जणाईआ। जन भगतां दित्ता दाज, सोहणी गंढ्ढ बणाईआ। घर आपणे रखणा सांभ, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। फुल्ल कहिण साडी आई बहार, पत डाली रही महकाईआ। श्री भगवान भगतां दर दित्ता विखाल, घर गए चाईं चाईंआ। दिवस रैण करदे रहे ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला पोह पंज पुरख अबिनाशी सद्दे विच जहान, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। पिछला लेखा पूरा करे आण, अग्गे भरम भुलेखा दए मिटाईआ। सोहणी सेजा बणे इक महान, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत छोटे वड्डे बाले नढ्ढे बुढ्ढे ख़ुशीआं नाल वरताईआ। सारे रल के चरणां उते करीए प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अर्थी उते ना चढ़े गुरमुख बलवान, फ़र्शी ख़ाक सोहणी आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिसंगत इक इक इक फुल्ल देणा बरसाईआ। अर्थी कहे मैनूं मिल्या माण, पुरख अकाल दया कमाईआ। भगत सुहेले फुल्ल बरसाण, निंमी निंमी धार वहाईआ। सन्त सुहेले ख़ुशी मनाण, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। धर्म राए होए
❋
❋
हैरान, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। चित्रगुप्त कहे मेरा लेखा मिटया निशान, हिसाब किताब ना कोए वड्याईआ। लाड़ी मौत कहे मैं नार रकान, जोबन मती भज्जां वाहो दाहीआ। जमदूत कहिण सानूं आई हाण, बौहड़ी बौहड़ी रहे सुणाईआ। झुगी किस दी वेखीए आण, कुल्ली कक्ख मिली वड्याईआ। साडी विच ना आया पछाण, पहचान सके ना कोए राईआ। किरपा कीती श्री भगवान, शाह पातशाह हो सहाईआ। जिस घर प्रगट उस घर दिसे विष्नूं भगवान, जन भगतां होए सहाईआ। भगत सुहेले गीत गोबिन्द दा गाण, हाहाकार ना कोए जणाईआ। सयापा करे ना कोई बिरध रकान, नेत्र नैण नीर ना कोए वहाईआ। ख़ाली दिसे भूमी शमशान, अग्नी भेंट ना कोए चढ़ाईआ। दरोही ख़ुदाए दी सारे वेख करन पछाण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नवी खेल कीती शहिनशाह सुल्तान, बलवान आपणा हुक्म वरताईआ । पिछली कीती याद कीती, भुल्ल गया ना बेपरवाहीआ। चलो चलीए एह उहदी नहीं चिट्ठी, जिस चिट्ठी उते लक्षमण वेख वखाईआ। चिट्ठी लै के गए मुड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। राए धर्म दस्सया धुर, नेत्र नीर वहाईआ। उथ्थे नहीं साडी लोड़, गुरमुख बैठे डेरा लाईआ। होर पासे दे तोर, चौदां कोस दक्खण दिशा वेख वखाईआ। फड़ के ल्याईए माणस उह ढोर, जो बैठा प्रभू भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। धर्म राए कहे मैं पहलों वेखां आपणी अक्ख, प्रभ की की खेल रचाइंदा। जां तक्कया भगतां देवे पिछला हक़, लहिणा देणा झोली पाइंदा। मैं डरदा पिच्छे गया हट, भय अग्गों नज़री आइंदा। किते गुरमुख मैनूं पा ना लए नथ्थ, क्यों जट्ट बण के चंगे वैहड़े नथ्थ वखाइंदा। जे मैं आवां उहदे हथ्थ, फड़ के हलट अग्गे जुड़ाइंदा। उथ्थे संगत आवे नस्स नस्स, मैनूं पड़ाने विच भजाइंदा। जे मैं जावां थक्क, पिच्छों खिच प्राणी मेरे उते रखाइंदा। सारे कहि दयो एह नहीं उहदा खत, खता मैं आपणी भुल्ल बख्शाइंदा। उह परम पुरख दा नत्त, जिस दा अन्त कोई ना पाइंदा। जिस दे अन्दर ब्रह्म मत्त, पुरख अकाल इक ध्यााइंदा। उहनूं सारे दयो छड्ड, संसा सब दा आप मिटाइंदा। पंज पोह उहदे नहीं सड़ने हड्ड, हड्डीआं बालण ना कोए बणाइंदा। वेखो आशक हो के बैठा अड्ड, माअशूक निरगुण जोत बणाइंदा। जोत अकालण सोहणी वांग कदे ना जाए भज्ज, भज्जयां जांदयां आपणे गले लगाइंदा। प्रेम प्रीती दा करा के हज्ज, हुजरा इक दसाइंदा। साची सेजा बहे सज, सज्जण मीत इक्को नज़री आइंदा। उथ्थे कोई ना पोहे अग्नी अग्ग, लग्गी अग्ग आप बुझाइंदा। जिस झुग्गी अन्दर आप बैठे सज, सो झुग्गा चौड़ ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवत जीवत जीवण रंग रंगाइंदा। धर्म कहे धर्म राए एह की होया, साचा भेव दे जणाईआ। उह लक्षमण क्यों अज्ज नहीं मोया, जिस दी लिख्त तेरे दूतां तैनूं वखाईआ। फर्श
❋
❋
ख़ाकी उते क्यों नहीं सोया, धरनी धरत डेरा लाईआ। की तेरा हक़ किस ने खोहया, कवण तेरी कीती उलटाईआ। राए धर्म नेत्र हन्झू भर भर रोया, हथ्थ मथ्थे दए दुहाईआ। उस दा प्यो दादा उहो होया, जिस गोबिन्द दिती वड्याईआ। मैं वेखण गया गुरमुखां नूं लै के आए ढोआ, पुरख अकाल ख़ुशीआं नाल भेंट चढ़ाईआ । प्रभ दी किरपा उह नवां नरोआ, ना मरया जन्म विच ना आईआ। जो लक्षमण सिँघ अज्ज मरया, सो गुरमेज़ सिँघ घर पैदा कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एह खेल अचरज करया, आपणी बणत बणाईआ। सुण के बात बातन बात तरतीब, विष्न ब्रह्मा शिव दूरों सुणन कन्न लाईआ। शंकर कहे एह की होया अजीब, मेरी कीती क्यों उलटाईआ । तुसीं क्यों नहीं लँघे उहदी दहिलीज, घर गए वाहो दाहीआ। फड़ के ल्याउणा सी घसीट, तन माटी नाता तुड़ाईआ । भैण भाई साक सज्जण रो के लैंदे पीट, पिट्टणा घर घर पाईआ। क्यों बदलाई मेरी रीत, ख़ाली हथ्थ मुड़ के दयो दुहाईआ । सारे कहिण शंकर जो कहीए सो ठीक, उथ्थे तेरी चले ना कोई चतुराईआ। भोला नाथ कहे मैं ला के वेखां नीझ, लोकमात ध्यान लगाईआ। जां वेख्या प्रभ चरण लग्गी प्रीत, लग्गी प्रीत आशक माशूक इक्को रूप नज़री आईआ। विष्नूं ख़ुशीआं नाल करे तरीफ़, ब्रह्मे रिहा सुणाईआ। उठ ब्रह्मे वेख खेल अनडीठ, श्री भगवान रंग रंगाईआ। साडे वल कर के आपणी पीठ, जन भगतां दए वड्याईआ। अन्दर वड़्ह गया कुण्डा खोल्ह दहिलीज, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। सदा सदा नित नवित्त जुग जुग उहनूं भगतां मिलण दी रीझ, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। ग़रीब निमाणयां घर मंगदा फिरे भीख, शहिनशाह हो के आपणी शरम गंवाईआ। एसे कर के सब नूं लैंदा जीत, अतीत आपणे घर वसाईआ। शंकर कहे हुण मैं उस लक्षमण दी रखां उडीक, जो मेरे अग्गों लँघ के सचखण्ड जाए चाईं चाईंआ। विष्नूं कहे शंकर एह खेल बीस बीस, दूआ ज़ीरो ज़ीरो दूआ सिफरा सिफरा ज़ीरो रूप वटाईआ। प्रभ दा किसे ना समझया अलज़बरा, सारे अन्त उडा के इक्को एक नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निक्कीआं निक्कीआं देंदे गए ख़बरां, अक्खरां नाल जुड़ाईआ। लेखा लिखदे गए उते पत्थरां, पत्थरां नाल लकीर खिचाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर विछाउँदे गए सथरां, सत्थर आपणा आप बणाईआ। जे पर्दा लाह के नेत्र खोल्ह के वेखण वक्खरा, वक्खरी कार कमाईआ। जे उस दा लभ्भण नखरा, नखरे करदा नज़र किसे ना आईआ। जिद खोरा अड़ीदार बड़ा अथ्थरा, आपणा हुक्म आप मनाईआ। जे कोई प्रेम प्रीती करे बड़ा चल्ले सिध्धा पध्धरा, वल छल छल वल ना कोए रखाईआ। जे कोई कहे मैं उहदा लवां बदला, बदली सब दी लए कराईआ। सब तों वड्डा आदल अदला, अदालत इक्को इक रखाईआ। पीर पैगम्बर कहिण उहदा फ़ाज़ल फ़ज़ला, फजूल वक्त ना कोए लँघाईआ । नानक कबीर चढ़ के वेख्या उपर मंज़ला, महिबूब
❋
❋
इक्को नज़री आईआ। वेख के कहिण बड़ा मनचला, चंचल बुद्धि सब दी रिहा वखाईआ। भगत कहिण नहीं हर दिला, हर दिल अज़ीज़ प्रेम प्रीती विच समाईआ। गुरमुख कहिण नहीं उह फल फुल्ला, जिहड़ा फुल्ल महीवाल प्रेम विच्चों प्रगटाईआ। जिस पिच्छे लेखे लग्गी भगत कुल्ला, कुलवन्ता होए सहाईआ। सारे कहिण इन्सान पाणी बुलबला, उपजे तरंग तरंग विच समाईआ । श्री भगवान कहे मेरा भगत बड़ा अणमुला, जिस दी कीमत कोए ना पाईआ। जिन्हां दुआरे हरि जू तुला, कंडा गुरमुख धार रखाईआ। उन्हां नाल उहदी सुलाह, जो बैठे ध्यान लगाईआ । किसे हथ्थ ना आया काज़ी मुला, जो सिर ते कुल्ला रहे टिकाईआ। लख चुरासी रखे दुआरा खुल्हा, दरवाजा बंद ना कोए कराईआ। जे कोई दर आए भुल्ला, अभुल्ल लए बख्शाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आशक माअशूक माअशूक आशक हो कदी ना रुला, रुलदयां लए उठाईआ। आशक माअशूक नालों ना जाए विछड़, विछड़यां मेल मिलाईआ। आशक गल लावे भरीआं चिक्कड़, गुरमुख मैल धुआईआ। आशक कदे ना होवे भिट्टड़, सदा सदा सति सरूप समाईआ। आशक माअशूक दा मिटाए फिकर, फिकरा आपणा नाम सुणाईआ। माअशूक आशक दा चित्तर लए चित्र, जिसनूं इष्ट गुरदेव कहि के लोक सुणाईआ। दोवें आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक दूजे दा करन ज़िकर, दूजी कथा कहाणी ना कोए सुणाईआ। भगत भगवान सदा मित्र, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आशक माअशूक मशक मुशक़त मुहब्बत नाल कराईआ। साढे तिन्न मुट्ठी लैणी ख़ाक, खर ख़ालक आप समझाइंदा। दर दरवाजा बंद ताक, जगत अन्धेर जणाइंदा। लक्षमण रखे आपणे पास, साची वंड वंडाइंदा। पंज तिन्न कुटम्ब साथ, सगला संग जणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रातीं सुत्यां देवे दात, दिने लेखा फिर लिखाइंदा।