पुस्तकालयभाग १६

६ पोह २०२० बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे खूह ते ज़िला जलन्धर

सच्च दुआर सच्ची धर्मसाल, घर इक्को मिले वड्याईआ। वेख खेल महीवाल, आशक माशूक सारे लैण अंगड़ाईआ। इक दूजे नूं पुच्छण हाल, बिन रसना जिह्वा बोल सुणाईआ। नेत्र खोल्ह वेखो विच जहान, लोकमात ध्यान लगाईआ। करता खेल करे भगवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण हो के देवे दान, सरगुण झोली आप भराईआ। सच दुआरे देवे माण, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वखाईआ। आशक माशूक करन सालाह, मता मते नाल पकाईआ। वेखो परवरदिगार इक मलाह, जो डुब्बदे बेड़े रिहा तराईआ। जिस नूं

❋

❋

मिलयां रुढ़्हे ना कोए झना, जलधार ना कोए वहाईआ। थलां विच ना लए कोए कुरला, हौका भरे ना कोए जुदाईआ । वंजली दए ना कोए सुणा, सुर ताल ना कोए मिटाईआ। तन सुक्क के करे ना कोई स्वाह, ख़ाली बुत्त ना कोए वखाईआ । सच हकीकत दए समझा, लाशरीक बेपरवाहीआ। मुहब्बत इक्को दए जुड़ा, नाता तोड़ कूड़ लोकाईआ। रहमत आपणी दए कमा, बेनज़ीर दया कमाईआ। सही सलामत लए बचा, साहिब वड्डा वड्ड वड्याईआ। कूड़ी अलामत दए मिटा, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कर सुलाह करन इकट्ठ, अद्धविचकारे मता पकाईआ। अग्गे पिच्छे रहे नट्ठ, राह नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे नालों साढे तिन्न तिन्न हथ्थ बैठे वक्ख, अंगीकार अंग ना कोए लगाईआ। हकीकत विच्चों मिल्या ना हकीकी हक़, हासल हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। हक़ हकीकत रहे फोल, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ । सच वस्त ना किसे कोल, प्रीती प्रीतम नज़र किसे ना आईआ। काया पिच्छे काया आए विरोल, तन पिच्छे तन भस्म कराईआ। अन्तिम हो के आए डावां डोल, सिदक सबूरी मात छुडाईआ। सृष्ट सबाई कोल रह गया बोल, अग्गे साडी हालत वेखण कोए ना पाईआ। लोकमात प्रभ मिल्या ना उपर धौल, अग्गे संग ना कोए रखाईआ। आशक माशूक दोवें मिल के रोण, नेत्र नैण देण दुहाईआ। विच विछोड़े मिले ना सौण, सुहञ्जणी सेज ना कोए वड्याईआ। जगत दुखड़ा मेटे कौण, अगला पन्ध कवण चुकाईआ। ब्रह्मण्ड दे विचे विच भौण, आर पार किनारा सके ना कोए वखाईआ। रल मिल ढोले सारे गौण, पीर पैगम्बरां तेरी ओट तकाईआ। तैनूं सजदा करीए कर कर लम्मी धौण, नेत्र नैण राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। आशक माशूक दोवें तक्कण, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ मिले सज्जण, परवरदिगार होए सहाईआ। दरस दिखाए मूर्त अकाल मदन, मोहणी आपणा रंग प्रगटाईआ। चरण धूढ़ कराए मजन, सरोवर इक इश्नान जणाईआ। कर किरपा लाए आपणे अंगण, गोदी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी प्रीती पिच्छे रहे पछताईआ। हीर कहे उठ वेख रांझा, नीवें नैण रही समझाईआ । परम पुरख प्रभ एको सांझा, परवरदिगार सच गुसाईआ। लोकमात खेले खेल वरतया स्वांगा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ । जिस दे प्रेम नाम दी वड्डी कांगा, गहर गम्भीर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। रांझा कहे सुण नढ्ढी हीर, मैं सच सच जणाईआ। इस ने लिखी मेरी तकदीर, हुक्म आपणे विच भवाईआ। तेरे प्रेम दी पा जंज़ीर, आपणे नालों तोड़ तुड़ाईआ। जाचक हो के होया दिलगीर, दर तेरे कूक सुणाईआ । दरवेश हो

❋

❋

बणया फकीर, अल्फ़ी तन हंढ्ढाईआ। तेरा जलवा तक्कदा रिहा बेनज़ीर, तेरी सूरत मोहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाईआ। हीर कहे सुण रांझण मीत, मैं सच संदेसा दयां सुणाईआ । आशक माशूक बण के इक दूजे दा गाया गीत, परवरदिगार ना कोए ध्याईआ। जिस दा कलमा सदा अतीत, शरअ नज़र किसे ना आईआ। जे उस दे बरदे बणदे सानूं दरगाह मिले धाम अनडीठ, घर साचे लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। रांझण कहे सुण हीर सयाल, साहिब सति हथ्थ वड्याईआ। तेरे पिच्छे हो कंगाल, दर दर फेरा पाईआ। वेख मेरा तन मन बेहाल, हाडी चम्म खल्ल रुलाईआ। जन्म जन्म दी घाली घाल, तेरी झोली पाईआ। अग्गे पिच्छे दोज़क बहिश्त दरगाह दिसें तूं दलाल, लासानी सानी नज़र कोए ना आईआ। बिन छुरीउँ कर हलाल, तिक्खी धार करद चलाईआ। आशक इश्क माशूक बहिश्त, दोहां मिल के प्रेमी इष्ट, दृष्ट दृष्ट नाल मिलाईआ। नाता जुड़या विच सृष्ट, अग्गे कोई ना लभ्भी लिख्त, भविक्ख्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। हीर कहे मैं तैनूं सच रही सुणाउँदी, इक्को इक वड्याईआ। अन्दरे अन्दर आपणा पीर रही मनाउँदी, जो पंजां पीरां दए वड्याईआ। तेरा प्यार बणाउँदी रही ढाहुन्दी, ढाह बणा तेरे नाल चलाईआ। वेले अन्त आई पछताउँदी, तेरा रूप नज़र ना आईआ। साची सेज ना सोभा पाउँदी, वंजली राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। रांझा कहे सुण हीर नढ्ढी, सच सच्च दृढ़ाईआ । तेरे प्रेम दी धार बद्धी, बद्धी छुट्टी ना मुश्किल इक्को नज़री आईआ। मैं खाह खाह रोटी अद्धी, जंगल बेले तेरी सेव कमाईआ। तूं प्रेमण इक सच्ची, सोभावन्त नज़री आईआ। मेरी सुरती जिस ने बद्धी, बन्दना आपणी इक जणाईआ। जगत पिच्छों मेरी कम्म किसे ना आई हड्डी, नाड़ी चम्मड़ा गोर बैठी दबाईआ। रूह निमाणी बण वैरागण फिरे भज्जी, पन्ध मुके ना बिन गुसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हीर कहे छड्ड पिछला झेड़ा, आशक माशूकी मुश्किल राह वखाईआ। उठ वेख रांझण प्रभ दा खेड़ा, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। उथ्थे चल के जाए जिहड़ा, तिन्हां प्रीत इक सुहाईआ। जगत जहान ना देवे गेड़ा, अग्गे सके ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। रांझा कहे मैं पुनूं देवां दस्स, सच संदेसा इक जणाईआ। उठ सज्जण मेरे नाल नस्स, भज्ज वाहो दाहीआ। तूं वी आपणा जा के हाल दस्स, क्यों होई अन्त जुदाईआ। डाची वाले चरणी ढट्ठ, थलां पन्ध मुकाईआ। रल मिल करीए इक इकट्ठ, महीवाल दा लभ्भीए सच्चा माहीआ। जिस दी किसे अग्गे हो ना पाई दस्स, इशारयां नाल

❋

❋

सर्ब समझाईआ। सो सच्चे आशकां होया वस, बण माअशूक जोत अकालण रूप वटाईआ। सच प्रीती अन्दर गया फस, जिस दा जंज़ीर नज़र किसे ना आईआ। ग़मी विच आ कदी ना जावे नट्ठ, पिच्छा देवे ना विच लोकाईआ। जद वेखो ते पवे हस्स, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। साचा मार्ग रिहा दस्स, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हीर कहे मैं दस्सां सस्सी भैण, ससीअर काले रही वखाईआ। उठ प्यारी वेख नैण, नेत्र नैण खुल्हाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर थलां विच पाए वैण, नंगी पैरीं पन्ध मुकाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर तन माटी खा गई लाड़ी मौत डैण, चम्म कम्म किसे ना आईआ । जिस दा खेल नज़र ना आया ऐन, ग़ैन ग़म ना कोए वखाईआ। उस दुआरे आशक माअशूक रल के सारे बहिण, दूजी वार ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा उठाईआ। पुनूं कहे सच दस्स गृह, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। आशक माशूक बण के बहे, मुहब्बत इक्को इक समझाईआ। प्रेम प्रीती ढोला कहे, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। फड़ के तारे डूंग्घी नैं, थल सके ना कोए रुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे कवण धाम वड्याईआ। सस्सी कहे सुण हीर सुहेली, सच सईआ दे समझाईआ। वेखीं आप ना जाईं अकेली, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। प्रभ मिलण नूं मैं वी हो गई वेहली, छड्डी प्रीत पराईआ। पुनूं नालों पुनूं मिले बेली, बेलयां विच ना फेर रुलाईआ। मैं उस दी बणां चेली, जिहड़ा चम्म माटी काया ख़ाक आपणी झोली पाईआ। सद वसां धाम नवेली, जिस घर वसे मेरा माहीआ। पुनूं नाल खेल खेली, पुन्नी आस पराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार माण वड्याईआ। हीर कहे रल मिल गावांगे। जा के पिछला हाल सुणावांगे। अगला मार्ग पुच्छ पुछावांगे। पिछली भुल्ल बख्शावांगे। विछड़े साथी होर नाल मिलावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, चरण कँवल सीस झुकावांगे। पुंनूं कहे मैं दस्सां सब नूं, आशक सोया रहिण कोए ना पाईआ। फड़ उठावां सुत्ता मजनूं, मजलस इक कराईआ। उठ वेख उस इलाही रब्ब नूं, जिस वखत दित्ता पाईआ। आशक माशूक प्यारा सब नूं, दोहां दा सांझा पीर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। सस्सी कहे मैं जा के कहिणा, साचा हाल जणाईआ। लैला वेख मेरी भैणां, भेव अभेद खुल्हाईआ। सर्ब स्वामी साचा सैणा, साक इक्को नज़री आईआ। चरण दुआरे उस दे बहिणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। पिछला पावे झोली देणा, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। मजनूं कहे मैं की वेखां उह मलूक, जिहड़ा नज़र किसे ना आईआ। जिस मैनूं

❋

❋

मार साड़ दित्ता फूक, अग्नी तत जलाईआ। जे मेरी ओदों सुणदा कूक, हुन्दी ना अन्त जुदाईआ। फड़ बणाउँदा आपणा पूत, पिता रूप वखाईआ। उतर जांदी मेरी भूख, तृष्ना रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देवे माण वड्याईआ। लैला कहे की वेखां लहर, नेत्र नैण उठाईआ। परवरदिगार खेल गम्भीर गहर, समझ कोए ना पाईआ। विछोड़े विच वरतया इक्को कहर, रो रो दयां दुहाईआ। जे किरपा कर के करदा मेहर, आशक माशूक आपणे नाल लैंदा मिलाईआ। क्यों खेड़ा उजड़दा शहर, शहिनशाह धक्का लाईआ। क्यों कोई अक्ख तक्कदा ऐर गैर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दी छेड़ां छेड़, आप बैठे मुख लुकाईआ। तत नाल तत करदा रहे भेड़, सार नाल सार ना किसे समझाईआ। हुक्मे अन्दर लोकमात सारे आपणे चालिउँ दए उखेड़, पैंतड़ा रहिण कोए ना पाईआ। एहो प्रभू दा हेर फेर, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। मैं सुण के होई सस्सी तैथों दलेर, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। आशक माअशूक सारे रल, वहीर इक बणाया ए। जिस ने किरपा कीती विच जल, सो थल वेख वखाया ए। जिस ने जंगल बेले घल्ले झल्ल, सो आपणी झलक जणाया ए। जिस ने हड्ड मास नाड़ी सुखाई खल्ल्ह, सो ख़ालक वेखण आया ए। चलो दुआरा लईए मल्ल, घर साचा वेख वखाया ए। साडी प्रीती दा की कुछ देवे फल, राह तक्कदयां तक्कदयां वेला वक्त लँघाया ए। जे कोई लग्गा बद्धा देवे पिच्छे ना आएयों टल, अग्गे हो हो सीस झुकाया ए। उस दा खेल बड़ा अछल्ल, वल छल आपणी कार कमाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया ए। सारे उठ के होए त्यार, आपणा राह तकाईआ। इश्क मज़ाजी वाज दिती मार, तकड़ा हो के अग्गों सुणाईआ। इथों लँघे ना कोए ललकार, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। उह तुहाढ्ढा काहदा यार, जो जंगलां विच रुलाईआ। जगत प्रीती प्रेम प्यार, ख़ुशीआं नाल हंढ्ढाईआ। दूजे पासिउँ उठया इश्क हकीकी ख़बरदार, सच ख़बर रिहा सुणाईआ। उह सूफीआं नाल करे प्यार, दुखियां दर्द गंवाईआ। उस दी लँघो दरगाह जा सच दरबार, घर इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। इश्क कहे मज़ाज़ी वेखो मेरा मज़ा, मजलस मेरे नाल कराईआ। सच पुछो अग्गे कोई ना देवे सजा, एथे रंग रलीआं माणो चाईं चाईंआ। इश्क हकीकी कहे दो जहान उस दे हुक्मे अन्दर बद्धा, सके ना कोए छुडाईआ। सच दरबार इक्को सजा, जिस घर वसे नूर अलाहीआ। वेखो मैं वी उठ के तुहाढ्ढे नाल भज्जा, अग्गे हो के जावां चाईं चाईंआ। मूँह दे भार जा के डिग्गा, मस्तक टिक्का चरण धूढ़ लगाईआ। जो उस दुआरे होवे निक्का, निक्कयों वड्डा दए कराईआ। जे तुहाढ्ढा प्रेम

❋

❋

प्यार हो गया फिका, रस अमृत दए भराईआ। हीर रांझे सस्सी पुनूं लेला मजनूं जे वेखो तुहाढ्ढयां सारयां दा इक्को पिता, पुरख अकाल नज़री आईआ। जिस बिन दरगाह साची अज्ज तक्क घर किसे ना डिठा, सारे रो रो मारो धाईआ। एसे कर के मरदयां मरदयां सब नूं शब्द सरूपी दे के गया चिट्ठा, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग तुहाढ्ढे नाम दा चले किस्सा, जगत कहाणी कहि सुणाईआ। कलयुग अन्तिम आप आ के तुहाढ्ढा कढ्ढे सिट्टा, चोटी गोदी वेख वखाईआ। उनां चिर लेखा रहे चिट्टा, चिट्टे उते काला लेख लिख के पिछला लेख ना कोए मुकाईआ। जिस ने आशक माअशूक प्यार दित्ता, सो प्यार विच्चों आपणा प्यार लभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब दा पूर कराईआ। पुरख अकाल लग्गा दरबार, सच दुआरा सोभा पाइंदा। भगत सुहेले सज्जण यार, गुरमुख गुर गुर कोल बहाइंदा। आशक माशूक रल मिल करन प्यार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। पिच्छों आ के फ़रहाद पुकार, नाअरा इक्को इक सुणाइंदा। सच संदेसा देवां सांझे यार, सच कहाणी आख सुणाइंदा। की होया जे रांझा हीर पिच्छे मज्झी आया चार, जंगल बेले आपणी कार कमाइंदा। की होया जे सोहणी डुब्बी जलधार, महीवाल आपणा अंग कटाइंदा। की होया पुनूं पिच्छे ससी होई ख्वार, डाची वाला बेमुहारा नज़र कोए ना आइंदा। श्री भगवान मेरे वल कर ख्याल, मैं आपणी बीती आप जणाइंदा । नेत्र वेख मैं कट दित्ते पहाड़, नाल पत्थरां टक्कर लगाइंदा। जे ओस वेले मेरा अन्दरों पत्थर देंदों पाड़, नाता तेरे नाल जुड़ाइंदा। तेरे पिच्छे शीरी लभ्भदा मेरा यार, कवण दुआरे सोभा पाइंदा। लोकमात ना हुन्दा ख्वार, ठोकर जगत ना कोए लगाइंदा। एसे कर के मैं पिच्छों आया तेरे दुआर, इक इकल्ला फेरा पाइंदा। नाल शीरी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। आशकां माशूकां मैं सभनां दस्सां कूक पुकार, साचा सोहला इक सुणाइंदा। रल मिल सारे मंगो घर सच्चे दुआर, दर दरवाजा इक्को नज़री आइंदा। जिस प्रेम प्रीती अन्दर जगत रुले संसार, सो लेखा तेरी झोली पाइंदा । कर किरपा ठाकर आपणा दे दीदार, दरस तेरा इक्को सोभा पाइंदा। किरपा करे परवरदिगार, मेहर नज़र नैण उठाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराइंदा। आशक माअशूक सारे बोलण, कूक कूक सुणाईआ । फ़रहाद सुण फ़रयाद प्रभ तोले आपणे तोलण, तराजू आपणा नाम उठाईआ। प्रेम प्यारे कदी ना डोलण, अडोल अडुल रखाईआ। असीं सिख्या प्यार पंज तत उत्तों पंज तत घोली घोल घोलण, निरगुण नूर नज़र किसे ना आईआ। जे माशूक बणे विच वचोलण, आशक लेखा दए मुकाईआ । ओन्हां दा नज़री आए इक्को ओढण, वस्त्र सेजा इक्को इक सुहाईआ। ओथे दिसे विछोड़ा बीमारी ना कोई रोगण, सोग चिन्ता ग़म ना कोए प्रगटाईआ । प्रेम प्रीती भोग

❋

❋

भोगण, दूजी धार ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि रहिण संजोगण, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस देवे माण वड्याईआ। फ़रहाद कहे सारे जोड़ो हथ्थ, नेत्र नैणां ध्यान लगाईआ। उच्ची कूक कहो पुरख समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जे रांझण हीर मिलाई अक्ख, पुंनूं ससी गंढ्ढ पवाईआ। जे सोहणी महीवाल कीता इकट्ठ, फ़रहाद शीरी दित्ते दर भवाईआ। बिन तेरे कोई ना निभया साथ, संग नज़र कोए ना आईआ। वेख साडे सब दे ख़ाली हथ्थ, मैंहदी रंग ना कोए रंगाईआ। काया माटी तन तत प्यार लोकमात गए छड्ड, अग्गे दुआरा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, तेरे घर मिले वड्याईआ। आशक माअशूक रल रल झुकदे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बिन तेरे पैंडे किते ना मुकदे, फिर फिर थक्के पांधी राहीआ। कोटन कोटि मजनूं सुकदे, सुकयां तेरी सार कोए ना पाईआ। कोटन कोटि सोहणी महीवाल डुब्बदे, जलधारा वैंहदी धार वहाईआ। कोटन कोटि सस्सी पुनूं थलां विच राह पुछदे, भज्जण वाहो दाहीआ। कोटन कोटि शीरीं फ़रहाद पहाड़ां पुटदे, दिवस रैण कार कमाईआ। कोटन कोटि आशक माशूक जगत ख्वारी रुलदे, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी प्रीती करदे जन भगत सच दुआरा तेरा पुछदे, दूजे दर कोई ना जाईआ। ओन्हां पैंडे आपे मुकदे, मंज़ल तेरा दवारा नज़री आईआ । सोवत जागत बहिंदे उठदे, सद ख़ुशीआं मंगल गीत अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वड्याईआ। आशक कहिण प्रभ वेख हाल, हालत सारे रहे जणाईआ। भगतां पिच्छे हो दयाल, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। साडे उते तरस ना कीता आण, फड़ बाहों ना गले लगाईआ। बेशक सृष्टी साडा गाउँदी गान, रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। जलधारा रुढ़्ह गए विच तूफान, तेरा सदका तेरा नूर नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जगत वासना साबत रख के गए ईमान, नार कन्त रूप ना कोए वटाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बणे रहे महमान, मुहब्बत मुहब्बत नाल जुड़ाईआ। काम शरअ ना कोए शैतान, शरीअत रूप ना कोए वखाईआ। इक दूजे दा इष्ट मन्नदे रहे भगवान, दृष्ट आपणी नाल मिलाईआ। दोज़ख़ बहिश्त वेंहदे रहे विच जहान, मेल विछोड़ा दोवें रूप वखाईआ। अन्तिम मंगदे गए दान, सगला संग इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। आशक माअशूक मिल मिल कैहन्दे, कहि कहि रहे जणाईआ। रूह बुत्त इकट्ठे बहिंदे, घर इक्को डेरा लाईआ। इक दूजे दा भार सहिंदे, भेव सके कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। श्री भगवान कहे सुणो साचा इश्क, साहिब सतिगुर दए जणाईआ। जिन्हां मस्तक लाए आप तिलक, तिलकणबाजीं

❋

❋

विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सो भगत स्वर्ग धक्का लावण बहिश्त, हूर बहिश्ती ठोकर नाल ठुकराईआ। परम पुरख दा इक्को इष्ट, श्री भगवान ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ । सुण के बात आया इश्क मिज़ाज़ी, होका दे के रिहा सुणाईआ। मैं वी वड्डा मुल्लां काज़ी, शरअ रीत बणाईआ। मैं वी बरदा दर निमाज़ी, बैठा सीस झुकाईआ। मैं वी पांधी सच्चा हाजी, हज़रत तेरा दर्शन पाईआ। क्यों प्रेम प्रीती जगत साजी, साजना आपणी नाल उपाईआ। इस दे विच क्यों राज़ रख्या बदमाशी, महिशे हशर तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ । एह खेल दिसे सारा फ़ाशी, फ़रिश्ते कूकण कूक कूक रहे सुणाईआ। बिन तेरी किरपा थल्ले थल्ले तैंथों सारे हो जाण बागी, मुहब्बत पंज तत रखाईआ। कवण जाणे किथे वसदी तेरी अबादी, कवण दवारा सोभा पाईआ। कवण वखाणे किस दरगाह तेरी हुन्दी शादी, शादयाना वज्जे चाईं चाईंआ। सृष्टी फस गई विच इश्क मिज़ाज़ी, तन रबाबी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। बल धार इश्क हकीकी, होका दे सुणाईआ । प्रभ दा हाल सदा तारीखी, तहरीरी दए वड्याईआ। जिन्हां बणे आप नज़दीकी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। परवरदिगार बण रफ़ीकी, रफ़ाकत आपणे नाल रखाईआ। पिछली दस्सां की कहाणी बीती, आशक माअशूक दोवें दित्ते रुलाईआ। अगली खेल वेख अनडिठी, निरगुण निरवैर रिहा कराईआ। जन भगतां नाल लगा आपणी प्रीती, मुहब्बत इक्को इक समझाईआ । काया कर के ठांडी सीती, अग्नी तत रिहा गंवाईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीती, मुश्किल साची हल्ल कराईआ। सोहणी ला इक बग़ीची, पत डाली रिहा महकाईआ। जन भगतां प्रेम प्यार दी मदि इक्को वार पीती, नशा उतर कदे ना जाईआ । ओथे ना इश्क मज़ाज़ी ना हकीकी, हक़ सब दा झोली पाईआ। एहो खेल वड पुरख तौफीकी, तौफीक इक्को नज़री आईआ। नौजवान ना ज़ईफ़ी, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आशक माशूक बोलण छन्द, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मज़ाज़ी हकीकी तुहाढ्ढी वेखी हद्द, हद्द हदूद फेरा पाईआ। नाता जोड़ पिच्छे जाओ छड्ड, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। जिन्ना चिर मिले ना पुरख समरथ, फड़ बाहों पार ना कोए कराईआ। नेत्र लोचण रोवण अथ्थ, अक्ख नैण दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दाता वड वड्याईआ। आशक माअशूक कहिण प्रभ आए तेरे दवारे, दर इक्को नज़री आईआ। जगत जहान वेखे लारे, कूड़ी क्रिया पड़दा लाहीआ। असीं ना व्याए ना कुँवारे, तेरे हुक्म सहारे वक्त लँघाईआ। इक दूजे नूं प्रेम करदे रहे नाल इशारे, ऐशो इशर्त नेड़ कोए ना आईआ। तैथों डरदे डरदे सेजे चढ़े ना बण के लाड़े, लाड़ी रूप ना कोए वखाईआ।

❋

❋

तुध बिन फड़ के बाहों ना कोई उतारे उत्तों खारे, गानां सगन ना कोए बंधाईआ। सिर उत्तों माता पाणी कोई ना वारे, गीत सोहला राग ना कोए सुणाईआ। तक्कदयां तक्कदयां वेंहदयां वेंहदयां साडे आ गए उह दिहाढ़े, जिन्हां बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देणी माण वड्याईआ। आशक माशूक दोवें अग्गे करन हथ्थ, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। चरण कँवल गए ढट्ठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। प्यार अन्दर बैठे रहे कर के हठ, धीरज धीर तेरा नाम रखाईआ। सति सन्तोखी रख्या जत, कूड़ी करी ना कोए कमाईआ। वासना अन्दर ना उबली रत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, तुध बिन घर नज़र कोए ना आईआ । आशक माशूक कहिण प्रभ बिन तेरे झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। सब ने छड्डे आपणे खेड़े, अग्गे खेड़ा ना कोए वखाईआ । अद्ध विचकार देंदे रहे गेड़े, वासना रूपी पंख उडारी लाईआ। कवण वेला प्रभ करे आपणी मेहरे, मेहरवान होए सहाईआ । सो पुरख अकाल दीन दयाल साडे पैंडे आ गए नेड़े, दर मुकया पांधी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सरनाईआ । आशक माअशूक मारन हा, हौका लै के देण जणाईआ। वेखे जल थल अस्गाह, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। साचा मिल्या ना कोए मलाह, बेड़ा पार ना कोए तराईआ । असीं समझ ना सके आपणा कोई गुनाह, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। तुध बिन मदद करे ना कोई ख़ुदा, ख़ाली दिसे सर्ब लोकाईआ। तेरी फ़ितरत अन्दर होए फ़िदा, फ़ैसला तेरे हथ्थ फड़ाईआ। साडा नाता लै जुड़ा, प्रीती आपणे नाल कराईआ । बिन तेरे आशक माशूक दोहां दा कोई ना करे नकाह, पड़दा नक़ाब कोई सके ना मुख उठाईआ। मेहरवान कर किरपा साचा पल्लू दे फड़ा, फड़या पल्लू छुट्ट कदे ना जाईआ। तेरे दवारे होवे इक ब्याह, सदा वज्जदी रहे वधाईआ। हुण तक्क बेघरे फिरदे रहे बेगुनाह, दरवाज़ा नज़र कोए ना आईआ। धन्न भाग तूं मिल्या आ, भगतां पिच्छे फेरा पाईआ। फड़ के बाहों लै तरा, तारनहार तेरी सरनाईआ। शाह पातशाह सच्चे शहिनशाह, शान तेरी आलीशान, शानां विच्चों नज़री आईआ। हुण समझे रल मिल तेरा इष्ट तेरा ईमान, बिन तेरे मुकाम दर बहिण कोए ना पाईआ। जीवण विच नहीं कीता हराम, सही सलामत ईमान तेरी झोली पाईआ। अग्गे बरदे तेरे ग़ुलाम, ठाकर अबिनाशी तेरी सेव कमाईआ। किरपा कर श्री भगवान, पारब्रह्म सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। आशक माशूक सुणो सच करो ध्यान, हरि करता आख सुणाईआ। मेरा भगतां उते ईमान, ईमान मेरा भगत नज़री आईआ। जिंन्हां पिच्छे बण माशूक फिरा विच बियाबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोज खुजाईआ। जिन्हां

❋

❋

पिच्छे निरगुण रूप धरया आण, सरगुण नाता जगत तुड़ाईआ। ओन्हां नाल सारे मिलो आण, आप आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या देवे भगवान, हरि करता आख सुणाइंदा। भगतां संग मिल के गाओ गाण, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। आशक माशूक वेखो भगत भगवान, भगवान भगतां संग प्रीत निभाइंदा। सोहँ रूप बणो पावो माण, अभिमान नज़र कोए ना आइंदा। नाता छुटे दो जहान, पिछला जहान पिच्छे पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप समझाइंदा। जन भगतां रल के बैठणा आण, आलमगीर रिहा जणाईआ। सजदा सीस करो सलाम, निमस्कार इक्को इक जणाईआ। साचा मन्नो इक ईमान, अमल आमल दए कराईआ। कामल पुरख मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। दीदा दानिस्ता वेखो श्री भगवान, फ़रिस्ता रूप ना कोए वखाईआ। स्वर्ग बहिश्तां दोहां चुके आण, दरगाह साची देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग निभाईआ। आशक माअशूक कहिण इक आवाज़, साचा राग अल्हाईआ । साडा कलमा सच निमाज़, रहीम रहमान इक ख़ुदाईआ। जन भगतां मिल के गाईए गाण, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। किरपा करे श्री भगवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरगाह साची देवे माण, चरण कँवल बख्शे इक सरनाईआ। रल मिल सुख साचा लईए आण, दु:ख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लए लगाईआ। आशक माशूक आए चौंह जुगीं, जुग चौकड़ी रही जस गाईआ। एह रमज़ किसे ना सुझी, बिन परमेश्वर पार ना कोए लँघाईआ। इक दूजे दे प्रेम पिच्छे पाउँदे रहे लुडी, ख़ुशीआं नाच नचाईआ। ख्वाहिशां नाल असमाने चढ़ाउँदे रहे गुड्डी, पतंग टुट्टी डोर हथ्थ किसे ना आईआ। एस रमज़ नूं समझ सकी कोई ना बुद्धि, मति मतिवाली राज़ समझ सकी ना राईआ। जिस दी प्रीती सब नालों उच्ची, आशक माशूकां इशारे रही दृढ़ाईआ। उह प्रीती सब नालों सुची, सतिगुर हथ्थ रखाईआ । जगत प्रीती दर दर दी कुत्ती, बण सुआन घर घर फिरे भज्जे वाहो दाहीआ। बिन सतिगुर किरपा होवे लुच्ची, लुच्ची गुंडयां नाल रलाईआ। बिन भगत तोड़ प्रीत किसे ना पुजी, सिल पूजस मर मर थक्की मात लोकाईआ। कबीर किहा एह गल्ल नहीं गुज्झी, पर्दा दित्ता खुल्हाईआ। नानक किहा मेरी निरगुण नाल रुची, दर घर इक्को नज़री आईआ। जिस दवारे आशक माशूक अक्ख खोल्ह सुरती विच कोई ना रुट्ठी, रुट्ठ आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। आशक माअशूक कहिण खेल अपारा, वज्जदी वेखी वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ निरगुण धारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सब नूं देंदा रिहा लारा, आप आपणा मुख भवाईआ। आप वी

❋

❋

बणया रहे कुआरा, लाड़ी लड़ ना कोए बंधाईआ। प्रभू दा माँ प्यो बण के किसे ना पाया छुहारा, सगन हथ्थ ना कोए टिकाईआ। ब्रह्मण नाई मुख किसे ना लाया छुहारा, झोली मिट्ठे ना कोए रुझाईआ। सौहरे पेईए नगर खेड़ा दस्सया ना कोई घर उज्यारा, नौ पुकार ना कोए सुणाईआ। आशक माअशूक वेख खेल दोवें करन निमस्कारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। खेल विचार दस्से प्रभ मीत, भेव अभेद खुल्हाइंदा। आशक माअशूक वेखो रीत, रीतीवान इक समझाइंदा। जिन्हां गाया तूं मेरा मैं तेरा गीत, सो आपणे अंग लगाइंदा। तिस प्रीत प्रीती अन्दर कोई ना दिसे झीत, राह खहिड़ा नज़र कोए ना आइंदा। जे तुहानूं नकाह कराउण दी रीझ, रीझ नकल असल रूप वटाइंदा। सारे अग्गे आओ लँघो दहलीज़, जन भगतां विच बहाइंदा। हुण मंगो कर के झोली भीख, चरण धूढ़ी तुहाढ्ढी झोली पाइंदा। जिस दी महीवाल रखी उडीक, सो माही सच्चा आइंदा। झुग्गी बहि करे बख्शीश, बख्शिश आपणी आप वरताइंदा। कलमा पढ़ो इक हदीस, हज़रत आप समझाइंदा। सच प्रीती अन्दर जाओ पतीज, पतिपरमेश्वर आप कमाइंदा । पिछली कीती दा उपज्या बीज, पत डाली फुल्ल आप महकाइंदा। फुल्ल विच्चों ख़ुशबू वेखो कर के नीझ, जो हरिसंगत हथ्थ फड़ाइंदा। जिस दी आशक माशूक सारे करदे रहे उडीक, बिन दस्सयां भेव कोए ना पाइंदा। सो भाउँदी भाउँदी आ गई तारीख, जिस दी तवारीख ना कोए लिखाइंदा। साहिब सतिगुर मिल्या मीत, मतलब सब दे हल्ल कराइंदा। सच प्यार दी गंढ्ढ देवे पीच, पीची गंढ्ढ ना कोए खुलाइंदा। मज़ाज़ी हकीकी दोवें शरीक, शिरकत सब दी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमाइंदा। आ गए नेड़े बैठे ढुक्क, नैण नैण शरमाईआ। इक दूजे नूं रहे पुच्छ, आशक माशूक मता पकाईआ। केहड़ा ढोला केहड़ी तुक, केहड़ा नाम सलाहीआ। केहड़ा दुआर दिसे सुच्च, मन्दिर कवण कवण वड्याईआ। कवण बैठा रिहा लुक्क, कवण पर्दा रिहा खुल्हाईआ। कवण प्रेम प्रीती साडी लुट्ट, जंगल जूहां विच भवाईआ। कवण वहिंदी धार देवे सुट्ट, कच्चे घड़े तर पार मिलण कोए ना आईआ। कवण रांझण जाए रुठ, हीर सयाल दए दुहाईआ। कवण पुंनूं पुच्छां रही पुछ, राह दस्सो जांदे राहीआ। कवण मजनूं गया सुक्क, पिंजर तन ख़ाक रलाईआ। कवण फ़रिहाद पहाड़ रिहा कुट्ट, शीरी सार कोए ना आईआ। कवण सब नूं रिहा पुच्छ, बेपरवाह फेरा पाईआ । कोलों भगत कहिण नेत्र खोल्ह के वेखो मुख, साख्यात नज़री आईआ। जिस मेटणा तुहाढ्ढा दुःख, पिछला विछोड़ा दए कटाईआ। आपणी गोदी लए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। आशक माअशूक खोल्ही अक्ख, नेत्र नैण नैण निहालया। नज़री आया पुरख समरथ, दाता

❋

❋

दर्दी दीन दयालया। चरण कँवल सारे गए ढट्ठ, नमो नमो करन निमस्कारया। साडे लेखे ला रत्त, रंग रंगीले परवरदिगारया । साडा पूरा कर दे हक़, हक़ हकीकत दे वणजारया। साडा खेड़ा होया भट्ठ, तुध बिन महल नज़र कोए ना आ रिहा। मेहरवान हो के वट्ट करवट, दोए जोड़ सर्ब पुकारया। दूई द्वैती मेट फट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक तेरी ओट रखा ल्या। आशक माअशूक नेत्र रोण, नैणां नीर वहाईआ। हन्झूआं हार इक परोण, लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ। प्रभ स्वामी चरण धोण, दर साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर सच्चे कर कुड़माईआ। श्री भगवान साहिब सति ठाकर, हरि करता दया कमाइंदा। जुग जन्म दे विछड़यां देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जगत किनारा पार सागर, नईआ नौका नाम इक चढ़ाइंदा। वणज कराए बण सौदागर, साचा हट्ट वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर हथ्थ रख करतार, करनी आपणी दए जणाईआ। भगतां मिल करो प्यार, रीती इक्को इक दरसाईआ। तुहाढ्ढे विच्चों महीवाल ल्या उठाल, माही आपणे रंग रंगाईआ। उन्हां पिच्छे सारे देवे तार, तारी इक्को वार लगाईआ। जे माशूकां कायम रख्या कुआर, आशकां नाता दए जुड़ाईआ। विचोला बण के सिरजणहार, साचा सगन लए मनाईआ। सौहरे पेईए दोहां करे विहार, नैण नाई रूप वटाईआ। वटणा मले आप करतार, अमृत धारा सच इश्नान कराईआ। प्रेम प्रीती फुलकारी देवे उपर लाल, सालू इक्को इक वखाईआ। दयालू होए आप करतार, सीस पटका दए बंधाईआ। मींढी गुंदे अपर अपार, चूंडी सीस सोभा पाईआ। साचे लाड़े कर शृंगार, नाम सोटी हथ्थ टिकाईआ। साची सख़ी दे प्यार, वस्त्र भूशन इक्को रंग रंगाईआ। प्रेम प्रीती गहिणा कर त्यार, सच शृंगार दए सुहाईआ। नेत्र नैणां कज्जला धार, तिक्खी धार दए बंधाईआ। दन्द दन्दासा अपर अपार, रंग गुलाला लाल चढ़ाईआ। जोबन डलकां लए मार, सूरज चन्द नूर शरमाईआ। नक्क नथ्थ सुहाग पाए आण, साहिब सतिगुर हो सहाईआ। सीस सेहरा बन्न्हे दस्तार, लड़ी लड़ी नाल गुंदाईआ । साची घोड़ी देवे चाढ़्ह, साहिब सज्जण बेपरवाहीआ। आदि शक्ति अग्गों वाग फड़े आण, भैण भईआ नाता जोड़ वखाईआ। लक्षमी सुरमा पाए आण, सोहणा वेला वक्त सुहाईआ। आशक माशूक दोवें जाण कुरबाण, कल करता काज रचाईआ। चौथे जुग ब्याह होया आण, बेनकाह रहिण कोए ना पाईआ। एह भगतां विच्चों मिल्या दान, मिल संगतां ख़ुशी मनाईआ । इक इक फुल्ल ख़ुशी नाल पंज पोह सारे बरसाण, जिस फुल्लां सेज आशक माशूक दित्ते बहाईआ। करया खेल श्री भगवान, पिछला लहिणा रिहा चुकाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे पिच्छे दरगाह दित्ता माण, सचखण्ड सरनाईआ। अज्ज तक्क रुलदे रहे विच जहान, हीर रांझा सस्सी पुनूं सोहणी महीवाल शीरी

❋

❋

फ़रिहाद लेला मजनूं बिन सतिगुर कम्म किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो कृपाल बणाए लाल, लालां विच रलाईआ। जिस दा किसे कोलों लभ्भयां लभ्भे ना हाल, पुछयां पुच्छ ना कोए समझाईआ। लेखा लिख लिख थक्के होए कंगाल, शहिनशाह शाह समझ कोए ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाल हो मेहरवान, आशक माशूक प्रेम मुहब्बत करदे लए संभाल, जिन्हां साबत सूरत आपणी आप वखाईआ। तिन्हां टुट्टण ना दित्ता माण, कलाम कलमा इक पढ़ाईआ। उन्हां दा जन भगतां भरया जमानत दा अष्टाम, बनाम लेखा समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले मिल्या वड अमाम, अमल सब दे वेख वखाईआ। सोलां मग्घर सब नूं दित्ता पैग़ाम, फुल्ल भगतां हथ्थ फड़ाईआ। आपणा विगड़न ना देवे नज़ाम, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज़िंदगी विच्चों जीवन दित्ता दान, बंदगी विच्चों बंदा ल्या प्रगटाईआ। लक्षमण लाश होण ना दिती हराम, हरास्ता आपणे विच रखाईआ। बरख़ासत कीता शंकर दा लिख्या कलाम, राए धर्म दित्ता भजाईआ। किरपा कर उठा जवान, जोबन आपणे रंग रंगाईआ। पूरे सतिगुर दा एहो वड्डा काम, डुब्बदयां लए तराईआ। जींवदयां शब्द बणाए निशान, लेखा धुरदरगाह लिखाईआ। मरयां पिच्छों गाथा गाए जहान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। जिन्हां साहिब मिल्या भगवान, तिन्हां ऐब रहिण कोए ना पाईआ। भगत नाइब सदा अख्वाण, गायब बैठे डेरा लाईआ। लोकमात प्रभ होए आप मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उन्हां दा कारज़ कीता आण, जो आशक माशूक बैठे बेमकान रहे ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, आदि जुगादि दया कमाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, पुरी लोअ अकाश प्रकाश खोज खुजाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे आण, निरगुण सरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। गुरमुख गुरसिख सज्जण कर परवान, प्रेम प्रीती झोली पाइंदा। नाता तोड़ पंज तत शैतान, शरअ शरीअत इक समझाइंदा। नौ दवारे कूड़ दुकान, गृह मन्दिर इक समझाइंदा। वस्त अमोलक पीण खाण, अमृत रस निझर झिरना आप झिराइंदा। अनहद शब्द नाद सच्ची धुन्कान, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। आत्म सेजा कर प्रधान, सच सिँघासण इक सुहाइंदा। सुरती शब्दी मेला करे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस आपणे रंग रंगाइंदा । सतिगुर पूरा गुर शब्द दयाल, दीना नाथ होए सहाईआ। सन्त सुहेले बैठे लाल, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। सति सरूपी बण दलाल, साचा वणज इक कराईआ । जन्म जन्म दी पूरी करे घाल, कर्म कर्म दा लेखा दए मुकाईआ। भरम भरम दा तोड़ जंजाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन आपणे रंग नाम रंगाईआ । सतिगुर पूरा देवे नाम धन, धन ख़ज़ीना इक वरताइंदा।

❋

❋

साचा राग सुणाए बिन सरवण कन्न, अनाद अनादी नाद वजाइंदा । वसेरा कराए बिन छप्परी छन्न, महल अटल इक सुहाइंदा। तन वासना बन्न्हे मन, मन का मणका आप भवाइंदा। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, गढ़ हँकारी तोड़ तुड़ाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। माणस जन्म बेड़ा बन्न्ह, साहिब सतिगुर आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस आपणे घर वसाइंदा। मन वासना ना सके दौड़, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। अबिनाशी करता जिस दवारे जाए बौहड़, श्री भगवान होए सहाईआ। तन काया माटी रस मिट्ठा करे कौड़, विख रूप रहिण ना पाईआ। घर विच घर लगाए पौड़, साचा डण्डा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दर, तिस बंक दुआरी खोल्ह वखाईआ। मन वासना करे चूर, ममता मोह ना कोए जणाईआ। सर्ब कला प्रभ हो भरपूर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया करे दूर, नाता सच सुच्च जुड़ाईआ। आत्म अन्तर इक सरूर, सच प्रीती चरण कँवल बंधाईआ । नज़र आए जो वसे दूर, नेरन नेरा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा सर, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। मन वासना देवे बंध, बन्धन आपणा नाम रखाइंदा। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। जोत निरँजण चाढ़्ह चन्द, घर दीपक इक टिकाइंदा। आत्म परमात्म साचा छन्द, वाहवा गुरू राग अल्हाइंदा। शब्दी सुरती जोड़ पाए गंढ्ढ, पवण स्वास स्वास स्वासां विच्चों मेल मिलाइंदा। निज आत्म निज घर निज गृह देवे इक अनन्द, जिस दर मन का मोह ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। मन मनुआ उठ ना सके नस्स, पांधी बण ना पन्ध मुकाईआ। साहिब सतिगुर करे वस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इशारे नाल देवे दस्स, सैनत नाल समझाईआ। मेरयां गुरमुखां वल तक्क ना वेखणा अक्ख, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। साचे भगतां चरणी डिगणा ढट्ठ, माण मोह अभिमान मिटाईआ। जिन्हां सन्त स्वामी देवे गुरमति, गुरमुख रूप दए बणाईआ। ओथे मन वासना ना होए प्रगट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहारा नाम वर, घर मन्दिर काया गढ़ बंक दुआर मन वासना देवे मार, शब्दी जोत करे प्यार, ओट इक्को इक सुहाईआ। मन वासना बन्न्हे मालक, जिस हथ्थ वड्डी वड्याईआ। परम पुरख प्रभ साचा ख़ालक, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ । निरगुण सरगुण बणे सालस, सच सालसी मात कमाईआ। अन्दर वड़ के काया महल्ले चढ़ के सच सिँघासण बैठ करे अदालत, अदली इक्को नज़री आईआ। उस दुआरे मन करे ना कोई बगावत, जिस घर सतिगुर सच्चा वसे माहीआ। मेहरवान गुरदेव करनहारा सखावत, बख्शिश आपणी आप वरताईआ।

❋

❋

गुरमुख आत्म परमात्म अमानत, आप आपणे हथ्थ वखाईआ । बिन पूरे सतिगुर एथे ओथे देवे ना कोई ज़मानत, बरीख़ाना ना कोए जणाईआ। सो गुरमुख गुरसिख सदा सही सलामत, जिन्हां सतिगुर मिल्या फड़ बाहों लए तराईआ। मेहरवान मेहर नज़र नज़र करे अक्ख, आखर आपणी दया कमाइंदा। सब दा देवणहारा हक़, हक़ हकीकत खोज खुजाइंदा। जिन्हां गुरसिखां पए शक़, तिन्हां शिकवा शकूक सर्ब चुकाइंदा। किरपा कर पुरख समरथ, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। शब्द अगम्मी मार सट्ट, सोई सुरती आप उठाइंदा। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला दिवस रैण अट्ठे पहर हरि का नाम लए रट, रट्टा मन का रहिण कोए ना पाइंदा। घर घर विच वेखे खुल्ल्हया हट्ट, सतिगुर वणजारा इक्को वस्त नाम अमोलक आप वरताइंदा। जिन्हां मिले ब्रह्म मति, तिन्हां पारब्रह्म आपणा रंग वखाइंदा । बिन गुरमुखां किसे हथ्थ ना आई गुरमति, मनमति विच सर्ब जगत कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां खोल्हे तीजी अक्ख, तिन्हां ततव तत समझाइंदा। किरपा अन्दर सतिगुर ठाकर, नित नवित्त दया कमाईआ। वेखणहारा गहर गम्भीर डूंग्घा सागर, काया कवरी फोल फुलाईआ। दर आयां दर देवे आदर, आदर्श आपणा दए वखाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। जो आत्म परमात्म बणे सौदागर, तिस सौदा बिन कीमत दए कराईआ। साहिब सतिगुर योधा सूरबीर वड बहादर, तेग धनी नाम दाता सुखमनी इक उपजाईआ। लेखा जाणे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी गागर, घर घर विच पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे धुर दा वर, तिस लेखा रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर साचे चरण धूढ़, सरोवर वड वड्याईआ। जिस विच नहातयां चतुर सुघड़ बणन मूढ़्ह, मूर्ख मूढ़्हे आपणे रंग रंगाईआ। जगत नाता तुटे कूड़ो कूड़, सच सुच्च मेला सहिज सुभाईआ। अन्तर आत्म वज्जे नाद धुन तूर, तुरीआ बैठी नैण शरमाईआ। सति सरोवर विच्चों सति दए सरूर, ख़ुमारी उतर कदे ना जाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहे भरपूर, ख़ाली सके ना कोए कराईआ। गुरमुखो गुरसिखो सतिगुर सर नहाउणा जरूर, बिन नातयां दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। ओथे माण अभिमान ना रहे ग़रूर, गुरबत नज़र कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इस सरोवर नूं करदे गए मशहूर, भगत सन्त रसना ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सर इक्को इक वड्याईआ। साचा सर साहिब सुल्तान, पुरख अकाल इक उपाइंदा। जिस अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन इश्नान, सीतल धारा इक चुआइंदा। जिस दर लोकमात बिना पूरे सतिगुर दिसे ना कोए निशान, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। गुरमुख विरले सन्त सुहेले सच सरोवर वड़्ह के नहाण, नहा नहा धुर दा शुकर

❋

❋

मनाइंदा। मान सरोवर जिस दवारयों इक्को बूँद मिली पाण, जिस दी सोभा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान सर्ब दृढ़ाइंदा । सो सर उत्तम श्रेष्ट विशेष जहान, बिन गुरमुखां विष्न ब्रह्मा शिव नहावण कोए ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद रखे आपणे देस, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर आपणे आप टकाइंदा। मनुआ मन वस करे शब्दी डोर, तन्द आपणा नाम बंधाईआ। नाता तोड़े पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। कर प्रकाश अन्धघोर, घर घर विच करे रुशनाईआ। लिव छुट्टकी फेर देवे जोड़, मात गर्भ दा लेखा पूर कराईआ। सतिगुर आपणे नाल लए तोर, फड़ बाहों अग्गे अग्गे लगाईआ। अग्गे सके कोई ना होड़, रुकावट रहिण कोए ना पाईआ। ओथे मन दा चले कोई ना ज़ोर, जिथ्थे ज़ाबर सतिगुर नज़री आईआ। साहिब सतिगुर दा मन्त्र फोर, फुरने सारे बंद कराईआ। गुरमुख फड़ के चाढ़्हे घोड़, शब्दी घोड़ा इक दृढ़ाईआ। जिस वेले घोड़े दा वज्जे पौड़, मन उठ उठ भज्जे पिच्छे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां सदा जाए बौहड़, पौड़ी आपणा डण्डा लाईआ। मन मनुआ की करे विचारा, मनसा कम्म किसे ना आईआ। जिस सतिगुर मिल्या सिरजणहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम पदार्थ दए भण्डारा, अतोट अतुट वरताईआ। दाता दानी इक वरतारा, दयावान होए सहाईआ। जिस वेले गुरमुख सतिगुर मिल बोले जैकारा, वाहवा गुरू तेरी वड्याईआ। वाहिगुरू फ़तिह आदि जगादि जुग चौकड़ी विच संसारा, डंका इक्को नाम वजाईआ। जिस नूं साध सन्त बिन लभ्भयां करदे गए निमस्कारा, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सो करता पुरख खेल करे करतारा, करनहार सच्चा शहिनशाहीआ । तिस अग्गे मन दा चले ना कोई चारा, मन मति बुध आपणी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन फड़ाए आपणा लड़, तिस पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मन दी होए उस वेले निशा, जिस वेले गुरसिख निछावर आपणा आप कराईआ। कथा कहाणी नहीं एह किसा, धुर दी बात सुणाईआ। सज्जण मित्र दा नहीं एह चिट्ठा, पूरे गुर वड्याईआ । सतिगुर गुरसिख आप डिट्ठा, आप गुरमुख लए मिलाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर कर हित्ता, दूजी लोड़ ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा बणके माता पिता, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। जे कोई कहे सतिगुरू वड्डा कि निक्का, वेखण विच कदे ना आईआ। उस गुरसिख दिसा, जिस आप दए बुझाईआ। बाकी सब वल सुत्ता दे कर पिट्ठा, करवट सके ना कोई बदलाईआ। मन मनुआ गुरसिख गुर किरपा जित्ता, जीवण जुगत सतिगुर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे राह चलाईआ। तन मन ना होवे दूर, आत्म परमात्म नेरन नेर नज़री आईआ। किरपा करे हाज़र हज़ूर, हरि करता बेपरवाहीआ। जन्म

❋

❋

जन्म दे कर मुआफ कसूर, पिछले लेखे उते कलम दए फिराईआ। अग्गे लेखा लेखे लाए ज़रूर, अन्त कन्त श्री भगवन्त हो सहाईआ। आवण जावण लख चुरासी नाता तोड़ कूड़, हरिसंगत संग रखाईआ। जिस दा पैंडा दस्सदे दूर, सो नेरन नेरा होए सहाईआ। आपणे घर लै के जाए ज़रूर, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। अन्त मिलाए आपणे नूर, जोती जोत विच समाईआ। सन्त सतिगुर भण्डारा सदा भरपूर, देंदयां तोट ना कोए रखाईआ। जिस दा नानक निरगुण बन्न्ह के गया दस्तूर, कबीर किहा हो मज़बूर, बिन सतिगुर पूरे एथे ओथे होए ना कोए सहाईआ।