७ पोह २०२० बिक्रमी गरदावर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
जीव कहे जग तेरी आस, जुगत तेरी वड्याईआ। ईश कहे मैं तेरा साथ, आदि जुगादि सदा सुखदाईआ। जीव कहे मैं तेरा नात, नाता सच्चा जोड़ जुड़ाईआ। ईश कहे मैं तेरा बाप, पिता पुरख अख्वाईआ। जीव कहे मैं तेरा पाठ, पूजा इक समझाईआ। ईश कहे मैं तेरा नाथ, अनाथां सदा सहाईआ। जीव कहे मेरी खोल्ह आख, नेत्र नैण रुशनाईआ । ईश कहे मैं मेटां अन्धेरी रात, साचा नूर इक चमकाईआ। जीव कहे मैं पढ़ां गाथ, तेरा नाम ध्याईआ। ईश कहे मेरी इक जमात, दूजी पट्टी ना कोए बणाईआ। दोहां मिल के पूरी होवे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जीव कहे मैं हां की, की मेरी बणत बणाईआ। ईश कहे तूं मेरी नींह, तुध बिन मेरा महल ना कोए सुहाईआ। जीव कहे की मैं तेरा जीअ, सच सुच्च दृढ़ाईआ। ईश कहे तूं मेरा बी, तुध बिन बूटा फल फुल्ल ना कोए लहराईआ। जीव कहे मैं तेरा पुत्तर धीअ, पिता तूंही नज़री आईआ। ईश कहे मैं तेरा तूं मेरा दोहां दी साची सीं, सीआं जगत वंड ना कोए वंडाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आपे की, करनी आपणी आप प्रगटाईआ। जीव कहे दस्स मेरा मूल, कवण बिध बणत बणाईआ। ईस कहे तूं ना भूल, अभुल्ल दए समझाईआ। सच प्रीती दा सरगुण फूल, निरगुण ल्या उपजाईआ। प्रेम प्यार अन्दर झूला रिहा झूल, झलक लोकमात दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईश जीव दए समझाईआ। ईश कहे सुण जीव जन, जन जननी तेरी जणाईआ। जिस उपाया त्रै पंज तन, नौ दर राह वखाईआ। जिस सुणाया राग कन्न, सुर ताल वजाईआ। जिस वसाया गृह मन, बुध मति वड्याईआ। सो साहिब बेड़ा रिहा बन्न, जीव तेरा जगदीश आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सुण जीव हरि सच बिवहार, बिवहारी दया कमाइंदा।
❋
❋
जीव जीव सर्ब संसार, जीवण हथ्थ किसे ना आइंदा। जीवण विच्चों मिले निरँकार, निराकार आपणा मेल मिलाइंदा। सो जीव उतरे पार, जिस ईश गले लगाइंदा। जीव कहे मेरे सिरजणहार, तेरे भेव कोए ना पाइंदा। ईस कहे मेरा खेल अपार, साची करनी आप समझाइंदा। जन भगतां देवां इक अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । चरण कँवल दे सहार, सहारा इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाइंदा। जीव सुण साहिब धुन राग, घर सच्चा रिहा जणाईआ। ईश खेल वेख ब्रह्माद, तेरा प्रेम वधाईआ। गृह मन्दिर देवे दाद, बंक दुआर सुहाईआ। दस्स के करे सच्चा काज, हस्स के मेल मिलाईआ। जीवां विच्चों जीव देवे साथ, जीव जीवां विच्चों उपाईआ। ईश रूप पुरख अबिनाश, अबिनाशी कार कमाईआ। ईश जीव जीव ईश सारे गौंदे गए गाथ, गा गा जगत सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जीव जन भगतां देवे साथ, ईश ईश्वर इष्ट आपणा इक समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बण विचोला आप, साचा मेल मिलाईआ। ईश जीव करे मिलाप, जीव ईश दए वड्याईआ । एह खेल प्रभ दे हाथ, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। कलयुग अन्त बण के साथ, सज्जण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जगत अञ्याणा, श्री भगवान धुर दा स्याणा, धुर दी कार कमाईआ।
७ पोह २०२० बिक्रमी संसार सिँघ दे गृह डुविडा रिहाणा ज़िला हिुश्यापुर
सो पुरख निरँजण साहिब प्रभ एक, इक इकल्ला वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण खेल अभेद, भेव सके ना कोए जणाईआ। एकँकार वसे साचे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। आदि निरँजण रूप रंग ना कोई रेख, जोती जाता डगमगाईआ । श्री भगवान नर नरेश, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। अबिनाशी करता रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणा जाणे आपे भेत, दूजे सार किसे ना आईआ। निरगुण निरवैर हो के खेले खेल, अजूनी रहित बेपरवाहीआ। सुत दुलारा शब्दी भेज, थिर घर साचा आप सुहाईआ। सति सरूप सुहञ्जणी सेज, सति सतिवादी आप हंढ्ढाईआ। जोती जलवा धुर दा तेज, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी हरि करतार, आदि पुरख आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यार, नर निरँकार वेस वटाइंदा। महल अटल उच्चे मनार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, शाह पातशाह हुक्म वरताइंदा। सुत दुलारा कर
❋
❋
के ख़बरदार, थिर घर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा । साची खेल श्री भगवान, हरि करता आप रचाईआ। जिस दा करे ना कोए ब्यान, लेखा सके ना कोए समझाईआ। जिस दा नज़र ना आए कोई निशान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जिस दा करे ना कोई ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए मिलाईआ । जिस दा खेल बेमहान, हरि ख़ालक आप वखाईआ। सुत योधा कर बलवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर घर देवे इक्को माण, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। सच प्रीत श्री भगवान, हरि करता आप समझाईआ। वस्त अमोलक दे के दान, सति सतिवादी झोली आप भराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, शाकर आपणे नाल कराईआ। बिन अक्खरां दे ज्ञान, निरअक्खर दए समझाईआ। बिन अन्दर मन्दिर मकान, बिन छप्पर छन्न छुहाईआ। बिन सूरज चन्द भान, बिन रवि ससि करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सच वड्याई साहिब गुणवन्त, हरि करता आप जणाइंदा। खेल खिलाए आदि अन्त, जुगा जुगन्त धार बंधाइंदा। धुरदरगाही इक्को मंत, बोध अगाधा आप पढ़ाइंदा। सच मिलावा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। सति सतिवादी बण के पंडत, पारब्रह्म प्रभ आपणी विद्या इक उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप समझाइंदा। शब्द सुत सुण साचे बाल, हरि सतिगुर आप जणाईआ। थिर घर तेरा धर्मसाल, देवणहार प्रभू इक्को इक नज़री आईआ। सचखण्ड मेरा जलवा नूर जलाल, ज़हूर इक्को इक प्रगटाईआ। आदि अनादी इक्को सच्चा लाल, लालन तोहे दित्ता बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे नाल, बण सेवक सेव कमाईआ। सच कुठाली लए डाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। विष्न भरया रंग अतीत, हरि करता आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेल अनडीठ, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। आदि जुगादी धुर दी रीत, सति सतिवादी आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण करन प्रीत, सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। साचा भेव पुरख अकाल, अकल कलधारी आप जणाईआ। आदि करया खेल महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, रजो तमो सतो वंड वंडाईआ। पंज तत खेल महान, हरि करता कार कमाईआ। बण विचोला श्री भगवान, साचा नाता दए जुड़ाईआ । धुर दा लेखा धुर फ़रमान, धुर दी धार आप उपजाईआ। लख चुरासी दे के दान, ब्रह्मा झोली आप भराईआ। शंकर दे इक ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे इक्को हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म सच संदेसा, आदि पुरख आप उपाया। सेवा ला ब्रह्मा विष्न शिव नर नरेशा, धुर दा राग इक अल्हाया। नज़री
❋
❋
आए सच्चा नेता, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे हेता, हितकारी भुल्ल कदे ना जाया। सचखण्ड दवारे साचे बैठा, सच सिँघासण सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीत इक दरसाया। साची रीत दस्से प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी धुर दा जाप, निरगुण निरवैर आप समझाईआ। नाता जोड़ पिता बाप, पूत सपूत गोद उठाईआ। दोहां नज़री आए इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव थापण थाप, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जपणा धुर दा जाप, सोहँ सति सरूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुण के जाप, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म तेरा सिमरन पाठ, पूजा इक्को नज़री आईआ। दरगाह साची मिली दात, पुरी लोअ रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा गाईए गाथ, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। प्रेम प्रीती वेखीए हाट, तन तेरी भेंट चढ़ाईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरी ज़ात, तूं पिता पुरख सहिज सुखदाईआ। तूं साहिब सुल्तान पाकी पाक, परवरदिगार तेरी शरनाईआ। जो साहिब दयाल दित्ता आख, सच सच्च सच सुणाईआ। तेरा कहिणा गया भाख, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सच दस्स पुरख अबिनाश, दोए जोड़ पए सरनाईआ। कवण जुग तेरी रखीए आस, आपणा मेला लएं मिलाईआ। निरगुण निरगुण तेरी बात, सरगुण समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दस्से निरँकार, आदि आपणी धार समझाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। हुक्मे अन्दर आवण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। हुक्मे अन्दर शब्द नाद धुनकार, शास्त्र सिमरत वेद भेव खुल्हाईआ। हुक्मे अन्दर भगतां देवे भगती दान, भगवन आपणी कार कमाईआ। हुक्मे अन्दर सन्त कर परवान, सच संदेसा दए समझाईआ। हुक्मे अन्दर गुरमुखां देवे दान, आत्म परमात्म झोली आप भराईआ। हुक्मे अन्दर गुरसिखां प्रीती निभे नाल, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। हुक्मे अन्दर सब नूं खाए काल, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आप जणाईआ। आदि पुरख आप समझाउँदा ए। विष्नूं एका कार लगाउँदा ए। ब्रह्मे आपणा बंध वखाउँदा ए। शंकर हथ्थ त्रिसूल उठाउँदा ए। त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाउँदा ए। पंज तत गंढ्ढ पवाउँदा ए। लख चुरासी घाड़त घड़ वखाउँदा ए। चारे खाणी वंड वंडाउँदा ए। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सच समग्री नाल मिलाउँदा ए। चारे बाणी राग अलाउँदा ए। परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को नाद वजाउँदा ए। ब्रह्मावेता सुत पढ़ाउँदा ए। चारे मुख आप खुलाउँदा ए। धुर संदेस राग अलाउँदा ए। शास्त्र सिमरत वंड वंडाउँदा ए। गुर अवतार
❋
❋
राह चलाउँदा ए। पीर पैगम्बर हुक्म वरताउँदा ए। गीता ज्ञान आप प्रगटाउँदा ए। अञ्जील कुराना मसला हक़ सुणाउँदा ए। सच तौफ़ीक ख़ुदाए इक्को हथ्थ रखाउँदा ए। लाशरीक वेख वखाउँदा ए। दूर दुराडा हो नज़दीक, निरगुण सरगुण धार चलाउँदा ए। नबी रसूलां दे प्रीत, प्रीतीवान प्रीत जुड़ाउँदा ए। गुर गुर खेल सदा अणडीठ, अणडिठड़ी कार कमाउँदा ए। करवट लै बदले पीठ, सनमुख आपणा मुख वखाउँदा ए। निरगुण सरगुण गावे गीत, सोहँ ढोला राग जणाउँदा ए। आत्म परमात्म सच्ची प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाउँदा ए। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंकां विच समाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव इक्को हुक्म समझाउँदा ए। साचा हुक्म आप जणाउँदा ए। अगला भेव आप खुल्हाउँदा ए। देवी देव नाल रलाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडण वंड झोली पाउँदा ए। तेई अवतारां दे दे गंढ्ढ, लोकमात हुक्म सुणाउँदा ए। अठारां भगत पा ठंड, अमृत धार सीतल इक वहाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद चाढ़्ह चन्द, नूरी जलवा नूर रुशनाउँदा ए। नानक गोबिन्द होवे संग, निरगुण सरगुण कार कमाउँदा ए। बोध अगाधा धुर दा छन्द, खाणी बाणी नाल रलाउँदा ए। दो जहान शब्द मृदंग, अनहद साचा ताल वजाउँदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपे लँघ, गृह गृह आपणा आसण लाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव सब दी पूरी करे मंग, आसा तृष्ना मेट मिटाउँदा ए। जिस वेले नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जाए लँघ, तिस वेले निरगुण जोती जामा पाउँदा ए। सति सिँघासण सति पलँघ, धुर दी धर्म सेज हंढ्ढाउँदा ए। जन भगतां लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाउँदा ए। भाण्डा भरम ढाह कंध, दूई द्वैत मेट मिटाउँदा ए। सुरत सुआणी होए ना रंड, हरि शब्दी कन्त मिलाउँदा ए। सति प्रकाश चाढ़्ह चन्द, सूरज चन्द नैण शरमाउँदा ए। जुग चौकड़ी मेट के पन्ध, पांधी बण के आपे आउँदा ए। सन्त सुहेले पाए ठंड, अग्नी तत मिटाउँदा ए। नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पार कराउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक रखाउँदा ए। सच प्रीती प्रभू जणाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आख सुणाउँदा ए। देवत सुर नाल रलाउँदा ए। गुर अवतारां भेव खुल्हाउँदा ए। पीर पैगम्बरां वेख वखाउँदा ए। दो जहानां रच सुअम्बर, लख चुरासी नार कन्त रूप वटाउँदा ए। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड उच्चे टिल्ले मन्दिरां, डूंग्घी कन्दर फोल फुलाउँदा ए। लेखा जाणे सब दे अन्दरां, घट घट अन्दर आपणा आसण लाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप उठाउँदा ए। विष्न ब्रह्मे शिव आप जणाया ए। पुरख अबिनाशी भेव खुल्हाया ए। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी वंड वंडाया ए। निरगुण सरगुण राह समझाया ए। धुर दा शब्द राग नाद सुणाया ए। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाया ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर संदेसा
❋
❋
राग अल्हाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक दरसाया ए। साचा राह इक दरसावांगा। दो जहानां मार्ग पावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म वरतावांगा। लख चुरासी खेल खिलावांगा। गुर अवतार बणा के दासी, सिर सिर आपणा हुक्म मनावांगा। रास पा मण्डल रासी, गोपी काहन नचावांगा। आपणा नाउँ रख पुरख अबिनाशी, अगम्मी कार कमावांगा। जुग चौकड़ी बीते जगत प्रभाती, संध्या इक्को वार वखावांगा। जन भगतां दे के अमृत बूँद सुआंती, सांतक सति सति करावांगा। लख चुरासी विच्चों सुत्तयां फड़ उठावां राती, जागत सोवत आपणा रंग रंगावांगा। प्रेम प्यार दी दे के पाती, शब्द संदेसा इक सुणावांगा। उत्तम कर के सब तों जाति, अन्तिम आपणे नाल मिलावांगा। दोज़ख़ बहिश्त स्वर्ग पार करा के घाटी, सचखण्ड दुआर बैठावांगा। जिथ्थे जोत जगे ललाटी, नूरो नूर नूर रुशनावांगा। मेल मिलावां कमलापाती, परम पुरख इक्को नज़री आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला वक्त सुहावांगा । साचा वेला वक्त सुहाएगा। प्रभ आपणी खेल रचाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंग मंगाएगा। दर बरदा सीस झुकाएगा। चरण कँवल ध्यान लगाएगा । धरत धवल खेल खिलाएगा। अवल्ल नूर इक्को नज़री आएगा। ज़ाहर ज़हूर वेस वटाएगा। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच सुच्च इक समझाएगा। चतुर सुघड़ बणा मूढ़, गुरमुख गुरसिख आपणे रंग रंगाएगा। जिन्हां देवे धुर दी धूढ़, दुरमति मैल धो वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक चलाएगा। साचा राह प्रभू चलावेगा। कल अन्तिम वेखण आवेगा। जुग चौकड़ी वास्ता पावेगा। गुर अवतार ओट तकावेगा। पीर पैगम्बर सीस निवावेगा। भगत सन्त नैण नीर वहा सर्ब कुरलावेगा। सुरत सुआणी विछड़ी रोवे कवण वेला मिले कन्त, दुहागण सुहागण रूप बणावेगा। जन भगतां काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, रंग इक्को इक वखावेगा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, कलयुग अन्तिम आपणा फेरा पावेगा। कलयुग अन्त प्रभू प्रभ आएगा। निहकलंक नाउँ रखाएगा। नाम डंक शब्द वजाएगा। राउ रंक सर्ब उठाएगा। दुआर बंक इक्को सोभा पाएगा। लख चुरासी जीव जंत पर्दा उहला आप मुकाएगा । अगली महिमा दस्से अगणत, पिछला लेखा पूर कराएगा। गुरमुख आप उठा सन्त, सतिगुर सज्जण इक्को नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चार वरन अठारां बरन बख्शणहारा सच्ची सरन, सच प्रीती इक्को इक लगाएगा। सच प्रीती देवे भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलयुग वेला वेखे वक्त, बीस बीसा वड वड्याईआ। निरगुण हो के आवे परत, सरगुण रूप ना कोए रखाईआ। चार जुग दा पिछला लेखा कढ्ढे फ़र्क, वही ख़ाता फोल फुलाईआ। नानक
❋
❋
गोबिन्द जिस दी ला के गया शर्त, कल कल्की वेस वटाईआ। बांकी चाल निराली मटक, जोती जाता बेपरवाहीआ। दो जहानां अद्धविचकार ना जावे अटक, राह विच रोक सके कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह करे खेल मौला, बेनज़ीर दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पूरा करे कौला, कीता इकरार धुरदरगाहीआ। प्रगट होया उपर धौला, धरनी धरत धवल सुहाईआ। आदि जुगादि रहे अडोला, डुल कदे ना जाईआ। जन भगतां अन्तर जाए मौला, निरगुण निरगुण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई पुरख अकाल, हरि करता दया कमाइंदा । लख चरासी विच्चों गुरमुख भाल, गुरसिख आपणे नाल मिलाइंदा। पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। शब्द सरूपी बण दयाल, सतिगुर साचा संग निभाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, चरण प्रीती इक वखाइंदा। पूरब जन्म दी लेखे लाए घाल, कीती घाल लेखे पाइंदा। बाल अञ्याणे पकड़े लाल, हरिजन आपणी गोद टिकाइंदा। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, घर घर विच आप वखाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, अनहद नादी राग अल्हाइंदा। अमृत आत्म सरोवर दए नुहाल, दुरमति मैल धवाइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। अन्त प्रीती निभे नाल, नाता बिधाता आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले आप मिलाइंदा। सन्त सुहेले मिले प्रभ, हरि ठाकर वड वड्याईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों लभ्भ, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। कर प्रकाश जोत झब्ब, शब्द करे शनवाईआ। पंच विकारा देवे दब्ब, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। नौ दवारे पार हद्द, सुखमन टेडी बंक पन्ध दए मुकाईआ। ईड़ा पिंगल ना कोए शंक, डूंग्घी भँवर ना कोए भवाईआ। नाम निधान सुणाए अगम्मी छंत, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। चिरी विछुंनी मेले एका कन्त, दुहागण सुहागण रूप वटाईआ। घर मेला श्री भगवन्त, सज्जण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे पारब्रह्म, ब्रह्म आपणे लेखे लाइंदा। निहकर्मी करे साचा कर्म, कर्म कांड ना कोए रखाइंदा। धुरदरगाही जाणे सच्चा धर्म, अधर्म रूप ना कोए वटाइंदा। नाता तोड़ वरन बरन, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। ऊँचां नीचां इक्को सरन, राउ रंकां संग रखाइंदा। लेखा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल जो सरनी पड़न, तिन्हां जम काल कोए ना खाइंदा। राए धर्म चित्रगुप्त दोवें दूर दुराडे डरन, अग्गे हो बाहों पकड़ हथ्थ ना कोए उठाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर
❋
❋
चेले शब्द घोड़े साचे चढ़न, शाहसवारा इक्को नज़री आइंदा। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा ढोला राग अगम्मी पढ़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, कलयुग अन्तिम नैण उठाईआ । पारब्रह्म तेरा वेला पहुँचया आण, कोटन कोटि काल बिताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मिटया निशान, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। असीं सुण के आए तेरा फ़रमाण, धुर संदेसा बेपरवाहीआ। कवण बिध जन भगतां मिलें आण, सन्त सुहेले लएं उठाईआ। गुरमुखां अन्दर वड़ के देवे दान, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। गुरसिख लख चुरासी विच्चों लएं पहचान, बेपहचान आपणी दया कमाईआ। बिन अक्खरां देवें ज्ञान, शास्त्र सिमरत ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच्चा घर, जिस गृह बहि के आपणी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाईआ। किस बिध जन भगतां वसें कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कवण अगम्मी वजाएं ढोल, डंका आपणा नाम सुणाईआ। कवण दवारा कुण्डा खिड़की देवें खोल्ह, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। कवण अमृत आत्म देवें पौहल, निझर झिरना सच झिराईआ। कवण गृह मन्दिर घर स्वामी प्रीती लएं घोली घोल, घोल घुमाई रूप वटाईआ। कवण कंडे कवण तराजू लएं तोल, तक्कड़ कवण हथ्थ उठाईआ । कलयुग अन्तिम लख चुरासी जीव जंत साध सन्त माया अन्दर रहे डोल, पंज तत करे लड़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दिसण अनभोल, तेरी सार किसे ना पाईआ। चौदां लोक चौदां तबक तेरा सुणया ना किसे बोल, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच्चा मार्ग दे समझाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। निरगुण हो के सच समाउँदा ए। भगत भगवान आप वखाउँदा ए। जिन्हां बख्शे चरण ध्यान, प्रीती सच दुआर लगाउँदा ए। अन्दर वड़ के देवे ज्ञान, आत्म परमात्म आप समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाउँदा ए। भेव अभेदा खोल्हे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिन्हां गुरमुखां देवे साथ, सगला संग बणाईआ। लख चुरासी विच्चों करे पाक, पवित आपणे नाल मिलाईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक लाए ख़ाक, जोती नूर करे रुशनाईआ। बज़र कपाटी खोल्ह ताक, पड़दा दूई दए उठाईआ। गुरसिख अन्दरे अन्दर लए झाक, प्रभ सतिगुर नज़री आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मुख करे कोई ना बात, सुरती शब्द शब्द जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी हरिजन सच्चे लए उठाईआ। हरिजन सच्चा जाए उठ, लोकमात लए अंगड़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जिस उपर जाए तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच सुहञ्जणी मौले रुत्त, पत डाली आप महकाईआ। दूर दुराडा नेड़े हो के लए पुच्छ, जन्म जन्म
❋
❋
दा लेख चुकाईआ। फड़ बाहों गले लगाए जिउँ माँ पुत्त, पिता पूत गोद उठाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाईआ। जन्म कर्म दा मेट दुःख, सुख आत्म इक समझाईआ । लेखा चुक्के मात गर्भ दस दस मास उलटा रुख, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला काया गढ़, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ । पुरख अकाल दीन दयाल अन्दर वड़, महल अटल करे रुशनाईआ। धुर दे पौड़े जाए चढ़, चौथे डण्डे हथ्थ लगाईआ। सति सतिवादी ढोला इक्को पढ़, साची करे नाम पढ़ाईआ। लेखा जाण चोटी जड़्ह, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख लए बणाईआ। गुरमुख वेखे संसार, वड संसारी दया कमाइंदा । जिस दा राह तक्कदे गए जुग चार, जुग चौकड़ी ध्यान लगाइंदा। जिस दा संदेसा देंदे गए गुर अवतार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान सिफ्त सालाहइंदा। जिस नूं पीर पैगम्बर कैहन्दे गए परवरदिगार, लाशरीक आपणा वेस वटाइंदा। जिस नूं नानक गोबिन्द किहा महाबली उतरे अवतार, कल कल्की फेरा पाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत वंड ना कोए वंडाइंदा। भगत भगवान लए उठाल, लख चुरासी जीव जंत खोज खुजाइंदा । सन्त सुहेले वेखे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख गुरसिख लए भाल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूंग्घी खाई फोल फुलाइंदा। कलयुग अन्त हो कृपाल, कृपानिध स्वामी ठाकर ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे आप जगाइंदा। हरिजन जागे नेत्र खोल्ह, आलस निंद्रा नज़र कोए ना आईआ। दर दरवाज़ा डूंग्घी कन्दर वजाए ढोल, राग अनाद ब्रह्म ब्रह्माद आप जणाईआ। आत्म परमात्म निज घर वसे कोल, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे साहिब सतिगुर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिन्हां लेखा लिख्या धुर, तिन्हां मेले सहिज सुभाईआ । हरि का भेव पाए ना कोई देवत सुर, विष्न ब्रह्मा शिव अन्त कहिण ना आईआ। जिन्हां ठाकर जाए बौहड़, बेपरवाह होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि भगत इक्को रंग रंगाईआ। हरि भगत रंग प्रभ सच प्रीत, चरण कँवल सरनाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, घर ठाकर वेखो चाईं चाईंआ। बिन रसना जिह्वा गाओ गोबिन्द दे गीत, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। मन तन मौले काया ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कलयुग अन्तिम सतिजुग रीत, सो साहिब आप चलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गीत, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीस बीसा खेल खलाईआ। लख चुरासी एह
❋
❋
हदीस, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। दो जहानां पावे सार, निरगुण सरगुण संग निभाइंदा। सच दुआरा खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। दर भिक्खक गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सीस निवाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, उच्ची कूक अलख जगाइंदा। कलयुग वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। सच्चा कोई ना सज्जण साक, भैण भाई मात पित पिता पूत प्रेम ना कोए वखाइंदा। नारी कन्त करे घात, जगत विछोड़ा अग्ग लगाइंदा। सब नूं भुल्लया पूजा पाठ, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाइंदा। झगड़ा प्या ज़ात पात, सच्चा धर्म हथ्थ ना किसे आइंदा। मन वासना होई नार कमज़ात, गुरमति घर ना कोए वसाइंदा। किरपा कर पुरख अबिनाश, दो जहान तेरा ध्यान लगाइंदा। जन भगत होए उदास, साचा संग ना कोए निभाइंदा। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया कीते बदमुआश, माया ममता मोह सर्ब वधाइंदा। साचा नूर ना कोई प्रकाश, दीवा बाती घर घर सर्ब जगाइंदा। पुरख अकाल वसे किसे ना पास, सुंञी सेज जगत नज़री आइंदा। जन भगतां आ के दे साथ, तुध बिन संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। दर मांगे भीख दोए जोड़, गुरमुख ध्यान लगाईआ। श्री भगवान प्रभ तेरी लोड़, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जन्म कर्म दी विछड़ी जोड़, नाता आपणे नाल बंधाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घोर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ठग्ग चोर यार मचावण शोर, जन भगत बैठे मुख छुपाईआ। बिन तेरे होर किसे उते नहीं ज़ोर, कूक कूक रहे कुरलाईआ। निरगुण सरगुण आ के बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी चढ़ के वेख घोड़, शब्द अगम्मी आपणा फेरा पाईआ। तेरी सृष्टी दी दृष्टी हो गई होर, इष्टी नज़र कोए ना आईआ। लिख्ती लिख्त सारे रहे फोल, फोलयां हथ्थ किछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुरमुख आत्म रही कुरलाईआ। गुरमुख आत्म बण प्यासी, दर कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशी, अबिनाशी तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलयुग जीव मैनूं करदे हासी, तेरी समझ किसे ना आईआ। जिध्धर वेखां अन्धेरी राती, गुरमुख चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख दए जणाईआ। गुरमुख गुरसिख जाणा जाग, सो सतिगुर आप जणाईआ। घर तेरे लग्गा इक्को भाग, नाता तोड़ जगत जुदाईआ। हँस बण काले काग, दुरमत मैल धुआईआ। साहिब तोरी पकड़े वाग, सतिगुर आपणे हथ्थ उठाईआ। सुत्ते संसार विच्चों लैणा इक वैराग, वैरागी आप उपजाईआ। झूठा नाता देणा त्याग, कुटम्ब मोह ना
❋
❋
कोए वखाईआ। जिस मात गर्भ तेरी रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखण आईआ। संसार सागर झूठा साक, संसार सिँघ संग कोए ना जाईआ। जिस अन्दर वड़्ह के खोल्लया तेरा ताक, सो तेरा दाता बेपरवाहीआ । जिस दी लभ्भयां हथ्थ ना आवे ज़ात, मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सो माही पत्तण बैठा उते घाट, नईआ नौका नाम चलाईआ। फड़ फड़ बाहों हरिसंगत बणाए साथ, साचा संग रखाईआ। लेखा लिखे कलम दवात, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सच प्याला देवे आबे हयात, अमृत जाम मुख चुआईआ। सच ख़ुमारी काया खाट, सच सिँघासण आप सुहाईआ। जन्म जन्म दी अग्गे मुक्के वाट, लख चुरासी फेर ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म गुरमुख इक्को घर वसाईआ। इक्को घर सदा वसेरा, हरि बिछरत आप मिलाईआ। नाता जुड़या तेरा मेरा, सके ना कोए तुड़ाईआ। आवण जावण चुक्कया झेड़ा, झगड़ा रिहा ना विच लोकाईआ। मन्दिर दिसे नेरन नेरा, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सन्त सुहेले लभ्भे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्हे इक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। जिस माता कीता तेरा हित्त, तिस पुत्तर गोद सुहाईआ। माणस जन्म ना आवे नित, जुग चौकड़ी लख चरासी विच भवाईआ । धन भाग हरिसंगत कीता हित, हितकारी होए सहाईआ। बीस बीसे साची थित, घड़ी पल ना कोए समझाईआ। जिस उपजाई तेरी रित, अन्त रक्त बूँद लेखे लाईआ। एथे ओथे ना देवे पिट्ठ, सनमुख इक्को नज़री आईआ। वस्त अमोलक पा के जाए भिक्ख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। सो गुरमुख सो कहीए गुरसिख, जिस साहिब सतिगुर नज़री आईआ। लख चुरासी भरी दुःख, दुखियां दु:ख ना कोए वंडाईआ। जगत तृष्ना किसे ना मिटे भुख, मन वासना होई हल्काईआ। जिन्हां दयाल ठाकर गुर सतिगुर हो के लए पुछ, पुश्त आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो गुरमुख उच्ची कहिण साडा उजल मुख, दुरमति मैल नज़र कोए ना आईआ। जननी विरली जणे उह सुत, जो सुत भगत रूप वटाईआ। जगत माया जगत जहान रही लुट्ट, मात पित भाई भैण साक सज्जण सके ना कोए बचाईआ। अन्तिम तत नाता जाणा छुट्ट, माटी मढ़ी गोर टकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, तिस मरन जीवण दोवें दए कटाईआ। मरन जीवण दोवें जावण मुक, मुक्ती गुरमुखां चरणां हेठ टकाईआ। जिन्हां सतिगुर गोदी लए चुक, तिन्हां विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। जन भगत कहिण भगतां वेख्या मुख, कबीर जुलाहा ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर नानक आ के अग्गे हो के लए पुछ, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। जो लोकमात विच्चों आपणा बूटा पुट, सचखण्ड विच रिहा लगाईआ। अन्त मिलावा
❋
❋
निर्मल जोत, जोत जोती विच समाईआ। जिस माणस जन्म विच ना आई होश, सो लख चुरासी गेड़ा गेड़े विच भवाईआ। हरि का खेल कोई ना सके सोच, मन मति बुध तिन्नां चले ना कोए चतुराईआ। जिन्हां मेहर कर के घर आप जाए पहुंच, सो पूत पिता गोद उठाईआ। जन भगतां नाल काहदा रोस, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। बाहरों रहिण ख़ामोश, अन्दरों इक्को नाम ध्याईआ। जिन्हां दा खुल्ल्हया लोचण लोच, सो लोचा इक्को इक वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल एकँकार निराकार इक्को बहुत, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवन्त आपणा रंग वखाईआ।