पुस्तकालयभाग १६

८ पोह २०२० बिक्रमी नसीब कौर दे गृह डविडा रिहाणा ज़िला हुशियार पुर

निरगुण सरगुण तेरी रचन, ब्रह्मण्ड पुरी लोअ अकाश नज़री आईआ। बोध अगाध शब्द नाद धुन अनाद तेरा बचन, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नाउँ धराईआ। लख चुरासी पंज तत काया माटी कंचन, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। नाम निधान श्री भगवान तेरी रंगण, बेपरवाही घड़ घड़ भाण्डे पोच पुचाईआ। अगम्म अथाह तेरा मृदंगण, दो जहान करे शनवाईआ। सति सतिवादी सच सुच्च तेरा चन्दन, जोत ललाटी टिक्का इक्को इक वखाईआ। दर दरबार तेरा सूरे सरबँगण, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार दर ते मंगण, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म तेरा सच अनन्दन, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा नूर नज़री आईआ । निराकार साकार तेरा खेल विच वरभण्डण, नव सत्त वज्जे वधाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैत तेरी कंधन, हद्द हदूद समझ किसे ना आईआ। गृह मन्दिर घर तेरा इक्को अंगण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। शहिनशाह घर तेरा ठाकर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। गहर गम्भीर गवरा सागर, कोटन कोटि समुंद बैठे सीस झुकाईआ । बलधारी योधे सूरबीर बहादर, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। आदि जुगादी धुर दे आदल, अदालत इक्को इक सुहाईआ। लेखा जाणे मक्तूल कातिल, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। भेव चुकाए सब दा बातन, ज़ाहर ज़हूर आपणी कार कमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अबिनाशी करता तैनूं सारे आखण, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त रसना जिह्वा ढोला गाईआ। कलम शाही अक्खरां नाल तेरा नाम बणाया भाषण, जगत भाषा वंड वंडाईआ। बिन तेरी किरपा सच्चा दिसे ना कोई साथन, सगला संग ना कोए निभाईआ। पड़दा कोई ना आवे ढाकन, ओढण सीस ना

❋

❋

कोए टिकाईआ। लख चुरासी कलयुग अन्तिम बिन तेरी किरपा होई पापन, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। आतर अन्तर भुल्लया जापण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सर्ब कुरलाईआ। इक दूजे नूं सारे आखण, सिख्या दे दे समझाईआ । आपणा खोल्हे ना कोई ताकन, कपाटी बज़र ना कोए तुड़ाईआ । मेल मिले ना पुरख अबिनाशन, घर वज्जे ना नाम वधाईआ । साचे चढ़े ना कोई घाटन, पत्तण वेखण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकार दोए लोचण ताकण, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मुला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी करन पाठन, पारब्रह्म तेरी पाठशाला पढ़न कोए ना जाईआ । बिन भगतां साचा बणे ना कोई जमातन, अल्फ़ ये नेत्र रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अल्फ़ ये करे तकरीर, नुक्ता नून ना कोए समझाईआ। कहि कहि गए पीर फ़कीर, पैगम्बर आपणी धुन सुणाईआ। सिदक सबूरी दस्सदे गए यकीन, धीरज धीर इक वखाईआ। कलमा कैहन्दे गए यामबीन, लाशरीक तौफ़ीक ख़ुदाईआ। लेखा जाणे आलमीन, कायनात खोज खुजाईआ। कलमा नबी रसूल करे तलकीन, धुर संदेसा राग सुणाईआ। मुरीद मुर्शद हो अधीन, तालब तुलबा करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, अल्फ़ ये लेखा देणा समझाईआ। अल्फ़ ये गई थक्क, लोकमात कर पढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा मिले ना कोई हक़, हकीकत समझ कोए ना पाईआ। जगत शरीअत शरअ नकेल नक्क, जीवां जंतां रही भवाईआ। तेरा नूर ज़हूर किसे ना आया हथ्थ, मफ़रूर फड़न कोए ना जाईआ। दहि दिशा कूड़ी वासना बीवीआं बीवी रहे नट्ठ, खावंद संग ना कोए निभाईआ। नाड़ी नाड़ी उबले रत, आबे हयात जाम ना कोए प्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त परवरदिगार तेरे कलमे उते होया शक़, शाकर नज़र कोए ना आईआ। भरमे भुल्ला तत अट्ठ, तसबी माला तन्द ना कोए वखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। मुर्शद हो मुरीद खोल्ह अक्ख, भगत भगवान दए समझाईआ। आत्म परमात्म मिल के गा जस्स, जस वेद पुराण कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे माण वड्याईआ। अल्फ़ ये कहे महिबूब, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा लेखा वेख्या ख़ूब, ख़ूबसूरत तेरी जगत लोकाईआ। महल अटल तेरा अरूज, अर्श कुर्श तेरी शनवाईआ। बेपरवाह तेरी हदूद, चौदां तबक समझ सके ना राईआ। तेरे अन्दर कोटन कोटि पैगम्बर बैठे महफ़ूज़, मुफ़लस हो के झोली डाहीआ। जिन्हां हथ्थ फड़ाएं ख़तूत, धुर संदेसा इक जणाईआ । तिन्हां काया चोली देवें पंज भूत, तत माटी जोड़ जुड़ाईआ। सो तेरा दस्सण आण सबूत, कलमा हक़ हक़ पढ़ाईआ। हाज़र हज़ूर तेरा जलवा वेखे ना कोए मौजूद, नेरन नेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर

❋

❋

नज़र उठाईआ। अल्फ़ ये कहे मेरी अक्खर बनावट, कलम शाही नाल बणाईआ। सच ख़ुदाए तेरी सखावत, मेहरवान इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम पई बगावत, दर दर घर घर पई लड़ाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गी अलामत, मेट सके ना कोए ख़ुदाईआ। आदि जुगादी तेरी अमानत, अन्तिम तेरे अग्गे टिकाईआ। निरगुण हो दे ज़मानत, सरगुण साचा संग रखाईआ। वेले अन्त कर ममानत, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। नज़री आ सही सलामत, साहिब सच तेरी वड्याईआ। बेरूप बेपछाणत, बिन रूप रंग रेख दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे वखाईआ। अल्फ़ ये नेत्र नीर, बिन अक्खां रही वखाईआ। तेरा खेल अन्त अख़ीर, हउँ ठाकर वेखण आईआ। किरपा कर अगम्मी पीर, बेनज़ीर तेरी शरनाईआ। लोकमात होई दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जगत शरीअत पाया जंजीर, शब्दी शब्द ना कोए तुड़ाईआ। अंग अंग करे पीड़, दुखी दर्द ना कोए वंडाईआ। दोज़क बहिश्त दोहां दिसे भीड़, मार्ग सच ना कोए वखाईआ। चोटी चढ़ वेख अख़ीर, मंज़ल हक़ नूर ख़ुदाईआ। तेरा बशर कौण बशीर, बिस्मिल रूप कौण वटाईआ। राह तक्कदे गए पीर फ़कीर, ईसा मूसा मुहम्मद ध्यान लगाईआ। मुरीद मुर्शद पन्ध वेख चीर, मंज़ल आपणी आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, जिस गृह साडी चले ना कोए चतुराईआ। अल्फ़ ये सुण कर ध्यान, परवरदिगार सच जणाइंदा। अबिनाशी करता देवे दान, श्री भगवान झोली आप भराइंदा। जिन्हां उपर होए मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। चरण कँवल करे परवान, धरत धवल सोभा पाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधान, सच प्रधानगी नाम कमाइंदा। जन भगतां जन्म कर्म दे विछड़यां मेले आण, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, अल्फ़ ये तेरा रूप नज़र किसे ना आइंदा। इक्को ढोला गावण सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। उथ्थे तेरी कोई ना करे पहचान, बेपहचान इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे धुर दा वर, जन भगतां आप पढ़ाइंदा। जन भगत पढ़ाए साचा लफ़ज़, लुगात हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जिस दा समझे ना कोई तलफ्फ़ज़, तुलबा रूप ना कोए वटाईआ। कोई भेव ना पाए मीआं हाफ़ज़, हमज़ा नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा इस्म आअज़म, सो इस्म आअज़म जन भगतां अन्दर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अल्फ़ कहे उह केहड़ी अल्फ़, बिन अक्खरां दए बणाईआ। श्री भगवान कहे जो मेरे नाम दा चुक्के हल्फ़, तिन्हां तेरी लोड़ रहे ना राईआ। बिन पीर पैगम्बर गुरू अवतार किसे ना कीती परख, लख चुरासी सार कोए ना आईआ। मुरीद मुर्शद मुर्शद मुरीद इक्को आदर्श, दर इक्को सोभा पाईआ।

❋

❋

उन्हां उते करीं कोई ना हरख, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। जे तेरे उते करन तरस, अक्ख तेरे नाल मिलाईआ। उन्हां वेख तूं वी पईं तड़फ़, लोकमात झल्ली ना जाए जुदाईआ। अक्खर अक्खर प्रभ मिलण नूं सारे रहे भटक, जगत भटकणा ना कोए मिटाईआ। जन भगतां इक्को दिती सिधी सड़क, सरक आपणे नाम लगाईआ। एथे ओथे दो जहान आउँदयां जांदयां कोई ना लग्गे ख़र्च, चरण प्रीती इक रखाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी साहिब सतिगुर दीनां नाथ वंडे दर्द, दुखियां दु:ख मेट मिटाईआ। माणस जन्म अग्गे पिच्छे होण ना देवे हर्ज, हर्जाना आपणे कोलों भराईआ। धर्म राए दी फड़ के पाड़े फ़रद, फ़रद ज़ुरम ना कोए लगाईआ। जम जंडार हथ्थ फड़े ना कोई करद, कसाई रूप नज़र कोए ना आईआ। किरपा करे मर्दाना मर्द, मर्द मर्दाना पारब्रह्म बेपरवाहीआ। अग्गे ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, अलिफ़ ये चले ना कोई चतुराईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या तिन्हां लेखा चुक्कया स्वर्ग नरक, दोज़ख़ बहिश्त डेरा देवे ढाहीआ। नानक गोबिन्द निरगुण सरगुण ला के गए शर्त, सच संदेसा लोकमात सुणाईआ। जिन्हां भगतां उते भगवान करे तरस, तिन्हां जन्म जन्म दा रोग रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ धार अगम्मी इक्को बरस, सांतक सति सति वरताईआ।